Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_ŁAP139_1052.2_M09 
Czas nagrania: 1h 09m 00s 
Ankieter: Agnieszka Feliks 
  
R: No pewnie, zaczynajmy.  
M: Bliżej tu pana ułożę, żeby się dobrze pan nagrał. Proszę opowiedzieć o okolicznościach powstania Klubu Sportowego. Kiedy to się stało?  
R: To się stało w 2001 roku. I dlatego też Klub ma łatwo do zapamiętania jest, bo jest przy nazwie jest 2001, no to.  
M: Jest w nazwie?  
R: Jest. Fajfer 2001, tak.  
M: To już uzupełnione. I jak to się stało? Co w ogóle doprowadziło do tego, że organizacja została założona?  
R: A to w tym momencie to była ta reorganizacja szkolnictwa. Ona trochę na to wpłynęła. Wcześniej jeszcze była sprawa powstania powiatów i województwa zostały zmienione. Bo tak, to Łapanów należał do Tarnowskiego i tam no najmniejsze współzawodnictwo to się opierało o te okręgi tarnowskie. A do Łapanowa to było nie po drodze. Kiedy powstało województwo Małopolskie, nadarzyła się okazja, że bliżej. No to wtedy właśnie, z tego powodu też zarejestrowałem. Bo taka ochota to była wcześniej już, tylko, że te komplikacje dojazdowe, koszta związane z tym, że do Tarnowa jest dwa razy dalej, to z tego powodu chyba myśmy tego nie zakładali. Ja przeszedłem do gimnazjum wtedy. To była nowa szkoła, praktycznie bez żadnego sprzętu. Również były możliwości na otrzymanie sprzętu ze struktur centralnych. Z Polskiego Związku Lekkiej Atletyki itd. To też mnie dopingowało do tego żeby założyć. No a trzecie no to, no człowieka zawsze ciągnie gdzieś tam, jakieś sprawdzenia się, zrealizowania, zrealizowania marzeń innych, a przy okazji swoich jako trenerskich. Zawsze gdzieś tam buzeruje góralska krew.   
M: I jak to było? Czy założył to pan, czy pan był takim inicjatorem, czy była to grupa ludzi?  
R: Tak. Założyłem ten klub. No komitet musi być założycielski, ale tak to napędzałem to i zrobiono to na podstawie właśnie komitetu założycielskiego, który tworzyli nauczyciele szkoły.  
M: I nauczyciele w pierwszej wersji?  
R: Tak. Większościowo nauczyciele. Tak. Oni utworzyli komitet założycielski i większościowo obecnie oni też zajmują jakieś tam stanowiska w Klubie.  
M: A czy ci ludzie przed założeniem klubu w jakiś sposób współdziałali razem? Jakieś inicjatywy wspólne państwo podejmowali zanim zostało zarejestrowane, zanim sformalizowała się działalność?  
R: Nie wiem. Musiałbym się dowiedzieć dokładnie. Nie wiem teraz. Nie wiem o co chodzi. Jakieś inne inicjatywy czy?  
M: Czy przed tym zanim wpadł, no bo pan mówił, że to pan był głównym inicjatorem zarejestrowania stowarzyszenia, zarejestrowania Klubu. Czy przedtem jakieś działania podejmowaliście państwo razem?  
R: Formalnie? Formalne jakieś działań, takich opartych na kontaktach to nie.  
M: I formalne i nieformalne.  
R: Nie wiem. Organizowaliśmy czasami różne imprezy i do tego byli wciągani również i inni nauczyciele, nie tylko ja. No były organizowane imprezy lokalne. Chociażby bieg, który jest w Łapanowie i ma 14 lat już. Do niego zawsze byli potrzebni nauczyciele. Takie mniejsze imprezy.  
M: Ale było coś?  
R: Tak, zawsze jakieś coś tam było.  
M: A jakie były początkowe cele Klubu? I w jaki sposób są one realizowane?  
R: Cel? Cel jest wysoki. Musimy mieć mistrza świata.  
M: W czym?  
R: W lekkiej atletyce. I wtedy przestajemy istnieć. [śmiech] No taki jest cel. Cel zrodził się praktycznie sam, bo właśnie przy tym współzawodnictwie w Krakowie spotkałem kilku znajom... to znaczy zapoznałem kilka osób, którzy prowadzili takie kluby już z sekcją lekkoatletyczną i namawiali mnie, że tutaj dosyć zdolną tą dziatwę przywożę tam do tego Krakowa i namawiali mnie czemu takiego klubu nie stworzę. Myśmy tam początkowo zostali zapraszani na niektóre imprezy organizowane właśnie przez Krakowski Związek Lekkiej Atletyki. I tam zaczęły te osoby odgrywać dosyć ważne role, ale ze względu na to, że nie były zarejestrowane w żadnym klubie, nie otrzymywały nagród np. Więc stąd się znalazł taki też powód. No były oferty takie: albo się np. oni zapiszą do któregoś z krakowskich klubów, Wawelu czy tam, no albo jako niestowarzyszeni nie mogą...  
M: Dostać nagrody?  
R: Dostać nagrody, medalu, jeżeli to były mistrzostwa województwa, bo to tylko dla zarejestrowanych i stowarzyszonych. Klub musi posiadać tedy licencję i jeżeli chodzi o już takie, no na prawdę zawody lekkoatletyczne, nie szkolne. Bo szkolne no to szkolne to są masowe i tam każdy dostaje jeżeli tylko jest w szkole i nie jest starszy, nie jest repetantem. I to było takim troszeczkę motywem do założenia. Właśnie taka sytuacja. Zaprzyjaźniłem się z trenerem takim krakowskim i on mnie do tego tez motywował. Żebym założył własny klub, nie oddawał tych dzieci gdzieś tam pod Kraków. Niech oni reprezentują Łapanów, skoro są z Łapanowa. Niech środowisko lokalne reprezentują bo i łatwiej im może będzie otrzymać jakieś środki na to. No i tak zostało. Kiedyś myśmy to zmienili jeszcze. Bo początkowo to był Uczniowski Klub Sportowy.  
M: No właśnie taką nazwę mam.  
R: A nazywa się Uczniowski Ludowy Klub Sportowy. Wstąpiliśmy jeszcze w struktury LZS-u.  
M: A to przy okazji może pan mi powie, gdzie jest siedziba Klubu?  
R: U mnie w garażu.  
M: A jaki tu jest adres?  
R: To znaczy siedzibą jest formalnie...  
M: Właśnie formalnie. 
R: Powinno być Publiczne Gimnazjum w Łapanowie. Łapanów 195. Ale tak naprawdę, to tam jest wszystko. Tam są stroje, tam są buty, w bagażniku jest księgowość i wszystko.  
M: [śmiech] Czy w realizacji celów Klub napotykał jakieś bariery, ograniczenia, trudności? 
R: Zawsze są jakieś bariery, nie? Zawsze są bariery. Przy zakładaniu czy ogólnie przy funkcjonowaniu?  
M: Nie już podczas funkcjonowania.  
R: Nie no, nie ulega wątpliwości, że wszystkie kluby jakie znam, to działają, wszystkie naprawdę, jakie znam z tych takich bardziej marionetkowych to działają na zasadzie takiej, że jest jeden jakiś filantrop, trochę bzik i on to wszystko musi robić. I to jest, tak funkcjonują kluby piłki nożnej a my jesteśmy chyba tylko jednym z 20 klubów lekkiej atletyki w Małopolsce. Tyle jest sekcji zarejestrowanych. No to tym bardziej jeszcze mamy inne problemy, bo np. dla nas potrzebne są inne obiekty, nam są potrzebne stadion z bieżnią, bieżni kawałek, tartanu, żeby dorównać. Jak to już mówiłem cel wysoki. No ale nie można jego zrealizować na podwórku takim trawiastym. Nie można takich rzeczy zrobić, no. A już nie ulega wątpliwości, że chyba nie spotkałem kogoś, kto by nie narzekał, że ma kłopoty finansowe. Chyba nie ma takiego klubu, który by powiedział, że jest bardzo fajnie, bo ma dużo kasy, nie? Z kasą jest trudno. Trudno ją gdziekolwiek załatwić. Ja osobiście nie znam się na zasadach sponsoringu jakiegoś, szukania sponsora czy jakoś na tych zasadach... No nie wiem. Starej daty chyba jestem, bo mnie tego nie uczono. Mnie to się kojarzy z tym, że to się idzie na jakieś mini żebry czy coś w tym rodzaju. Z tym się mi to kojarzy. Chociaż, jak mówię, teraz jest sytuacja taka, że trzech jest oszczepników, którzy są w pierwszej dziesiątce polskiej i oni takiego sponsora by gdzieś tam pewnie, gdyby w Krakowie byli, to by mieli.  
M: To gdzie oni trenują w takim razie?  
R: U nas. Wszędzie.  
M: Tak? Mają gdzie trenować?  
R: No warunki są straszne, ale się trenuje. Jak się chce to... Chcieć i marzyć to mieć.  
M: No tak. A to w takim razie jakie są źródła finansowania klubu?  
R: No większościowo to jest właśnie z zamówienia... bo to jest oferta, nie? Oferta gminy, wójta gminy.  
M: Czyli samorząd?  
R: Tak, samorządowa, tak no. Dalej to jest wkład rodziców i samych zawodników. To jest w granicach 30-40%.  
M: A czy to są jakieś składki członkowskie czy to jest, jak ktoś uważa to daje?   
R: Składki członkowskie to nie. Bo np teraz jedzie ok 30 osób będzie jechało na obozy sportowe. To oni muszą do tych obozów sami dopłacić co najmniej 30%. A jeżeli kupują sprzęt, np buty zamawiają, teraz 420zł, do biegania. A ile kosztują takie modne buty teraz? Droższe są?  
M: Jeszcze są droższe.  
R: Droższe, no. No to też muszą do tego dopłacić. I tak wygląda, że rodzice, wkład rodziców jest tu niezmierny. No bo i sprawy chociażby nie mamy pieniędzy na dietowanie się. Jadąc na zawody muszą mieć własne kanapki i inne rzeczy. To jest też. No tak to wygląda.   
M: A czy są jeszcze jakieś inne źródła finansowania Klubu?  
R: Obecnie? Ze struktur RZS-owskich. Jak myśmy wstąpili, jest coś takiego jak... ojej wyszło mi z głowy. Kluby wiodące. Coś takiego jak kluby wiodące w Polsce. To są takie, które mają 40 punktów w rankingu. I wtedy można otrzymać tam jakąś dotację. W tym roku chyba gdzieś tak koło 5, nie wiem, nie chcę strzelać.  
M: I to wszystkie źródła finansowania będą?  
R: Obecnie tak.  
M: A co by pan uznał za największe osiągnięcie Klubu do tej pory.  
R: Największe? No jest trochę.  
M: Co by pan uznał za największe?  
R: No nie wiem, może wicemistrzostwo Polski do tej pory było by. No największe osiągnięcie. Były dwa medale talenta cross. Taki jest w Niemczech organizowany bieg Europa Talent Cross. Dwa złote medale w tym roku. No nie wiem no. Tak krótko jak kiedyś mi ktoś kazał pisać najkrótszą historię Klubu to napisałem kiedy powstał i że mniej więcej 1000 medali z zawodów wojewódzkich i wyższych i chyba tam mi się naliczyło coś 40 medali z mistrzostw Polski.   
M: No to rzeczywiście ma pan o czym opowiadać.  
R: No ale tak mi ciężko jest wymienić co jest największym osiągnięciem.  
M: No tak, każdy medal cieszy.  
R: Bo są wysokie miejsca, a na które np. ktoś tyle nie pracował. A są takie sytuacje, że ktoś na prawdę zapracował sobie. Dzisiaj chłopak startuje, czekamy na telefon, na mistrzostwach Polski w Słupsku. I powinienem z nim być na tych zawodach jako trener. Ale ze względu na to, że by nasz koszt wynosił drugie tyle, nie 300zł, tylko by wynosił 600. No to ja tych pieniędzy w ten sposób oszczędzamy.  
M: Wsparcie przez telefon?  
R: Wsparcie ma przez telefon i przez kolegów, którzy tam inni pojechali z Tarnowa dla przykładu. Ale tak na prawdę, to powinienem z nim być tam.  
M: A proszę mi opowiedzieć teraz o strukturze formalnej Klubu. Ilu jest członków, jakie są organy, jak często są spotkania?  
R: No to organy jak w każdym klubie są. No jakie organy? Chodzi o co? Zarząd klubu musi być, nie?  
M: No musi.  
R: No musi Komisja Rewizyjna, musi być. Później co jeszcze tam jeszcze jest?  
M: Walne zgromadzenie?  
[osoba trzecia proponuje ankieterce kawę lub herbatę]  
R: Walne zebranie musi być, nie? I tyle.  
M: I nie ma żadnych więcej tych organów?  
R: Jakichś dodatkowych innych nie ma, nie. No i te, które wynikają. Ale to są już nie stałe, bo to są komisje powoływane w różnych sytuacjach, np. komisja skrótacyjna czy coś w czasie zebrania walnego. No to to są wtedy. No normalne jak w każdym klubie są.  
M: A jaka jest liczba członków klubu.  
R: Członków to się tutaj dzieli na tak zwanych formalnych i nieformalnych czy jak to się nazywa? Bo dzieci są do lat 18. również członkami Klubu tylko bez możliwości decydowania. Tylko nie wiem, wyszło mi teraz określenie z głowy jak to się ich nazywa. Jedni, którzy mają powyżej 18 lat mają prawo decydowania, głosowania, wybierania.  
M: Są pełnoprawnymi członkami.  
R: A drudzy są członkami też Klubu ale nie mogą, to jest w statucie i statut jest oparty na papierach wyższej rangi. No tam pisze, że nie wolno i nie sposób tego...   
M: Ale to jaka jest liczba?   
R: Zawodników się uzbiera z 40, tych sie uzbiera z 20. Tych dorosłych.  
M: Dorosłych tak? A czy Klub zatrudnia jakichś pracowników etatowych?  
R: Nie.  
M: A czy korzysta z pomocy wolontariuszy?  
R: Tak.  
M: I czy to jest na zasadzie, że jest rzeczywiście taka umowa o wolontariat podpisywana?  
R: Nie.  
M: Czyli nieformalnie.  
R: Nie bo by trzeba było to rozliczać. Gdzieś tam.  
M: A ilu takich wolontariuszy pomaga?  
R: No różnie to jest. Można by było powiedzieć, że w granicach... no zależy jak to liczyć. Czy to liczyć osobę, jeżeli pomaga w czasie jakiejś imprezy jako jeden, czy jako że pomaga cały rok. No jak to pani chce? Bo np. teraz była impreza to myśmy mieli ich 20. Wolontariuszy.  
M: Czyli to się zmienia z imprezy na imprezę.  
R: Każdy z nich był sędzią, każdy z nich nie dostał nic. Czyli był wolontariuszem, nie?  
M: No tak.  
R: Natomiast, nie wiem, no w skali rocznej jakoś to określać czy jak?  
M: No właśnie chodzi mi bardziej o taką charakterystykę. Bo niektóre organizacje współpracują, mają te umowy podpisane i mają stałą liczbę wolontariuszy, a niektóre właśnie tak bardziej nieformalnie podejmują współpracę z ludźmi na taki rodzaj wolontariatu.  
R: No to jak mówię, no takich osób można by było z 10 wymienić. Którzy tam się zajmują pomocą, którzy wożą np. swoimi samochodami na zawody, którzy nie biorą za to kasy. Nie? To są wolontariusze inaczej, nie? Tylko, że papiera nie będzie podpisywał, bo się mu jeszcze "nie dość, że ci wiozę, to jeszcze mnie objuczasz jakimiś dokumentami."  
M: A czy Klub posiada status organizacji pożytku publicznego?  
R: Nie. Bo by to w sądzie trzeba było rejestrować, tak?  
M: Tak, to jest to, że można ten 1% podatku przyjmować.  
R: Nie. Właśnie nie wiem. Jesteśmy na drodze... to znaczy ja jestem na drodze przemyślania tego ile mi następnym papierów by przybyło.  
M: Na pewno sporo.  
R: No. Bo jeżeli, bo znowu by to przypadło na moją głowę, a tak, to nie ulega wątpliwości, że pewnie byśmy coś otrzymali od rodziców. Byśmy mieli wtedy furtkę w pewnym sensie otwartą.  
M: Czyli rozważa pan ewentualnie?  
R: Rozważamy taką sytuację, no. Tylko jak mówię, trzeba by to było w sądzie rejestrować. Czy ten status przejdzie czy nie przejdzie. Pewnie tam znowu sędziowie będą nad tym statutem. Bo tutaj my jesteśmy zarejestrowani jako stowarzyszenie w starostwie. No to tam jest chyba nie tak bardzo rygorystycznie.  
M: A macie państwo numer KRS?  
R: To znaczy my mamy numer, ale wpisu do rejestru starostwa.  
M: Czyli nie macie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego?  
R: Nie. Sądowego nie mamy. My jesteśmy tylko w Urzędzie Statystycznym mamy wpis.  
M: A czy myślał pan nad tym żeby uzyskać wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym?  
R: No właśnie o to chodzi. Bo jak ja będę miał wtedy wpis, to już będę praktycznie prawie że organizacją pożytku publicznego, nie?  
[osoba trzecia pyta respondenta o kawę]  
R: No prawie tak, nie? No nie wiem. Bo jak mówię, niektóre stowarzyszenia od razu musiały być rejestrowane w sądzie, dla nich to była już... no to jest pewnie tylko jeden dokument dalej tylko, natomiast uczniowskie kluby rejestrowane były w starostwach. Więc to był, trochę było, no chyba dalej jest trochę dłuższa droga. Ale jak mówię, jest sprawa rozważana.  
M: Czyli pan chce uzyskać i taką normalną rejestrację sądową i od razu ewentualnie o...  
R: Chyba będę musiał, bo jak mówię, no trzeba będzie poszukiwać kasy. Na razie to jest problem z takimi prawdziwymi ludźmi do pracy, którzy by nie chcieli nic a pracowali dużo.  
M: A czy Klub należy do jakiejś federacji albo stowarzyszenia wyższego rzędu organizacji pozarządowych?  
R: Jesteśmy stowarzyszeni, jak mówię w strukturach Małopolskiego Związku Lekkiej Atletyki, tak? I my mamy licencję Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Normalnym klubem jesteśmy, takim, który może startować na olimpiadzie.  
M: A od którego roku jesteście państwo?  
R: Od tego dwa tysiące chyba drugiego zaraz.  
M: Czyli od razu jak...  
R: No bo warunkiem było wyszkolić dziesięciu zawodników i ich pokazać.  
M: I już udało się wtedy od razu.  
R: Otrzymaliśmy. Bo inaczej byśmy nie otrzymali prawa do współzawodnictwa nigdzie.  
M: Jakie są... proszę dokończyć.  
R: To jest warunek właśnie. Że trzeba wykupić licencję Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, którą się opłaca co roku. I tą licencję wydają co roku władze jeżeli chodzi o takie stowarzyszenie czy jak to się określa? O czym my mówimy?  
M: No koalicja albo federacja organizacji pozarządowych.  
R: No, no. A to jest pozarządowych? Nie. Bo to nie było pozarządowych. Acha, pozarządowych, nie?  
M: To nie jest pozarządowa organizacja? To jest pozarządowa.  
R: Tak, dobra, dobrze, no.  
M: A czy są jakieś minusy bycia członkiem takiej federacji?  
R: No trzeba składki opłacać. Trzeba za każdego zawodnika zapłacić licencję roczną. To nie jest bagatela, bo to jest 10zł. Później dalej. Trzeba, jeżeli któryś, to jest właśnie problem, jeżeli któryś jest dobry, tam są klasy sportowe. I np. pierwsza klasa sportowa to każdy się cieszy, że ma dobrego zawodnika. Bo to jest w tym układzie przepustka jego na studia bez egzaminów. Ale trzeba za niego zapłacić 90zł.  
M: Acha, czyli im lepszy zawodnik tym więcej trzeba zapłacić?  
R: To jest droższy. Tak jego znaczek taki malusieńki znaczek, jak ćwiartka znaczka tego, na list. Taki malusieńki, to jest 90 zł już.  
M: A jakie są plusy?  
R: To jest, że to uprawnia do współzawodnictwa we wszystkich zawodach świata.  
M: A poza tym są jeszcze jakieś plusy, jakieś korzyści z tego państwa wysiłku?  
R: No były korzyści, bo myśmy np z LZS-u mamy dopłatę do obozów.  
M: No to tak, mówił pan.  
R: No 10 czy 12 obozów mamy coś 50%. No i Polski Związek Lekkiej Atletyki tez nam oferował obóz w tym roku, ale myśmy nie pojechali. A to jakoś chcieliśmy jechać nad morze a oni nas do Poznania. No a zresztą tutaj część jedzie na obóz kadry, o. Najlepsi są powoływani na obóz kadry małopolskiej. No i tam będzie gdzieś koło 15 osób a reszta pojedzie jeszcze na klubowy. No to akurat się wszyscy zmieszczą. Mogło być tych miejsc więcej niż to, niż mamy zawodników, niż chętnych. No muszą dopłacać, no.  
M: No tak.  
R: 300 zł. Przeważnie to są dzieci, które nie mają jeszcze bardzo wielkiej bazy gier w swoich komputerach albo nie mają Internetu albo coś w tym rodzaju. I się bawią. Bo tacy inni to oni są zbyt wygodni. To jest sport wymagający, to trzeba pośmigać 120 km tygodniowo.  
M: Ile?  
R: 120 km tygodniowo.  
M: To strasznie dużo.  
R: No tak. Dlatego to nie jest dla słabeuszy.  
M: A jak wygląda podejmowanie decyzji w Klubie?  
R: Normalnie. Podejmuję ja i jedziemy.  
M: Acha, pan jednoosobowo, tak?  
R: A jakże. No raczej tak. To znaczy w jakich sprawach jeszcze bardziej. No bo tak nie ulega wątpliwości, że wszystkie decyzje spadają na mnie i to nie chcę sobie tutaj uzurpować praw dyktatorskich, ale nikt mi w tym nie chce za bardzo pomagać ni przeszkadzać, nie.  
M: A jaki wpływ na ewentualną pana decyzję mogą mieć członkowie klubu?  
R: No pewnie by mieli gdyby... Ale wierzą, że ja robię w miarę dobrze i raczej nie chcą się opracować za bardzo. I tyle.  
M: A czy jakaś osoba z zewnątrz, spoza klubu może mieć wpływ na to jaką decyzję pan podejmie?  
R: Nie. Raczej nie.  
M: Znaczy zrobi pan jak pan uważa.  
R: Chyba tak. No nie żeby tam mi ktoś mi mówił, że mam to zrobić albo tamto z poza klubu to raczej nie. Raczej nie. No jeżeli coś, to rzeczywiście tu z zarządu to jest sprawa taka, że nawet były oferty do małopolskiego, do tego żeśmy robili, to zarząd cały to dyskutował. No i raczej zarząd tutaj. Ale żeby nam ktoś z zewnątrz jakieś takie... może to być na zasadzie jakiejś współpracy, ale żeby kazał to raczej nie.  
M: Znaczy no nie kazał. Może proponował?  
R: A proponował. To wszystkie propozycje są mile widziane. Nie ulega wątpliwości, że utrzymuje Klub pewne kontakty z władzami naszej gminy, z gminy Trzciana, są tam dopłaty, wójt dopłaca do obozów. Wiem, że z Jodłownika wójt dał stypendium jednej dziewczynce. Podobno z Żegociny wójt też obóz ma opłacić jednej dziewczynie. Także jakieś tam są, no współpraca jest, ale żeby tak wywierali na mnie jakiś wpływ, to... W tym wypadku to pytanie zrozumiałem jakby mnie ktoś przymuszał. To nie. No a współpraca to będzie.  
M: To porozmawiajmy właśnie o współpracy. Tylko na razie nie z samorządem, tylko z innymi organizacjami pozarządowymi. Czy z jakimiś takimi organizacjami Klub się kontaktuje? W jakikolwiek sposób, w jakichkolwiek sprawach.  
R: Nie wiem, z jakimi organizacjami. No bo my tutaj jak korzystamy wspólnie z obiektów sportowych z naszym klubem i jest tu klub piłkarski to chyba z nim najwięcej współpracujemy.  
M: A jak ten klub się nazywa?  
R: Nazywa się "Piast Łapanów". To już szczególnie. I przy dzieleniu garnuszka, który jest przydzielony tam na ten sport przez władze gminne to musimy się dogadać i przy obiektach i przy korzystaniu z tym, także szczególnie tutaj. Natomiast jakichś tam organizacji pozarządowych, z którymi byli byśmy współpracowali to nie ma.  
M: Nie ma żadnych innych?  
R: No nie wiem. Może mi się przypomni ale... Są jakieś? Może podpowie mi pani?  
M: Jakby jeszcze te... Nie no chodzi mi jeszcze o ten LZS i o tą organizację lekkoatletyczną.  
R: No to są właśnie. No to jak mówię, to są pozarządowe organizacje co się nazywają Ludowe Zespoły Sportowe, nie?  
M: Gdzie ma siedzibę ten...  
R: W Krakowie na Batorego.  
M: W Krakowie.  
R: Co jeszcze? No ten Małopolski Związek, tak?  
M: Tak.  
R: Jana Pawła 84.  
M: Też Kraków.  
R: Tak.  
M: I to jest Małopolski Związek Lekkoatletyczny?  
R: Tak. Małopolski Związek Lekkiej Atletyki.  
M: Lekkiej Atletyki.  
R: Nie wiem, tam Polski Związek wymieniamy? Ale nie wiem jaka ulica jest bo oni zmienili tam.  
M: A jak pan mi poda nazwę to może w Internecie znajdę.  
R: No Polski Związek Lekkiej Atletyki. Pezla. PZLA.  
M: I jaki jest charakter współ...  
R: Zaraz.  
M: Dobra.  
[respondent wyszedł z pomieszczenia] 
R: Gdybym jeszcze widział to już by było super.  
M: Może ja zobaczę?  
R: Kopernika 30.  
M: Kopernika, dobra.  
R: O widzi pani, to jest właśnie zrzeszenie się z tymi. Bo tu są wszystkie imprezy, od mistrzostw świata wymienione i tu nas wiemy po pierwsze gdzie my są, gdzie możemy jechać, ile zabulić za spanie i tak dalej i co nam to wszystko w efekcie daje.  
M: I od kiedy współpracuje Klub z tymi poszczególnymi organizacjami?  
R: Od 2002 roku.  
M: Ze wszystkimi, tak?  
R: Nie. Z zrzeszeniami to jesteśmy czwarty rok. To trzeba by było odjąć. Czwarty rok jesteśmy, teraz jest 2009, czyli by wyszło 2005.  
M: Czyli, zrzeszeniami czyli co pan ma na myśli?  
R: No tu, Ludowe Zespoły Sportowe.  
M: Czyli to będzie 2004, 5.   
R: Pięć. No to się nazywa Małopolskie Zrzeszenia, Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe. Małopolskie Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe.  
M: I kto zainicjował współpracę z tymi poszczególnymi organizacjami? Czy, jeżeli chodzi np o Piast Łapanów?  
R: To ja. Jeżeli chodzi o, no to wyszła z normalnego funkcjonowania w sumie, nie? Bo tutaj ciężko. Wspólna chyba jakaś inicjatywa musiała być skoro dwa kluby miały funkcjonować na jednym miejscu. I to ciężko jest wymienić, tutaj kto.  
M: Czyli po prostu napotkali państwo tym...  
R: Tak, raczej tutaj by trzeba było powiedzieć, że wspólna inicjatywa współpracy. Natomiast tutaj sprawa jest z LZS-ami no to już Klub nasz. Bo my występował o zrzeszenie się i o zmianę nazwy. Nawet wtedy nastąpiła zmiana, żeby to zaznaczyć, że jesteśmy Ludowym Klubem. No to już była sprawa zarządu naszego klubu. Nawet walnego zebrania. Bo to trzeba było statut zmieniać i wszystko.  
M: Bo to muszą być wszystko wtedy takie... A na czym polega charakter współpracy z LZS-ami.  
R: Z LZS-ami? No np. bardzo piękne imprezy sportowe organizują, na które jeździmy. Są ogólnopolskie przynajmniej cztery. Czyli reprezentujemy wtedy tą Małopolskę na zawodach lekkoatletycznych. Co jeszcze, no. Pomagają nam właśnie w zdobywaniu środków na obozy sportowe. Organizacja właśnie obozów sportowych. Co jeszcze? No wystarczy.  
M: A jak częsta jest ta współpraca z LZS-ami? Cały czas?  
R: Ona wygląda... Cały czas w sumie. Tak, cały czas. Bo przecież, jak mówię, na bieżąco, no.  
M: Tak samo pewnie będzie z Piast Łapanów, bo cały czas...  
R: To znaczy tak samo by wychodziło raczej tutaj, bo oni nam obozów tutaj nie organizują, Piast Łapanów, tylko jak mówię, korzystamy z tych samych obiektów. Chociażby z selekcji współpracujemy można by było powiedzieć, że jedni idą do piłki inni idą do biegania. Przy czym jakoś, nie wiem, trend jest do piłki nożnej teraz, nie?  
M: No tak.  
R: Ale dosyć jakoś się dogadujemy.  
M: A jeżeli chodzi o Małopolski Związek Lekkiej Atletyki, jaki jest charakter tej współpracy, na czym ona polega? I kto ją zainicjował?  
R: No to tutaj, jeżeli, jak mówię, jak się chce startować na zawodach to musi się po prostu posiadać licencję tego związku.  
M: Czyli to państwo zabiegali. 
R: To myśmy zabiegali o to. Bo jeżeli my byśmy nie posiadali tych właśnie licencji, które wydaje Związek, no to. Każdy związek wydaje. Myślę, że tak samo kajakarski czy jakiś. My mamy dla lekkiej atletyki taką właśnie licencję. Nawet nie mam, bo zabrał na zawody.  
M: A współpraca polega na tym, że też bierzecie państwo udział w jakichś zawodach organizowanych przez Związek, czy...  
R: Tak.  
M: Tak.  
R: Oni przynajmniej 20 imprez organizują sportowych. Oni organizują, my przyjeżdżamy, oni nas później wycenią po 6 zł, 10, za startowe no i przyjeżdżamy no goli.  
M: A czy podobnie jest z Polskim Związkiem Lekkiej Atletyki?  
R: No to, to jest jakby pewna drabinka, nie? Bo Małopolski Związek Lekkiej Atletyki organizuje jakieś eliminacje a później jak jest Polski Związek Lekkiej Atletyki, to organizują zawody szczebla centralnego.  
M: I kto zainicjował współpracę z Polskim Związkiem?  
R: Nikt. Ona wychodzi z tego. Ona wychodzi z tego po prostu.  
M: Czyli w momencie kiedy podjęliście państwo współpracę z Małopolskim Związkiem...  
R: To jest równoznaczne. Tak, skoro zostaliśmy zrzeszeni to i Polski Związek musiał udzielić zgody na to. Bo to była właśnie licencja, która przychodzi z Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Czyli Małopolski Związek poparł nasz wniosek i w ten sposób myśmy ten papier otrzymali.  
M: Jakby pan miał określić, jak częsta jest współpraca z Małopolskim Związkiem i z Polskim Związkiem Lekkiej Atletyki?  
R: Codzienna jest prawie. Nie Basiu? Z Małopolskim. Wieczór jest telefon przeważnie. Na bieżąco.  
M: A z Polskim Związkiem?  
R: Jak to, od potrzeby, czy jak?  
M: Od czasu do czasu?  
R: No w zależności od potrzeby, nie? Bo ja już nie rozumiem. Od czasu do czasu to też jest. No ale z dziesięć razy w roku to musimy coś ze sobą tam wymienić jakieś pisma albo coś, no.  
M: Tak dokładnie zapiszę. A jakby pan miał uszeregować teraz te organizacje w zależności od tego jak bardzo współpraca z nimi jest ważna dla pana klubu. Jakby je pan ułożył, która by była na pierwszym miejscu?  
R: Nie wiem, to musi być ten Małopolski Związek Lekkiej Atletyki, musi być pierwszy.  
M: A dalej?  
R: Ci co dają kasę. Dawać zrzeszenia LZS-ów. Piast trzy. No a tamta to wyjdzie sama, no. Nie ma co. Nie wiem.  
M: A jak pana zdaniem, na czym powinna polegać współpraca między organizacjami pozarządowymi? Jak pan ją rozumie?  
R: O Jezus, ale macie głupie pytania.  
M: Taka idealna współpraca na czym powinna polegać?  
R: Musiałbym nad tym dłużej pomyśleć. Idealna współpraca. Idealna współpraca to by była taka, żeby finanse, które my mamy własne gdzieś skądkolwiek pozyskane, żeby one później nie były nam właśnie jakby podbierane czy... bo to nazwę źle... nie były podbierane przez te wyższe instytucje. Bo ta idealna współpraca powinna nie mieć opłat startowych dla dzieci, a takie związki czerpią. Ta idealna współpraca powinna być tak, że jak ktoś jest do kadry powołany gdzieś małopolskiej to powinien już jechać za pieniądze tego Związku Małopolskiego, bo on jest zawodnikiem już praktycznie Małopolski, no nie? Ta idealna współpraca to powinna również dotyczyć, no to tu o tych startowych to właśnie powiedziałem. Bo to jest straszna sprawa. To są okropne pieniądze. Jak się 40 osób np bierze na zawody to tydzień i się za nich płaci po dysze. No ale wiem, że np w innych związkach gdzieś tam w innych okręgach, właśnie takich opłat nie mają. Nie wiem w jaki sposób oni to sobie próbują.  
M: Czyli w innych okręgach poza Małopolską?  
R: No tak słyszałem. Wiem na pewno, że gdy w Poznaniu byłem na zawodach, to z Poznania nie płacili. Tylko my jako przyjezdni myśmy płacili. Natomiast oni mieli te zawody za darmo. No i jak co? No nie, no to współpraca jest jak współpraca. Każdy ma swoje pewnie statut i statut Związku Małopolskiego też musi być i oni na tych zasadach tego statutu działają. Nie mogę nic na nich narzekać no. Naprawdę jest blisko ideału, byleby kasy nie brakło. Nie naprawdę, Małopolski Związek Lekkiej Atletyki prężnie działa. To nie jest jakaś zakamuflowana instytucja, która by się gdzieś tam schowała w swoim pokoju i tam paru dziadków, jak niektórych, tylko na prawdę prężnie działają. Starają się jak mogą, ale widocznie no tyle mogą. Widocznie tyle mogą. Nie ulega wątpliwości, że wiele osób jest tak, którym dobro sportu no wysoko sobie stawiają. Natomiast przebitki nie mają nadal, no. Są na straconej pozycji wszyscy, którzy nie uprawiają piłki nożnej.  
M: Acha, czyli do tego stopnia preferowana piłka nożna?  
R: Oczywiście wszędzie.  
M: A czy orientuje się pan...  
R: Ile tych kartek jeszcze? Niechże kurcze pani przerzuci.  
M: Dużo, ale szybko pójdzie. Spokojnie.  
R: Ja krótko będę odpowiadał teraz. Tak, nie.  
M: Czy orientuje się pan jak wygląda współpraca między organizacjami pozarządowymi tutaj w rejonie?  
R: Nie.  
M: Już nie między pana klubem, tylko między innymi nawzajem.  
R: Nie.  
M: A czy występuje konkurencja między organizacjami? Tutaj pan mówił, że z klubem Piast rywalizujecie w pewnym sensie o środki finansowe, tak?  
R: To znaczy nie jest to pewna rywalizacja. Nie, nie jest to rywalizacja.  
M: To nie jest to?  
R: To nie jest rywalizacja, to jest współpraca wręcz.  
M: Współpraca?  
R: To jest współpraca. No jak nie. W pewnym sensie można by to było nazwać współpracą. No bo źle to nazwać, że my tam rywalizujemy. Fakt jest, że u nas jest tak, że pewną pulę wójt oferuje w ofercie na sport. I w tej puli musimy się później wszyscy w tym garnuszku zmieścić. Jeżeli ktoś podbierze więcej to drugi ma mniej, nie. Ale jest tych...  
M: Czyli co, czyli uzgadniacie państwo ze sobą jak ta pula zostanie podzielona?  
R: Tak jest wtedy, bo to nie tylko jesteśmy my. Bo tutaj z całej gminy są kluby.  
M: Acha, to jeszcze jest więcej?  
R: Więcej, więcej jest. Jest tych klubów a ze 6. W tym chyba 4 są z piłki nożnej, jeden jest z tenisa stołowego w Sobolowie.  
M: I co, nie ma konkurencji?  
R: Jest no ale to tam, mówimy sobie kim my jesteśmy.  
M: Ale to jest taka konkurencja, która przynosi pozytywne skutki czy raczej negatywne?  
R: No każdy musi zabiegać o swoje, nie? Musi jakoś. No ale żebyśmy, negatywne, żebyśmy kiedyś wyszli i nie ustalili tego, to jeszcze tak nie było. Także no musi być zdrowa, rzeczowa dyskusja co komu potrzebne i ile i tak, no. Tu jest jeszcze ogólnie problem. Ale to już nie do was ani do nikogo, tylko kto to wymyślił, te oferty różne. Kto to wymyślił takie oferty dla klubów? Na podstawie których później nie można zmienić ile, jak się zaplanuje w styczniu czy tam, ile się w ofercie zaplanuje na wodę czy coś, to musi być tyle samo. To jest nie możliwe no. Ktoś tam strażakom kiedyś taką ofertę podobną próbował wymyśleć i oni przypuszczali, że będą mieć 7 pożarów w ciągu roku we wiosce i tyle mieli kasy. Podobnie jest tutaj. Skąd ja mogę wiedzieć, po pierwsze tak, robię ofertę, składam kto tam jest, jakie ja będę cele osiągał, nie? Żeby nie być później, robić trąby z buzi, to się minimum określa. Określa się minimum, że tam dwóch będzie na mistrzostwach Polski, zareprezentuje Łapanów i tyle, nie? A okaże się, że jest więcej np., to już nie ma na tego trzeciego pieniędzy.  
M: Pieniędzy nie ma?  
R: No, bo tak jak mówię, tak jakby się temu strażakowi spalił dom więcej. No i to też już powinien nie jechać do gaszenia, no. Nie tym pani przyjechała nie? Takim żółtym? 
M: Nie, ja takim malutkim srebrnym.  
R: No to to jest głupie. To jest głupie i to wymyślili gdzieś tam posłowie. I kompletnie się nie znają na sporcie i nie wiedzą, że ktoś tam może czasami np. w ciągu roku być klasę niżej, może być klasę wyżej, bo na tym ten sport polega, żeby się piąć na dół, a czasami się nie uda i się spadnie. Że czasami można tych środków nie wykorzystać, bo się akurat zostało na własnym podwórku i nie wyjeździło.  
M: Czyli to ogranicza państwu działalność.  
R: To ogranicza okropnie. Okropnie ogranicza nasze działanie, ponieważ jesteśmy tymi paragrafami, tymi szufladkami tak zaprogramowani, że musimy tak zrobić mniej więcej jak ten projekt jest. A jak nie, no to sobie już załatwiać. Pewnie w klubach mają jakieś środki własne większe, to gdzieś tam kombinują. A jak my żyjemy, jak mówię w 80-75% z dotacji tej i tej, to tam jest ciężko żeby coś wykombinować.  
M: Jak wygląda w takim razie jeszcze współpraca pana klubu z samorządem lokalnym?  
R: Luksusowo.  
M: Proszę mi opowiedzieć o tej współpracy. Czy podejmowaliście państwo jakieś wspólne działania? Jak to wyglądało?  
R: Tak. No np. myśmy organizowali razem z gminą piękne, to zostało nazwane Małopolskie XIV Biegi, organizowaliśmy z samorządem wspólnie, naszym i z gminą Trzciana myśmy razem. Klub nasz jako to organizował, ale współorganizatorami była właśnie gmina Łapanów i gmina Trzciana. Wniosek myśmy robili na to do Urzędu Marszałkowskiego. Dostaliśmy jakąś tam dotację. No i fajnie imprezę myśmy wspólnie zrobili. Ale jak mówię, to współpraca jest na bieżąco. Oferują nam np. czasami jak nam brakuje kasy to nam oferują gimbusa żeby gdzieś tam podjechać, no i teraz mają nas nawet na obóz zawieźć bo jest sytuacja podbramkowa i dla gminy i dla nas finansowa, że nawet tej oferty na razie nie mogą za bardzo zrealizować, bo wystąpiła powódź, muszą tam te środki przelać gdzie indziej. Więc mają nas wieźć do Olsztyna swoim autobusem. No to jak chyba w każdej gminie. Nie cuda.  
M: A czy mógłby pan podać np. jeden przykład pozytywny współpracy i jeden negatywny przykład współpracy z samorządem lokalnym.  
R: Dużo jest rzeczy pozytywnych i myślę, że u nas jak kto do wójta idzie z rzeczową sprawą, to nie ma sprawy żeby jej nie załatwić jeżeli da się go przekonać i żeby on w ten sens jakby uwierzył, że to jest warte marchewki. Ale no nie wiem. A ujemne, jak mówię, nie mamy gdzie, teren jest nad zalewem, nie mamy gdzie pobiegać. Długo mamy obiecywane, że tam będzie budowane, jakieś modernizowane boisko i przy nim ma powstać bieżnia i to już jest ze 7 lat się odwleka. A to jest teren gminny i to gmina musi występować. Ja jako tako nie mam takich możliwości, żebym, nie mając stadionu, żebym nawet gdziekolwiek oferty mógł pisać o pomoc. No musi wystąpić gmina i tak samo musi swoimi chyba finansami, swoją kasą też ruszyć, żeby gdziekolwiek, coś dostali, nie. Nie no, nie można tutaj narzekać na jakieś tam minusy.  
M: Czyli mówi pan, że wójt jest przychylnie nastawiony.  
R: Przychylnie. Wójt jest przychylnie nastawiony do sportu ale też pewne ograniczenia chyba w swoim budżecie musi mieć. Naprawdę porównując do innych gmin, to mi się wydaje, że w gminie Łapanów nie jest tak źle.  
M: A jak wygląda stosunek samorządu lokalnego do innych organizacji pozarządowych?  
R: Myślę, że taki jak do mnie przychylny też. No nie?  
M: Czyli nie ma takiej sytuacji, że jakaś organizacja jest pominięta albo preferowana?  
R: Jakaś organizacja jest preferowana a inna odsuwana na bok. Nie. Tego, przynajmniej z tych, jak mówię, z tych spotkań, bo wtedy by się to chyba bardzo uwidaczniało. Kiedy właśnie te 6 czy 7 klubów ma, jak to pani powiedziała, konkurować o tą kasę. Nie wiem. Ja nie widzę tutaj takiej sytuacji, żeby gdzieś kogoś odsuwać na bok, a kogoś preferować bardziej. Nie, raczej nie.  
M: Czyli raczej są wszyscy równo traktowani.  
R: Raczej wszyscy równo myślę.   
M: A czy współpraca z samorządem pana klubu opiera się bardziej o relacje formalne czy raczej o nieformalne kontakty?  
R: Myślę, że o jedne i o drugie. I formalnie też, to znaczy bez pisem, bez coś takiego, że idę kombinuję, o to chodzi?  
M: Nie kombinuję, ale no to...  
R: Idę np. bez pisma, „słuchajcie, bo zalało bieżnię, nie. Wy tam macie ekipę i wy mi to sprzątnijcie” np. coś takiego? No bo myślę, że dużo razy jest nieformalnie.  
M: Czy byłby pan w stanie określić czy częściej jest właśnie te formalnie, czy bardziej jest, częściej nieformalnie.  
R: Częściej nieformalnie chyba. Nie, myślę, że za parę lat jakieś zaufanie tutaj zyskałem i niektóre rzeczy potrafi się załatwić bez papieru.  
M: A jak pana zdaniem jest lepiej. Czy jak ta współpraca jest sformalizowana, że na wszystko jest dokumentacja, czy właśnie jak są te kontakty nieformalne.  
R: Nie no, są sytuacje takie, które muszą być załatwiane szybko i wcale nie dotyczą one np. pieniędzy czy czegokolwiek, tylko dotyczą jakiejś tam współpracy i wcale nie musi być na to wtedy papiera, nie? Jak ja mówię, że mi wypadają zawody wtedy i wtedy, nie mam czym jechać, to nieformalnie idę, nie. I idę, puk, puk, puk i załatwiam i albo nie albo tak.  
M: czyli nieformalnie jest po prostu szybciej, tak?  
R: No myślę, że tak. W tej sytuacji. No a natomiast jeżeli już chodzi o typową kasę czy coś, to już wtedy papier powinien być święty.  
M: I w jedną i w drugą stronę jest wtedy lepiej, tak?  
R: I w jedną i w drugą.  
M: A jakie jest pana zdaniem przygotowanie pana klubu do kontaktu z władzami samorządowymi? Na przykład jeżeli chodzi o merytoryczne przygotowanie.  
R: Żadnego nie mamy przygotowania. Wychodzi ono w praniu, z praktyki wynikło tylko. Jakiegoś przygotowania to tak nie mamy. Oferty się zaczęły, nie? Bo te oferty tak na prawdę to nie dawno się zaczęły, nie? One parę lat trwają, może 7, nie? I na takiej zasadzie człowiek się uczył. Napisał pierwszą ofertę, była zła itd. Ktoś tam zawsze przeszkoli. Była osoba, która u nas w gminie jest inspektor do spraw sportu, który w tych sprawach właśnie sportowych takich jest dosyć biegły i bardzo chętnie pomaga w niektórych sprawach. Właśnie chociażby w prowadzeniu księgowości i innych rzeczy, to on w tej sytuacji on służyć ma doradą i służy.  
M: I pomaga tak?  
R: I tą ofertę, jeżeli by ktoś miał problem, czy niepewny był czy to jest dobrze czy źle, to można zawsze... Laik zrobi przy pomocy jego wszystko praktycznie. Bo i rozliczy ZUS, i rozliczy Urząd Skarbowy, i napisze zeznania, także.  
M: I korzystacie państwo z pomocy.  
R: Tak. Na dobrą sprawę nie mamy księgowego, bo bym go musiał płacić, nie to też idę do księgowej, np w gminie i bardzo chętnie.  
M: Czyli też tak urzędnicy normalnie pomagają w takich sprawach.  
R: Tak. No urzędnicy pomagają. Tak. Nie, pod tym względem to ja nie mogę tutaj powiedzieć... chociaż no nieraz jest różnie, no. No ale tu  nie ma co, bo na dobrą sprawę bez tej ich pomocy, właśnie urzędników, by to nie funkcjonowało. Bo nie ma osób, które się na tym znają w takim klubie. No to by już graniczyło z zatrudnieniem księgowej, nie? To już są pieniądze.  
M: No tak. A jakby pan miał ocenić jaka jest pozycja pana klubu tutaj w okolicy. Jaka jest jego siła oddziaływania.  
R: Nie wiem. Raczej chyba niewielka w sumie. Chyba niewielka.  
M: Ale pan skromny.  
R: Sprawa jest taka, że jak mówię, po pierwsze nie mamy możliwości się pokazać tutaj. Nie mamy możliwości pokazać się na imprezie porządnej, którą byśmy nawet i mogli zorganizować, bo mamy takie prawa, że możemy być organizatorem i wtedy dostajemy. Ale nie mamy tu obiektów do tego, żeby to zrobić. My mamy przydzielone teraz jakieś tam biegi przełajowe po raz pierwszy, małopolskie mają tu przyjechać na jesieni, pokazać się ci najlepsi sportowcy z małopolski, no ale to przebicie jest, jak mówię: piłka nożna to jest gra, która wszystko wykoślawiła obecnie. Wszystkie sporty jakiekolwiek istnieją zostały pogrzebane przez piłkę nożną no i tak to jest. Nie wiem, myślę, że średnią.  
M: Średnia pozycja.  
R: Kto się bawił kiedyś w jakiś sport poważnie to na pewno to sobie ceni. Bo jak mówię, to są wysokie osiągnięcia zrobione na zwykłym trawniku przy pomocy zwykłych kijów, przy pomocy płotków jak redaktor przyjechał jakiś tam, ja miałem płotki z ławek, chciał wicemistrza, zrobić zdjęcie jemu, ale mówi: "e nie, może to sobie zrobimy tak w plenerze na tych ławkach". I tak w szkole też, niby korzystamy z tych obiektów, nikt nam nie przeszkadza, nie? Bo ja jestem nauczycielem w szkole, wuefu, to sobie jako tako już chyba ani nie pytam czy nam wolno tam wejść na salę, bo w zimie tam korzystamy z tych obiektów. Ale nie wiem, gdybym nie pracował czy by tak była znowu jakaś wielka...  
M: Myśli pan, że by utrudniali wtedy?  
R: Myślę, że na pewno by mi...  
M: Nie ułatwialiby, tak?  
R: Nie ułatwialiby, no.  
M: A jaka jest pozycja organizacji w powiecie bądź w województwie? Czy macie państwo jakąś siłę oddziaływania na szerszym polu?  
R: No nie wiem, no. W rankingu sportowym powinniśmy w powiecie zajmować pierwsze miejsce. Jeżeli jest taki ranking sportu młodzieżowego, gdzie się przelicza wszystko na punkty, to tam jesteśmy na pierwszym miejscu. Natomiast ze siła przebicia to już jest inaczej, nie? Bo siła przebicia to już jest co innego. Nic tam w powiecie nie chcemy wielkiego od nich. Więc nie wiem jakby to było. Nic nam nie pomagają oprócz zaświadczeń, że jesteśmy zarejestrowani w powiecie. Że jeżeli chodzi o starostwo. Tam mamy tylko co pół roku, jeżeli gdzieś tylko występujemy z jakaś ofertą czy cokolwiek, gdzieś tam jakieś trzeba jakieś papiery składać, to pierwsze wymagają czy jesteśmy zarejestrowani z ewidencji, nie, wpisów.  
M: Tak.  
R: No to tyle nam dają. Dajemy im 8 zł za wypisanie czy ileś.  
M: Za każdym razem?  
R: Chyba tak, bo tyle kosztuje. No i tyle. Także bardzo miło jest.  
M: To musi pan się postarać o ten wpis do KRS-u, bo wtedy to już macie numerek i wszystko z głowy.  
R: Ale też chyba trzeba, nie, jeżeli się cokolwiek robi, to też z tym, po ten numerek trzeba zaświadczenie brać.  
M: A nie, już chyba wystarczy. Nie zaświadczenia już chyba nie trzeba mieć.  
R: Tak? A może.  
M: Jest się, widnieje się i ten numer się pojawia.  
R: Wystarczy, że tam klikną do...  
M: I mogą sprawdzić wtedy, tak, że jest to zarejestrowane.  
R: Może, no.  
M: Jest pan oficjalnie w Internecie.  
R: Nie, ja muszę się zorientować co to daje wszystko. Nie mam czasu na rzeczy...  
M: No ale podobno trzeba też jakieś warunki spełnić, to też nie jest takie proste.  
R: Nie no to tam warunki to by się jeszcze spełniło.  
M: Czasami parę lat trzeba czekać na rejestrację.  
R: Tak?  
M: Ale to różnie bywa. A co pana zdaniem może decydować o pozycji organizacji pozarządowej? Czy np jak tu mam pewne propozycje i pan może się ustosunkować.  
R: No proszę, bo ja...  
M: Czy np liczba realizowanych projektów wpływa na to w jakimś stopniu, na pozycję organizacji?  
R: Raczej myślę, że w pewnym sensie tak.  
M: Czy bardziej zasięg tych projektów, skala?  
R: No to będzie pani wymieniać, a ja będę pewnie mówił, że też w pewnym sensie.  
M: A czy np, gdyby pan miał dwie organizacje, z których jedna realizuje swoje cele statutowe, a druga np realizuje cele zlecone przez samorząd, to która pana zdaniem powinna mieć wyższą pozycję? Załóżmy, że tak samo są duże projekty, duże, jeżeli chodzi o finansowanie tych projektów, tylko jedna robi coś dla siebie a druga robi dla samorządu.   
R: Nie, ja wiem czy ona robi coś dla siebie. Robi taka organizacja coś dla siebie? Tylko właśnie robi niby pod własnym tym szyldem jakby?  
M: Na przykład są takie organizacje ludzi niepełnosprawnych np, które dużo finansują ale swoje działalność.  
R: Niech robią konkretnego i ważnego coś, a pod jaką to egidą jest i skąd, czy pod własną czy pod samorządu to mniejsza różnica.  
M: To nie ma znaczenia.  
R: Jak to naprawdę jest szczytne i chlubne i dobre dla ludzi no to to jest najważniejsze.  
M: I to nie ma różnicy czy dla...  
R: No żadnej. Wszystkie powinny być pod egidą gminy i działać, a nie jakieś tam stowarzyszenia różne, ćmoje boje.  
M: Jaki jest wpływ organizacji pozarządowych na decyzje jakie podejmuje samorząd lokalny tutaj? Czy organizacje pozarządowe mają jakiś wpływ, mają coś do powiedzenia przy podejmowaniu decyzji?  
R: Przy podejmowaniu jakichś tutaj decyzji? Nie wiem. Ja jako tako to nie mam wpływu, chyba, takiego żebym cos zmienił losy kraju. Jak mówię, kilkakrotnie próbowałem w różny sposób i pismami, czyli formalnie i nieformalnie, wchodząc do wójta w jakiś sposób te obiekty tutaj, nadać im bieg modernizacji, ale nie udało się. Także myślę, że raczej nie. Najważniejsi są radni i niewiele my możemy tam zrobić. No naprawdę. Organizacje niewiele mogą zrobić.  
M: A czy samorząd konsultuje swoje decyzje z organizacjami?  
R: Decyzje?  
M: Czy urządza konsultacje społeczne?  
R: Czasami na przykład jest komisja sportu i tam oświaty przy okazji, razem taka rozbudowana nazwa jakaś jest, no to oni się tam czasami coś tam konsultują. Raz na rok.  
M: Ale z państwem?  
R: Z nami, tak, no. 
M: Czyli coś tam jest.  
R: To znaczy przy, jak mówię, jak jest projekt. Bo jest zawsze gdzieś tam w jesieni jakieś tam, no to właśnie jest komisja oświaty, sportu, rekreacji, wypoczynku i jeszcze nie wiem kogo tam, dosyć długa nazwa. To tam przychodzą jakieś gostki i pytają ile by tak nam kasy było potrzebne i później oni niby mają u wójta to załatwiać przy tej ofercie, którą... Ale czy to jest tak naprawdę... W każdym bądź razie z komisji oświaty, sportu, rekreacji i wypoczynku to na pewno są osoby, które się konsultują. A czy to ma wpływ później czy nie ma...  
M: A nie ma takich oficjalnych konsultacji? Że przychodzi jakiś zaproszenie, jakieś...  
R: Przychodzi takie zaproszenie.  
M: A przychodzi, czyli jest to oficjalne.  
R: Tak, że np. przewodniczący komisji oświaty zaprasza tych, tych, tych itd.  
M: I jak wyglądają takie konsultacje? To są właśnie takie rozmowy a nie żadna taka...  
R: Tak to są rozmowy na temat chociażby taki co się zrobiło w tym roku, jak wyglądała sprawa finansowa, jak funkcjonujemy, ile nam brakło, dlaczego tak dużo.  
M: Czyli to wszystko, te konsultacje, dotyczą sportu tak?  
R: I pod kątem, właśnie pod kątem projektów właśnie. Ile tam zostanie w projekcie budżetu na przyszły rok już. Projekt budżetowy w gminie.  
M: A te konsultacje dotyczą akurat spraw sportu?  
R: Ze wszystkimi. Jeżeli coś, są konsultacje, to jesteś zawsze zapraszani.  
M: Chodzi mi o tematykę tych konsultacji do jakich jesteście zapraszani.  
R: No to szczególnie sprawy finansowe. Szczególnie sprawy finansowe.  
M: Czy jest jakaś organizacja pozarządowa, która tam może być szczególnie często konsultuje swoje decyzje?  
R: Ja nie wiem.  
M: To nie wie pan.  
R: Może jest jakaś, ale...  
M: A czy pana klub startuje w konkursach, które samorząd organizuje? I czego dotyczą te konkursy? Tak bardzo ogólnie.  
R: Tak. Imprez różnych. Organizowania imprez.  
M: Sportowych.  
R: Sportowych i rekreacyjnych. Sportowych.  
M: Jeszcze na samiutki koniec chciałabym...  
R: A to koniec jest, fajnie.  
M: Tak. Chciałabym porozmawiać o takiej hipotetycznej sytuacji. Gdyby miał zostać wyłoniony rzecznik, reprezentant interesów wszystkich organizacji pozarządowych tutaj z rejonu, to kto to mógłby być? Czy to mogła by być osoba czy jakaś organizacja? Czy to jedna osoba sobie z tym poradzi? Czy musi być to grupa osób?  
R: Nie wiem. To musiała by być na prawdę, moim zdaniem jedna osoba. Zawsze jest lepiej coś zrobić jak to systemem wojskowym. Zawsze brano jednego. Natomiast osobę jako taką wskazać żeby imiennie, na dzisiejszy czas no to nie wiem kto.  
M: Nie widzi pan takiej osoby?  
R: Nie widzę, nie.  
M: A w jaki sposób ta osoba mogłaby zostać wyłoniona?  
R: No może przez wszystkich. Zaraz, zaraz, jak się ta instytucja nazywa... Rada Sportu. Przy wójcie działa. W której są chyba wszyscy prezesi chyba czy coś takiego. Ale nie wszyscy. Rada Sportu jest trzech nauczycieli wuefu chyba, trzech prezesów klubów i ktoś jeszcze. I oni tam są jakby organem doradczym dla wójta w sprawach sportu. Chociaż, jak mówię, doradczym, nie? I może rzeczywiście ktoś z tej Rady Sportu albo ktoś.  
M: Znaczy, że oni mieliby kogoś takiego wyłonić? Takiego reprezentanta? Czy ktoś z nich mógłby nim zostać?  
R: No nie wiem, może tak. Nie wiem, bo ja jestem w tej Radzie też.  
M: Znaczy chodzi mi o to czy to powinno być np przez głosowanie wybrane czy raczej np zaproponowane przez samorząd jakaś osoba.  
R: Ale to jest stanowisko kogo? Jeszcze raz mi proszę powiedzieć.  
M: Rzecznik interesów organizacji pozarządowych. Nie tylko sportowych ale wszystkich tutaj.  
R: Jeżeli by był rzecznik no to, różnie to może być. Rzecznik powołany. Przez kogoś. Są takie sytuacje, że żeby rzecznik mógł być np wskazany. Raczej powinien być wybrany przez kogoś, nie? No ale to też tak... Sam już nie wiem co jest lepsze. Mądry a powołany czy wybrany a głupi.  
M: A popularny.  
R: No. Jeżeli on ma sprawy takie... Nie wiem, no bo co to da jak rzecznik nie będzie się kumał w tym wszystkim.  
M: Czyli uważa pan, że taki rzecznik nie jest potrzebny?  
R: Nie no, przydałby się, dlaczego nie? Tylko co on zrobi? Jakie będzie miał prawa ten rzecznik? Co on będzie robił?  
M: No reprezentował interesy na szerszym polu np.  
R: Gdzie np?  
M: No to jest właśnie sytuacja hipotetyczna.  
R: Hipotetyczna, że na razie jeszcze nie wie gdzie, nie? No nie? Tak?  
M: A czy w ogóle jest ktoś taki potrzebny? 
R: Na obecne czasy to kto będzie z takim rzecznikiem rozmawiał? Na forum gminy czy dalej?  
M: Na forum gminy, no dalej, raczej dalej.  
R: No to dalej to nikt nie będzie z nim gadał.  
M: Tak pan myśli tak? No dobra.  
R: Myślę, że nikt nie będzie z nim rozmawiał, bo po co taki rzecznik?  
M: Lepiej bezpośrednio z organizacjami się kontaktować?  
R: Chyba tak. No nie wiem. Jeżeli już rzecznik. Nie, nie wiem. No w obecnej sytuacji jak ją znam, to ten rzecznik byłby fikcyjną następną gdzieś tam w tych strukturach marionetką, która by, nie wiem, ani nie pomogła, ani nie przeszkadzała. Tylko ewentualnie jeszcze by była jednym szczeblem. No nie wiem, no. Co ten rzecznik? Żeby się chociaż na czymś znał. No nie wiem, nie wiem. Jakby był to może by się i sprawdził, no ale to jest hipotetycznie. Możemy pogdybać. No nie wiem.  
M: Dobra. W takim razie wszystkie pytania z mojej strony. Czy uważa pan, że jest coś o czym powinniśmy powiedzieć a co ja nie zapytałam. Coś ważnego pana zdaniem?.  
R: Nie. A co np pani twierdzi, że powinienem jeszcze powiedzieć? Może sobie zapomniałem.  
M: Znaczy ja zapytałam o wszystko co moim zdaniem jest ważne, a teraz czy pan chciałby coś dodać.  
R: Tak na dobrą sprawę to ma być diagnoza, poszukiwanie czego? Tutaj to ma, ta wasza praca dać w efekcie?  
M: Stan organizacji pozarządowych i współpracy między nimi. A też bariery w ich działalności, ograniczenia z obu stron.  
R: No ale słuchajcie, są sprawy takie, że większość jest tzw. tych programów unijnych, nie unijnych, jakichś tam lokalnych grup i innych. Są teraz takie różne, które w efekcie dają finanse na różnego rodzaju zadania nie? Wy jesteście z takiego programu, tak? Z czego wyście są? No pisaliście projekt, tak?  
M: Ja szczegółów nie znam, bo ja jestem na tym poziomie najbardziej... ostatnia w łańcuchu pokarmowym.  
R: I w tej sytuacji na dobrą sprawę, tych projektów nikt nie umie pisać. Po drugie tych projektów nie można nigdzie znaleźć. Bo tak... trzeba by było gmyrać, szukać, szperać... no to kto będzie jeszcze szukał jak ja mam do południa lekcje, po południu trening, później papiery itd. To jest zostaje mi przyznam się niewiele, żeby rano się już nie iść spać. No i w związku z tym, ja nie wiem. To jest wielkim problemem. A tu mówią, gdzieś tam na szkoleniach byłem, że jeszcze parę lat i w efekcie wszystkie pieniądze jakiekolwiek te stowarzyszenia będą chciały wydębić, wszystkie będą na zasadzie właśnie projektów tych różnych. Czyli już nawet nie musimy do wójta otrzymywać kasy.  
M: Czyli się trzeba nauczyć pisać te projekty.  
R: Trzeba no. Ale kto to będzie pisał właśnie, no? Nie no, jest u nas taka sytuacja, że wszystkie te kluby są po prostu no fikcją w efekcie. Bo działa w nich jedna osoba, wszystko robi jedna osoba, wszystko załatwia jedna osoba i w efekcie tak to wszystko wygląda. Nie ma komu z czego zapłacić, to też nie będzie nikt pracował. To się zostaje samemu i albo się zrobi dobrze albo źle, nie? Jak mówię, gdyby tu była księgowa, gdyby było inne, to pewnie by umiała w pewnym sensie i nawet zrobić taki projekt. Bo księgowa by pewnie łatwiej zrobiła.  
M: Jakby się dowiedziała jak.  
R: Ja bym jej tam merytoryczną rzecz ewentualnie, nie. Ale tak, to później to trzeba umieć to wszystko.  
M: Pan tutaj sam jest w takim razie, osamotniony w tym działaniu w klubie?  
R: Nie no jest wiceprezes, jest zarząd na dobrą sprawę, jak mówię, ale tak wszędzie jest. Że jest zarząd, ale naprawdę to musi jedna osoba wszystko robić. Jak pójdzie pani do Piasta czy do innego klubu to niech nie mówią, że tam mają ze 100 osób, które im chętnie pracują.  
M: Znaczy ten zarząd niby jest ale to jest tak tylko na papierze a tak to ci ludzie nie działają aktywnie?  
R: No jest tak, no co mają robić?  
M: No pomóc prezesowi.  
R: No ale jak? Ale jak mają pomóc? To znaczy ja nie musiałem być, bo ja prezesem teraz zostałem. Był prezes, ale w efekcie wtedy ja robiłem za prezesa no i była taka sytuacja no. No nie.  
M: Znaczy pytam się dlatego, że już tutaj rozmawiałam z panem Wójcikiem ze Stowarzyszenia Promocji i Rozwoju Gminy Łapanów, i on mówił, że tu jest taki problem, że właśnie ludziom nie chce się.   
R: No to proszę panią gdzie się chce? A no wszędzie się nie chce, jak mówię. Wszędzie się nie chce. Teraz jest sprawa taka, że najważniejsze to jest mieć kasę. Mieć pieniądze. I z tego wiele osób jest tak nauczonych, że jeżeli czegokolwiek nie zarobi to nie ma szans żeby się wziął do roboty. Natomiast skąd my mamy te pieniądze wziąć. Kiedy mnie z tych pieniędzy, które daje wójt np. nie wolno mi jest opłacić etatu. Czy jakichkolwiek tych. Tylko mam to na inne cele. No to skąd ja wezmę wtedy? Skąd ja wezmę żebym ja księgowej zapłaci? A księgowość mam wyprowadzoną. Elegancko. Najlepiej. No dostałem pochwałę. No i skąd, kto mi to zrobił? Kiedy ja się nie znam. Trzeba iść, prosić kogoś, nie, raz zrobi, ale drugi raz. No to ciężko iść i prosić następnym razem i następnym. A czasami przy tych sprawach to się czasami cztery razy w ciągu dnia idzie. Gdyby to był mój problem jeszcze. A tam dla jakiegoś tam klubu, ktoś fikcyjnego, którym się nikt więcej nie przejmuje, tylko jedna osoba. No i za co się tak zabijać, nie? Projekt żeście napisali, ja tu mówię. Było szkolenie odnośnie, przesiedziałem całą sobotę, odnośnie pozyskiwania środków, ale nikt mi nie powiedział gdzie i jak, no.  
M: Gdzie się zwrócić po te środki?  
R: Tak. Ja konkretnie chciałem: "powiedz mi". A to gdzieś z Olkusza była jakaś tam grupa studentów itd. I oni tam jakiś projekt odnośnie pozyskiwania. No i oni to organizowali właśnie, w Bochni było niby szkolenie. Jeszcze nie przeczytałem tych ulotek, bo nie miałem za bardzo czasu, może tam coś znajdzie, no.  
M: Może tam coś znajdzie. Tak, to jeszcze Internet zostaje.  
R: Ale te projekty są cholerne, bo na jakichś tak symulatorach się robi i innych rzeczach, które znaków nie przyjmią, albo coś, trzeba kombinować. To nie jest takie proste. Ja tam dwa razy pisałem. Raz to nawet się coś tam udało. A później to ani nikt nie odpowiedział. To nie jest takie łatwe. A zwłaszcza żeby wiedzieć, gdzie go napisać. Gdzie są takie sytuacje, gdzie są takie programy. Bo to są i lokalne jakieś instytucje teraz powstały również, które mają możliwość wspierania finansowego. A jak one sie nazywają to też mi wyszło z głowy. Ale są jakieś grupy lokalne czy coś.  
M: Lokalne Grupy Działania. Tak.  
R: No i mówię, jak założymy własną Lokalną Grupę Działania z tych klubów. Bo ja sie pytałem tego właśnie faceta na jakiej zasadzie, bo my chcemy stworzyć własną mówię. A to on mówi: "a to już nie wiem, musi pan przyjechać do Olkusza". Ja do Olkusza nie pojadę. I że w Bochni gdzieś tam jest, ale też nie ma adresu. No więc w związku z tym co? Dalej, że jest. I że oni mogą jakieś tam kasy dać. Pokazywał film, że baba kaczki zaczęła hodować i stała się bogata. Ale o klubach nic nie gadał, no.  
M: Dobra, ja dziękuję panu za tą rozmowę.  
R: Jak coś, to zapraszam częściej proszę. I nic ten klub nie dostanie teraz finansów, nie?  
M: No niestety my nie finansujemy, ale może uda się coś zmienić, żeby łatwiej było.