M: Na początku chciałabym zapytać o historię organizacji – jak powstała, kiedy, kto założył, co zadecydowało o tym, że powstała? 
R: Proszę panią, 24-go czerwca 1994 – go roku Sejm Rzeczpospolitej uchwalił ustawę o własności lokali. Ta ustawa zaczęła obowiązywać od stycznia 95-go roku i dotyczyła funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych i członków tych wspólnot mieszkaniowych, a jednocześnie ta ustawa rzuciła na głębokie wody nieprzygotowanych do jej realizacji członków wspólnot – mieszkańców, którzy wykupili mieszkania komunalne i zakładowe. To była nowość na rynku mieszkalnictwa w Polsce i w 95-tym roku nagle ci, którzy wykupili mieszkania komunalne i zakładowe musieli zacząć dbać o swoją własność. Dotychczas byli lokatorami, byli – no czy to zakładowych czy komunalnych mieszkań i o remontach, o innych rzeczach dotyczących ich mieszkań dbali… dbały firmy czy zakłady gospodarki mieszkaniowej, komunalnej, które miały obowiązek remontować, dbać o utrzymanie tych lokali mieszkalnych w prawidłowym, we właściwym stanie, tak… no i ponieważ… ponieważ ci ludzie nie byli przygotowani do… do wypełniania obowiązków tej ustawy… zebrała się grupka nas tu w Oświęcimiu, którzy wykupili mieszkania już wcześniej – ja na przykład wykupiłem w 89-tym roku, tu koleżanka Regina – przewodnicząca zarządu naszego stowarzyszenia wykupiła też w tym samym roku. A niektórzy – byli też tacy co w 70-tych latach, bo już była taka możliwość wykupienia tych mieszkań. No i zebrała się nas grupa -bodajże jedenastu tych właścicieli mieszkań no i zaczęliśmy się zastanawiać na powołaniem stowarzyszenia, które by w jakiś sposób zadbało o interes, nauczyło tych właścicieli mieszkań rozumienia tej ustawy, żeby to stowarzyszenie zadbało o właściwe kontakty z władzami miasta, z zarządcą... w tym czasie zarządcą stał się Zarząd Budynków Mieszkalnych – wtedy nazywał się jeszcze Miejskie… Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Później przekształcone zostało w Zarząd Budynków Mieszkalnych i… no a poza tym… poza tym jeszcze no ważną sprawą była sprawa… no dbania o… znaczy dbania o te swoje mieszkania, więc potrzeba stworzenia funduszu remontowego i tak dalej. No i… w 95-tym roku powołaliśmy grupę inicjatywną złożoną bodajże z dwudziestu jeden członków. Pierwsze to była… to była pierwsza taka grupa. Podobne stowarzyszenie powstało w Bielsku Białej – wtedy były… byliśmy w województwie bielskim i nawiązaliśmy kontakty z bielskim stowarzyszeniem… no i mniej więcej razem przygotowaliśmy statut i odbyliśmy pierwsze takie spotkanie założycielskie, ten statut przyjęła ta grupa inicjatywna i odbyliśmy pierwsze walne zebranie stowarzyszenia, powołując to stowarzyszenie do życia – no tak się składa, że na tym pierwszym walnym zebraniu zostałem wybrany przewodniczącym, a więc do dzisiejszego dnia tą funkcję pełnię i… no i kieruję tym stowarzyszeniem… 
M: Jeśli chodzi o inicjatora, czy była jakaś jedna osoba, która… 
R: … nie… to było nas siedem osób… 
M:… siedem osób… 
R:… tak… 
M: Państwo jak gdyby mieli taki sam ogląd rzeczywistości i mieli państwo potrzebę… 
R:… tak… taki sam… taki sam… wszyscy mieli taki sam pogląd, że trzeba coś powołać żeby się wzajemnie wspierać i pomagać, no i… i… no i chronić interes, z resztą statut nasz wyraźnie tu wskazuje na… że podstawowym celem jest ochrona i obrona członków stowarzyszenia właśnie wobec… w stosunku do zarządców – bo tymi wspólnotami zarządzały… zarządzają zarządy, wcześniej to był jak mówiłem Zarząd Budynków Mieszkalnych, później od 2004 – go roku przejęły dwie firmy prywatne zarządzające – Eurodom i Mediator, które… które zarządzają – wie pani – tu jest… w Oświęcimiu jest ponad trzysta sześćdziesiąt wspólnot mieszkaniowych… w sumie to jest… no to jest duża ilość. Wspólnoty mieszkaniowe zostały utworzone z mocy prawa, one… ich nikt nie powoływał i nie powołuje – wystarczy, że w budynku wielorodzinnym jest dwóch właścicieli i już ta ustawa stworzyła wspólnotę mieszkaniową – czy ktoś chce czy nie chce, tam wspólnota powstaje i no u nas jest ponad trzysta wspólnot mieszkaniowych, jest to… prawie siedem tysięcy mieszkań obejmują te wspólnoty - myśmy… myśmy się zaczęli rozwijać bardzo mocno ilościowo no na początku pierwszych lat funkcjonowania – tak do 2001 – go roku. Doszło do tego, że stowarzyszenie nasze liczyło nawet tysiąc członków – byliśmy najliczniejszym stowarzyszeniem pozarządowym w Oświęcimiu, z tym, że to nasze stowarzyszenie jest specyficzne – ono po prostu, no… ma określony, bardzo ścisły kierunek swojej działalności, dotyczący funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych i wszystkich związanych z tym różnych kłopotów, problemów, stosunków z władzami i tak dalej. 
M: Mam takie pytanie – czy osoby, które stanowiły trzon, pierwszą grupę, która zakładała organizację – czy państwo wcześniej działali razem, może na innym obszarze? 
R: W Radzie Osiedla „Południe”. 
M: Czyli państwo już razem działali tak? 
R: Tak, większość z tych członków inicjatorów było członkami Rady Osiedlowej „Południe” i nawet ta Rada Osiedlowa „Południe” stworzyła możliwość później działalności stowarzyszenia bowiem udostępniła swój lokal i tam w tym lokalu, no… ponad dziesięć lat tam… byliśmy bezpłatnie… ponieważ my nie mamy żadnych dochodów poza składkami członkowskimi… 
M: Zaraz dojdziemy do tego. Jakie państwo działania podejmowali? 
R: Działania…to znaczy… 
M: konkretne działania… 
R: Proszę panią, no przede wszystkim zależało nam na tym i to… to było dominujące w naszej działalności aby do członków naszych i członków wspólnot nie będących naszymi członkami dotrzeć… z treścią ustawy „O własności lokali” … bo to po prostu jest… no książeczka, że tak powiem, którą każdy właściciel powinien znać… a tej ustawy… no… normalnie nikt nie sięga, nikt nie szuka, prawda, a myśmy każdemu członkowi stowarzyszenia, który wstępował do nas, otrzymywał od nas tekst ustawy. 
M: Czyli państwo propagowali… 
R: … spełnialiśmy edukacyjną rolę i tą rolę edukacyjną pełniliśmy przez kilka lat – gdzieś około dziewięciu lat, uczestnicząc… były takie sytuacje, że uczestniczyliśmy prawie we wszystkich spotkaniach wspólnot mieszkaniowych, a te zebrania odbywały się… odbywają się zawsze w pierwszym kwartale każdego roku – roczne zebrania wspólnot mieszkaniowych, gdzie się podsumowuje dany rok, prawda, ocenia się funkcjonowanie zarządcy, ocenia się funkcjonowanie wspólnot, ustala się… uchwala się ważne sprawy dotyczące kosztów zarządu, funduszu remontowego, wysokości funduszu remontowego, wynagrodzenia zarządcy i tak dalej, plany gospodarcze – to są takie ważne zebrania. I na tych zebraniach nasi członkowie zarządu i zarządu głównego – bo niby my jesteśmy zarządem głównym – ponieważ mamy również zarządy osiedlowe… no więc nie wiedzieliśmy jak nazwać nasz zarząd… no… „miejski”? no… nie, bo mamy też w Zatorze zarząd osiedlowy. Mieliśmy kiedyś w województwie śląskim zarząd gminny w Woli – tam było ponad stu członków, no i tu mamy w Oświęcimiu pięć zarządów osiedlowych. 
M: W ramach jednej organizacji tak? 
R: W ramach jednej organizacji, tak, tak, w ramach jednej organizacji. No i… i… i tym głównym naszym zadaniem to było uczestniczenie w zebraniach i tam po prostu rozstrzyganie różnych spraw, doradzanie na zebraniach, czasem stawaliśmy się… no… rozjemcami… ale przede wszystkim doradcami. 
M: Czyli państwo prowadzili pewnego rodzaju poradnictwo? 
R: Tak, tak – mamy rzecznika prawnego - kolegę, który prowadzi społecznie… jest zastępcą moim – porady prawne różnego rodzaju… nawet prowadził takie… porady dotyczące… ściśle prawne, prawda… związane na przykład z odzyskiwaniem wpłaconych kaucji mieszkaniowych i tego typu… Tak, że myśmy uczestniczyli w tych zebraniach – czasem było tak, że ja na przykład uczestniczyłem w osiemdziesięciu zebraniach - było tak – w ciągu miesiąca – proszę sobie wyobrazić, to czasem byłem dziennie na trzech zebraniach… to po prostu nie pracując… i pracując społecznie – nic za to nie mając. Tak samo inni koledzy. 
M: A teraz państwa działalność na czym się koncentruje? 
R: A teraz się koncentruje głównie na doraźnych poradach. Poza tym, prawda jest taka, no już liczebność nasza spadła, Wola odeszła… to znaczy myśmy zrezygnowali z Woli Województwa Śląskiego, mówimy: „Róbcie sobie sami, no my nie będziemy dojeżdżać do was i tam wam robić robotę”… to musi się znaleźć grupa takich… takich… po prostu hobbistów można tak powiedzieć, którzy społecznie będą pracować… no u nas jest taka grupa kilkudziesięciu osób, które społecznie się zajmują tymi sprawami no i społecznie pracują. My nie zatrudniamy nikogo, nikt nie otrzymuje żadnych wynagrodzeń. Te środki, które otrzymujemy ze składek to na funkcjonowanie biura przeznaczamy, no trzeba… mamy kserokopiarkę, mamy komputer – trzeba to konserwować, trzeba materiały kupować… no i wydajemy ten kwartalnik, który też jak gdyby… 
M: Czyli to jest jeden ze sposobów działania tak? 
R: Tak, w tym roku było… był… obchodziliśmy dziesięciolecie wydawania, czyli już… już czterdzieści dwa numery. W każdym numerze są zawarte porady, różnego rodzaju informacje, które są przydatne dla członków wspólnot mieszkaniowych. 
M: Wracając do celów organizacji – pierwotnie chcieli państwo popularyzować ustawę… 
R: … tak, zapoznać, zapoznać z tą ustawą, bo ustawa była tutaj podstawową że tak powiem, podstawowym materiałem do funkcjonowania wspólnot. 
M: Jak pan ocenia – jak to zadziałało? 
R: No zadziałało super – no w tym roku… teraz właśnie siedzę i piszę artykuł o przebiegu zebrań rocznych w tym roku i okazuje się, że ta edukacja spełniła swoje zadanie, że członkowie wspólnot są w tej chwili już… no, że tak powiem na tyle świadomi i znający tą ustawę, że… że nie potrzebują już naszej pomocy, tak że w sumie my idziemy tylko na te zebrania, na które nas proszą, na które nas zapraszają członkowie nasi… i jeśli jeszcze gdzieś osiem lat temu uczestniczyliśmy nawet w dwustu zebraniach, to w tym roku uczestniczyliśmy już tylko bodajże w dziesięciu. 
M: Rozumiem, że cele, które sobie państwo stawiali to były cele jak najbardziej trafione tak? 
R: Tak, trafione. 
M: Proszę powiedzieć – czy napotykali państwo jakieś bariery – instytucjonalne, prawne, organizacyjne? 
R: … właściwie to napotykaliśmy na różne rzeczy, które, które nie były związane… z niechęcią tutaj… władz… czy, ja wiem… ale na przykład liczyliśmy bardzo, że wspólnoty mieszkaniowe będą mogły skorzystać z funduszy europejskich. Okazuje się – bardzo na to liczyliśmy – chociażby związane na przykład z termomodernizacją budynku, że… bo jednak mówi się dużo o oszczędzaniu energii, prawda… o energochłonności naszych budynków mieszkalnych… w Polsce… w stosunku do energochłonności budynków w Unii, w zachodnich… w zachodniej Europie… no i liczyliśmy, że tu jednak Unia jakieś środki przeznaczy na pomoc, na dofinansowanie tych potrzeb. Okazuje się, że nie, że przeliczyliśmy się. 
M: A państwo starali się aplikować o jakieś środki jako organizacja? 
R: Nie ma sensu aplikować, skoro one… skoro nie ma… nie ma tego typu no… możliwości uzyskania – tylko dla budynków będących pod opieką konserwatora zabytków, a nasze budynki nie są pod opieką – mają dopiero czterdzieści, pięćdziesiąt lat, prawda… niektóre – te przedwojenne sześćdziesiąt no… no ale… ale nie ma takich budynków i w związku z tym - mówię o mieszkalnych – i w związku z tym nie możemy liczyć na tą pomoc, więc tak jakoś to nam… nie… to nas… zawiedliśmy się na tym, ze po prostu jakoś zapomnieli o tym - ci, którzy decydują o wykorzystaniu środków europejskich. 
M: A jakieś bariery innego typu się pojawiały? 
R: Jakiegoś innego typu bariery… czy ty sobie przypominasz jakieś? Bariery jakieś (do kobiety siedzącej obok, Regina Figlewicz – „K”). To chodziło o naszą działalność tak? 
M: Tak 
K: Wiesz, nie jest tak łatwo powiedzieć. 
M: Właściwie to taka jest prawda, że no z władzami współpracowaliśmy… 
K: - kiepsko 
R: Nie kiepsko… no… jak potrzebujemy, no to… to… nie możemy mówić, że ktoś nam tutaj… ktoś nas tutaj… 
K: ale powiedzmy prawdę, że my dla władz nie jesteśmy taką instytucją niezbędną – kiedy my o coś do nich się zwrócimy to owszem – wysłuchają nas, najczęściej nie załatwią… ja jestem pewnie obiektywniejsza niż ty bo ty jesteś grzeczny, a ja… nie bardzo. 
R: Nie… no… jeśli chodzi o takie jakieś bariery to… takie, które by były… znaczy, które by nam jakoś przeszkadzały w naszej działalności statutowej, to ja tu nie widzę… no jedynie… jedynie mogę powiedzieć, że Rada Osiedla „Południe”, która nas przygarnęła piętnaście lat temu – czternaście lat temu – w 95-tym roku… ta stara… Po zmianie Rady Osiedlowej „Południe” no wyrzucono nas z tamtego lokalu. 
M: A dlaczego? 
R: Nie wiemy dlaczego, bo w ogóle z nami się nawet nie próbowano porozumieć, nie rozmawiano. Młodzi ludzie przejęli tam władzę i można powiedzieć z dnia na dzień… 
K: a to… Marszałka… (prezydent miasta) 
R: To nieistotne… ważne, że podjęli uchwałę – bo to prezydent w związku z tym, że podjęli uchwałę nam wypowiedział… a nie tu… nie, prezydent nie… nie działał przeciwko nam tylko Rada, Rada Osiedla podjęła uchwałę, że chcą lokal mieć tylko dla siebie i mimo, że myśmy proponowali… do dzisiejszego dnia środa jest wolna, pusty lokal jest w środę. No, druga – Rada Osiedla „Wschód” tu nas przygarnęła bez problemu. 
M: Czyli nie było problemu ze znalezieniem nowego lokalu. 
R: Nie… to znaczy nie było problemu… no o tyle, że druga Rada… ponieważ przewodniczący tej Rady to jest mój kolega, bo razem byliśmy radnymi Rady Miasta, no to… to… bez problemu nas tu przyjęli i mamy w środę tutaj do swojej dyspozycji. 
M: Proszę powiedzieć, co by pan uznał za największe osiągnięcie organizacji? 
R: Ja myślę, że największe osiągnięcie to jest to właśnie wyedukowanie członków wspólnot mieszkaniowych, nauczenie ich rozumienia tej ustawy o własności lokali, umiejętności… no przygotowywania… planów gospodarczych na zebraniach wspólnot mieszkaniowych… po prostu te… dbania o swoją własność… no ludzie wtedy czternaście lat temu i później przez parę lat nie rozumieli, że… że o współwłasność budynku muszą oni sami zadbać… że nikt im po prostu już nie przyjdzie z pomocą, że muszą decydować sami o… bo to już jest ich własność… po prostu doprowadziliśmy do takiej sytuacji, że zaczęli ludzie rozumieć, że to jest ich własność, że muszą o nią zadbać, że muszą pilnować wszystkich tych rzeczy, które, które są związane z funkcjonowaniem współwłasności, istnieniem budynku, dbaniem o… o… ich… o techniczną stronę tego budynku, tak że to wydaje mi się najważniejsza sprawa – jakoś żeśmy… żeśmy dotarli do społeczeństwa, do członków wspólnot mieszkaniowych i nie musimy w tej chwili już… już na zebrania chodzić tak często i poświęcać swój prywatny czas na uczestnictwo w zebraniach. 
M: Teraz chciałam zadać kilka pytań związanych ze strukturą organizacji. Państwa organizacja ma osobowość prawną prawda? 
R: To znaczy… 
M: Są państwo zarejestrowani… 
R: Jesteśmy zarejestrowani w Krajowym Rejestrze Sądowym, mamy swój numer NIPu… 
K: Regonu 
R: Regonu… 
M: Może pan powiedzieć, od kiedy są państwo zarejestrowani? 
R: No od 95-go roku… 
M: Czyli od razu. Nie funkcjonowali państwo jako na przykład grupa nieformalna. 
R: Nie, od razu, od razu musieliśmy być zarejestrowani, z tym, że zmieniła się, zmienił się numer nasz, ponieważ najpierw byliśmy w sądzie… w Sądzie Okręgowym w Bielsku – Białej, w rejestrze gospodarczym, a po utworzeniu Województwa Małopolskiego… w Sądzie Rejonowym Kraków – Śródmieście, w Krajowym Rejestrze Sądowym, tak że… od początku… od 95-go roku jesteśmy zarejestrowani. 
M: A czy państwo rozważali jeszcze jakąś inną formę prawną? 
R: Nie, nie, nie – po co nam. My po prostu byliśmy powołani… statut nasz wyraźnie mówi o tych celach, które, które przestrzegamy, realizujemy i nie potrzebna nam była żadna inna forma. Nie prowadzimy żadnych dochodowych działań, działalności dochodowej, nie zatrudniamy nikogo… po prostu… ponieważ wymagane było – rejestr, zarejestrowanie w KRSie naszego stowarzyszenia, jak każdego stowarzyszenia z resztą, dlatego musieliśmy to spełnić. 
M: Nie są państwo organizacją pożytku publicznego. 
R: Nie. 
M: A czy państwo interesowali się czymś takim? 
R: Nie, nie, ponieważ naszym celem nie było nigdy pomaganie jakimś no… to znaczy bycia organizacją charytatywną czy jakąś organizacją pomocową, która… w rozumieniu pomocy czy to jakiejś tam no… charytatywnej czy pomocy jakiejś tam ludziom chorym, potrzebującym… to… to… Myśmy mieli zupełnie cel ściśle określony w statucie. 
M: I ta forma, którą państwo przyjęli była najbardziej adekwatna… 
R: … do naszej nazwy, tak… nawet do naszej nazwy, chociaż z nazwy można by wnioskować, że… właścicieli lokali mieszkalnych i użytkowych. Mieliśmy… kilku członków lokali użytkowych – szczególnie sklepów, aptek, ale jakoś oni się… wyłączyli. 
M: Czy organizacja jest członkiem koalicji albo federacji? 
R: Nie. Liczyliśmy, myśleliśmy, że powołamy federację z Bielskiem ale okazuje się, że nasze stowarzyszenie się utrzymało, rozwijało… liczbowo, a Bielskie upadło, zniknęło. Chodzi o to, że nie było tam działaczy. 
M: Czy dobrze rozumiem – państwa organizacja otworzyła jakby pododdziały swoje? 
R: Otworzyła – nie, powołała zarządy osiedlowe. To są nasze po prostu struktury organizacyjne, które były dla nas konieczne w pewnym okresie czasu – one teraz już może nie są, bo nasza organizacja liczy dużo mniej członków, ale wtedy kiedy liczyła kilkuset członków – w Oświęcimiu była to organizacja ponad ośmiuset członków liczyła i proszę panią, żeby to opanować – chociażby na przykład składki zbierać, prawda… składki są niewielkie – złotówka miesięcznie, dwanaście złotych rocznie… poza tym dostarczać gazetę – wie pani – do domów, do mieszkań. Ktoś musiał to robić i dlatego powołaliśmy zarządy osiedlowe, tutaj pięć zarządów osiedlowych tutaj w Oświęcimiu. 
M: Pięć zarządów. 
R: Tak. I zarząd osiedlowy w Zatorze. On do dzisiaj, do dzisiaj istnieje. Natomiast zarząd gminny w Woli – Województwo Śląskie – przestał istnieć już… cztery lata temu, albo pięć. Pięć lat temu. 
M: Jaka jest obecnie liczba członków? 
R: W tej chwili trzysta dwadzieścia. 
M: A w tym momencie, kiedy członków było najwięcej to ilu ich było? 
R: Tysiąc. 
K: Tysiąc i trochę. 
R: Ponad tysiąc, tak… nawet w którejś gazecie pisaliśmy o tym: „Stowarzyszenie liczy już ponad tysiąc członków”… ale wie pani – to są ludzie starsi, to są emeryci, renciści, bardzo dużo… większość umarło… po prostu… tacy ludzie tu wykupywali te mieszkania – zakładowe, komunalne. No poza tym, no w naturalny sposób odeszła a poza tym, wystąpiło normalnie, no przestało płacić składki, więc myśmy na zarządzie postanowili – nie będziemy im dostarczać gazety za darmo, na kredyt i zaczęliśmy czyścic – i tak chyba od trzech lat, no czyścimy. 
M: Czyli gazeta jest tylko i wyłącznie dla członków. 
R: Tylko i wyłącznie dla członków, tak. 
M: Mówi pan, że nie zatrudniają państwo pracowników. A czy kiedykolwiek państwo zatrudniali? 
R: Nigdy, od początku to była grupa hobbystów, zapaleńców, którzy społecznie pracowali, swój prywatny czas poświęcając na pracę w stowarzyszeniu. 
M: Czy jest jakaś grupa osób, która stale działa na rzecz organizacji? 
R: No tak, jest. 
M: Jak duża to jest grupa? 
R: No to jest jakieś około dwudziestu osób. Ponadto mamy grupę bodajże osiemnastu członków honorowych… piętnastu jest członków honorowych, którzy – to są ci, którzy założyli stowarzyszenie i ci którzy od początku pracują, od 95-go roku lub niedługo po tej, po tym okresie. Ale bez przerwy, cały czas pracują społecznie w stowarzyszeniu. 
M: Czy państwo w jakiś sposób formalizują pracę społeczną? 
R: … to znaczy co pani ma na myśli? 
M: Na przykład czy podpisują państwo umowy z wolontariuszami… 
R: nie, nie… 
M: ewidencje godzin… 
R: Nie ma sensu, bo my się przed nikim nie rozliczamy. Rozliczani jesteśmy tylko przed walnym zebraniem, odbywanym raz na cztery lata, a poza tym to co roku kontroluje nas komisja rewizyjna nasza. A to szczególnie z tej działalności finansowej… może są to niewielkie kwoty ale pieniądze społeczne, członków i trzeba… i komisja rewizyjna pilnuje zasadności wydawania tych pieniędzy. 
M: Stałych pracowników jest około dwudziestu osób tak? 
R: Koło dwudziestu osób. 
M: A może pan określić, jak duże to jest zaangażowanie – w wymiarze czasowym? 
R: Czasowym? 
M: Tak orientacyjnie. 
R: Ale na jedną osobę? 
M: Jak panu wygodnie. 
R: Ja myślę, że miesięcznie można to powiedzieć, można powiedzieć, że to jest cztery dni miesięcznie. 
K: Cztery dni po trzy godziny. 
R: No nie, nie, no cztery dni – ja już przeliczam to, bo to… ja nie liczę tutaj, prawda, co tu siedzimy. W domu też pracują, też przygotowują materiały, czy roznoszą gazety, odbierają jakieś inne skargi, zażalenia, tak że… 
M: właśnie – na czym działalność wolontariuszy polega? Mówi pan, że pracują w domu… 
R: … w domu pracują nad materiałami, załatwiają skargi, idą do jednego zarządcy, do drugiego zarządcy, idą na zebranie… no po prostu w tym sensie, ja to tak… przeliczam, że mniej więcej jeden członek przeznacza miesięcznie no powiedzmy cztery dni w rozumieniu ośmiogodzinnego dnia pracy. 
M: Jeżeli chodzi o komisję rewizyjną? Ile liczy osób? 
R: Cztery osoby. 
M: I co rok państwo… 
R: Co rok jesteśmy kontrolowani, jest protokół omawiany na posiedzeniach zarządu, posiedzenia zarządu odbywamy raz w miesiącu, a oprócz tego organizujemy też, dla tych, którzy, którzy pracują społecznie – bo ja powiedziałem dwadzieścia osób, takie ścisłe, prawda, a oprócz tego są inni, którzy też w jakiś sposób pomagają – organizujemy wycieczki. 
M: Tak? A gdzie te wycieczki? 
R: Najczęściej organizowaliśmy w poprzednich latach mniej więcej dwie, trzy wycieczki – to zależy – za dopłatą oczywiście, my tam częściowo pokrywamy niewielką ilość… część kosztów, do Orawicy na Słowację, do źródeł termalnych, do basenów termalnych – tam najczęściej, no bo to są lecznicze wody - tak, że tam żeśmy organizowali. Teraz – nie wiem – na razie zmieniliśmy kierunek na… na… na inne – na Polskę: na Szaflary, na Bukowinę. Tam już nie będziemy jeździć bo drogo a po prostu po wejściu Słowacji do strefy euro już nieopłacalne się stały tam wyjazdy. 
M: Czyli zebrania organizowane są co miesiąc? 
R: Co miesiąc. Tak. Spotkania zarządu. 
M: Spotkania zarządu. 
R: Tak, posiedzenia zarządu. 
M: A może pan jeszcze coś na temat zarządu powiedzieć? 
R: To znaczy w skład zarządu wchodzi, proszę pani, jedenaście osób, z tym, że funkcję przewodniczącego pełnię ja, mam dwóch zastępców, jest pani Regina Figlewicz, pan Figura, który jest rzecznikiem prawnym, sekretarzem jest taka pani Irena Cybulska, skarbnikiem pani Elżbieta Pietranik i reszta – członkowie zarządu, z tym, że od początku w stowarzyszeniu, od początku tak jak ja jest pani Cybulska, pani Pietranik… 
M: A komisja rewizyjna? 
R: Komisja rewizyjna składa się z czterech osób i trzy osoby są tutaj z Oświęcimia a jeden członek komisji jest z Zatora, z tego zarządu gminnego w Zatorze. I ten zarząd i komisja rewizyjna zostali wybrani na walnym zebraniu w 2007 roku, a więc następne walne zebranie ma się odbyć w 2011 roku. 
M: Walne zebrania członków… 
R: Nie – delegatów, ponieważ było za dużo po prostu nas i w zarządach osiedlowych były zebrania rejonowe, gdzie wybierano delegatów i delegatów było czterdziestu czterech wybranych. A teraz nie wiem, być może, że jak się będzie tak zmniejszać stowarzyszenie, to być może zrobimy walne zebranie członków, już nie delegatów, bo jest nas mniej i taka sala się znajdzie, prawda… być może na pewno wszyscy nie przyjdą ale w drugim terminie możemy uznać za ważne, jeśli… niezależnie od ilości przybyłych członków. 
M: Walne zebrania odbywają się co cztery lata. 
R: Co cztery lata, tak. 
M: Jeżeli chodzi o sposób podejmowania decyzji – to… 
R: To jest kolegialne, na posiedzeniach zarządu. 
M: Na posiedzeniach zarządu. A jeżeli chodzi o zebranie walne? 
R: Zebranie walne wybiera zarząd i uchwala plan działania czy program działania na najbliższe cztery lata. Wybiera zarząd i komisję rewizyjną i udziela absolutorium ustępującemu zarządowi, no tak jak to zwykle bywa. 
M: Czy decyzje są podejmowane w sposób bardziej czy mniej sformalizowany – jak by pan to określił? 
R: Ja myślę, że to są decyzje, które, które w zasadzie… można nazwać decyzjami… zbiorowymi, kolegialnymi. Tutaj nie ma, nie ma jakichś… my się nie kłócimy, zawsze znajdujemy wspólne jakieś, kompromisowe rozwiązanie… rzadko bywa tak, że ktoś jest przeciw… wszystkie decyzje podejmujemy po analizie, dyskusji. Dogadujemy się, tak, że… 
M: Sporządzają państwo protokoły? 
R: Tak. 
M: Czyli prowadzą państwo dokumentację. 
R: Prowadzimy dokumentację, mamy zeszyt protokołów… od początku istnienia… i mamy zeszyt dyżurów, bo co środy są dyżury. 
K: I zeszyt skarg. 
R: I zeszyt skarg, tak. No ponieważ skargi prowadzi tu koleżanka. A kiedyś jak byliśmy w lokalu Rady Osiedla „Południe” to mieliśmy dyżury dwa razy w tygodniu, ponieważ w poniedziałki miały dyżury zarządy osiedlowe, a w środy zarząd główny miał dyżur. Ale tu już zdecydowaliśmy, że nie będziemy już organizować dyżurów zarządów osiedlowych, tylko będzie jeden dyżur w środy. 
M: A zeszyt skarg czemu służy? 
R: No zgłaszają się do nas z różnymi skargami. 
M: Ale to nie są państwa członkowie? 
R: Nasi członkowie. Członkowie wspólnot mieszkaniowych. Różne konflikty – z zarządcami… 
K: Jeżeli mogę wskoczyć w słowo – był taki rok, że było czterdzieści skarg rejestrowanych i przez nas wyjaśnianych. 
R: Załatwianych. 
K: Wyjaśnianych – trzeba było z zarządcami znaleźć porozumienie… a w tym roku już było sześć… 
M: Jeżeli chodzi o decyzje, które państwo podejmują jako organizacja, to one są podejmowane na zebraniach, na posiedzeniach zarządu. Ale czy ktoś jeszcze może mieć wpływ na państwa decyzje? 
R: Jeśli są jakieś wnioski to tak, no jeśli ktoś zgłosi… ale ja sobie nie przypominam, żeby były jakieś wnioski tutaj zgłaszane do zarządu, żebyśmy w formie uchwały podjęli jakąś decyzję. 
M: To znaczy – państwo podejmują uchwały i żeby podjąć uchwałę musi być wniosek. 
R: Tak. 
M: A w jaki sposób od strony formalnej wygląda takie składnie wniosków? 
R: Wnioski, to znaczy uchwały zarząd podejmuje w sprawach ważnych, dotyczących spraw finansowych i spraw organizacyjnych. Dotyczy to skreśleń – to co statut, prawda, określa – skreśleń członków – z różnych przyczyn, dotyczy to przeznaczenia środków na jakiś cel, na przykład na wycieczkę, przeznaczenia jakieś tam, na inne cele, czy na przykład… czego jeszcze te uchwały mogły dotyczyć… 
K: Trzeba by zajrzeć do uchwał. 
R: Trzeba by zajrzeć do uchwał, pani chce tak dokładnie? 
M: Nie, nie ma takiej potrzeby. Dobrze, teraz chciałabym zapytać, czy państwo kontaktują się z przedstawicielami jakichś innych organizacji? 
R:… kiedyż na początku byliśmy w kontakcie ale one… tak, ten kontakt się urwał po dwóch latach – z Partią Zielonych dawnych, tak się oni nazywali, ale później, później te kontakty zostały zaniechane… 
M: A tutaj na obszarze miasta państwo znają jakieś organizacje, jakichś przedstawicieli organizacji pozarządowych? 
R: Tak, bo się spotykamy na… na forum czy to powiatu czy miasta, tu niedaleko od nas w tym budynku obok jest… jak to się nazywa… 
K: Centrum 
M: Centrum Organizacji Pozarządowych? 
R: Centrum Organizacji Pozarządowych, tak, no i tam początkowo nam też proponowano siedzibę, tylko, że nie mielibyśmy gdzie pomieścić tego… ta siedziba jest klitką… trzy na trzy… tak, że byliby to są… a to są, to są jednak urządzenia nasze i musielibyśmy gdzieś to umieścić, tak, że w Centrum Organizacji Pozarządowych… Z tym, że jak chcemy, to możemy tam skorzystać z dużej sali narad – to bez problemu, bezpłatnie możemy skorzystać, ale tak, to… tak, to w zasadzie… kontaktów takich organizacyjnych to nie mamy, bo… bo inne są nasze cele, inne są innych organizacji cele… w większości to są organizacje pożytku publicznego, może nie w większości ale związane… które… większość tych organizacji to, to właściwie pracuje, korzystając z pomocy finansowej miasta. A my takiej pomocy nie potrzebujemy i nigdy nie ubiegaliśmy się o jakąkolwiek pomoc. Bo nie mamy takiej potrzeby. 
M: Rozumiem. Czy państwo nie kontaktują się z innymi organizacjami, ponieważ jest to niecelowe? 
R: Ponieważ mamy zupełnie inny… inną formę działalności, inny jest cel naszej organizacji, w związku z tym no… gdyby była jakaś zbieżność celów to oczywiście, że tak. Ale nie ma. My właściwie, nasza działalność to jest… to jest… ogranicza się do budynków. 
K: Jest inna. 
R: Inna. Nawe już poza budynkiem, proszę panią, to już jest – poza budynkiem mówię, poza wspólnotą mieszkaniową – to już jest działka Rad Osiedli. To już skwerek, uliczka, parking, prawda, ulica – to już Rada Osiedla, to już… nasze stowarzyszenie – pewnie, że my tam czasem interweniujemy, no ale… ale…nie, to nie jest już nasza, nasze pole działania. 
M: Rozumiem. Ktoś do państwa nie wychodził z jakąś propozycją, z jakimś pomysłem, inicjatywą? Żeby się państwo w coś włączyli, albo… 
R:… rzadko, ja sobie nie przypominam. 
K: W interesach - ale wtedy kiedy chcą żebyśmy dali pieniądze, bo nie wiedzą, że my nie mamy. 
R: Ale ja sobie nie przypominam takiego… 
M: Otrzymali kiedyś państwo pomoc od jakiejś organizacji? 
R:… 
K: Nie. 
M: A czy udzielali państwo pomocy jakiejś organizacji? 
R: Ojoj, na początku mieliśmy stary komputer, to daliśmy go stowarzyszenia… jakżesz się nazywało stowarzyszenie… 
K: … dla dzieci, Stowarzyszenie na Rzecz Dzieci Niepełnosprawnych 
R: No tam daliśmy, żeby się po prostu bawili, żeby się uczyli, prawda… daliśmy ten komputer – to była taka jedyna pomoc z naszej strony. 
M: A czy jakoś – choćby abstrakcyjnie – sobie pan jakoś tę współpracę między organizacjami wyobraża? Ma pan jakąś wizję takiej współpracy? 
R: Jeśli chodzi o nas to nie, ponieważ my jesteśmy – powiadam – no taką specyficzną organizacją, która… której działalność się właściwie zamyka w czterech ścianach budynków wielorodzinnych no – to jest wspólnota mieszkaniowa. Taki jest nasz… nasza… nasz cel, no… funkcjonowanie wspólnot mieszkaniowych, bo to… w tym się zamyka no… ta ustawa o własności lokali… i tutaj… nasze jakieś działanie, czy współdziałanie z inną organizacją, no… byłoby w takim, że tak powiem – z podjęciem zupełnie innego tematu, do którego my jesteśmy ani nie przygotowani, ani nie… nie powinniśmy sobie… ani rościć jakiś tam… pretensji, czy… czy… czy zabiegać o… No to, to zupełnie inny jest nasz cel. 
M: A czy pan się orientuje jak inne organizacje w Oświęcimiu funkcjonują, co robią? 
R: Być może, że współpracują. Ci, którzy mają podobne cele – charytatywne, jakiejś tam pomocy… jakieś pomocowe, czy… to ja przypuszczam, że oni tam… tam jest możliwa współpraca, no… bo niektóre organizacje mają podobne, podobne cele i podobny charakter działania – my mamy zupełnie specyficzny i dlatego… no jesteśmy, że tak powiem, nie korzystamy z tych różnych środków, które są dla organizacji pozarządowych, no i jesteśmy taką wyjątkową organizacją – mimo, że byliśmy organizacją najliczniejszą w Oświęcimiu – jeśli chodzi o liczbę członków i to członków nie „jakiś tam”, bo każdy członek u nas musi wypełnić deklarację członkowską „wstępującego”, no tak, że… tak, że była to organizacja, która miała członków zarejestrowanych i… i ściśle ten rejestr prowadziliśmy, tak że – i prowadzimy nadal – tylko… tak, że… to jednak byliśmy i jesteśmy organizacją taką specyficzną, no… 
M: Nie interesuje państwa to, jak funkcjonują te organizacje, jak to wszystko wygląda… 
R: Nie. Szczególnie nie. 
M: Jak to działa… 
R: No, wie pani – nie! 
M: Po prostu pytam, zupełnie niezobowiązująco. 
R: No wie pani. No cóż, no mieliśmy tu… różnych… z innych organizacji… 
K: „Sybiraków”. 
R:.. z „Sybirakami” razem żeśmy mieli siedzibę. „Sybiraków” też wyrzucili z tej… z tej Rady Osiedla „Południe” – nas i „Sybiraków”. Przeszli tutaj. Tutaj jest ten… co był… kandydatem naszym na radnego, który… no… honorowych dawców krwi, no też – no mamy, no mamy członków w tych organizacjach ale, ale to są inne organizacje, no… 
K: To są nasi członkowie ale… 
R: … ale nie… 
K: … nasze zainteresowania dotyczą ich problemów bo są… prawda? 
R: … tak, że tu trudno nawet szukać… jakiegoś… współpracy, bo rozmijają się, rozmijają się zupełnie. 
M: Czyli według pana taka współpraca może opierać się na wspólnych celach i wspólnych działaniach ale generalnie organizacje muszą działać na tym samym obszarze tematycznym. Tak? Dobrze rozumiem? 
R: Tak uważam, po prostu przede wszystkim w oparciu o swój statut a statuty… statut nasz na przykład i wszystkich innych organizacji, to zupełnie… no… są różne – dlatego tu nie ma pola do działania. Jeszcze można by mówić o współpracy z Radami Osiedli – tu jeszcze można by, no bo… ale to nie jest organizacja pozarządowa, to jest po prostu przedłużenie samorządu terytorialnego, samorządu… gminnego. 
M: A czy widzi pan jakieś możliwości współpracy? 
R: Nie, nie widzę. 
K: Nie ma takiej potrzeby. 
R: Nie ma takich potrzeb. My mamy inne cele a oni mają inne cele. 
M: A jeżeli chodzi o konkurencję między organizacjami? 
R: Ja też tutaj nie znam… jakiś tutaj… konkurowania, ponieważ my nie uczestniczymy w zabieganiu o środki finansowe, a przede wszystkim tam, tam jest pole… tam jest konkurencja między organizacjami. Wszystkie organizacje, które starają się o środki, no każdy by chciał dostać jak najwięcej, a my nie staramy się, nigdy nie staraliśmy się, nie będziemy się starać, bo nie, bo nie potrzebujemy. 
M: Czyli państwo mają jakąś informację na ten temat, jak to działa w innych organizacjach tak? Mówi pan o tym, że jest konkurencja. 
R: To znaczy proszę panią, ja przez cztery lata byłem radnym Rady Miasta i… i… i po prostu stąd znam te wszystkie historie związane z funkcjonowaniem organizacji pozarządowych – szczególnie tych, które, które zabiegały o środki, no bo… nawet byłem bodajże w komisji, która przydzielała… 
M: Konkursowej? 
R: Nie, w komisji, która… która… przyznawała środki – miasta. 
K: … a jeszcze… (niewyraźnie)… starostwo zaprasza nas na różnego rodzaju zebrania, posiedzenia … 
R: … pikniki różne ale my nie uczestniczymy bo… 
K: … tak, ale … (niewyraźnie)… związane z instytucjami pożytku publicznego – zapraszają nas – z tym, że my od nich niczego nie chcemy, ale zawsze naszego przedstawiciela 
R: … ale uczestniczy od nas ktoś zawsze… 
K: Kierujemy przedstawiciela, przychodzi koleżanka, która zawsze bierze w tym udział i zdaje sprawozdanie na zebraniu zarządu. 
R: Poza tym my mamy stronę internetową… w starostwie zainstalowaną. Pani stamtąd brała dane naszej organizacji? 
M: Nie stamtąd, nie. 
R: Nie stamtąd? A skąd? 
M: W Internecie szukałam różnych informacji, można znaleźć niekoniecznie… przy okazji jakichś innych wydarzeń, które są opisane… 
R: Ale nasza? Nasze tam jest? 
M: Nie byłam na państwa stronie ale szukałam różnych informacji. 
R: Skąd pani adres znalazła… gdzie… 
M: Wpisałam sobie do wyszukiwarki internetowej. 
R: Czyli w wyszukiwarce jest nasz adres, znaczy… w Internecie jest nasz adres… 
M: Ja nie znalazłam państwa adresu tylko różne informacje… 
R:… no nie wiem… my jesteśmy na stronie Starostwa Powiatowego, tam jesteśmy, swojej strony nie mamy. 
M: Jeżeli chodzi o konkurencję między organizacjami, to ma pan takie informacje, że organizacje konkurują o środki… 
R: Tak… 
M: Głównie, ale nie zna pan szczegółów tak? 
R: Nie znam. 
M: Rozumiem, to teraz chciałabym przejść do pytań dotyczących współpracy z samorządem lokalnym. Czy państwo współpracowali, współpracują z samorządem… 
R: Tak jak mówię, za poprzedniej Rady Osiedlowej „Południe” bardzo ściśle współpracowaliśmy, nawet wspólnie organizowaliśmy wycieczki, do tej Orawicy, na grzyby… jakieś inne krajoznawcze, no a później od właściwie 2006 –go, 7-go roku, jak wybrano nowe, nową Radę Osiedla, to całkowicie przerwaliśmy współpracę, a tak, to te współprace z innymi Radami Osiedli, to takie są powiedziałbym – sporadyczne… w tej chwili. Z tym, ze nasi członkowie są w Radach Osiedli, są członkami Rad Osiedli, czyli tam działają również społecznie. 
M: A jeżeli chodzi o państwa kontakty z Urzędem Miasta, z Urzędem Gminy, ze Starostwem Powiatowym… 
R:… no ze Starostwem Powiatowym to są właściwie rzadkie… natomiast z miastem – teraz też trochę osłabły te kontakty, właściwie to po walnym zebraniu w 2007-ym roku mieliśmy spotkanie z prezydentem, wiceprezydentem – dotyczyły te spotkania realizacji wniosków walnego zebrania i właściwie na tym się skończyło. 
K: Przychylni są nam posłowie. 
R: Proszę? 
K: Posłowie są nam przychylni. 
R: No tam przychylni – byli na walnym zebraniu i tyle, także… 
K: …dlatego określiłam, że przychylni… 
R: Właściwie to, to raczej określiłbym, że w tej chwili to są te spotkania okazjonalne. Tak to bym nazwał. 
M: A jeżeli chodzi o starostwo? 
R: To są bardzo rzadkie spotkania. 
M: A czego dotyczą te spotkania? 
K: To są te zebrania… 
R: Właściwie to raz chyba spotkaliśmy się – ponieważ niby stowarzyszenie nasze jakby podlegało Wydziałowi… - nie wiem jakiemu, Promocji chyba… Kultury… Starostwa Powiatowego no i oni tam niby raz w roku żądają jakiegoś sprawozdania od nas – co robiliśmy… właściwie na tym się… raz chyba się spotkałem z tym naczelnikiem tego wydziału… jak tworzyliśmy stronę internetową właśnie na stronie Starostwa Powiatowego, a tak, to… to oni tylko nas zapraszają na spotkania… z organizacjami pozarządowymi – takie raz w roku. 
M: A czy są państwo informowani o działaniach podejmowanych, czy to przez starostwo, czy to przez gminę czy… 
R: Tak, informowani jesteśmy. 
M: Takie działania, które dotyczą właśnie działalności organizacji… 
R:… tak, tylko, że my… my nie bierzemy udziału. Są takie pikniki organizacji pozarządowych. No, tam się stowarzyszenia pozarządowe… przedstawiają, prezentują… no my nie mamy co prezentować. Nasza po prostu, no co, no… no działalność jest tak specyficzna, że no nie ma co przedstawić na tym pikniku. 
M: Mówił pan o spotkaniach w Urzędzie Miasta… 
R: No… 
M: … że państwo przedstawiali wnioski – może pan coś więcej na ten temat powiedzieć? 
R: … 
K: Musielibyśmy szukać gdzieś… dokumentacji… 
R: … to znaczy, to była taka sytuacja… 
K: … do… termomodernizacji składałeś wniosek, żeby wspólnoty były… tak samo krytyczne uwagi w stosunku do działań Urzędu Miejskiego… w gazecie naszej… w tej to może akurat nie, ale w tych innych to tak… (państwo przeglądają czasopisma „Nasza Wspólnota”)… tutaj… mają problemy… wspólnoty mają problemy z wodą… (nie słychać pojedynczych wyrazów)… musimy… 
R: … mieliśmy spotkanie takie… 
K: - dwa lata temu. 
R: … z wiceprezydentem Wasztylem, na którym myśmy… na którym żeśmy po prostu prosili o… o rozważenie realizacji tych naszych… wniosków… no i… właściwie to… większość do dzisiejszego dnia nie została wykonana, czy podjęta… dwa zostały zrealizowane bodajże – tu chodzi mi o takie większe, nie takie jakieś, prawda… chodzi… 
K: … o obwodnicę przede wszystkim chodzi… 
R: Proszę? 
K: … ulicę… (nie słychać pojedynczych wyrazów) 
R: no ulicę, poza tym proponowaliśmy powołanie nadzoru Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego, powołanie Oświęcimskiej Agencji Rozwoju Regionalnego – są w tej chwili w województwie małopolskim dwie takie agencje, w Tarnowie i w Krakowie, Tarnowska Agencja… no, te agencje opierają się na funduszach unijnych przede wszystkim. Tam dają one możliwość korzystania z tanich kredytów dla wspólnot mieszkaniowych. Ponieważ środki, środkami, jakimi zawiadują te agencje – krakowska i tarnowska – nie wystarczają… no to wnioskowaliśmy o rozważenie powołania w Oświęcimiu dla zachodniej Małopolski, ale nie podjęto tego tematu – to był taki duży z naszej strony… duża propozycja z naszej strony… a poza tym, a poza tym tam były… chodziło o remonty głównych ulic miasta, które powinny być wizytówkami no… no ale tak się składa, że są to ulice powiatowe w mieście i… i… nakłady na te ulice powinien przede wszystkim starosta łożyć… no oczywiście – wspólnie z miastem, a nie samo miasto. I tu jest kłopot… no, że te ulice właśnie są ulicami, które w tej chwili szpecą a nie… a nie dają jakiś pozytywny obraz Oświęcimia… 
M: Czy dobrze rozumiem, że do tej pory nie podjęli państwo żadnych wspólnych działań… 
R: z kim… 
M: z samorządami… 
R: No podejmowaliśmy, podejmowaliśmy z Radami Osiedli parę rzeczy, no… na przykład z naszej inicjatywy wyremontowano ulicę Marchlewskiego, parkingi, Smoluchowskiego… 
K: … no tutaj ta Mendelejewa… ale to już pomijając ulice, już teraz… ja sobie… 
R:… dużą sprawą była… był program rewitalizacji miasta Oświęcimia, to był… w zasadzie to była… to był wniosek zgłoszony no przeze mnie jeszcze jak… jako radnego ale w imieniu stowarzyszenia naszego… i Rada Miasta uchwaliła ten program rewitalizacji Oświęcimia – przy wykorzystaniu środków europejskich, no ale… w tej chwili my go… my jesteśmy trochę poza nim, bo… bo tym się zajmuje już prezydent, Rada Miasta a my nie mamy radnych w tej chwili w Radzie Miasta… 
M: Rozumiem, że taki program jest realizowany ale państwo w nim nie partycypują, nie występują państwo na przykład jako partner… 
R: Nie, jesteśmy obok niego… tyle, że myśmy go zgłosili – tak możemy powiedzieć. 
M: Rozumiem. 
K: …no i dużo mówiliśmy ostatnio o bezpieczeństwie – w gminach… o gazie… no przecież chodziło o te nasze wspólnoty – żeby wspólnoty były… no ale przeprowadzamy kontrole, badania… 
R:… no to wynika… prawda… z ustawy o… 
K: … ale to jest w ramach troski o wspólnotę. 
R: To wynika z ustawy, prawo budowlane, gdzie… które nakazuje po prostu wykonywanie – to już… wspólnoty muszą… zarządcy muszą o to dbać i pilnować… 
M: A czy pan ma wiedzę o tym jak współpracują samorządy z innymi organizacjami? 
R: Nie, nie interesujemy się tym. (do pomieszczenia wchodzi pani skarbniczka) 
M: Rozumiem. 
R: Pani Ela Pietranik („K2”) jest skarbnikiem u nas od początku istnienia stowarzyszenia. 
M: Dzień dobry. 
K2: Ja panu przyniosłam, pokazać, gdzie byłam…. 
R: No proszę, baseny… 
M: Dobrze… Pan mówi, że był pan radnym – to może ma pan wiedzę na ten temat jak te organizacje działają, jak współpracują z samorządem… 
R: … w takim zakresie, jaka mi była potrzebna ta wiedza to wiem, ale poza tym, poza tym nie wychodziłem. Nie interesowałem się – po prostu nie miałem takiej potrzeby. 
M: A na przykład Centrum Organizacji Pozarządowych – to jest czyja inicjatywa? 
R: Oj… to była inicjatywa Urzędu Miasta, to była Urzędu Miasta żeby powstało takie centrum… a ponieważ była reorganizacja Zarządu Budynków Mieszkalnych, likwidowano tutaj Zakład Usług Mieszkaniowych, więc były pomieszczenia, no to przeznaczono te pomieszczenia, chociaż one w ogóle nie… nie nadają się na to centrum, bo jak mówię – pokoik trzy na trzy, no… 
M: A jak pan rozumie współpracę samorządu z organizacjami pozarządowymi? Jak ta współpraca powinna wyglądać? 
R:… znaczy wydaje mi się, że.. że… że powinny być jakieś spotkania – częstsze może… ale w grupach… w grupach zainteresowań… bo to jest… według mnie spotkania wszystkich… w gremium… jest bez sensu bo… ponieważ mówię – no jedni są zainteresowani środkami, pozyskaniem środków, inną działalnością, inne zadania ma TPD, inne prawda… Honorowy Klub Dawców Krwi, inne zadania nasze stowarzyszenie… no po prostu wydaje się, że… że powinny być jakieś spotkania organizowane ale w grupach tematycznych… ale nie tak… wszystkich… 
M: Powiedział pan: „częstsze” – czyli one są? 
R: One są – raz w roku… 
M: Raz w roku jest takie spotkanie? 
R: Można by tak powiedzieć, że to tak gdzieś odbywa się, no… 
M: Znaczy to są spotkania organizacji pozarządowych z terenu na przykład miasta? 
R: Są takie, są takie spotkania. 
M: To jest na poziomie miasta, na poziomie gminy, na poziomie powiatu? 
R: Nie, na poziomie miasta. 
M: A na poziomie powiatu? 
R: Też – raz w roku. 
M: A był pan kiedyś na takim spotkaniu? 
R: Nie, nie byłem. Ktoś od nas zawsze idzie – najczęściej pani Irena chodzi na te spotkania... no… ale… ale to są takie – powiedziałbym… nierobocze… to są takie… no może… przyjmijmy… ja wiem, uroczyste, czy… podsumowania, podsumowujące działalność, o. 
M: Czyli rozumiem, że współpraca powinna polegać na tym, że samorządy spotykają się z grupami tematycznymi – tak? 
R: Z tematycznymi – tak. Wtedy by była jakaś rozsądna może dyskusja, rozmowa, czy… tak jak ja mówię – pani mnie tutaj… nagabuje… o sprawy, które nasze stowarzyszenie jest… którymi nasze stowarzyszenie nie jest zainteresowane, bo jest specyficznym stowarzyszeniem, no. Takie stowarzyszenie to… to jest… ewenement powiedziałbym, bo ja nie wiem no… no… czy… czy w województwie małopolskim będzie w sumie takich stowarzyszeń jak nasze pięć – no nie wiem, czy w ogóle będzie tyle. Nie wiem, czy w Krakowie jest… 
M:… nie wiem ale pewnie jest dużo takich stowarzyszeń, które są nastawione na realizację celów tak bardzo precyzyjnie określonych… 
R:… są proszę pani… 
M: … może to nie jest żadne… 
R:… zgadza się, no ale, jak mówię, no w Bielsku było i się rozpadło, no nie miał kto pracować... to… to, wie pani – jest też stowarzyszenie… bezdomnych… no, no też… są też takie stowarzyszenia, prawda? 
M: A jeśli chodzi o współpracę z samorządem – właściwie po co miałyby się spotykać samorządy z przedstawicielami organizacji w jakiś takich grupach tematycznych? 
R: No jeśli by… no po to, żeby w jakiś sposób wspólnie ustalały jakąś formę działania, czy współpracy, czy… z gminą, czy między sobą – o podobnej tematyce, o podobnym profilu działania. 
M: I co byłoby kluczem do współpracy? 
R: Ja myślę, ale… wie pani, my tu jesteśmy poza tym, poza tą moją propozycją, bo podobnej, o podobnym profilu nie ma w Oświęcimiu stowarzyszenia – my jesteśmy jedynym stowarzyszeniem takim specyficznym… ale mówię tu o innych stowarzyszeniach, że być może, że takie spotkania by przynosiły jakiś efekt, jakieś korzyści. A tak to spotkania wszystkich do jednego worka, to… to… to nie ma sensu. 
M: Proszę mi powiedzieć - czy panu jest coś wiadomo na temat ustalania programu współpracy z organizacjami pozarządowymi? 
R:… …. kiedyś tam, coś tam do mnie dochodziło, że taka była, były takie inicjatywy jakieś miasta, żeby… ale żeby coś takiego funkcjonowało… ale… ostatnio się nie spotkałem żeby od nas proszono o jakąś… jakieś propozycje współpracy… 
M: A jeżeli chodzi o programy – to są takie dokumenty, które teoretycznie powinny być tworzone przy udziale przedstawicieli organizacji pozarządowych i samorządów – po to, żeby tą współpracę uregulować. Czy panu na ten temat coś wiadomo? 
R: Nie. 
M: A jeśli chodzi o konsultacje przy podejmowaniu decyzji… 
R: Kogo? Z kim? 
M: Kiedy przedstawiciele samorządów zwracają się do organizacji z jakimś zapytaniem, z jakąś kwestią do dyskusji… 
R: Nie no, my jesteśmy, jak mówię specyficzną organizacją – sami się utrzymujemy ze składek, nie prosimy, nie oczekujemy na dofinansowanie, więc nie ma, nie ma takiej potrzeby. 
M: Rozumiem – czyli państwo w ogóle nie śledzą tych informacji, które dotyczą organizacji pozarządowych? 
R: W zasadzie nie. 
M: Rozumiem. Jeżeli chodzi o konkursy… 
R: To my nie uczestniczymy. 
M: Państwo nie uczestniczą ale też nie interesują się państwo jak to wygląda – dobrze rozumiem? 
R: Tak. Nie korzystamy. 
M: Gdyby mógł pan określić współpracę z samorządem lokalnym – ona jest stała czy przypadkowa? 
R: Przypadkowa. Jak ktoś zgłosi na przykład albo trzeba coś wyremontować – gdzieś jakiś parking, gdzieś uliczkę, gdzieś… przejście dla pieszych, wyciąć jakąś, jakieś drzewo, bo zasłania, jakieś tam – no to taka okazjonalna, taka przypadkowa – można to tak powiedzieć. 
M: Nie mają państwo potrzeby współpracowania z samorządem w sposób bardziej stały i uregulowany? Albo - czy widzą państwo takie pole, na którym mogliby państwo taką współpracę długotrwałą podejmować? 
R: Nie widzę takich potrzeb. 
M: Nie widzi pan takich potrzeb czy nie widzi pan takich obszarów? 
R: Nie widzę takich potrzeb. 
M: Czy może pan powiedzieć - na podstawie doświadczeń z samorządami, że to miało jakiś wpływ na państwa organizację? 
R: Ale kogo wpływ? 
M: Wpływ współpracy. Wpływ samorządów na działalność państwa organizacji. 
R: Wie pani co, może kiedyś, kiedyś… może jak byłem radnym, to może bardziej ta współpraca była taka… no… wynikająca z potrzeb i… no i taka może bardziej konkretna, a w tej chwili jakoś te kontakty się urwały. Do nas nie przychodzi z rad osiedli za dużo osób i my do nich… a jeśli chodzi o miasto to też, też tak jakoś nie mamy kontaktu z jakimkolwiek radnym, który by… to znaczy przepraszam, źle powiedziałem, bo ostatnio prowadziliśmy wywiad z jednym z radnych – będzie on drukowany w tym numerze, no ale to dopiero teraz zaczynamy, ale to też z naszej inicjatywy a nie z inicjatywy radnego. 
M: Jeśli chodzi o współpracę – nie może pan powiedzieć, że coś się zmieniło w działaniu państwa organizacji? 
R: Znaczy tak jakby się coś pogorszyło. 
M: Pogorszyło się przez współpracę? 
R: Nie, ta współpraca się pogorszyła. 
M: Aha, to znaczy, ta współpraca się pogorszyła na przestrzeni czasu. Państwo lepiej się współpracowało kiedyś? 
R: Tak… 
M: I głównie mamy na myśli Rady Osiedla tak? 
R: I Rady Osiedli i Radę Miasta, też bo… to znaczy wtedy kiedy, kiedy mieliśmy radnych – bo mieliśmy dwóch radnych ze stowarzyszenia, to jakoś ta współpraca z władzami miejskimi i z osiedlowymi była bliższa – była taka bardziej, powiedziałbym… częstsza, a w tej chwili, w tej chwili trochę ona jest słaba, no osłabła po prostu. 
M: A czy to znaczy, że ta współpraca była oparta na relacjach bardziej nieformalnych? 
R: Nie, to była współpraca stała taka po prostu, konkretna, no związana z wykonywaniem obowiązków – czy radnego, czy członków rady osiedli. No było wielu członków naszego stowarzyszenia w Radach Osiedli – oni, oni po prostu automatycznie przenosili na Rady Osiedli nasze problemy, i… i… problemy Rady Osiedli na nasze podwórko – stowarzyszenia. A w tej chwili trochę to wszystko tak jakoś się zmniejszyło, osłabło. 
M: Nie wiem czy dobrze rozumiem – cele państwa były realizowane na poziomie samorządu tak? 
R: Tak. 
M: Dzięki temu, że radni byli równocześnie członkami państwa stowarzyszenia. 
R: Członkowie stowarzyszenia, tak. 
M: I to służyło temu, że te cele były… 
R:… tak… 
M: …te problemy były załatwiane… 
R: I członkowie Rad Osiedli byli równocześnie naszymi członkami. 
M: Rozumiem. Czy może pan podać jakieś pozytywne przykłady? 
R: W tej chwili? 
M: To mogą być przykłady z przeszłości ale w ogóle przykłady dobrej współpracy. 
R: Ja myślę, że z poprzednią Radą „Południa” można tutaj taki, taki przykład podać, że wiele spraw realizowaliśmy wspólnie… nie wszystkie wyszły – przejścia dla pieszych na ulicy Słowackiego do dzisiaj nie ma, mimo, że od sześciu czy siedmiu lat walczyliśmy i nadal to jest wniosek walnego zebrania, nadal nie, nie istnieje, ale, ale szereg innych rzeczy, jak wyremontowanie chociażby zaplecza ulicy Wyspiańskiego, prawda, tam od tyłu, od Rady Osiedla, czy… tak to było, no było dużo takich inicjatyw, które, które rzeczywiście można, zaliczyć do pozytywnych. 
M: A jakieś sytuacje niekorzystne? Coś, co utrudniało współpracę? Były takie sytuacje? 
R: No trudno mi przypomnieć sobie. 
M: A czy może pan powiedzieć, choćby teoretycznie – co ułatwia współpracę pomiędzy organizacjami a samorządem? 
R:… 
M: Nie koniecznie na państwa przykładzie ale tak w ogóle. 
R: Co umacnia? 
M: Co ułatwia, co stymuluje współpracę. 
R: No wydaje mi się, że uczestnictwo we władzach – czy to Rady Miasta czy Rad Osiedli. To ułatwia na pewno, bo wtedy tam bezpośrednio uczestniczą, nie? Nasi członkowie – gdyby tak było, no – to na pewno ułatwia. 
M: A czy coś jeszcze? 
R: Proszę? Wydaje mi się, że to jest najważniejsza rzecz żeby, żeby uczestniczyć w pracach – czy Rad Osiedli czy w pracach Rady Miasta, jak gdyby… gdyby nasi członkowie… byli nadal w Radzie Miasta, na pewno łatwiej by było… łatwiej… lepsza by była współpraca i łatwiej byłoby… współpracować, wypełniać wzajemne tutaj jakieś prace, ale… tak samo w Radach Osiedli gdyby nasi członkowie byli. Są, ale już w mniejszej ilości w tej chwili. Bezpośrednia praca członków naszego stowarzyszenia w tych organach – czy Rady Miasta czy Rad Osiedli. 
M: A czy jeszcze coś by panu przyszło do głowy oprócz tego, że dana osoba działa w samorządzie i w organizacji? 
R: No chyba to są najważniejsze rzeczy. 
M: Czy taka działalność – z jednej strony w samorządzie a z drugiej w organizacji – to jest najlepsza forma współpracy? 
R: Chyba tak. 
M: A jeśli chodzi o regulacje prawne, inne uwarunkowania? 
R: Na pewno też – na przykład zwiększenie kompetencji Rad Osiedlowych – wydaje mi się, że to są niezwykle ważne sprawy, no ale… nie wszystkie gminy… chcą się pozbywać kompetencji swoich i przekazywać je Radom Osiedla. 
M: Czy to byłaby bariera? 
R: To jest bariera. To jest bariera na pewno. 
M: Może pan coś więcej na ten temat powiedzieć? 
R: No… nie wszystkie, nie wszystkie sprawy, które… które – ja w szczegółach pani nie powiem – bo ja w tej chwili już… ja nie jestem specjalistą od prawa… prawda… no… samorządowego, czy… czy… ale gdyby Rady Osiedli miały większe kompetencje, to – wydaje mi się – one najlepiej wiedzą, co mieszkańcom w swoim rejonie potrzeba… co… co… co by było najlepsze. A tak, nie zawsze bierze się pod uwagę głos Rad Osiedli, a Rady Osiedli nie mają kompetencji aby niektóre sprawy… mogły… o niektórych sprawach mogły decydować... to jest sprawa inna, to nie wiąże się z organizacjami pozarządowymi, bo to jest sprawa samorządu terytorialnego, no ale… ale jednak jest to sprawa istotna, ponieważ myśmy sami wystąpili o zwiększenie kompetencji. Zajmował się tą sprawą mój zastępca, który jest z resztą przewodniczącym Rady Osiedla na Starym Mieście i próbował, próbował w jakiś sposób przekonać prezydenta żeby, żeby te kompetencje Rady Osiedli – przynajmniej w Oświęcimiu były zwiększone ale spotkało się to z negatywną… z negatywnym odzewem. 
M: Czyli państwo próbowali jakoś oddziaływać? 
R: Próbowaliśmy, tak, mieliśmy… nawet, nawet w uchwale walnego zebrania było o podjęcie tego tematu. Myśmy wyszli trochę poza nasz statut i próbowaliśmy nawet zorganizować specjalną konferencję dyskusyjną ale… ale nie wyszło. Próbował ten kolega rozwiązać tą sprawę ale niestety nie spotkał się z aprobatą. 
M: Może mieć pan jakieś przeczucia dlaczego to nie wyszło? 
R: Ja przypuszczam, że miasto nie chciało się pozbyć niektórych kompetencji, ja w szczegółach… 
M: To znaczy rada, tak? 
R: Rada Miasta i prezydent – tak. 
M: A jeżeli chodzi o – teraz na tym poziomie bardziej ogólnym – bariery i ograniczenia we współpracy między organizacjami a samorządem? 
R: Niech pani mnie już nie męczy tym tematem. Ja już po prostu, to jest takie drążenie, wie pani… 
M: A czy mogę zadać jeszcze kilka pytań na temat ewentualnej współpracy? 
R: Ale proszę już dać spokój temu tematowi, bo to jest takie – wie pani – ja pani mówię, że jesteśmy specyficzną organizacją a pani mnie tutaj ciągle męczy o te sprawy inne, które… z którymi my nie mamy nic wspólnego, wie pani… ja próbuję pani odpowiadać jakoś… męczę się… nad tym wszystkim i nie znajduję… i nie mogę znaleźć pani odpowiedzi na te problemy. Ja wiem, że pani ma tutaj zapisane, że to być może tak, tak to wynika z pani tutaj zapisów, ale… no taka jest nasza organizacja, że nie wszystkie tematy podpadają pod tę, pod tę problematykę, no, pod tą tematykę. 
M: A czy mogę spróbować zadać kilka innych pytań? 
R: No proszę bardzo. Tylko chciałbym już jakoś… wie pani… ja jestem zmęczony, ja tu zgodziłem się na to tylko, licząc, że nie będę, nie będę tak indagowany i tak długo… no bo jeśli… moje…też, że tak powiem, zdrowie, trochę jest… nadwątlone, no… nie jestem po prostu przyzwyczajony do takich, do takich spotkań, wywiadów. 
M: Dobrze, to ja postaram się jak najkrócej. 
R: No proszę bardzo. 
M: Jakie według pana jest przygotowanie pana organizacji do współpracy z samorządem? 
R: Dobre. 
M: Dobre. A pod jakim względem? 
R: Pod względem przygotowania merytorycznego członków zarządu naszego stowarzyszenia. To są ludzie wykształceni, przygotowani, wiele funkcji pełnili – zawodowych i społecznych w swoim życiu, tak, że mogę powiedzieć, że jest dobre, jeśli nie bardzo dobre. 
K: Godnie reprezentujemy na zebraniach wspólnot mieszkaniowych. 
M: A jeśli chodzi o inne organizacje? Czy ma pan wiedzę na ten temat? 
R: Nie. 
M: Dobrze, a jeżeli chodzi o pozycję państwa organizacji w regionie, w mieście? 
R: A to proszę pytać władze miasta albo kogoś innego, bo to takie – wie pani – nas… ja powiem, że pozycja nasza jest ugruntowana, no… daje to pani coś? 
M: Tak. 
R: Tak? 
M: Bo ja właśnie chciałabym opinię pana na ten temat poznać. 
R: … ale to będzie opinia subiektywna, no bo co o sobie możemy powiedzieć? No nie będziemy siebie ganić, będziemy mówić, że, że jest super – pozycja, no bo… no bo jednak coś tu znaczymy … w Oświęcimiu – znają, wiedzą kto to jest, co to jest Stowarzyszenie Właścicieli Lokali Mieszkalnych… wiedzą nasi członkowie, a także nie członkowie, że mogą tu do nas przyjść, dowiedzieć się wielu rzeczy… tak, że… Gazetę wydajemy - do wszystkich władz, do radnych, radni otrzymują od dziesięciu lat „Naszą Wspólnotę” – otrzymują i chwalą sobie, cieszą się, prawda… czytają zawsze, z niecierpliwością oczekują na wiersz pani Reginy - w każdym numerze się ukazuje, tak że, tak że… Co, tych wierszy czterdzieści dwa się już ukazało, czterdzieści dwa to już mógłby być tomik mały nawet… no tak… 
K2: … to jest poetka… 
M: Czyli państwo są rozpoznawalni jak najbardziej… 
R:… jesteśmy rozpoznawalni. 
M: A gdyby mógł pan opisać kilkoma zdaniami pozycję organizacji? Komuś kto jej nie zna? 
R: Proszę? 
M: Gdyby pan mógł w kilku słowach opisać pozycję organizacji – swojej organizacji – komuś, kto jej nie zna. 
R:… jak pozycję organizacji… 
K: W środowisku chyba – chodzi pani. 
R: Nie rozumiem tego… 
M: Pozycję, w tym środowisku lokalnym… 
R: … 
M:… wśród innych organizacji… 
R: No my jesteśmy taką organizacją, która jest przypisana do… do… do mieszkalnictwa, dlatego… wiedzą o niej ci, którzy są członkami wspólnot mieszkaniowych. Natomiast inni być może, że nie wiedzą… chociaż, przypuszczam, że… że… trudno będzie spotkać – ale na pewno będą tacy, co… co nie wiedzą o naszej organizacji… na pewno ktoś się znajdzie taki… 
K: Wiedzą, wiedzą… 
R: … ale większość raczej wie… 
K… zaczepiają nas na ulicy i pytają, proszą… 
M: A gdyby mógł pan określić siłę oddziaływania państwa organizacji - w gminie.. 
R: Na co? 
M: Na decyzje, na to co się dzieje… 
R: … jest przeciętna… 
M: Przeciętna. 
R: Tak, 
M: a co według pana decyduje o pozycji organizacji – w gminie, w regionie, w powiecie, w mieście? Co decyduje o sile organizacji? 
R: Proszę panią, o sile… na pewno siła oddziaływania byłaby większa gdybyśmy mieli na przykład posła – o! Członka wspólnoty yyy stowarzyszenia… gdybyśmy mieli grupę radnych na przykład – pięciu – i utworzyli by oni koło, klub radnych, stowarzyszenie – oczywiście wtedy byśmy, byśmy coś znaczyli, czyli… czyli o sile, na pewno znaczy udział we władzach. 
M: A jeśli chodzi na przykład o liczbę realizowanych projektów? Takich, że organizacja startuje w konkursie… 
R: Nie, my nie mamy… nie, nie… nie uczestniczymy. 
M: A jeśli chodzi o inne organizacje? Jak się panu wydaje? 
R: To proszę mnie nie pytać o inne organizacje. Ja się nie wypowiadam o innych organizacjach. Ja mogę tylko o swojej organizacji… 
M: Rozumiem, czyli na takim hipotetycznym poziomie… 
R:… nie wypowiadam się – proszę pytać innych przedstawicieli organizacji… 
M: Dobrze, dobrze… 
R: Ja nie mogę o innych organizacjach. 
M: Jeszcze chciałam zadać pytanie o proces podejmowania decyzji. Jak pan to widzi w wymiarze lokalnym – czy organizacje pozarządowe biorą udział w tym procesie decyzyjnym? 
R: Mogą brać udział, jeśli, jeśli… są sprawy, które dotyczą tych organizacji ale to wszystko zależy od tego, jaki mają, że tak powiem… jaką mają możliwość wejścia do… czy przekazania swoich propozycji. Czy mają możliwość wywarcia wpływu na… na przyjęcie tych propozycji. No to wszystko zależy od tego czy mają przedstawicieli władzy… we władzach. 
M: A czy są jakieś decyzje, które samorząd konsultuje z organizacjami? Czy ma pan wiedzę na ten temat? 
R: Czasem są ale ja nie pamiętam… takich… takich spraw w tej chwili. Przypuszczam, że były jakieś tego typu… więcej było takich rzeczy – wie pani – że myśmy odkryli, że nas oszukiwano. 
M: Kto państwa oszukiwał? 
R: No… na przykład miasto. 
M: Może pan coś o tym powiedzieć? 
R: No proszę bardzo. No był na początku funkcjonowania naszej… naszego stowarzyszenia była taka sytuacja, że nieświadomych niczego członków wspólnot mieszkaniowych miasto obciążało kosztami utrzymania zieleni. A zieleni w ogóle myśmy nie mieli – wspólnoty mieszkaniowe nie miały, bo sprzedano mieszkania po obrysie budynków, więc wszystko poza budynkami było miasta, a mimo tego przez dwa lata bodajże płaciliśmy koszty utrzymania zieleni. Dopiero jak to nasze stowarzyszenie jak powstało, okryło tą sprawę – to było na… gdzieś w latach dziewięćdziesiątych - 97 chyba, 96 – 97… i proszę panią, jak wykryliśmy, że nas… oszukuje… no od razu żeśmy zgłosili: „jak to, jak możecie nas obciążać kosztami na utrzymanie zieleni, skoro my nie mamy ani metra kwadratowego zieleni”. No i szybko wycofano się, prawda… 
M: Czyli zareagowano. 
R: Oczywiście. 
M: Czyli mieli państwo wpływ na to… na rozwój wypadków. 
R: No mieliśmy, bo to było zwykłe złodziejstwo, no przecież jak można było… płaciliśmy nie… nie… naciągano nas po prostu no. 
M: Czy są jakieś inne sprawy? Czy są jakieś sprawy, które samorząd konsultuje z organizacjami? 
R: Czasem bywają jakieś, ale ja nie pamiętam. Nie podam pani przykładów, ale bywają czasem rzeczy, że konsultują… no… znaczy teraz jest… wyszła sprawa… altan śmietnikowych, wie pani… tak jakoś trochę nas pominięto, no ale rozmawiałem z wiceprezydentem – dlaczego pominięto – „A wie pan, bo tak jakoś zapomnieliśmy” – chodzi o odbudowę, o modernizację, prawda… to jeden z przykładów. Upomnieliśmy się i teraz nas na pewno będą prosić już. 
M: A czy są organizacje – gdyby pan sięgnął pamięcią - które uczestniczą w procesie podejmowania decyzji, są szczególnie aktywne? Jeśli nic panu nie przychodzi do głowy… 
R: Nie. Trudno mi jest powiedzieć. Nie przypominam sobie. 
M: A jeśli chodzi o konsultacje związane z uchwałami, które dotyczą organizacji pozarządowych? Powiedział pan, że państwo nie uczestniczą w tego typu wydarzeniach. 
R: No… 
M: A może pan powiedzieć dlaczego? 
R: A nie uczestniczymy po prostu bo nie mamy co tam prezentować. Wie pani, są takie jakieś pikniki organizacji pozarządowych, jakieś tam tego typu no… każdy tam może mieć jakieś stoisko, jakieś… prezentować coś, przedstawiać… no co my będziemy prezentować? Dlatego nie uczestniczymy, bo nie mamy co pokazywać. 
M: Jeszcze teraz chciałam zapytać o idealnego rzecznika. Czy wyobraża pan sobie taką sytuację, że organizacje pozarządowe miałyby wyłonić reprezentanta swojego? Takiego, który by dbał o ich interesy. 
R: No mógłby być taki, chociaż, no… już tych rzeczników jest… w powiecie, w starostwie – jest rzecznik konsumentów, rzecznik praw obywatelskich, rzecznik dzieci… 
K: Ten Tarłowski… czy jak on się nazywa… 
R: To nie, no on nie jest… on jest… z organizacji pozarządowych, ale już tej chwili on nawet już… ktoś inny jest… on już jest naczelnikiem Wydziału Promocji. Tak, że… Być może, że ten rzecznik by się przydał. Jest tych organizacji ogromna ilość pozarządowych… i… i… właściwie to one… działają tylko… dlatego, że są, że są po prostu zapaleńcy, którzy… którzy te organizacje prowadzą i organizują pracę. Ale żeby im ktoś tak… żeby był jakiś rzecznik, który by im pomagał, to specjalnie nie ma, no… niby takie są… tacy trochę pozbawieni wydaje mi się – takiego wsparcia i taki rzecznik według mnie by się przydał. 
M: A taki rzecznik, który byłby wyłoniony z organizacji… 
R: No tak… taki… taki właśnie. Żeby nie był, że tak powiem, z… namiaru władz, tylko wybrany przez… przez organizacje pozarządowe. 
M: A czy widzi pan takiego rzecznika, który mógłby reprezentować interesy państwa organizacji? 
R: No wszystkich stowarzyszeń pozarządowych… 
M: Czyli chciałby pan… uważa pan, że to byłoby dobre, żeby był taki rzecznik, który reprezentowałby interesy wszystkich organizacji, w tym państwa tak? 
R: Na pewno tak. 
M: I to miałaby być osoba raczej czy raczej organizacja? 
R: Wydaje mi się, że osoba. 
M: A jaka to miałaby być osoba? 
R: Na pewno z wykształceniem prawniczym. 
M: Z wykształceniem prawniczym. Czy jeszcze miałaby mieć jakieś cechy, jakieś doświadczenie, cechy osobowościowe? 
R: Na pewno. No jakieś – umiejętność kontaktu, nawiązania kontaktu, umiejętność… przede wszystkim… wydaje mi się, że powinna trochę znać życie, no… z jakimś doświadczeniem życiowym. 
M: A czy ma pan poczucie, że takiego lidera w tej chwili brakuje? 
R: Znaczy, ja tu mam na myśli tylko… nie lidera… a chodzi mi o pomoc prawną, chodzi mi o taką pomoc organizacyjną, takiego… takiego człowieka, który, który mógłby pomagać organizacjom czy w pozyskiwaniu środków, czy miejscowych, czy unijnych, czy pomagać od strony prawnej… no, no… no wie pani…. myślę, że taki człowiek zatrudniony – nie wiem przez kogo – trudno mi powiedzieć, bo jeśli to będzie człowiek, który będzie opłacany przez prezydenta no to będzie uzależniony od prezydenta, a to powinien być ktoś niezależny, ktoś – nie wiem – z nadania… 
M: Właśnie, jak taki lider powinien być wybierany? 
R: Przez organizacje pozarządowe. 
M: To byłaby osoba, która działa już w organizacjach? 
R: Mogłaby działać w organizacjach, mogłaby być spoza organizacji ale znająca tematykę i problematykę ale opłacana przez… może przez… nie wiem… przez budżet państwa, może jakieś środki ekstra z Warszawy, w każdym razie nie, nie przez władze miasta, nie przez prezydenta miasta. 
M: Rozumiem, ze widzi pan taką osobę, która… to musi być stanowisko, które jest finansowane tak? Czy w ogóle zakłada pan… 
R: Społecznie nie proszę panią. Kto społecznie będzie pracował? To jest odpowiedzialna sprawa a poza tym pracochłonna -koordynacja działań wszystkich, pomoc wszystkim organizacjom pozarządowym. 
M: A czy widziałby pan w chwili obecnej takiego reprezentanta? 
R: A ja nie wiem, nie zastanawiałem się nad tym. Trudno mi w ciągu paru minut odpowiedzieć na to pytanie. 
M: Dobrze, to chyba w takim razie wszystko. Bardzo dziękuję. 
R: Resztę pani sobie przeczyta w wydaniu jubileuszowym. 
M: Na pewno sobie przeczytam. 
R: No, tam pani na pewno dojdzie do wielu jeszcze innych rzeczy, o których ja nie mówiłem, co do naszych sukcesów czy osiągnięć. 
M: Bardzo dziękuję.