A: Czy mogłaby mi pani cos opowiedzieć o historii państwa stowarzyszenia? 
R: Stowarzyszenie powstało jakieś czternaście lat temu. Znaczy zarejestrowane była dziesięć lat temu ale wcześniej żeśmy się bawili tak nieformalnie troszeczku z inicjatywy księdza katechety, który tutaj był i rodziców dzieci niepełnosprawnych. to jeszcze wtedy były małe dzieci heh. Teraz już połowa z nich uczęszcza na warsztaty terapii zajęciowej. No z początku to było tak. Spotkania takie zaczynające się msza świętą, później jakieś wycieczki, spotkania takie przy kawie, herbacie, ciasteczkach. Jakieś mikołajkowe, dzień babci, dzień kobiet, jakaś wycieczka gdzieś tam na dzień dziecka. takie okazjonalne jak te wszystkie imprezy tam idą. No… 
A: A kto założył tą, to stowarzyszenie? 
R: Założyli rodzice dzieci niepełnosprawnych. 
A: A kto był takim inicjatorem? Wspominała pani o tym księdzu. 
R: No ksiądz był, wyszedł z inicjatywą z tym, ze rodzice byli członkami założycielami, ponieważ księża się Przenosza z parafii na parafię więc nie byli. No sami rodzice dzieci niepełnosprawnych po prostu. 
A: A jakie były przyczyny założenia stowarzyszenia? 
R: Przyczyny. Ponieważ mamy tutaj, dość dużo było tutaj takich małych dzieci niepełnosprawnych. Akurat rodzice byli tez w jednakowym mniej więcej wieku więc żeśmy założyli heh hi hi. 
A: A czym kierowały się te osoby? 
R: No żeby wyciągnąć dzieciaki z domu. Wyciągnąć po prostu na takie spotkania, żeby pogadały sobie miedzy sobą. No praktycznie te dzieci siedziały w domach. Do nikogo się nie chodziło tylko z rodzicami. No to… taka integracja z innymi dziećmi tez zdrowymi, zabawy, imprezy takie różne. 
A: Może pani opowiedzieć cos jeszcze o tej działalności? 
R: Działalności no to.. 
A: O początkach. 
R: Na początku no to było bardzo fajnie było na początku, bo dzieciaki się poznawały. Jeździliśmy, była taka wycieczka, pierwsza nasza wycieczka to była wycieczka do Niedźwiedzia kiedy pojechali rodzice, dzieci niepełnosprawne i pojechała taka grupa dziewczyn jako wolontariat chętnie. Nieformalnie ale pojechały, miały się tymi dzieciakami zajmować. No pod okiem rodziców pomagały nam się zajmować tymi dziećmi. Robiliśmy tam wycieczki, byliśmy tam tydzień. Po okolicy wycieczki to tu to tam. Nad rzeczkę. 
A: A jakie były cele stowarzyszenia na samym początku? 
R: Najważniejszym celem to właśnie była ta integracja, pomoc tym osobom niepełnosprawnym, wyjście z domu. to takie najważniejsze, bo cele statutowe to ja mogę później powiedzieć ale to w zasadzie się wszystko zgadza z tym heh. (To także) duszpasterstwo wchodziło, te msze święte, że pomoc duszpasterstwa, pomoc osobom niepełnosprawnym, ich rodzinom. No takie różne. Nawiązywanie współpracy z innymi tam organizacjami. 
A: A w jakim stopniu udało się państwu zrealizować te cele? 
R: W sumie bardzo dobrze. Nie wszystkie ale częściowo tak. Najważniejszym celem to było właśnie żeby te dzieciaki wyszły z domu. Wyszły, usamodzielniły się troszeczku. Potrafią bardzo dużo. najlepszy przykład to jest tutaj tych warsztatów, które powstały później jako komórka stowarzyszenia, pod stowarzyszeniem. O te warsztaty staraliśmy się prawię pięć lat od zarejestrowania. No był taki okres kiedy warsztaty powstawały więc dostaliśmy i zarejestrowaliśmy. Z tym, że ponad połowa tych dzieci już uczęszcza na warsztaty. 
A: Mówiła pani, ze nie wszystkie cele udało się zrealizować. Czego się nie udało zrealizować? 
R: No może z ta pomocą taką rodzinom to jest dość kiepsko ponieważ nie mamy kasy. A ci ludzie niektórzy są, może przez tą swoja niezaradność życiową, no ciężko im jest. Pasowałoby im coś pomóc a w sumie nie możemy, bo nie mamy pieniędzy, nie możemy. Każdą wycieczkę , która organizujemy, organizujemy za, po prostu za darmo. Nie mogę wymagać od mam tych dzieci, czy od tych dzieci żeby mi dopłacała do tej wycieczki. Po prostu mi później nie pojadą i jak nie zdobędę pieniążków… skądś tam, z dofinansowania albo prywatnych sponsorów albo, albo z pcpru no to te dzieciaki nie pojadą na wycieczkę. 
A: A czy to są główne bariery? Pieniądze są główną barierą w realizacji celów? 
R: Nie no. Teraz jest ludność coraz biedniejsza i nikt mi nie dołoży, nie dołoży z własnej kieszeni do czegokolwiek. Pojadą bardzo chętnie, pojada wszędzie kiedy będzie wszystko tylko kieszonkowo sobie tam mają wziąć. A jak wchodzi w grę jakaś suma pieniędzy to już połowę z nich nie jedzie. 
A: A jakie są inne bariery, przeszkody w realizacji celów stowarzyszenia? 
R: No w zasadzie współpraca nam się dobrze układa. Ten cel finansowy to jest najważniejszy. Bez tego się nie ruszy nigdzie. 
A: Czy te założenia, cele się zmieniały w trakcie funkcjonowania? 
R: Nie. Nie zmieniały się. Od początku są takie same. 
A: W jaki sposób państwo realizują założone cele? 
R: Przez te spotkania wszystkie, które są organizowane. Wycieczki, spotkania, wyjazdy na wczasy rehabilitacyjne. Nie ma tam innych jakiś takich założeń, że. Pomoc duszpasterska no to ksiądz przyjdzie porozmawiam tam z nimi od czasu do czasu. Na każdym spotkaniu ksiądz jest no bo aktualnie ksiądz jest prezesem. Księża tu uczestniczą dość mocno w życiu stowarzyszenia i warsztatów. 
A: A co uznałaby pani za największe osiągnięcie stowarzyszenia? 
R: Wyciągniecie tych wszystkich osób niepełnosprawnych z domu to jest chyba sukces taki na miarę. To jest wieś. te osoby siedziały w domu, nikt się nimi specjalnie tam nie zajmował. No część tutaj mam, które. Ja też mam swoje dziecko niepełnosprawne. Byłam prezesem przez cztery lata stowarzyszenia więc to myśmy tu tak, taka grupka była co tutaj te dzieci, cośmy wszędzie z nimi chodziły. Większość dzieci siedziała praktycznie w domu i niegdzie nie wychodziła. No więc jak wyszły z tego domu zaczęły dbać o siebie. Zaczęły się ubierać, przebierać, wychodzić, na wycieczki wyjeżdżać, na wczasy. To były, to jest bardzo duży sukces. 
A: Chciałbym porozmawiać o strukturze organizacji, o tym. Czy mają państwo osobowość prawną? 
R: Tak. 
A: Co było przyczyną przyjęcia osobowości prawnej? 
R: W sumie stwierdziliśmy, ze trzeba to jakoś zarejestrować i żeśmy zarejestrowali. Najpierw była rejestracja w sadzie rejonowym w Tarnowie, później była w Krakowie, bo to jakieś tam zamiany tam i trzeba było rejestrować od nowa w Krakowie. No a później jak powstały warsztaty założyliśmy to opp. 
A: I to od samego początku państwo zarejestrowali już? 
R: Tak, tak. Od tam po trzech takich bawienia, trzech latach działalności, bawienia się później było już od dziewięćdziesiątego dziewiątego roku od listopada jest zarejestrowane. 
A: A jakie są dobre i złe strony takiej sytuacji? Przyjęcia osobowości prawnej. 
R: W sumie to nie widzę złych stron. 
A: A jakie są te dobre? 
R: Dobre, no to, że możemy tam wziąć te pieniążki, możemy się starać o dotacje z urzędu jakiegoś, z marszałkowskiego czy z pcpru i dostaniemy te pieniążki. Na wczasy to każdy indywidualnie występuje o dofinansowanie ale jedziemy cała grupą. 
A: Czy są państwo członkiem jakiejś koalicji, federacji organizacji pozarządowych? 
R: To znaczy współpracujemy z pcperem, z gminą. Tam były takie ale to się w sumie rozpadło wszystko ((śmiech)). 
A: Jaka jest obecnie liczba członków stowarzyszenia? 
R: Pięćdziesiąt osób jest. Pięćdziesiąt osób no w sumie. 
A: A jak to się zmieniało? Jak było na początku? 
R: Nie to są… doszło chyba. Najpierw było czterdzieści a później doszło tam kilka osób. 
A: A jaka była liczba członków założycieli stowarzyszenia? 
R: Członków założycieli… z piętnastu a później przybywało. 
A: Czy zatrudniają państwo etatowych pracowników? 
R: Warsztaty tak. My, stowarzyszeni nie ma jako tako. Społecznie się bawimy. A warsztaty terapii zajęciowej zatrudniają. 
A: Ile jest tych osób? 
R: Czternaście. 
A: Czternaście osób. 
R: Tak czternaście. 
A: Jakie oni pełnią obowiązki? 
R: Znaczy się jest kierownik warsztatów, są terapeuci, jest psycholog, sekretarka. 
A: Czy zamierzają państwo posiadać większą liczbę etatowych pracowników? 
R: Na razie nie. 
A: Korzystają państwo z pomocy wolontariuszy w swojej pracy? 
R: Tak. 
A: Ilu jest tych wolontariuszy? 
R: Wolontariuszy jest tak siedmiu, ośmiu. Zależy ile ich tam przyjdzie. To są takie co stale nas odwiedzają. A wolontariat, wolontariatem w założeniu to jest tak, że to rodzeństwo osób niepełnosprawnych na wycieczkę czy gdzieś tam i oni się opiekują tymi dziećmi, pomagają się opiekować. 
A: Jakby pani określiła jak duże jest zaangażowanie tych osób w prace w organizacji, w stowarzyszeniu? 
R: to tez zależy od pory roku. Kiedy ci ludzie mają czas, kiedy nie ma robót polowych. No chodzą, no, chodzą robią, no wysyłają te dzieci i tak nie wszystkie na warsztaty chodzą. 
A: I korzystają państwo z tej pomocy wolontariuszy od samego początku? 
R: Znaczy ten wolontariat to się tutaj tak zmienia. Z początku działał o wiele lepiej. ((wchodzi pani kierownik)) O pani kierownik. 
A: Dzień dobry. Mateusz Wasik. 
P: Witam. 
A: Wspominała pani, ze to się zmienia. 
R: Zmienia się. Z początku było więcej zaangażowania tych wolontariuszy ponieważ to ksiądz proponował swoim uczennicom żeby pomagały, zajmowały się. Później jak już ksiądz odszedł i myśmy się tym zajęli no to bardziej już działają to rodzeństwo pomaga tym dzieciakom niepełnosprawnym, czy osobom niepełnosprawnym niż jacyś tam. Tutaj na warsztaty przychodzi nam taka grupka młodzieży, która tutaj nam pomaga. Czasami się nimi zajmuje. Pogadają, pośmieją się, czasem jakieś ognisko się zrobi i cos tam. 
A: A jak wygląda struktura organizacji? Poszczególne organy? 
R; No to jest prezes, wiceprezes, sekretarz i skarbnik w organizacji. 
A: Jak to u państwa funkcjonuje? 
R: W sumie dobrze. 
A: A jak często są organizowane zebrania? 
R: Zebrania czy spotkania stowarzyszenia? 
A: Spotkania, zebrania. 
R: Zebrania są organizowane dwa trzy razy do roku, takie większe. A spotkania to tak jak mówiłam kiedy jest ten czas taki, bo nie ma sensu robić spotkania wtedy kiedy ludzie maja pracę w polu czy przyjdzie dwie trzy osoby, bo… przeważnie to jest w niedzielę ale jak Ci ludzie nie mają czasu to i tak nie przyjdą. 
A: A jak wygląda sposób podejmowania decyzji w stowarzyszeniu? 
R: No to siadamy wszyscy, ileś tam osób jak tam. No zebranie to robimy przy takiej okazji. Kiedy jest to spotkanie jest tam osób trzydzieści, czterdzieści i wtedy omawiamy wszystkie sprawy. osoby niepełnosprawne są osobno a rodzice sobie tam siądą w kółeczku i podejmujemy decyzje, planujemy tam na cały rok. Czy będzie jakieś (spotkanie) czy jakieś wycieczki. Wpadliśmy na pomysł żeby robić jedną, taką uczciwą wycieczkę na trzy cztery dni. ((śmiech)) A nie robić tam trzech, czterech wycieczek. To są takie większe wycieczki to jest. No teraz się przesunął termin, bo kiedyś było tak, że na dzień dziecka była wycieczka ale teraz czekamy na te pieniążki z Urzędu Skarbowego no więc dopiero mogą być w sierpniu, bo spływają na końcu lipca gdzieś te pieniądze. No to jest taki dochód stowarzyszenia. Nie zbieramy natomiast takich składek jakiś tam. tylko każda mama jak przychodzi na spotkanie z dzieckiem czy tam z osobą niepełnosprawną, bo już dorośli są co po niektórzy. To przynosi coś tam. jakiś soczek, ciasto, no tak i dzielimy to po prostu miedzy wszystkie. ((śmiech)). 
A: A jak wygląda to podejmowanie decyzji na co dzień? 
R: Na co dzień no to zbiera się zarząd, a zarząd jest na miejscu prawie codziennie i podejmujemy decyzje odnośnie tam warsztatów czy tam stowarzyszenia, planujemy tam. I to jest wszystko. 
A: Te relacje pomiędzy państwem są takie formalne, nieformalne? 
R: Nie no relacje są bardzo… poprawne, grzeczne. Nie ma tam jakiś… jakiś takich sztywności czy czegoś tam. 
A: A czy są państwo organizacją pożytku publicznego? 
R: Są. 
A: A od kiedy? 
R: Od czterech lat. 
A: A co o tym zadecydowało? 
R: Co o tym zadecydowało. Powstanie warsztatów no i taka była chyba moda. W tedy ten pożytek publiczny powstawał i wtedy żeśmy się zarejestrowali. 
A: A czy coś się zmieniło w sposobie działania? 
R: Nie. W sumie nie dalej na tej samej zasadzie działamy. Organizujemy tez współprace z bankiem żywności. Kiedy rozdajemy tą żywności, przywozimy tutaj, rozdajemy. To jest wszystko społecznie robione. 
A: A jakie są dobre i złe strony przyjęcia, zostania organizacja pożytku publicznego? 
R: Dobre, no to dobre to są takie, że możemy te fundusze z urzędu skarbowego dostać. te odpisy. Część ludzi tez nam po prostu daje to, przekazuje jakąś kwotę pieniężną tak sobie na konto. Część jest tych osób takich anonimowych i nie chcą jakiś tam podziękowań. No to są te dobre strony. A złe. no nie widzę złych stron za bardzo. ((śmiech)) 
A: A czy decyzje podejmowane przez zarząd są konsultowane z innymi członkami stowarzyszeni? 
R: Takie większe tak ale takie odnośnie warsztatów to tylko sam zarząd w zasadzie podejmuje. 
A: A jaki wpływ na decyzje podejmowane przez stowarzyszenie maja członkowie organizacji albo jakieś inne postronne? 
R: No dyskutują. omawiamy to w zasadzie wszystko, dyskutują. A jak nie dyskutują no to przychodzą na spotkanie i wszystko jest przygotowane. 
A: Wspominała pani, że współpracują państwo z różnymi organizacjami. Z jakimi organizacjami kontaktują się państwo w gminie, powiecie, w regionie? 
R: No to wymienię. No to z ośrodkiem pomocy społecznej, z o tam jest tez taki ośrodek doradztwa jakiegoś tam. Są wnioski pisane. Nie wiem no jak to nazwać. Współpraca z gminą to jest po prostu. Pomagają nam cos tam pisać jakieś wnioski o dotacje czy coś. Z opieką społeczna no to wiemy jak dotrzeć do tych osób niepełnosprawnych. Podaja nam adresy, pomagają nam przy tym banku żywności, podaja osoby, które są potrzebujące. Wypełniają tam jakąś dokumentację, tym osobom pomagamy wszyscy razem. Z resztą jak jest wydawana ta żylność to pani z opieki tez przychodzi mówi, że ten się kwalifikuje, ten się nie kwalifikuje, bo tam wyszły takie ustawy, że tam ten dochód ma być bardzo niziutki na ta osobę żeby mogła brać. No my sami jeździmy. Mamy takich wolontariuszy, którzy nam tu pomagają. Osoby prywatne. Pan jedzie samochodem, przywozi nam ta żywność, wyładowuje tu, my sobie ją rozdajemy według list. Z pcprem wiadomo musimy współpracować, bo finansuje warsztaty i mamy tu, nieraz z powiatu przyjeżdżają osoby, ze starostwem. 
A: A czy otrzymali państwo kiedyś pomoc od jakiejś innej organizacji? 
R: Nie… Znaczy pomoc. Finansową nie. 
A: A jakąkolwiek pomoc? 
R: Tak no bo ta współpraca z gminą się nam dobrze układa. Bierzemy udział tam w dniach Łapanowa. no to tam sobie tez sprzedajemy serduszka. 
A: A z takich organizacji, [stowarzyszeń. 
R: [Nie, nie, nie. Nie dostaliśmy. Z urzędu marszałkowskiego, z pcpru to tak. 
A: A czy państwo udzielali takiej pomocy jakiejś innej organizacji? 
R: Nie bo w sumie nie spotkałam się z tym, że ktoś chce pomocy takiej słownej, czy prawnej to tu nie mamy, bo do prawnika do gminy gonimy, czy tam do Bochni. A każdy, jak ktoś się zawracał o pomoc to finansową a finansami stowarzyszeni za bardzo nie dysponuje i też nie może wydawać tych pieniędzy. 
A: A co pani rozumie przez współpracę pomiędzy organizacjami? 
R: No współprace między organizacjami. 
A: Na czym powinna polegać? 
R: No spotkania jakieś, zabawy. No to tu akurat spotykamy się z innymi grupami, z innymi warsztatami bardzo często ale to nie jest jakaś taka współpraca. Zabawa integracyjna, na zawody, coś takiego. A tak, takiej innej współpracy to tu w zasadzie nie ma no nie. 
A: A jak to powinno wyglądać według pani? Pomiędzy innymi stowarzyszeniami, fundacjami. Współpraca pomiędzy stowarzyszeniem a stowarzyszeniem, 
R: No można by się tak spotykać. Na jakieś zebrania się tam chodzi, jeździ ale to wszystko polega na tym, że ktoś dostaje pieniądze na zrobienie takiego spotkania i na tym się kwitek kończy. I podpisujemy się na liści. No nie koniecznie tak to powinno wyglądać, bo w sumie to z tych zebrań to się, no to się wie co się wie. 
A: Znaczy tak to wygląda a jak powinno według pani? 
R: No nie bardzo. Wydaje mi się, że to nie powinno na tej zasadzie działać, że te wszystkie co organizacja te spotkania, co ściągają tych ludzi, oni faktycznie powinni udzielać takich porad, porad bardziej rzeczowych. Może tak to nazwę, że jakąś pulą tam dysponować tak żeby to stowarzyszenie, czy ta organizacja jakaś tam dostawała jakąś, no na przykład jakieś tam pieniądze i mogli je wydać na określony cel. jak to zebranie jest organizowane w danym tam celu no to, to by było takie konkretne. Wydaje mi się, że u nas wydaje się pieniążki na samo zebranie. ((śmiech)) No ściąga się tych ludzi no i tak jest. 
A: A co by było kluczem takiej współpracy pomiędzy organizacjami pozarządowymi? 
R: Nie wiem. No jest tych organizacji, jeździ się na zebrania ale to mówię, że to tak odbieram prywatnie ((śmiech)). 
A: Rozmawialiśmy o tych organizacjach, z którymi państwo współpracują. Jakby mogła je pani wymienić. 
R: No to na pierwszym miejscu jest urząd gminy właśnie panowie. 
A: A z takich niekoniecznie urzędów gminy czy powiatowych. Z takich organizacji pozarządowych. 
R: Oj to nie ma z takich organizacji… Stowarzyszenia otwarta dłoń…w Zawadzie. 
A: Na czym polega państwa współpraca? 
R: Na takich spotkaniach integracyjnych, zabawach. Tylko na tym. Wyjazdy na zawody, na zabawy. 
A: A od kiedy państwo z nimi? 
R: Od pięciu lat. 
A: Od pięciu lat… To jest jednorazowo, od czasu do czasu? 
R: Od czasu do czasu. Jak organizują, zapraszają nas, my jedziemy. Zresztą my ich tez zapraszamy. Mamy tutaj w środę spotkanie. Festiwal piosenki warsztatowej miedzy warsztatami no i tez przyjeżdżają warsztaty z innych. 
A: Wspominała pani o Banku Żywności tak? 
R: Tak z bankiem żywności jest świetna współpraca. Bank Żywności w Krakowie. 
A: I to jest udzielanie pomocy? 
R: Tak udzielanie pomocy żywnościowej osobom potrzebującym. 
A: A od kiedy państwo z nimi współpracują? 
R: Od trzech, czterech lat. Trzech. teraz czwarty rok. 
A: To jest częsta współpraca, od czasu do czasu? 
R: Prawie co miesiąc. 
A: Czyli regularnie. 
R: Regularnie. Znaczy teraz akurat była przerwa od stycznia. No w styczniu było za grudzień a teraz będzie w maju. Znaczy w kwietniu miało być ale tam nie wypaliło, będzie w maju. 
A: A z jakimi organizacjami samorządowymi? Wspominała pani o gminie tak? 
R: urząd gminy, pcpr, urząd marszałkowski, starostwo powiatowe w Bochni. 
A: Na czym polega państwa współpraca z pcprami. 
R: Pcpry finansują działalność warsztatów terapii zajęciowej i pisze się wnioski o turnusy rehabilitacyjne, o jakiś sprzęt rehabilitacyjny, jakieś wyjazdy. 
A: Od kiedy państwo z nimi współpracują. 
R: No z pcprem to jest od dziesięciu, jedenastu lat. 
A: I to jest regularna współpraca? 
R: Tak 
A: Urząd gminy. 
R: Z urzędem tez regularnie, bo jak coś potrzeba to idziemy do nich. 
A: A od kiedy? 
R: tez od dziesięciu lat. Wszystkie tam. Czasami nas coś dofinansują ale to dofinansowanie z gminy to jest takie do turnusów rehabilitacyjnych, do mikołajek. Czasami się uda cos wyciągnąć. 
A: To jest główne dofinansowanie? 
R: Znaczy to nie jest głownie dofinansowanie. Urząd gminy to tylko czasami, bo to on nas cały czas nie. Cały czas nas z pcpru. 
A: Chodzi mi, że ta współpraca 
R: Tak, tak 
A: Ale polega tylko na finansowaniu? 
R: Nie no przychodzą tutaj na różne imprezy. Zapraszamy ich, oni nas zapraszają na jakieś zebrania. Dzisiaj idę na zebranie, jakieś tam jest w goku organizowane przez urząd gminy. ((śmiech)) 
A: A z urzędem marszałkowskim? 
R: Z urzędem marszałkowskim to tak od czasu do czasu jakiś wniosek piszemy o grant czy tam cos. No to się jeździ i tam załatwia. 
A: I to jest tez od dziesięciu lat? 
R: Tak ale to jest rzadko. Tak pisze się wniosek, jak się cos dostanie to się jedzie. Jak się nie dostanie no to się nie jedzie no, bo nie ma sensu. ((śmiech)) 
A: A ze starostwem powiatowym? 
R: Ze starostwem powiatowym tak. To jest regularna współpraca. Starości nam tu pomagają. 
A: Na czym polega ta współpraca? 
R: Teraz starostwo dofinansowuje dziesięć procent warsztaty terapii zajęciowej miesięcznie. I przyjeżdża tutaj dość często na różne takie imprezy jak aukcja, czy na pięcioleciu warsztatów terapii byli, na mikołajki. Czasami wpada tak prywatnie. 
A: A z którymi organizacjami spośród tych wymienionych współpracują państwo najczęściej? 
R: Z pcprem. 
A: Czyli pcpr byłby na pierwszym miejscu. Na drugim? 
R: Na drugim urząd gminy. Ośrodek pomocy społecznej. 
A: A to, od którego roku? 
R: Od samego początku. Dziesięć lat. 
A: I to jest regularna współpraca. 
R: Tak. 
A: Został jeszcze stowarzyszenie otwarta dłoń, bank żywności. 
R: No to z nimi to też. 
A: Ale jakby im tak nadać kolejne numery. 
R: Bank Żywności to od czterech lat. Trzy są wpisane czy cztery? 
A: Trzy. 
R: No to trzy. Teraz czwarty, 
A: Znaczy on byłby jako czwarty tak? 
R: Jako czwarty. Teraz co tam jest. 
A: Stowarzyszenie otwarta dłoń. 
R: No to tam piąty. 
A: I to są dla was najważniejsze organizacje? Chodzi o to żeby uszeregować. 
R: A uszeregować. to co tam jeszcze jest. 
A: Urząd marszałkowski, starostwo powiatowe. 
R: Starostwo powiatowe teraz. Pięć. Ta otwarta dłoń i urząd marszałkowski. Ci najbliżsi to tak najbardziej z nami, a ci dalej. ((śmiech)) 
A: Mogłaby pani opowiedzieć jeszcze o tym stowarzyszeniu otwarta dłoń jeszcze trochę? O tej współpracy? 
R: Oni działają w Zawadzie. Też mają warsztaty terapii zajęciowej i po prostu jak organizujemy imprezy zapraszamy się i jedziemy tam do nich całą grupą, oni do nas przyjeżdżają. To są takie imprezy okolicznościowe. Tam zawody, choinka, andrzejki. 
A: Czy mogłaby pani podać przykłady jakiś… Czy były takie sytuacje, w których państwo chcieli współpracować z jakąś inną organizacją a oni odmówili współpracy? 
R: Nie. To znaczy to my współpracujemy na tej zasadzie, że jak ktoś nas zaprasza to później my ich. Albo my kogoś zapraszamy a później oni nas. To się skupia na takiej wymianie międzywarsztatowej, że te warsztaty z Podola z Zawady, z Brzeska i tak wymieniamy sobie te dzieciaki. Po prostu na zabawy na ogniska, na wycieczki wspólne to raczej nie jeździmy. Każdy osobno sobie organizuje wycieczkę. 
A: Wspominała pani, że współpracują z samorządem lokalnym. Czy mogłaby pani podać jeszcze jakieś przykłady tej współpracy? Oprócz dotacji. 
R: Oprócz dotacji… no to uczestniczymy w takim życiu gminy, są dni Łapanowa, jakieś inne takie imprezy okolicznościowe w gminie no to stowarzyszenie bierze udział. 
A: A czy są jakieś organizacje z którymi samorząd, gmina, powiat współpracują najczęściej? 
R: Nie wiem. No pełno jest tych organizacji tutaj ale to wszystko podlega pod gminę to wszyscy musza. 
A: Ale czy jest taka, z którą gmina współpracuje najczęściej? 
R: Nie wiem. 
A: Nie wie pani 
R: ((śmiech)) 
A: Jak pani rozumie na czym powinna polegać współpraca pomiędzy stowarzyszeniami, fundacjami a samorządem lokalnym, powiatem, gminą? 
R: No chyba bardziej ten powiat, czy te organizacje pomagać sobie wzajemnie. Więcej tych kontaktów powinno być tak. 
A: czyli obecnie jest ich za mało tak? Mogłaby pani opisać jak to wygląda w gminie, w powiecie? 
R: No do gminy idziemy jak jesteśmy zaproszeni tam na coś albo jak mamy konkretna sprawę do załatwienia i tam jest nam potrzeba ta gmina żeby nam to zatwierdziła. No to wtedy się idzie. 
A: A w powiecie? 
R: W powiecie też. jak jest konkretna sprawa do załatwienia, czy nas wzywają, czy konkretna sprawa od nich chcemy coś tam no to idziemy i załatwiamy. Z kompletną dokumentacją, ze wszystkim i wtedy oni nam pomagają albo mówią tak labo mówią nie. 
A: A czy były takie sytuacje, w których chcieli państwo współpracować z gminą a była odmowa? 
R: Nie. No to odmowa to była jak chcieliśmy tam jakieś finanse to czasami nam się nie udało tych finansów zdobyć ale tak to. Przeważnie to się opiera wszystko na tej stronie finansowej, bo jak jest więcej tych pieniędzy no to są lepsze wycieczki, mamy więcej, no więcej można zorganizować. jak ich nie ma no to bawimy się tu na miejscu. 
A: A na jakich polach pani zdaniem byłaby możliwa współpraca z samorządem lokalnym?... Czego ta współpraca powinna dotyczyć? 
R: Współpraca no to jest współpraca bo chodzimy na te zebrania, pomagają nam pisać te wnioski a więcej to nie wiem. Jak mają jakieś nowinki w gminie czy coś tam no to przychodzą pomagać, a wszystka pomoc z opieki społecznej to w zasadzie indywidualnie, na indywidualnych członków, na indywidualne osoby więc nie możemy żądać jako stowarzyszenie żeby nam opieka dała to czy tamto, bo oni nie mają po prostu na to przeznaczonych funduszy. A żadna mama czy tam osoba niepełnosprawna nie przeznaczy celówki na wycieczkę, bo ona to dostała, czy tam na jakis konkretny cel stowarzyszenia. 
A: Jakie pani zdaniem jest przygotowanie organizacji do współpracy z samorządem? 
R: W miarę dobre. 
A: A jaka jest według pani pozycja stowarzyszenia w gminie, w powiecie? 
R: Tez dobra. 
A: Jakby pani mogła kilkoma zdaniami opisać pozycje państwa organizacji komuś kto nie ma o tym pojęcia? 
R: Przede wszystkim organizacja zajmuje się osobami niepełnosprawnymi. Często to są osoby pochodzące z rodzin biednych… Takich czasami z problemami. Jest bardzo dużo, taka praca terapeutyczna żeby wyciągnąć te osoby z domu, żeby im pomóc, żeby wyszły, nauczyły się robić zakupy. No takiego samodzielnego życia, bo to o to chodzi tutaj. Cały czas żeby te osoby były bardziej samodzielne i były samowystarczalne, przygotowane do życia samodzielnego. Czasami nam się to udaje, czasami nie. To jest najważniejszy taki cel tego zadania. 
A: A jak pani ocenia oddziaływanie stowarzyszenia w gminie, w powiecie? 
R: W gminie, no coraz lepiej nam się to udaje. Coraz bardziej już są tutaj przyzwyczajenie, że tu chodzimy, zajmujemy się tymi dziećmi, chodzimy z nimi na zakupy. No już jest dobrze. Z początku było bardzo źle, bo się patrzyli na nas jak na… no tak nie bardzo to było postrzegane. Teraz wydaje mi się, że jest coraz lepiej. 
A: to znaczy byli państwo źle postrzegani. 
R: No na początku to się wielu osobom nie podobało, że wyciągamy osoby niepełnosprawne z domy, że chodzimy z nimi po sklepach, że jeździmy na wycieczki, że organizujemy takie spotkania. Później ta relacja się zmieniła na bardzo pozytywna relację. 
A: A co pani zdaniem co decyduje o pozycji stowarzyszenia lub jakiejś innej organizacji w powiecie, gminie? Tak bardziej teoretycznie. Dzięki Czemy można osiągnąć wysoką pozycję w gminie, powiecie? 
R: Dzięki czemu, nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Nad pozycją ((śmiech)) nad jakąś tam pozycją. My po prostu jesteśmy, istniejemy. 
A: A jaki udział ma państwa stowarzyszenie w decyzjach podejmowanych przez gminę, przez władze lokalne? Czy w ogóle są jakieś decyzje, które są konsultowane z organizacjami pozarządowymi? 
R: Decyzje są konsultowane ale to są przeważnie programy takie lokalne, które rozwiązuje gmina i tam uczestniczymy w gminie 
A: Może pani coś opowiedzieć o tych programach? 
R: teraz jest taki program dolina Raby i tam będą ścieżki rowerowe są w programie, jakieś jeszcze tam inne, kolektory słoneczne, dokładnie to w sumie. 
A: A w jaki sposób państwo uczestniczą w tym projekcie. 
R: Jesteśmy członkami po prostu tego, należymy do tej grupy tam, która ma się tym zajmować ale dokładniej to właśnie dzisiaj jest zebranie. ((śmiech)) To mają być finanse unijne i po prostu tam musi należeć dużo tych organizacji pozarządowych żeby to po prostu przeszło. 
A: A to jest jedyny projekt czy może są jeszcze jakieś inne? 
R: Na razie jedyny. 
A: A jak wyglądają takie konsultacje? 
R: Takie są te spotkania organizowane, ksiądz był na tym spotkaniu, myśmy nie byli. I będzie tu, bo staramy się o kolektory słoneczne, żeby tu woda ciepła była, żeby były przypięte, ta ścieżka rowerowa też by się przydała, z Trzciany, z gminy Trzciana aż do gminy Gdów. 
A: A jakie inne organizacje pozarządowe biorą udział w takich konsultacjach? 
R: Sportowa jakaś organizacja jest w tym. Tylko nie powiem dokładnie, bo nie wiem z terenu gminy my, urząd gminy, tam inne organizacje też ale nie określę dokładnie nazw bo nie wiem. 
A: Czy może pani sobie wyobrazić taką sytuacje, że miałaby pani wyłonić reprezentanta z organizacji pozarządowych, który reprezentowałby państwa interesy wobec gminy, powiatu? Czy byłaby to osoba czy organizacja? 
R: Tu jest w zasadzie. Ksiądz proboszcz, który reprezentuje, jest prezesem stowarzyszenia, który reprezentuje. Jeden z członków zarządu, to zależy od czasu, kto ma w danej chwili czas i jedzie na jakieś spotkanie zebranie. 
A: A czy on mógłby reprezentować także inne organizacje? 
R: Mógłby. Jakby chciał to by mógł. ((śmiech)) 
A: Czy chciałaby pani jeszcze coś dodać? 
R: Nie. To wszystko. Przede wszystkim to pomoc osobom niepełnosprawnym. Taki jest wspólny cel jaki sobie założyliśmy żeby po prostu było lepiej. Jeśli możemy pomóc to żeby było lepiej. Załatwiamy różne wnioski, dofinansowania, pomagamy wypełniać druczki, te indywidualne też, jeździmy załatwiamy. Byliśmy na wczasach chyba z osiem razy ze stowarzyszenia. No to nad morzem żeśmy byli, no to takie dwutygodniowe turnusy po trzydzieści, czterdzieści, pięćdziesiąt osób. 
A: Dziękuje bardzo. 
R: Bardzo dobrze nam się z takim jednym ośrodkiem współpracowało nad morzem. To jest ośrodek kamyczek w Sarbinowie, tam żeśmy byli pięć razy. To już taka reklama. ((śmiech))