Wywiad nr 132 Pani Agnieszki Otręby 
Transkrypcję sporządziła Pani Katarzyna Gancarczyk 
  
A: Ja jeszcze bym prosiła o potwierdzenie kąta nagrywania, to co się nagrało, wyraża pan zgodę na nagrywanie? 
R: No, niech, niech będzie. 
A: Dobrze, to proszę mi powiedzieć króciutko historię organizacji. Jak to się m.in. zaczęło, w którym roku mniej więcej powstała. Oczywiście to nie musi być tak dokładnie tylko taki kontrast żebyśmy tutaj. 
R: Znaczy organizacja powstała w 2000r. Rozpoczęliśmy od pracy wśród osób bezdomnych a więc bezdomni byli takim początkiem naszej pracy, później, później rozwinęliśmy na pracę wśród osób niepełnosprawnych, a więc otworzyliśmy warsztaty terapii zajęciowej. Chyba pięć warsztatów było, czy cztery na początku, później rozszerzyliśmy o jeden warsztat, no to było pięć warsztatów takich, które do dzisiaj są. No i w międzyczasie otwieraliśmy, tutaj jest siedziba naszego stowarzyszenia, a w międzyczasie otwieraliśmy placówki i oddziały na terenie całego kraju. Dzisiaj przez cały ten okres no to mamy 24 oddziały na terenie kraju i 7 placówek. 
A: To rzeczywiście dużo 
R: I oprócz tego, oprócz tego bezdomność na początku a więc około 10 lat temu cieszyliśmy się z tego że dajemy bezdomnym jedzenie, dajemy bezdomnym dach nad głową ale na dzień dzisiejszy no nie dawało to nam żadnej radości bo co z tego że powiedzmy przetrzymamy jak, jak on i tak nie powróci do społeczeństwa. Zaczęliśmy szukać nowych narzędzi, do tego aby w jak najszybszy sposób wprowadzić tych ludzi do społeczeństwa, no i tym kolejnym narzędziem które udało się to Centrum Integracji Społecznej, od trzech lat funkcjonuje tutaj u nas, a więc bezdomni u nas wychodzą z certyfikatem zawodu. Uczymy ich zawodu, przygotowujemy a więc mamy 4 takie pracownie. Kobiety są w pracowni gastronomicznej, pracowni krawieckiej, w pracowni też, właśnie trzy są pracownie dla kobiet bo jest też pracownia takiego pracownika socjalnego, może nie pracownika socjalnego tylko, no tak pracownika socjalnego, który coś tam później będzie chodził do tych ludzi, którzy gdzieś tam są uwiązani w domach, zakupy, sprzątanie, itd. I dwie brygady budowlane, to na tyle. 
A: A skąd że tak powiem państwo, że tak brzydko nazwę pozyskują osoby bezdomne tzn. jak się do państwa zgłaszają, z jakich regionów, to jest interesujące. 
R: Z całego, całego kraju. Bezdomność, bezdomność ma to do siebie że, no nie ma, nie ma  jakiegoś dla nich podziału, że to się zamyka regionalnie powiatowo, czy wojewódzko, bo nie ma takiej możliwości tylko praktycznie przyjeżdżają z terenu całego kraju i albo opieka społeczna, albo opieka społeczna przysyła 
(ktoś przyszedł) 
R: O dziękujemy. 
Gość: Ostrożnie. Pan Wiesiu czeka coś ma pilnego. Może wejść na chwileczkę? 
R: Jakby to można było wyłączyć na chwilę 
A: Oczywiście. 
A: Więc jeszcze mnie interesuje to jak się zaczęło że takie towarzystwo zostało powołane do życia, czy może był pan przy zakładaniu stowarzyszenia? 
R: Znaczy tak jestem, jestem założycielem, założycielem tego naszego stowarzyszenia. No i, i stworzyliśmy taką grupę inicjatywną, czyli grupę założycielską 
(ktoś przyszedł) 
R: Dwa kawałeczki tylko. A resztę tam weź. 
R: Założyliśmy grupę założycielską naszego stowarzyszenia i na tej podstawie, a więc było 15 na 15 osób na początku i później jedni odchodzili drudzy przychodzili jak to w stowarzyszeniach wiadomo jest. Dzisiaj jest chyba 35 członków naszego stowarzyszenia tutaj, jeżeli chodzi o Klucze a wszystkich członków na terenie całego kraju mamy ponad 500 
A: I tych pomiędzy ile? 
R: Proszę? 
A: I pomiędzy ile? 
R: Tak, tak jest 24, mamy 24 oddziały a więc, w tym jest 16 noclegowni nawet dla osób bezdomnych i mamy ok. 1000 osób bezdomnych w naszych noclegowniach. Do tylu ludzi docieramy 
A: A jakie właśnie cele przyświecały panu, czy państwu jak zakładaliście to stowarzyszenie? 
R: Jakie cele, życie, celem głównym było to że Zycie, życie pokazało taki bardzo ciekawy wymiar. Troszkę w życiu sam doświadczyłem różnych dolin, doświadczyłem różnych życiowych, życiowych potknięć, życiowych sytuacji, które, które pokazały mi troszeczkę tak jakby inny wymiar życia i później, i później właściwie zacząłem docierać do takich ludzi, jakim sam byłem. 
(ktoś wchodzi). 
R: O dziękujemy bardzo. 
R: A więc myślę że, myślę że życie spowodowało to, że miałem piątkę dzieci i z tą piątką dzieci straciłem dom. Troszkę źle zainwestowałem, stałem się też jednym, jednym można powiedzieć z nich, gdzie walczyłem o życie, szukałem różnych możliwości, no i  tak też się stało, że w końcu trwało to ok. 10 lat. Dzisiaj mam dziewięcioro dzieci i jakby poszukując sam jakby pomocy, pomocy dla siebie, poszukując jakiegoś wyjścia z sytuacji okazało się, że zacząłem docierać do takich ludzi jakim sam byłem. I dzisiaj, dzisiaj przez tą pracę tak właśnie to się rozwinęło gdzie, gdzie tak jak wspomniałem jest ok. 1000 osób bezdomnych i cały czas to rozwijamy. Tak po krótce. 
A: To naprawdę bardzo ciekawa historia i tak budująca właśnie że… 
R: No, no fakt. Faktem jest że wydawało się że, że gdzieś tam w życiu ludzie przechodzą różne potknięcia, ale dzisiaj bo też jestem pastorem, jestem pastorem, jestem duchownym tak owym kościoła protestanckiego i usługując dla ludzi przy okazji, sam zauważyłem że Bóg, życie człowieka ma tak ogromna wartość, że obojętnie czy to jest ogromne doświadczenie negatywne czy pozytywne to, to wszystko ma jakiś tam cel w życiu człowieka, że to nie jest tak że nagle coś się stało i a no stało się widocznie przypadek, jakaś tam wyjątkowa sytuacja i oczepie się i pójdę dalej, ale tak nie jest. Tylko, tylko myślę że Bóg ma konkretny cel dla każdego człowieka. Zresztą  w Biblii jest napisane, kiedy byliśmy jeszcze w łonie naszej matki to już Bóg zaplanował, zaplanował cos dla naszego życia, a więc Bóg ma pewien plan i tak samo ja. Chciałem gdzieś być biznesmenem, chciałem w jakiś tam inny sposób prowadzić swoje życie a nagle Bóg całkowicie inaczej to pokierował, że sam się dziwię dlaczego tak jest że usługuję akurat dla takich ludzi. Wpierw mnie przepuścił samego, mnie wpierw przepuścił przez bezdomność a później postawił mnie dokładnie koło takich ludzi. Dzisiaj muszę powiedzieć że jestem wdzięczny Bogu  za to, a z drugiej strony 10 lat naszej bezdomności jako rodziny jest dzisiaj dla mnie największa, największą siłą pociągową. Tam najwięcej się nauczyłem, a więc problemy, problemy one nie muszą zabijać, tylko myślę że problemy kształtują, problemy kształtują, problemy wychowują. Tam z wielu rzeczy musiałem zrezygnować, w czasie kiedy człowiek gdzieś tam przeżywał różne tragedie życia ale okazało się że no jest to dzisiaj bezcenne. Jest to dzisiaj bezcenne, kiedy dzisiaj widzę człowieka, który gdzieś mówi że nie ma możliwości, że nie da rady, że już wszystko stracone no to wtedy po prostu pokazuje mu swoje życie. I pokazuje kim byłem, pokazuje co się działo w moim życiu, w jaki sposób udało mi się wyjść i na tej podstawie usługuje dla ludzi. I wielu, wielu z tych ludzi dzisiaj jest zatrudnionych na etat a więc, udało im się, poradzili sobie z bezdomnością, poradzili sobie z alkoholem, poradzili sobie z rzeczami które zabijały ich życie i oni co najciekawsze dzisiaj usługują. O ten Wiesiu który, był przed chwilką, on półtora roku temu do nas przyszedł po alkoholu, potarmoszony, żona odeszła, dzieci uciekły, no wiadomo bo jak jest alkohol to jest przemoc i wszelkie inne rzeczy. A dzisiaj to jest, to jest  jedna z prawych rąk moich, a więc on dzisiaj usługuje dla takich ludzi a więc poradził sobie z całą tą podłością tego życia i dzisiaj jest niesamowitym człowiekiem, a kiedy widzę tę w nim wartość to postanowiliśmy zatrudnić go i dzisiaj pracuje tutaj u nas jako kierownik ośrodka. 
A: Ile właśnie mają państwo pracowników etatowych? 
R: 65 osób, 65 osób pracuje na etacie 
A: To naprawdę bardzo duże grono osób. 
R: No jest, jest troszeczkę. Udało się, udało się w takie.. Te też, też często się dziwię w jaki sposób Bóg tutaj nas zaskakuje, zaskakuje różnymi rzeczami, gdzie czasami wydaje się, wydawało się jeszcze wtedy gdy się towarzyszyliśmy, że wiele rzeczy jest niemożliwych a widzą że wiele rzeczy jest ukrytych decyzji. Człowiek bardzo często mówi Panie Boże jak dasz to wezmę, a kiedy czytam biblię to widzę że w Biblii pisze całkowicie coś innego. Tam jest napisane że jeżeli ja zadecyduje to Bóg zadecyduje. Tylko ludzie często chcą zwalić na Boga i mówią, Panie Boże jak dasz to pójdę, jak chcesz to pójdę a wcale tak nie jest tylko tak naprawdę to my decydujemy o tym na ile wykorzystamy ten czas który tutaj jesteśmy na tej ziemi. To my w naszych decyzjach, w naszych pewnych sprawach które się dzieją tylko że tak człowiek nauczył się, nauczył się gdzieś tam wykorzystywać jak nie innych ludzi to Pana Boga do jakiś tam swoich celów i jak się nie uda no to tak znowu gdzieś poszukuje, poszukuje, ale, no i Bóg  faktem jest że rożne sposoby daje pomocy dla mnie i dla innych ludzi. Ale często no nie wykorzystuję tego albo nie widzę, nie. A tutaj widzę że ja mając dziewięcioro dzieci mogę spokojnie żyć i mogę spokojnie utrzymać się a przy okazji daje schronienie dla innych ludzi, a przy okazji daję zatrudnienie dla innych ludzi, a więc stała się całkowicie jakby odwrotna rzecz, że z dziewiątką dzieci taki jest obraz czasami w Polsce, że osoby wielodzietne gdzieś tam są zdane na łaskę i niełaskę i one gdzieś tam powinny korzystać z opieki społecznej itd. A Bóg jakby odwrócił że to ja usługuję dla ludzi, którzy gdzieś tam zagubili się w życiu i jest to niesamowite. Jest to niesamowite co się dzieje a przy okazji mam tutaj wiele, wielu dobrych fachowców którzy potrafią pisać projekty, potrafią usługiwać dla tych ludzi dlatego że też pracują tutaj psycholodzy, terapeuci i lekarz, pielęgniarka, instruktorzy czy doradca zawodowy, więc w różny sposób dochodzimy do tych ludzi bo bezdomność, bezdomność tych ludzi ona była spowodowana różnymi okolicznościami nie zawsze tą okolicznością jest np. alkohol, nie. Chociaż faktem jest że alkohol później występuje kiedy przychodzą problemy, przychodzą różne doświadczenia no to mężczyzna, ten mocny człowiek okazuje się pierwsze co ucieka do alkoholu. Nie szuka gdzieś wyjścia z sytuacji tylko gdzieś ucieka do alkoholu, no i później wiadomo, że jeżeli jest alkohol to jest gdzieś tam kradzieże, przemoc, a też kobieta ile może wytrzymać np. z człowiekiem który zamiast coś dać to jeszcze zabiera no i wtedy jest problem i wtedy musi wyjść z domu, jest, rozpoczyna się bezdomność ale problem cały czas zostaje. Problem tej pustki, pustki w jego  życiu cały czas zostaje no i też bardzo dużą wagę kładziemy na stronę duchową, a więc jako też pastor, jako duszpasterz ja nie uczę kościoła, dlatego że co z tego że ktoś przejdzie z kościoła do kościoła. To nic nie da, tylko uczę Chrystusa, który wszystko może, uczę a co on później zrobi w swoim życiu, gdzie on pójdzie. W jaki sposób pokieruje swoje życie to już jest jego decyzja, jego sprawa. Moim zadaniem jest pokazać Chrystusa który wszystko może. I później się okazuje nagle że aby zapełnić tą pustkę, pustkę która jest, no bo jeżeli ktoś zaczął pić, jeżeli ktoś porzucił żonę, porzucił rodzinę to znaczy że z jakiegoś powodu to zrobił, nie, bo jest to nienaturalne by nagle zostawić dom, gdzieś całe życie budował, 20, 30 lat budował dom, miał dzieci i nagle poszedł. No jest to nienaturalne z czegoś to wynika, gdzieś jakiś ból, jakieś wydarzenie, okoliczność, coś musiało się wydarzyć dlaczego zrobił taki krok. I dochodzimy, często w naszej terapii, dochodzimy gdzieś tam aż do młodzieńczych lat, gdzie okazuje się że często tam gdzieś pewne zranienie, pewne wykorzystanie, pewne inne wydarzenie spowodowało że ten człowiek jak gdyby nigdy nie dorósł do jakiś tam pełni i później no stało się to co się stało i chcemy jak najszybciej tych ludzi gdzieś tu wyprowadzić i też ostatnimi czasy, chyba od dwóch lat zaczęliśmy pracę wśród osób długotrwale bezrobotnych. Bo okazuje się że bezrobocie to jest takie samo spustoszenie jak bezdomność czy uzależnienie. To jest dokładnie to samo kiedy przez wiele lat w naszym kraju było bezrobocie to widzę że to dało spustoszenie, takie same, chociaż mają swoje domy, chociaż mają rodziny ale co, co z tego jak nie ma normalnego jakiegoś takiego zwykłego utrzymania i człowiek jakby schodzi na margines, on jakby oczekuje no że tera mi dajcie bo ja potrzebuję pomocy, a pierwszą rzeczą jaką uczę naszych ludzi którzy tutaj  przychodzą, uczę musisz rozpocząć od dawania, jeżeli nie rozpoczniesz, nie nauczysz się dawać nigdy nie otrzymasz. To jest taka prosta zwykła rzecz w naszym życiu i okazuje się że to działa, nie i często przychodzą pastorze no ale jak mam dać jak ja przyszedłem do twojej noclegowni to ja myślałem że ty mi pomożesz, a ja mówię nie, ty masz rozpocząć od dawania. Jeżeli nie dasz, że jakby swojego czasu, chociażby swojego serca, swojego gdzieś tutaj, swoich możliwości, umiejętności to nic nie zrobimy. Nie ma szans, nie, i później kiedy oni nagle zaczynają coś robić, zaczynają pracować. Pani przechodziła tutaj w tym budynku i to wszystko co pani widzi to jest, to jest  wszystko ich praca. A więc, a więc  kiedy oni widzą jeszcze potrafię to , jeszcze potrafię to, jeszcze potrafię parkiet zrobić, jeszcze płyty gipsowe, jeszcze pomalować, płytki położyć itd., i on nagle mówi to ja jeszcze potrafię cos i później nagle ta maszyna zaczyna się, ten kamień który stanął na nowo zaczyna się poruszać i okazuje się że jest to niesamowity człowiek. I wielu, wielu, muszę powiedzieć że wielu z nich powraca gdzieś tam powrotem do rodziny. Trwa to różnie i 2 lata i 3 lata, kiedy nagle jego żona, jakby rzeczywiście w końcu uwierzy czy zobaczy że to już jest inny człowiek, nie. I dzieci często też, bo, bo bardzo często też jest tak że niektórych mam nie wiem po 5, 6 lat i nikt ich nie odwiedza pomimo tego że mają dzieci, że mają żony, ale z drugiej strony się nie dziwię bo jeżeli gdzieś tam 30 lat no był łajzą tak i co tylko miał to zabrał i tym dzieciom i żonie no to nie dziwie się, że, że nikt go nie chce zobaczyć, nie. A więc żona już ułożyła sobie życie, dzieci gdzieś mają też już swoje plany i chociaż gdzieś z czasem już tak mam powoli zachęcam że chociaż by napisał taki list, nie wiem przeprosić, prosić o wybaczenie, załatwić te sprawy póki człowiek żyje, i no to jest też czasami taki dobry moment, kiedy ktoś inny może zobaczyć że coś się jednak stało. 
A: A jeszcze wspomniał pan właśnie że m.in., pozyskują środki unijne, interesuje mnie to z tego względu, że kiedyś też przewodziłam takie rozmowy, czy też wywiady z  takiego projektu EQUAL który także miał właśnie na celu pomoc osobom długotrwale bezrobotnym, czy także… czy może państwo także braliście udział w tym projekcie, albo w jakiś innych projektach unijnych? 
R: Znaczy z EFS’oskich? Jeżeli chodzi o pieniądze unijne to z pieniędzy EFS’oskich , z różnych tam priorytetów docieramy do ludzi, dlatego że bezdomność, bezdomność, niepełnosprawni, długotrwale bezrobotni, kobiety z przemocy, bo też z takimi pracujemy, no i te, to Centrum Integracji Społecznej, a więc w tych kierunkach piszemy projekty i kilka projektów unijnych udało nam się wygrać. 
A: A czy umie pan powiedzieć mniej więcej czego te projekty dotyczą? 
R: Jeden z największych projektów unijnych dotyczył uczenia, uczenia ludzi z marginesu zawodu. A więc to Centrum Integracji Społecznej gdzie, gdzie założyliśmy warsztaty, gdzie wyposażyliśmy te warsztaty, zatrudniliśmy instruktorów. Dzisiaj pod okiem instruktorów oni uczą się zawodu z tych właśnie pieniędzy. 
A: A czy może pan jeszcze powiedzieć mniej więcej jak wygląda takie codzienne funkcjonowanie organizacji np. pod względem struktury organizacyjnej, czyli jakiś np. zarząd, jakieś spotkania cykliczne, jakieś… 
R: Tak, no mamy. Jest, jest 5 osób z zarządu, 5 osób z zarządu, wszyscy z zarządu są pracownikami a więc codziennie widzimy się, codziennie jest wspólna praca tutaj tak jak pani widzi przy tym stole cały czas mamy spotkania, cały czas mamy różne rozmowy, no i też codziennie, codziennie mamy wspólne śniadanie. A więc jako, jako, jako organizacja tak też ustaliłem, tak więc cały trzon, z resztą dzisiaj za momencik zostaniemy zaproszeni tam na śniadanie. Spotykamy się, rozmawiamy, decydujemy o różnych bardzo ważnych rzeczach, a więc, a co jakiś czas spotykamy się już jakby, kiedy nazbiera się jakieś  tam konkretne rzeczy gdzie trzeba podjąć decyzje uchwałami, no to wtedy spotykamy się osobno, ale tak mamy na co dzień mamy różne, rożne spotkania, widzimy się na co dzień tak że nie ma komplikacji. 
A: To bardzo ciekawa właśnie też taka struktura realizacji, taka właśnie… 
R: Znaczy, no może dlatego tak, na początku, na początku kiedy nie mieliśmy tyle zatrudnienia to rzeczywiście był problem, bo faktem jest że co jakiś czas cyklicznie trzeba się spotkać i to też nie jest problem bo każdy pracuje itd. A teraz udało się w ten sposób że, że wszyscy, wszyscy którzy zarządzają są, są etatowymi pracownikami. A więc jesteśmy na bieżąco i myślę że to, to w rozwoju stowarzyszenia jest wielką pomocą, dlatego że decyzje tak naprawdę czasami muszą być z dnia na dzień, to raz ale, ale też  np. dzisiaj przyszła, przyszło kolejne, kolejna korespondencja gdzie otwieramy nowy oddział  w  Iławie. No i od razu też nie czekamy, tylko, tylko zbieramy te wszystkie papiery, piszemy uchwałę i idziemy do sądu, rejestrujemy kolejny oddział więc będzie 25 oddziałów naszego stowarzyszenia, no i tam Iława chociaż jest tam gdzieś w, na Warmii i Mazurach ale, ale, ale i tam, tam będzie już 4 oddział nasz na Warmii i Mazurach. Tylko szukamy człowieka, szukamy człowieka, szukam zawsze człowieka który będzie takim liderem, a jego zadaniem jest zebrać właśnie 15 osób, na terenie różnych miast zebrać 15 osób, którzy byli by takimi zapaleńcami, byli by inicjatorami tych różnych rzeczy z, takiej właśnie pracy i szukamy budynku, czy mamy już budynki różne tam, dlatego że wiele rzeczy, wiele rzeczy budujemy na bazie naszego kościoła, a więc kościoła zielonoświątkowego. A więc mam wielu przyjaciół na terenie całego kraju i,  i oni też przyjeżdżają tutaj, patrzą w jaki sposób my docieramy do ludzi. A dlaczego tak też się dzieje, dlaczego na bazie kościoła, dlaczego? Dlatego że kiedy patrzę na Chrystusa, na jego działalność, tą, tą trzyletnią działalność mówię bo jako dorosły człowiek, dopiero rozpoczął działalność, kiedy to w wieku 30 lat wszedł do służby Chrystus, to zauważyłem że przez te trzy lata kiedy, kiedy do momentu kiedy został ukrzyżowany on nic innego nie robił jak tylko 90% tak naprawdę jego działalności to widzę te, to, to jest taka dobroczynność. On, ja, ja nie widzę żadnych jego kazań, kazań żeby on tam kazania prawił tak dalej tylko widzę że on dociera do ludzi głodnych, dociera do ludzi biednych, wchodził do domów sierot, wchodził do domów grzeszników, wchodził do ludzi którzy źle się mieli, którzy się zagubili gdzieś i widzę że to było jakby jego głównym celem, docieranie do ludzi którzy zagubili się a więc do ludzi z marginesu. A Golgota, krzyż no to było zwieńczenie jakby tego, bo, bo nie było innego wyjścia i myślę że kościół jest, jest najlepszym narzędziem takim do tego żeby rzeczywiście docierać do, docierać to sam kościół jakby sam w sobie nie ma takiej możliwości, bo, bo kościół ma inny cel, ale, ale takim narzędziem może być stowarzyszenie nie, a więc takie narzędzie spokojnie. I teraz szukam, szukam ludzi którzy mają np. serce do tego aby, aby pomagać ludziom i kiedy znajdę takiego człowieka, jeżdżę gdzieś tam po Polsce i kiedy znajdę taką bazowa osobę gdzie widzę że jest takim potencjalnym liderem i zachęcam go, zapraszam go do mnie tutaj, pokazuje mu w jaki sposób pracuje, pracujemy, w jaki sposób docieramy do ludzi, jak ta praca wygląda i wtedy jedzie na swój teren tam, tam szuka ludzi. Szuka możliwości, a więc idzie do dyrektora np. Opieki Społecznej, idzie do burmistrza, wójta, prezydenta. Nasz kościół dosyć mocno pracuje wśród osób uzależnionych, bezdomnych i chcemy to robić. Myślę że taki też jest cel kościoła więc nie tylko prawić kazania, bo być może to jest to jest dobre, ale też, ale też skoro mam żonę i mam dzieci to widzę że ten wymiar, ten wymiar jakby pomocy jest taki dosyć szeroki bo, bo dom jakby pokazuje mi też że, w kościele, w kościele mam, mam kobiety, mam, mam mężczyzn, mam, mam różnych ludzi którzy przychodzą różną, różną tam biedę i widzę, że, że na podstawie moich dzieci chociażby i żony widzę że są jednak potrzeby, są potrzeby do których musimy docierać i chcę to robić. A więc nie chcę tylko bazować na kościele bo fajnie, fajnie było gdybym zamknął się w kościele i usługiwał gdzieś swoimi kazaniami itd. ale, ale, ale co zrobić z tym kazaniem które jest głoszone. Ja widzę że najlepszą rzeczą tego głoszenia jest wyjść na ulicę i , i teraz usługiwać dla  tych ludzi którzy rzeczywiście są w potrzebie i, i myślę że to stowarzyszenie powstało właśnie na takiej bazie, na takiej bazie że zobaczyłem ludzi czy, czy, czy setki ludzi, którzy, którzy żyją naprawdę w biedzie w naszym kraju 
A: A czy było tak na początku, jakaś inna organizacja, albo ktoś panu pomógł w utworzeniu tego stowarzyszenia i w ogóle w rozwijaniu się? 
R: Dużą, dużą pomocą, dużą pomocą tutaj w naszym akurat mieście była, był samorząd, a więc kierownik Opieki Społecznej i pani wójt, oni, oni muszę powiedzieć maja ogromne serce i, i, i dzięki też ich współpracy, bo ja mam swój plan, tak? I mam, mam pewną, pewną jakby chęć docierania do ludzi ale jeżeli nie ma współpracy z samorządem to ja nic nie zrobię, nie ma szans, nawet jako kościół, nawet nie wiem w jaki sposób chciałbym się przebijać to czasami to nie ma sensu, nie, ale kiedy widzę, kiedy jest partnerstwo, kiedy jest partnerstwo z Opieką Społeczną, bo tak naprawdę ja jestem tylko wykonawcą, tak? Bo całą wiedzę, całą wiedzę np. o ludziach którzy są w potrzebie to ma Opieka Społeczna tak? Z drugiej strony kiedy, kiedy czasami rozmawiam z naszą wójtową to ona też jakby pokazuje mi na jakby bardzo szeroki wymiar jakby tej pomocy w naszym kraju i ona czasem jakby sama mnie zachęca do tego że warto iść, warto pomagać, warto wspierać i, i, i w tym partnerstwie, to że, to że nam się pewne rzeczy udały to nie, nie dlatego że tu może jakiś lider jest silny czy zarząd tylko dlatego że jest partnerstwo, a więc muszę powiedzieć że, że kierownik opieki społecznej współpracujemy bardzo blisko ze sobą. Bardzo często spotykamy się, rozmawiamy, wójtowa, starosta, wojewoda to są normalne spotkania które tu uczestniczymy, jakieś szkolenia są cały czas chcemy być też jakby między ludźmi bo nie chciał bym znowu zostać na jakimś tam poziomie, tak jak kiedyś, jak było na początku, dawałem jedzenie i dach nad głową i to było największą moją radością, ale później zobaczyłem że to nic nie daje. Co z tego że jak nakarmiłem go przez, przez zimę np. wątrobę mu wyleczyłem, a on na wiosnę wyszło słońce i on idzie dalej tankować nie. i to coraz bardziej mnie wkurzało dlaczego tak jest, że, że i teraz szukałem możliwości jak pochwycić tych ludzi żeby nie wypuścić ich z powrotem tylko, tylko zatrzymać ich na tyle żeby oni na tyle otrzeźwieli, no i później była taka możliwość że, że zatrudniliśmy psychologa, zatrudniliśmy terapeutę i zaczęliśmy dochodzić też do jego psychiki, nie, a więc oni, oni w takiej pracy codziennej, w codziennej terapii, czy to indywidualnej, czy grupowej, czy tez jako, jako duszpasterz , zaczęliśmy dochodzić coraz głębiej do tego człowieka aby on jakby zrozumiał że jak ma problem, chociażby że jest alkoholikiem, że jest bezdomnym i teraz, i teraz pokazywaliśmy mu różne możliwości wyjścia, nie. 
(ktoś wchodzi) 
A: Porozmawiajmy na temat partnerstwa o którym była właśnie mowa m.in. przy śniadaniu 
R: No, no wcześniej wspomniałem o samorządzie bez którego nie ma możliwości żeby rozwijały się stowarzyszenia. Myślę że to jest taką dobrą, dobrą siłą ale też szukamy partnerskich stowarzyszeń, a więc takich samych jak i my jesteśmy że, że, że o jakieś tam wspólne współprace i chcemy tam podjąć, zawiązujemy takie partnerstwo jako dwa stowarzyszenia. I dzisiaj też jest spotkanie rady a więc chcemy zachęcić samorząd do tego żeby wszedł w nasze partnerstwo żebyśmy w trójkę stworzyli coś co da kolejną możliwość dla, dla osób z wykluczenia. 
A: A jak to się stało że właśnie z tą organizacją najpierw zostało nawiązane to partnerstwo? 
R: Jako, jako stowarzyszenia akurat te, te dwa które są w Kluczach no współpracują już od dłuższego czasu. Na różnych… 
A: A jakie to stowarzyszenia, można wiedzieć? 
R: To jest stowarzyszenie, jak ono tam się nazywa? Klucz, Klucz, nie Klucz tylko a nazwa taka złożona tam jest 
A: Zrównoważonego Rozwoju 
R: O coś takiego. No właśnie tak, tak, tak, tak. No, no taką mają długą, długą nazwę, tak że z nimi, z nimi tutaj współpracujemy, staramy się w jakiś tam różnych, na różnych poziomach tam się w różnych dziedzinach, no i to się udaje, i to się udaje a więc no na poziomie tutaj powiedzmy prezesów czy zarządów jest, jest porozumienie, a więc bardzo łatwo wtedy no wyszukać jakiś wspólny, wspólny pomysł, bo pomysłów jest wiele, tylko ze czasami jedno stowarzyszenie np. tego nie poniesie. I spokojnie można zawrzeć takie [porozumienie, znaczy dwa stowarzyszenia czy trzy, czy cztery będziemy tam szukać nowych możliwości tak żeby to zrobić. 
A: A czy państwo realizowaliście jakieś wspólne projekty czy dopiero zawiązuje się to partnerstwo i… 
R: To będzie, to będzie pierwszy. 
A: I ten projekt będzie dotyczył ekonomii społecznej, tak? I przedsiębiorstw społecznych? 
R: Tak, tak, tak. Bo mamy też partnerstwo z organizacjami zachodnimi, a więc ze stowarzyszeniem np. z Norwegii, które naszymi partnerami takimi są i, i też mamy takie porozumienie zawarte, co do jakiejś tam współpracy, pomocy, wspólnych szkoleń, wspólnych odwiedzin, wspólnych, wspólnego dzielenia się naszymi tutaj sprawami które udało nam się zrobić i, i, i to jest też takie niesamowite. Niesamowite, gdzie możemy tam się jakby dzielić tym i, i poznawać całkowicie nowe rzeczy. 
A: A jak właśnie definiuje pan współpracę pomiędzy organizacjami, jak to pan w ogóle rozumie? 
R: To, to znaczy? Ale, ale o co chodzi? 
A: No taka samą definicję, pojęcie np. pan mówił że między nimi państwo współpracują między innymi z rym towarzystwem z Klucz czy także z innym towarzystwem Norweskim, więc co pan ogólnie rozumie przez współpracę pomiędzy organizacjami pozarządowymi? 
R: Np. dla mnie, dla mnie współpraca no to jest rozmawianie, dzielenie się rzeczami które, które w każdej chwili tutaj wychodzą np. są rzeczy które np. jedno stowarzyszeniu, stowarzyszenie udało się zrobić i spokojnie można się tym dzielić, można przekazywać gdzieś dalej, można uczyć, uczyć innych ludzi zrobienia jakiejś tam pracy albo są pewne rzeczy które, które np. nie jesteśmy w stanie ponieść i, i, i wtedy jakby szukamy, poszukujemy prawda, bo, bo można na siłę wyciągnąć ale myślę to nie o to chodzi. Dla mnie, dla mnie partnerstwo i współpraca to jest podstawa. To jest podstawa do jakiegokolwiek działania, a więc, a więc mówię o relacjach, nie? Chociaż dla samych relacji jest to, jest to bardzo, bardzo ważne i dla mnie na tym polega, na tym polega to, to, ta współpraca kiedy, kiedy znamy się, kiedy spotykamy się, kiedy mamy relacje i pewne rzeczy spokojnie np., np. są pewne rzeczy które gdzieś zawalają się a przez to że, że  powiedzmy tamto stowarzyszenie jest naszym partnerem, ja idę do nich jako przyjaciół, ja nie muszę tam się bać bo, bo ktoś mnie tam teraz wyśmieje, bo coś mi się nie udało, bo może przegrałem itd. Tylko po prostu mówię słuchaj to nie wyszło, co by tu zrobić, nie, jak by tu zmienić i wtedy, wtedy poszukujemy jakiegoś tam, wspólnego, wspólnego rozwiązania i wiem że mogę z nim rozmawiać jak z partnerem, nie. a nie, a nie  wtedy ukrywam to dla siebie, bo tak często jest, no bo tak bo mi się nie udało, no to teraz ukryje się na pół  roku, przeczekam moment zanim to się wyprostuje i, i wcale tego, tego nie muszę robić tylko, tylko jestem zdany na to że wiele rzeczy się udaje i wiele rzeczy się nie udaje, nie. i, i, i taki jest przedział naszej pracy i wiele rzeczy tutaj nam się nie udało straciliśmy też bardzo często ale, ale ja kiedy dzielę się też z innymi to jakby ostrzegam innych że, że może być takie zagrożenie. A więc chociaż to, to jest dla mnie współpraca. 
A: A czy np. ze współpracy z tym towarzystwem skoro doszło w ten sposób że najpierw państwo się znaliście tak np. ze wspólnej działalności na terenie Klucz i dopiero później pomyśleliście że można właśnie ze sobą współpracować? 
R: Tak to właśnie trzy lata, trzy lata dochodzimy do tego co, co teraz podejmujemy, a więc to nie stało się nagle gdzieś tam tylko oni w jakiś sposób tam mówią, no rozmawiamy, kiwamy głową, mruczymy, no rzeczywiście. Na początku tego w ogóle nie rozumieliśmy, nie chcieliśmy jakby w takim pojęciu jakim było na początku a dzisiaj dojrzeliśmy do tego że, że można to zrobić całkowicie inaczej, ale do tego były potrzebne trzy lata. 
A: Takich wspólnych właśnie rozmów, konsultacji? 
R: Tak, tak.. 
A: A kto się zdobył z taką inicjatywą żeby założyć cos takiego i działać polu ekonomii społecznej? 
R: No myślę że to wynika, myślę że to wynika, to jest obopólne, obopólne jakieś tam, obopólna chęć współpracy, nie. myślę że to wynika, to wynika z tych relacji które są a więc tutaj, nie wiem, nie szukał bym może czy, czy to jest ten czy tamten, bo to myślę też nie o to chodzi, tylko że to wynika z relacji, jeżeli są relacje to, to ja nie muszę się obawiać że akurat to on wymyślił, to, to, to cieszę się że wymyślił, a jeżeli ja, to też nie muszę się chełpić z tego że ja to wymyśliłem tylko wtedy no cieszę się że to, że nam coś się udało, nie. Tak samo jak tutaj np. jestem prezesem stowarzyszenia ale, ale to nie jest moje dzieło bo, bo mam zarząd mam, mam, mam tutaj wielu pracowników i to znowuż nie jest moje dzieło tylko jest to nasze dzieło które, które niesamowicie tutaj jakby wzrasta i, i, i cieszę się z tego że potrafimy tak wiele rzeczy zrobić, bo, bo często jest tak że w fabryce np. porównam to do fabryki. W fabryce jest tak że godzina 15.00 maszyny wyłączam i cały proces produkcji jakby się zakończył, a człowieka nie wyłączę, nie. człowieka nie wyłączę i, i znowuż to jest to samo jeżeli nie miał bym partnerów, jeżeli nie miał bym tutaj ludzi to znaczy że co, że wtedy noclegownie by trzeba było zamknąć o godzinie 15.00, ludziom mówić że mają się gdzieś pochować, pokryć, tak, bo jutro rano dopiero będziemy tylko teraz jak to zrobić żeby 24h/dobę jakby utrzymać tych ludzi, nie. i normalnymi warunkami nie ma możliwości bo, bo akurat bezdomność czy uzależnienia w Polsce nie są notowane w taki sposób jaki to powinno być, nie ma na to pieniędzy. I teraz potrzebna jest wiele wolontariuszy, potrzebnych jest wielu ludzi którzy mają jakieś tam serce, mają potrzebę taką żeby wspierać i dlatego to się udaje, nie, dlatego to się udaje bo wielu ludzi zebrało się w jednej rzeczy. 
A: A czy państwo mają też wolontariuszów np.? 
R: Mamy, mamy, tak, tak, przychodzą, przyjeżdżają do nas podpisujemy umowę, i, i, i wolontariusze no to jest taka bardzo ważne rzecz, nie ma ich za wielu ale, ale są. 
A: A tak około ilu jest? 
R: Pięć osób natenczas, pięć osób, wolontariuszy mamy. Oni tak sukcesywnie przychodzą i, i, i wspierają nas, sam kościół też jest zaangażowany już jako wolontariusz, no to, to wspomnę też, też o kościele który też jest zaangażowany w różne tam dzieła które, które tutaj przebiegają. A kościół to ludzie dla mnie, nie? 
(telefon dzwoni) 
R: Halo? Witam… Znaczy nie no, no bo, no właśnie, a, a, a, a jak żeście się umówili, bo nikt nie przyjechał dzisiaj… No gdzie był? No ale, ale u kogo on był? O ludzie, no to ludzie czekali i o wpół do dziesiątej wywiozłem ich gdzie indziej. Nie no to on musi tam podejść do tego Rafała, on musi, on musi podejść do Rafała. On musi pod… on musi podejść do Rafała i, i Rafał, oni czekali dzisiaj na niego. No tak ale to ani, on ma z nikim nie załatwiać tylko on ma przyjechać, on ma wejść do Rafała i Rafał ma tych ludzi. No to jakoś tutaj żeście nawalili, no właśnie bo, bo ja właśnie byłem zdziwiony że nikt nie przyjechał. Jutro, jutro przyjechać, dobra. No, no to mówię do, do Rafała się zgłaszać. Będziemy rozmawiać, dobra. No na razie. Do widzenia… 
R: Oj, no właśnie no nie ma relacji i, i już jest problem. Przyjechał myślał że ten, zamiast wyjść gdzieś, to przyjechał samochodem gdzieś tam z innej miejscowości po ludzi i, i, i czekał, nikt nie przyjechał no to pojechał, no. Wystarczyło wysiąść z samochodu i podejść to kto to ma wiedzieć że on tam czeka. Dobrze co tam jeszcze? 
A: Rozmawiamy właśnie m.in. o relacjach, więc jeszcze relacje samorządu, pan właśnie wspomniał że jest taka ścisła współpraca z panią wójt, a więc może jak to się zaczęło bo z tego co pan mówi to chyba wynika że pani wójt działa od jakiegoś tam czasu i że tak jakoś tez zawiązały się takie relacje takie bliższe, takie? 
R: Znaczy, znaczy ja wiem czy bliskie, chodzi, chodzi na tyle ile, ile jest to potrzebne dla, dla stowarzyszenia dlatego że ja znowuż nie wchodzę w politykę, nie wchodzę w jakieś tam, które znowu zabrały by mi tą możliwość jakiegoś tam działania. Tylko na tym polu jakby tej pomocy społecznej, jeżeli jestem na danym terenie, to wiadomo że, myślę że każdemu szefowi miasta, czy wioski zależy na tym aby w mieście nie było przemocy, nie było alkoholu, nie było bezdomności itd., itd. A więc wójtowa to dobrze rozumie i na tym, i przez to że jakby dokładnie wie że, że jest taka potrzeba a ja znowu jestem wykonawcą, tak, a więc ja jestem takim partnerem, bo jestem wykonawcą jakby po części też, też jej, jej zadania, tak. Chociaż jesteśmy odrębną organizacją, ale, ale jestem wykonawcą, często jakby jej zadania czy ludzi którzy są w danym mieście i myślę że, myślę że i, i, i, wójtowa to rozumie i, i, ja to rozumie a więc ona wie tak co, co jest jakby na jej barkach, ja rozumie co jest na moich barkach i wtedy tylko dzielimy się tym a więc mówię czasami o jakiś tam moich problemach które tam mam, mówię o radościach, spotykamy się na różnych jakiś tam spotkaniach, i, i myślę że to wystarczy. Nie potrzeba nic więcej do tego ja nie muszę wchodzić gdzieś tam głęboko w jakieś tam w polityczne rzeczy bo mnie to w ogóle nie interesuje, tylko jakby na tym poziomie, na, na tym poziomie który, który jest potrzebny dla tej pracy i to, to jest wystarczające. 
A: A na czym polega właśnie takie wspólne działanie podejmowane z samorządem? 
R: No np., no np., chociażby ten, ten plac który teraz otrzymaliśmy, a więc tutaj poprosiliśmy tutaj wójtową czy radę o, o plac po, po różnych negocjacjach, po różnych negocjacjach, jakby użyczyli nam ten plac a więc, a więc oni ze swojej strony dali, dali jakby jedną cząstkę, a my teraz mając ludzi, mając też jakieś tam inne możliwości, mając też możliwość pisania projektów będziemy wyposażać ten plac i np. jeżeli są jakieś znowuż  pewne rzeczy, które np. już nie możemy przejść i widzę że to np. moja gestia jako stowarzyszenia się kończy idę z tym do wójtowej, nie. I mówię posłuchaj, jest taki problem, nie wiem może ten, ten tartan który będziemy musieli, to boisko obłożyć, z tym będzie problem że jakieś tam inne rzeczy i wtedy, wtedy idę mówię a więc być może wójtowa z tego poziomu samorządu uda się z jakiegoś innego projektu załatwić, i, itd., itd. I to wychodzi 
A: A czy możemy mówić o takiej właśnie współpracy z samorządem, przez takie różne działania które są podejmowane? 
R: Np. założenie warsztatów terapii zajęciowej, to było przez partnerstwo z, z, z tutaj z samorządem, nie. to jest, to jest wspólna praca. To jest wspólna praca w więc wójtowa dała pewne zgody podjęła pewne decyzje, my mamy lokal, mamy, mamy też te możliwości i, i tak to u nas powstało a więc te, te czy warsztaty terapii zajęciowej, czy np. różne projekty które piszemy, no to znowuż pisząc projekt, no to do każdego projektu potrzebuje rekomendację, jeżeli znowuż nie miał bym tych relacji z wójtową no to nie wiem czy bym dostał rekomendację, no np. wójtowa mogła by powiedzieć że no nie daję panu rekomendacji no bo za bardzo nie rozumie ten temat mogła by, no mogła by, nie? 
A: Oczywiście 
R: A teraz nagle piszemy w roku powiedzmy tam 5, 10, 15 czy 20 projektów i ja do każdego projektu potrzebuję rekomendację wójtowej i wtedy idę, tłumaczę co chcemy robić jak to wygląda itd., itd. I otrzymujemy taką rekomendację. A więc to tu chociaż na tym poziomie to jest współpraca. 
A: I taka inicjatywa postępuje głównie z państwa strony czy też może czasami ze strony wójta czy samorządu? 
R: Też, też, też myślę że, myślę że to partnerstwo, w tym partnerstwie dopiero uczymy się przebywać a myślę że, myślę że stowa… samorząd może tak jeszcze nie do końca jakby wychwycił chyba to że stowarzyszenia są taka trzecią, trzecią linią pomocy dla, dla samorządu, nie. i czasami widzę że, że są takie jakby pewne rzeczy że no jednak ten samorząd no czuje się tam gdzieś bardzo wysoko, a stowarzyszenie to ewentualnie może to stowarzyszenie ale, ale, ale myślę że to po troszku musi się  zanikać, że jednak jesteśmy partnerami i, i jesteśmy tym trzecim sektorem, nie. trzecim sektorem i, i też ja nie czuję się jakiś tam mniejszy, nie czuję się jakiś wykorzystywany tylko jeżeli w niektóre rzeczy mogę wejść to, to wchodzę, jeżeli tylko której nie potrafię no to od razu rezygnuję, nie. ale myślę że przydał by się jeszcze taki, taki, takie większe zrozumienie tej, tej współpracy samorząd – stowarzyszenie, myślę że to, to jest potrzebne gdzieś radni tak samo, na pewno musi być coraz więcej, więcej spotkań jakiś tam żeby, żeby było to zrozumiane, ale jest, ale jest, zawsze może być więcej, nie. – śmiech… 
A: A czy tak było może na początku że były jakieś trudne początki że państwo musieliście przekonać do siebie samorząd czy tak może było takie zrozumienie ze strony samorządu, od początku i tak? 
R: No nie, no nie, no Biblia mnie nauczyła takiej jednej rzeczy, tam jest napisane że: „po owocach poznacie ich…”  i to jest prosta rzecz a więc ja, ja ze swojej strony chce wykonać zadanie jak najlepiej myślę że dlatego też jest współpraca że oni też zobaczyli że to nie jest ku złemu, tylko ku dobremu. Ale po owocach, ja myślę tak samo na temat człowieka, że np. szukam kogoś do pomocy, no to ja patrzę, obserwuję tego człowieka, patrzę, przyglądam mu się, patrzę w jaki sposób on wykonuje pewną pracę i patrzę na owoce jego pracy. Jeżeli widzę te owoce no i też to, to wychowanie będzie, bo to nie ma siły bo to jedno z drugim idealnie współpracuje i tak samo myślę że wójtowa na początku pewnie przyglądali się, przyglądali, patrzyli, obserwowali, też i nas i, i, i myślę że to że dzisiaj współpracujemy to, to dlatego że oni zobaczyli w nas partnera a my w nich, nie. 
A: A czy są może jakieś konkursy w których państwo biorą udział właśnie z ramienia samorządu, w których państwo startują? 
R: Natenczas, natenczas tutaj na, na poziomie gminy nie ma czegoś takiego. Nie, nie był wysunięty jakiś tam konkurs który, który tutaj byśmy brali jakiś tam udział. Osoby, osoby ewentualnie tutaj co, to co mamy cos wspólnego to, to opieka społeczna a więc mają ten, ten, mając ten CIS my jesteśmy jakby wykonawcami tego CIS’u i tu jest ta współpraca z Opieką Społeczną. Znowuż bez współpracy Opieki Społecznej nie działał by ten CIS, nie. A więc oni robią wywiady itd., itd. No i też mamy porozumienie między Opieką Społeczną. Opieka Społeczna przysyła osoby długotrwale bezrobotnych, bezrobotne a u nas oni są, oni są kształtowani w tym projekcie Centrum Integracji Społecznej. 
A: Tu mam podane pytanie jak miałam poprzednio dotyczące organizacji pozarządowych. Jak pan rozumie współpracę z samorządem? 
R: Proszę? 
A: Jak pan rozumie współpracę z samorządem? 
R: No, to tak samo. Jest  to na pewno jakiś tam inny poziom, inny poziom ale, ale praktycznie to, to samo. Ja nie wiem, ja nie widzę tej, tej różnicy, myślę że to powinno być i to, i to powinno być bardzo bliskie. Dla mnie, dla mnie nie może być różnic, tak. Nie może być tych różnic jakiś tam bo to jest też partner, bo ja jestem tylko wykonawcą jakiegoś tam zadania, nie. ja jestem na czyimś terenie ja jestem wykonawcą czyjegoś zadania ja nie jestem tutaj jakimś tutaj omnibusem, który wszystko potrafi i wszystko może, i, i nie ma takiej możliwości, nie. Nie ma, nie ma samorząd też, samorząd znowuż bez nas za wiele nie zrobi, to jest dokładnie to, to samo po to powstają na ten czas stowarzyszenia w Polsce i to bardzo dużo dlatego że oni są pomocą dla sto…, dla, dla samorządu, nie. I dla mnie, dla mnie ja tak postrzegam, ja tak postrzegam samorządy i tak postrzegam też siebie więc nie chcę siebie jakoś tam mniejszego bo, bo tam ewentualnie jak komuś się spodobam to no to będę miał dobrze a jak nie to nie, tylko, tylko myślę no jesteśmy partnerem, nie. jesteśmy partnerem czy to dla różnych stowarzyszeń, czy dla samorządu dokładnie tak samo traktuje 
A: A czy orientuje się pan może jak to jest z innymi stowarzyszeniami działającymi na terenie gminy, czy także utrzymują jakieś takie relację z samorządem, jakie pan ma, czy np.? 
R: Myślę że jest, jeżeli chodzi o, o jeżeli chodzi o naszą gminę to myślę że tak. Jeżeli chodzi o Olkusz nie wiem jak wygląda na terenie Olkusza, nie wiem, trudno mi powiedzieć, no. 
A: Czyli też że np. pan widzi że inne organizacje, czy też towarzystwa, stowarzyszenia działające na terenie Klucz także razem z gminą starają się współpracować właśnie na tym polu? 
R: Myślę że tak, myślę że tak. I to jest jedyne chyba najlepsze jakieś tam wyjście żeby np. poprawić sytuację w gminie, czy poprawić sytuację w mieście, starostwie, nie wiem jak tam, tam na tych wyższych szczeblach to, to działa ale, ale stowarzyszenia, fundacje to są taką, to są tą jednostką która, która konkretnie wykonuje jakieś tam rzeczy. Samorząd powiedzmy ma świetne początki, ma możliwości, ma, ma jakąś tam wiedzę chociaż środków może niekoniecznie, niekoniecznie ma środki na pewne rzeczy ale organizacja bardzo często ściąga takie środki, ściąga takie środki do gminy, nie. Nie musi być nawet finansowana ani, ani przez gminę bo bardzo często nie ma tych pieniędzy na to, a organizacja właśnie okazuje się że ściąga, ściąga pieniądze do gminy, a więc, a więc tym bardziej takie stowarzyszenia powinny być gdzieś to promowane, zasilane zachęcane i myślę że zachęta, zachęta rzeczywiście jest potrzebna. No bo w tej pracy wychodzą różne cuda i zachęta jest potrzebna tutaj. 
A: A czy np. było tak że kiedyś jakieś inne organizacje udzieliła państwu pomocy w jakimś wypadku? 
R: Norweska, norweska, tak stowarzyszenie norweskie wspierało nas też, nasz projekt który mieliśmy dali do swojego rządu norweskiego i przez chyba 2 czy 3 lata rząd norweski nas wspierał. Przez, przez partnerskie stowarzyszenie 
A: A na czym właśnie polegała ta pomoc? 
R: Finansowo 
A: Finansowo? 
R: Tak. ustaliliśmy finansowy, ale też polegał na tym że dwa razy, dwa razy wywiozłem grupę po 12 osób, samorządowców do Norwegii i, i tam Norwedzy pokazali w jaki sposób oni radzą sobie np. z danymi problemami, a więc wywiozłem tych decydentów i z województwa i ze starostwa i z gmin tutaj burmistrzów, wójtów również zaprosiłem do partnerstwa i wywieźliśmy ich z tego projektu właśnie do Norwegii i tam byliśmy około tygodnia czasu gdzie patrzyliśmy jak Norwedzy radzą sobie, bo chciałem tez jakby ściągnąć też jakby pewne pomysły do naszego kraju i to się udało. 
A: A jakie np. były pomysły? 
R: Pomysły np. docierania do ludzi uzależnionych, nie. w jaki sposób np. wykonywać pewne rzeczy chociaż Norwegia jest bardzo bogatym krajem i, i niektóre rzeczy bardzo trudno przełożyć tutaj u nich Opieka Społeczna ma 200 lat tak czy 300 lat u nich ma Opieka Społeczna a u nas dwadzieścia parę i środki nie są nawet tego co u nich jest więc to jest całkowicie jakby przeciwległe rzeczy ale  natenczas po tych paru latach pracy naszej muszę powiedzieć że, że zbliżyliśmy się bardzo do, do, do… do warunków pomocy dla tych ludzi, nie. wiele rzeczy dlatego, dlatego że Polska wysunęła teraz, czy rząd Polski wysunął wiele narzędzi i pomocy dla takich ludzi. Tylko dlatego, wcześniej jak byłem na początku nie było, nie. teraz w ostatnim czasie bardzo dużo powstało różnych narzędzi, które pomagają osobom wyjść gdzieś tam z marginesu. 
A: A czy może państwo udzieliliście pomoc jakiejś innej organizacji, niekoniecznie finansowej, tylko może jakiejś innej? 
R: Robimy, przygotowujemy, przygotowujemy, założenie, założenie na takiej pracy na Ukrainie i mamy partnerską organizację na Ukrainie i tam chcemy otworzyć noclegownie jak są nasze. I chcemy ich konkretnie wspierać i podejmujemy teraz partnerstwo a więc daliśmy już taki list intencyjny do dwóch partnerów w Norwegii ale i też od razu do ich samorządu tam na Ukrainie i, i do nich i chcemy taką pracę jak mamy tutaj dokładnie a więc pomocy dla takich ludzi otworzyć, otworzyć tam i, i myślę że w tym roku już to powstanie, a więc będziemy współfinansować ten projekt pomocy dla tych ludzi na Ukrainie. 
A: A jak to się w ogóle stało że państwo na Ukrainie dostaliście jakieś kontakty? 
R: No to są nasi, nasi przyjaciele gdzieś tam od lat, bardzo często tutaj gdzieś tam odwiedzali, przyjeżdżali nawet jeśli nie mieliśmy tutaj ani, ani tej pracy, tylko to byli nasi przyjaciele. Przyjaciele myślę na takim etapie kościoła, nie. Dlatego że kościół protestancki akurat w Norwegii to tak jest jakby odwrotnie przełożyć dla Polski, a więc, a więc tam jest 90% kościoła protestanckiego a, a, a, a katolickiego akurat jest tyle co u nas jest protestantów więc jest, jest całkowicie odwrotnie. To jest tam bardzo mocny kościół, silny i, i, i też wielu tam mam przyjaciół różnych, często też ich odwiedzam i kiedy też zobaczyli tą pracę którą my wykonujemy, im się to spodobało i zaczęli pomagać. 
A: A czy tak może zmieniając temat współpracy czy konkurują może państwo z jakimiś organizacjami? 
R: Czy konkurujemy? Nie wiem czy konkurujemy, no ale, no na pewno jest, jest np. taka organizacja Caritas, jest organizacja taka jak, jak Brat Albert i myślę, myślę że, że, że to nie jest na zasadzie konkurencji ale, ale no jesteśmy jakąś tam siłą którą, którą wykonujemy ale czy, czy konkurujemy, to raczej nie, po prostu wyko… robimy to co, to co, to co możemy robić i, i nie szukam konkurencji, nie. chcę, chcę zrobić tą pracę jak najlepiej, a, a, a to, a to czasami tak jest że, że np. w Olkuszu zauważyłem że, że no tak czasami wchodzimy w jakieś takie pewne, pewne takie rzeczy gdzie komuś może coś się nie podoba, albo podoba no ale to już tak za bardzo mnie to nie interesuje, nie. ja, jakby jeżeli widzę możliwości pomocy dla tych ludzi to, to po prostu to robię, jeżeli mam na to środki, jeżeli udaje mi się gdzieś zdobyć to po prostu, po prostu to robię, nie. a to że wchodzę w jakieś tam kogoś, jakieś tam rzeczy które, które by ktoś może chciał, czy nie chciał no to za bardzo mnie to już, już nie interesuje. 
A: Rozumiem. A czy może utrzymują państwo jakieś kontakty z innymi organizacjami tutaj z terenu Klucz albo Olkusza poza właśnie, właśnie tym towarzystwem Zrównoważonego Rozwoju? 
R: W Olkuszu jeszcze jest organizacja z którą też tam są chyba dwie organizacje, no mamy takie przez chociażby warsztaty terapii zajęciowej, bo warsztaty terapii zajęciowej są znowuż prowadzone przez inne organizacje i, i samoczynnie przez to np. w naszym powiecie są trzy, są trzy warsztaty i z tymi, tymi trzema stowarzyszeniami współpracujemy bo to jakby naturalnie wynika, nie. jako noclegownia jesteśmy jedyni w powiecie Olkuskim, ale  warsztaty terapii zajęciowej są trzy i już mamy jakby tych dwóch kolejnych partnerów gdzie np. czasami są pewne decyzje które trzeba podjąć to nie podejmujemy sami, np. kiedy piszemy list do starosty tylko piszemy, piszemy w trójkę. 
A: A czy także np. wymieniają  się państwo jakimiś doświadczeniami działając… 
R: Oczywiście, oczywiście spotykamy się, spotykamy się na tym poziomie w roku jest kilka spotkań jedno czy dwa są takie, takie bardzo, bardzo, bardzo jakieś tam jak to nazwać, no specjalne gdzie też zapraszamy naszych uczestników, a więc oni, oni uczestniczą w jakiś tam, różne zawody, wspólne zawody robimy, sportowe, a przy okazji my mamy możliwość tutaj się wymienić jakimiś tam różnymi doświadczeniami, pomysłami jakie tutaj mamy na prowadzenie tej pracy. 
A: Czyli także państwo organizują takie różne imprezy, np. festyny tak? 
R: Festyny, imprezy, tak, tak, tak, albo tutaj na placu, albo w Olkuszu, albo w jakiejś tam innej jeszcze miejscowości. Ale robimy to wspólnie. 
A: I czy jeszcze jakieś wspólne działania państwo podejmują, czy? 
R: Nie, głównie te festyny. 
A: Rozumiem 
R: Głównie festyny które są zachętą taką dla, dla naszych beneficjentów a przy okazji my korzystamy od razu ze spotkań. 
A: A jak to się właśnie stało że państwo współpracują z tymi organizacjami? 
R: No przez, przez tą pracę którą prowadzimy, a więc praca, praca połączyła nas. 
A: Aha, rozumiem. A może kto wyszedł z inicjatywą aby właśnie takie spotkania były 
R: To wynika z, to samoczynnie z pracy wynika no bo jak można no wykonywać tam jakieś wspólne dzieło i nie znać siebie? – śmiech 
A: Aha, rozumiem… 
R: No, no bo wspólne spotkania są jakieś tam np. taka np. jestem pastorem no to ktoś na poziomie np. pastorów np. w naszym województwie mamy tez bardzo częste spotkania, no bo, no bo chcemy ze sobą rozmawiać, tak. Chcę dowiedzieć się co, co tam słychać np. w danym kościele, jak oni sobie radzą, jak, jak im wychodzą pewne rzeczy. Ja znowuż się dziele i, i, i to jest, to jest budujące, nie. i tak samo tutaj, no mamy, no jaką pracę i spotykamy się. Rozmawiamy, oni podziwiają, my podziwiamy ich, no i to, no i to jest naturalne 
A: No tak, tylko żeby np. gdyby doszło do takiego spotkania to wiadomo ktoś np. musi zorganizować to spotkanie, musi być także chęć tych różnych stron, trzeba terminy dograć więc też… 
R: No zachęcamy, zachęcamy, dogrywamy pewne rzeczy piszemy zaproszenia i organizujemy. 
A: Czyli głównie u państwa odbywają się te spotkania? 
R: Niekoniecznie, nie. nie, Olkuszu, mamy w Olkuszu jakieś tam spotkania, są w Olkuszu, mamy u nas i też są, i też są w innych miejscowościach w których się udaje np. w Pilicy ostatnio mamy też taką organizację tych, tych tam jest taka pani prezes która dział wśród osób niepełnosprawnych, z przepukliną zdaje się, nie wiem czy pani zna? 
A: Nie. 
R: Ona się nazywa jak ma na imię, po imieniu znam, Bogusia, Bogusia chyba. No to ostatnio 2 tygodnie temu było spotkanie w Pilicy, przez partnerstwo, nie. a więc ona zaprosiła nas. Organizuje tam z całego tam województwa ale też przez to że jesteśmy blisko mamy jakąś tam współpracę i spotkaliśmy się. 
A: A tak, czy z tego co pan mówi to mi się tak wydaje że takim właśnie kluczem do wszelkiej współpracy są właśnie takie kontakty osobiste i taka właśnie chęć dwóch stron żeby… 
R: No tak, to jest podstawa. 
A: Czy to może być właśnie takim kluczem współpracy tzw. ? 
R: Myślę że tak, myślę ze kluczem są relacje, nie ma relacji to nie ma nic. Nie ma nic, nie ma szans żebym, nie ma szans żebym dotarł do człowieka jeżeliby nie miał z nim relacji. Jeżeli np. chcę wystąpić do człowieka, jeżeli chcę rozmawiać z człowiekiem jako np. z tego poziomu np. pastor i beneficjent to ja, ja nie usłużę mu nigdy, nie. Ja muszę być, ja, ja muszę być jakby zejść do poziomu przyjaciela, tak a więc mówię o tych relacjach, nie. o tych relacjach jakby, jakby poza a więc muszę pozbyć moich urzędów, prezesa, pastora, tak. I tych wszystkich innych żeby, żeby zrozumieć drugiego człowieka. I myślę że wtedy na tym poziome, wtedy jest, są, są te relacje a jeżeli ktoś rzeczywiście jest starostą i chce nim być no to, no to nie ma szans żeby, żeby, żebyśmy doszli do jakiegoś tam partnerstwa bo on będzie tylko starostą, nie. 
A: Oczywiście, jeśli zapytując o samorządy jeszcze jedno pytanie mi się nasunęło, czy np. są jakieś decyzje które są konsultowane  przez samorząd np. z stowarzyszeniami działającymi na terenie Klucz, np. z państwem, czy także z innymi? 
R: Czy, czy samorząd, jeszcze raz, czy, czy? 
A: Czy samorząd jak chce podjąć np. jakieś decyzje dotyczące pola pomocy społecznej konsultuje np. z państwem pewne decyzje czy działania które chce podjąć, zasięga opinii? 
Lub w innych kwestiach? 
R; No bywa, bywa. Chociaż, chociaż dla samorządu akurat partnerem jest Opieka Społeczna. I myślę że, myślę że, że tak powinno być, że, że np. są pewne kwestie gdzie Opieka Społeczna jakby mogła by radzić się, czy poradzić się partnerów a tu stowarzyszenia i myślę że na niektórych jakby poziomach tak jest. Ale, ale, ale nie wiem czy to działa, chyba raczej mało. 
A: A czy np. na chwilę obecną widziałby pan takiego rzecznika organizacji pozarządowych które były by w stanie reprezentować organizacje działające z terenu Klucz przed samorządem? 
R: No myślę że, myślę że by była by to, była by to jakaś tam dobra rzecz. Była by to dobra rzecz to wiadomo że zaraz byłyby spory kto to ma być, tak. I jak go wyselekcjonować żeby to był powiedzmy pośrednik a więc ktoś kto potrafi zrozumieć wszystkie organizacje a nie być tam jednostronnym i myślę że, że było by to dobre. 
A: A jakimi kryteriami by się państwo np. kierowali wybierając takiego rzecznika, taką osobę organizację 
R: No myślę ze to jest, to jest ktoś kto znowuż ma tą wiedzę, tak. Bo musi mieć wiedzę, musi mieć serce, bo dla mnie bez serca to szkoda w ogóle zabierać się za pracę. Można mieć ogromną wiedzę ale nie mieć serca. Tutaj też to nic, nic nie daje a więc jeżeli ktoś ma serce pomocy dla ludzi, bo na tym etapie, bo na tym poziomie pracujemy, jeżeli ktoś ma serce dla ludzi to dla niego nie będzie problemu, czy to jest taka organizacja, czy taka, czy to jest taki samorząd, czy taka wójtowa tylko on będzie dążył, on będzie wszystko robił aby, aby pomóc człowiekowi, a nie, a nie że nagle organizacja może być problemem bo, bo człowiek będzie ginął a tu organizacje się zabijają, nie 
A: Oczywiście. 
R: A więc, a więc to, to musi być człowiek który, który ma serce do ludzi i będzie wszystko po prosu robić żeby zjednać stowarzyszenia, zjednać samorząd dotrze, dotrze do ludzi. Dla mnie, dla mnie taki byłby człowiek 
A: A jak by pan opisał pozycję swojej organizacji? 
R: Proszę? 
A; Jakimi słowami by pan opisał pozycję swojej organizacji w gminie np.? 
R: No mottem, mottem naszego stowarzyszenia słowo zapisane w Ewangelii Mateusza. Żeby nie, nie, nie przemienić to zaraz przyniosę, gdzieś mam tu. O i to jest jakby motto naszego stowarzyszenia. 
A: Aha, aha bardzo ładne motto. 
R: I to, to jest parafraza akurat tego, tego Mateusza ale, ale, ale takie są dosłowne słowa. Myślę że to jest nasz cel, nasz cel, nasze motto naszego działania i, i, i to chcemy wykonać za wszelką cenę. 
A: A jak pan właśnie uważa jaka jest pozycja stowarzyszenia w, w gminie? 
R: No, na, na tym poziomie myślę że, myślę że no uczymy się. Jest to, jest to myślę że to jeszcze chwileczkę potrwa zanim stowarzyszenia będą, będą jakąś tam, myślę konkretną jakąś tam siłą ale natenczas no nie wiem 
A: A np. na tle innych organizacji działających na terenie Klucz , jaka była by to pozycja? 
R: To znaczy tak, no o organizacja ogólnie, ogólnie jest wykonawcą tak, mamy za zadanie tylko być wykonawcą a więc ja, tu pozycji jakiejś nie szukam. 
A: Znaczy chodzi mi o takie, takie jakby np. ktoś mnie zapytał np. jaka jest pozycja instytutu socjologii to np. bym coś powiedziała, takimi słowami opisała, jak to sobie wyobrażam jak to jest, nie chodzi o takie prawdy generalne tylko ogólnie takie po prostu poczucie jak pan uważa. 
R: (śmiech) Nie prawdy generalne… 
A: Znaczy nie chodzi mi o jakieś takie obiektywne opinie które by każdy był w stanie potwierdzić, tylko był po prostu takie poczucie, przekonanie. 
R: No nie wiem, niw wiem, nie wiem, co tu pani odpowiedzieć. 
( ktoś wchodzi) 
R: O no już, już, już kończymy. Już kończymy, proszę? 
A: Trzy minutki jeszcze 
Gość: Ale na komórkę nie dostał pan sygnałka? 
R: A przyszedł, przyszedł. A no właśnie. Rzeczywiście coś tutaj wyświetliła, a ja nawet nie… 
Gość: Wie pan co ja wysłałam, 
R: Jest, jest, jest. No właśnie bo Rafała wysłałem, nie wiem czy tam coś się nie stało, tak raz, dwa, trzy, cztery jedynki 
Gość: Tak… 
R: 21 54, raz, dwa… 
Gość: Cztery jedynki, 21 i 54? Tak? 
R: Tak, tak mi się wydaje. Że to czekaj, cztery, raz, dwa, trzy, cztery, 21 54, tak 
Gość: Dobra, dzięki. 
R: No ale ja już tam idę, już, już idę tam. No… 
A: No to jeszcze ja mam tak dużo pytań ale ja tak okrajam te pytania, pana czas itd. 
R: (śmiech) To co to już wszystkie? 
A:  Czy, jeszcze takie bardzo ważne pytanie. Czy np. organizacja sporzyt… Czy stowarzyszenie jest organizacją pożytku publicznego? 
R: No jest 
A: Od jak dawna? 
R: 2004 roku 
A: A czy to są np. jakieś korzyści dla pana i z czym to się wiąże? 
R: Nie, nie. stowarzyszenie bierze ten 1% no to jest, jest jakimś tam pożytkiem dla nas. Mamy tą możliwość zdobywania środków z tego 1%. No i innym, innym np. też pożytkiem jest to że, że inaczej jesteśmy traktowani a więc też ta, ta kwota powiedzmy chociażby tego podatku którego, który też trzeba płacić. Mamy jakiś tam inną kwotę a więc jest to wielką pomocą dla nas ponieważ jest czasami tych pieniędzy na to, a, a, a tu jakby automatycznie mamy mniejszą, no stawkę, co tam jeszcze… No, no, no myślę że ogólnie chociaż przysparza to też troszkę więcej pracy, bo też w księgowości jest inaczej prowadzona, itd., itd. Ale myślę, myślę że warto korzystać z tego, z tego, z tej możliwości i tego statusu pożytku publicznego. Daje to duże możliwości dla stowarzyszenia. 
A: A czy uważa pan że w ogóle współpraca np. z innymi organizacjami jest korzystna dla tutaj stowarzyszenia? 
R: Korzystna tak, tak 
A: A z samorządem? 
R: Też, też…tak. 
A: Czy np. coś zmieniło się dzięki współpracy z samorządem, ogólnie stowarzyszenie? 
R: Czy coś się zmieniło? No zmieniło się, zmienia się chociażby nasze myślenie, nie. bo im więcej ludzi spotykam powiem to na przykładzie mojej żony. Jeżeli mam żonę to mam problem, nie miałbym żony, tak? nie miałbym problemu ale z drugiej strony nigdy bym nie poznał tego co ma żona, nie. a więc mi chodzi o to że z drugiej strony gdybym nie miał żony to myślałbym że jestem święty, nie. a przez to że mam żonę to co chwila mam: „A Daniel a czemu to? A czemu to? A czemu to?” I mnie to wkurza, nie. mnie to wkurza ale z drugiej strony mnie to zastanawia: „Aha czekaj skoro mi zwraca uwagę to to znaczy że ja muszę na tym popracować.” I tak samo jest z samorządem, tak samo jest tutaj a więc, a więc bardzo często jakby to jest taki jakby powiedzmy mąż - żona, nie. Nie chodzi o to żeby teraz się rozwieść, bo, bo żona mi pokazuje problemy albo ja żonie pokazuje jakieś tam i teraz się rozwiodę, a bo to nie ma sensu, to jest, to jest wszystko itd. Tylko, tylko teraz skoro są pewne uwagi to, skoro są pewne rzeczy to one są żeby, aha teraz czekaj, muszę pomyśleć, muszę popracować nad tym, tak. muszę coś zmienić co komuś się coś nie podoba i, i to jest myślę na takiej zasadzie i ja tak bym to widział. 
A: A czy chciał by pan jeszcze coś dodać do naszej rozmowy? 
R: No, życzyć tylko dobrych wyników i, i, i aby praca bo myślę że to jest, to jest najważniejsze dla pani osobiście powiem coś takiego że to, to co powiedziałem na samym początku Bóg w każdego z nas włożył ogromne, ogromne rzeczy, ogromne rzeczy które, które mamy do wykonania i chciałbym żeby pani w tej pracy socjologa znalazła swoją cząstkę na ziemi. Żeby np. kończąc pani kiedyś powiedzmy, powiedzmy swoje życie mogła pani powiedzieć: O jestem zadowolona z tego co zostawiłam po sobie. 
A: Dziękuję bardzo za naprawdę bardzo, bardzo dobre życzenia mam nadzieję że one się spełnią. Tak że ja panu tego samego życzę. 
R: Tak, dziękuję, no właśnie.