Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_KRA114_161011.30_M09 
Czas nagrania: 48 m 11 s 
Ankieter: Agnieszka Feliks 

M: Bardzo proszę opowiedzieć mi o swojej fundacji. Na początek trochę o historii, o okolicznościach jej powstania. Co doprowadziło do tego, że ona powstała. 
R: Fundacja powstała bodajże, ja tak wszystkich szczegółów formalnych nie mam pod ręką, tak, że tam jakieś wahnięcia mogą być co do dat, ale ona powstała zdaje się w 95 roku. Założona przez Krzysztofa Skwarnickiego we współpracy z zaprzyjaźnionymi holendrami. Jest to fundacja polsko-holenderska. I głównym celem było wsparcie, ratowanie jednego z domów dziecka w Krakowie. To przez jakiś czas tam trwało, fundacja partycypowała w odremontowaniu tego zespołu placówek, nie wiem jak to, to, Zespół Placówek Opiekuńczo Wychowawczych nr 3 w Krakowie na Parkowej. Taki był początek, a potem w Polsce pojawił się holenderski psychiatra Jan van der Does z Holandii i chciał tutaj w Polsce implementować metody wideo-treningu komunikacji. Holenderską taką metodę terapeutyczną wspierania przede wszystkim rodzin dysfunkcyjnych właśnie pod kątem budowania dobrej relacji z dziećmi i wykorzystał do tego już istniejącą strukturę fundacji "PLUS". Tak, że potem przez szereg lat to był jakby taki główny cel: wdrażanie w Polsce metody wideo-treningu komunikacji w różnych instytucjach. 
M: Czyli na początku było, przy powstaniu było ratowanie… 
R: Domu dziecka. 
M: Domu dziecka a potem wdrażanie tej metody.                                                                         
R: Metody terapeutycznej. 
M: Terapeutycznej, tak? 
R: No i potem myśmy pisali różnego rodzaju projekty gdzie ta metoda była, no tak jakby wiodącym narzędziem wbudowanym w różne projekty, i Polskie, i międzynarodowe. 
M: I ta działalność potem się już skupiła wokół tej metody, tak? 
R: Wokół tej metody, potem jeszcze wokół podejścia skoncentrowanego na rozwiązaniu. Bo to Fundacja znowu weszła w taki projekt holenderski, we współpracy z Uniwersytetem Jagiellońskim właśnie odnośnie wdrażania w Polsce podejścia skoncentrowanego na rozwiązaniu. Tak, że to jest jakby takie drugie narzędzie. I generalnie większość projektów, które piszemy to jakby się obracają wokół wdrażania czy stosowania tych narzędzi. 
M: A jeszcze wracając do samego początku, czy ludzie, którzy powołali do życia Fundację działali wcześniej w jakichś formach aktywności? Podejmowali jakieś inicjatywy? 
R: Pewnie tak, ale nie wiem. 
M: Pani nie wie? 
R: Byli bardzo aktywni, przynajmniej no to był głównie Krzysztof Skwarnicki, bo to było z jego inicjatywy. On był dyrektorem wtedy domu dziecka. 
M: Czyli on był liderem, tak? 
R: Był liderem, a potem przez długi czas był dyrektorem zarządu, potem był i do dziś dnia jest prezesem Rady Fundacji. 
M: A ilu było fundatorów? 
R: Jakaś tam garść Holendrów, którzy, których kapitał przede wszystkim tutaj był włączony. 
M: No tak. A nie jest pani w stanie przywołać liczby, ile to było osób? Dobrze. Mówiła pani, że na początku celem było ratowanie domu dziecka, potem cel sie zmienił. Czy oprócz tego Fundacja ma jeszcze jakieś inne cele? Oprócz wdrażania tych dwóch metod? 
R: Znaczy no statut jest dosyć bogaty, bo to dotyczy właśnie wszelkich, wszelkiego rodzaju wspierania zarówno dzieci ze środowisk zagrożonych jak i opiekunów, terapeutów, psychologów i tak dalej, pracujących z rodzinami i dziećmi ze środowisk zagrożonych. Tak, że... 
M: A czy te cele się zmieniły od początku czy one... 
R: Statut się nie zmienił. 
M: Czyli cele są cały czas takie same. A czy pojawiały się jakieś bariery w realizacji tych celów? Jakieś przeszkody, niedogodności? 
R: No to taką podstawową niedogodnością jest fakt, że w związku z zaniedbaniem umieszczenia w statucie na samym początku jego tworzenia punktu, że statut może być zmieniony...  
M: Acha. 
R: Mamy koszmarny, koszmarną trudność w zmianie statutu. Zdaje się, że jest to z prawnego punktu widzenia jest to po prostu nie możliwe. Tak, że ponieważ mieliśmy różne pomysły na poszerzenie naszej działalności, na przykład o działalność na rzecz osób niepełnosprawnych, ale już na przykład nie możemy sięgnąć po żadne fundusze pefronowskie, ponieważ nie mamy takiego punktu w statucie i nie możemy zmienić statutu. Tak też na przykład nie możemy prowadzić działalności gospodarczej w związku z tym. No bo właśnie, bo właśnie jest ten statut, którego nie możemy zmienić. Bardzo nam to utrudnia życie.

M: A chcieli by państwo zmienić ten statut? 
R: Bardzo byśmy chcieli. Ale już szereg prawników się nad tym biedziło i cały czas była informacja, że ponieważ brakuje punktu, że statut może być zmieniony, to znaczy, że on po prostu w ogóle nie może być zmieniony.  
M: To rzeczywiście straszny problem w takim razie. 
R: No absurdalny taki też dosyć. 
M: A czy poza tym są jeszcze jakieś przeszkody w działalności, w realizacji tych celów? 
R: No powiedziałabym tak: nie zawsze, nie zawsze projekty, które są ogłaszane jakby tak do końca przystają do naszych celów statutowych. No na przykład w tej chwili większość projektów to są projekty związane z rynkiem pracy. Tak, że już na przykład już trudniej, dużo trudniej jest szukać takich projektów, gdzie, gdzie można działać na rzecz, na przykład rodzin, rodzin z małymi dziećmi i tak dalej. Tak, że to, to na ogół jest trudne. 
M: Ale realizujecie jakieś takie projekty, które nie do końca przystają czy po prostu no wykluczacie udział w nich właśnie z tego względu. 
R: Nie no realizujemy. Na przykład w tej chwili jedynym projektem, który w tym momencie realizujemy to jest projekt w ramach mechanizmu norweskiego, który realizujemy ze Związkiem Kawalerów Maltańskich. Bo to centrum to jest prowadzone przez Związek Kawalerów Maltańskich no więc ono oczywiście ma w statucie działalność na rzecz niepełnosprawnych, Fundacja "Plus" jest naszym partnerem. 
M: Fundacja "Plus" jest naszym partnerem? Ich partnerem, tak? 
R: No ja bym powiedziała, że ja tutaj, że tak powiem, reprezentuję poniekąd jedną i drugą organizację, tak, że no staram się łączyć po prostu. 
M: Acha, no tak. Odnosi się pani raz tu, raz tu. Rozumiem. 
R: Tak.  
M: A co uznała by pani za największe osiągnięcie Fundacji. 
R: Znaczy mamy na naszym koncie dużo takich myślę, że udanych, udanych projektów. Ostatni taki projekt, który sobie cenimy, właściwie on się nam zakończył w zeszłym roku, to było w ramach Socratesa –Grundtviga, taki projekt dotyczący konstruowania panelu szkoleniowego dla rodziców, dla specjalistów pracujących z rodzicami dzieci niepełnosprawnych. Tak, że tu było takie w partnerstwie z pięcioma czy sześcioma krajami. Bardzo sympatyczny projekt. 
M: Czyli taki duży projekt? 
R: Tak, tak. Potem te kursy są w tej chwili na liście, do projektu "Grundtvig 3". Był projekt prowadzony, pilotaże w Polsce, Szkocji, Niemczech, na Słowacji. Tak, że. Zresztą bardzo miła współpraca zresztą z tymi partnerami. 
M: I dlaczego akurat ten projekt uważa pani za największe osiągnięcie?  
R: No tak jakoś mam go najświeżej w pamięci. To jest, naprawdę była to bardzo miła, bardzo miła, bardzo miła współpraca. Myślę, że wypracowaliśmy też bardzo ciekawy panel szkoleniowy. 
M: Czyli udało się coś, oprócz tego, że było to duże przedsięwzięcie, to udało się coś wartościowego wypracować. 
R: Tak. Ale też takich projektów poważniejszych to w ramach "Phare 2000" myśmy z kolei wprowadzali nowy model wsparcia rodziny wieloproblemowej z zastosowaniem wideo-treningu komunikacji i współpracy z wolontariatem. No i to też był taki duży i dosyć efektywny projekt, bo to opieką objęliśmy 800 rodzin na terenie Polski, wyszkoliliśmy dużą ilość trenerów i do treningu komunikacji tutaj w szeregu miastach w Polsce. Więc to nam z kolei pozwoliło rozszerzyć metody wideo-treningu komunikacji w całej Polsce. 
M: A na czym polega ten, ta metoda treningu wideo w komunikacji? 
R: To jest taka praca nad budowaniem dobrej relacji bądź pomiędzy rodzicami albo dziećmi, znaczy ona jakby wyrosła z pracy z rodziną, ale również nauczyciele-uczniowie, wychowankowie, wychowawcy w domu dziecka-wychowankowie. Czyli wszędzie tam, gdzie dobra relacja jest podstawą wychowania czy edukacji. Nagrywa się krótkie, krótki materiał filmowy, bo to jest praca z kamerą, tak, że nagrywa się... 
M: No właśnie tak zastanawiam się gdzie ta kamera tutaj. 
R: No jest, jest, jest. Nagrywa się właśnie takie fragmenty relacji. Na przykład, powiedzmy relacji pomiędzy rodzicami a dziećmi. W takich sytuacjach, głównie swobodnych sytuacjach życia codziennego, nie wiem, no wspólna zabawa, posiłek. I ogląda się z rodzicami pod kątem udanych momentów. Czyli pokazuje się udane momenty relacji i wspólnie się zastanawia dlaczego akurat w tym momencie komunikacja przebiega pozytywnie. 
M: Jako uczucie, że to jest dobre. 
R: I dlatego to jest dobre, w ten sposób dochodzi się do tych podstawowych elementów. No tutaj jest cały taki schemat tych elementów, które się analizuje, nad którymi się pracuje. I potem to jest po prostu taki trening intensywny. Czyli pokazuje się tak naprawdę tylko te udane momenty rodzicom, wzmacniając te zachowania i na przykład umawiając się, że przed nagraniem, że na przykład, nie wiem, momentu kontaktu wzrokowego, nie wiem, uśmiechu, miłego tonu głosu będzie więcej. I cały czas tylko właśnie się pracuje w oparciu o kolejne, kolejne udane momenty. 
M: I każda rodzina ma swojego trenera, tak, który ją prowadzi? 
R: I wtedy, wtedy jest trener, który pracuje z rodziną, tak. A tu, dzięki, na przykład takiej opcji jak stop-klatka to nawet jeżeli mamy na fragmencie, na nagraniu, tam krótkie momenty się nagrywa 10 minut, no góra 15. A na przykład mamy jeden moment kontaktu wzrokowego przez całe 15 minut nagrania, no bo rodzice nie mają tego w swoim wzorcu, no to przecież my, dzięki stop-klatce możemy ten moment pokazywać przez godzinę i opowiadać o tym jakie to jest ważne, jak to państwo to świetnie robią i robić tego należy więcej i tak dalej. Bardzo efektywna metoda. W Holandii wprowadzona w większości placówek w ogóle pracujących z młodzieżą, z dziećmi. 
M: A tutaj w Polsce, jakby pani oceniła? Sprawdza się? To jest rzeczywiście dobra metoda, pani zdaniem? 
R: Moim zdaniem tak. No u nas w Centrum hula po prostu jako wiodąca metoda pracy z rodzinami. Tutaj pracujemy z rodzinami z małymi dziećmi o zaburzonym rozwoju. 
M: A czy są jakieś cele, które Fundacja ustaliła sobie na samym początku i nie udało się ich zrealizować, bądź nie udaje się nadal ich realizować?  
R: Nie. W tej chwili, powiem szczerze, w tej chwili Fundacja tak troszeczkę jest, nie chcę powiedzieć uśpiona, ale mniej aktywna. Tak, że teraz myślimy znowu o jakichś nowych projektach, bo ja nie jestem za bardzo w stanie prowadzić równocześnie dwie, a jakoś tak nie udało się znaleźć takiej kadry, która chciała by to intensywnie popracować. Dopiero teraz mamy młodych ludzi, którzy ewentualnie chcą się zaangażować. Więc, więc myślimy o, o nowych projektach. No teraz nam odrzucili, na przykład, bardzo ładny projekt, w ramach tego FIO, na wsparcie kadry harcerskiej. Właśnie, bo uważamy, że harcerstwo jest dosyć istotną instytucją, która może przeciwdziałać marginalizacji i objąć sporą ilość dzieci bezpłatnymi tutaj, prawda, usługami. A tak naprawdę kadra harcerska wcale do tego nie jest przygotowana. I te biedne druhenki, które czują się odpowiedzialne za życie, szczęście i zdrowie dzieci, często dzieci no z różnych rodzin i trudnych dzieci, są kompletnie do tego nieprzygotowane. Więc taki projekt sobie napisaliśmy, ale gdzieś tam nam zabrakło punktów. 
M: Były lepsze, tak? 
R: No pewnie tak, no bo przeszliśmy tamte wszystkie, i merytoryczne, i formalną kwalifikację. No ale pewnie nam zabrakło punktów, bo tam powyżej jakichś chyba były niedofinansowane.  
M: A mówiła pani, że stowarzyszenie, przepraszam... 
R: Fundacja. 
M: Fundacja, tak, jest teraz jakby trochę uśpiona. To jest właśnie przez to, że nie ma kadry, która tą działalność ciągnęła do przodu? Tak to jest? 
R: Tak. 
M: A to od, od długiego czasu trwa takie uśpienie, taki przystanek działalności? Czy to jest chwilowe? 
R: Powiem uczciwie, od momentu, kiedy przejęłam prowadzenie Centrum, no to czyli od 2006 roku. Tylko, że myśmy jeszcze kończyli wtedy projekt Grundtviga         , no a w tej chwili nie bardzo ma kto, kto pisać projekty i angażować się w to. 
M: Rozumiem. Ale mówi pani, że jest nadzieja, że... 
R: Ale jest nowy narybek, także mam nadzieję, że jak się wdrożą, to zechcą to pociągnąć. Bo szkoda by było, bo my mamy dosyć dobre dossier i szkoda było by ten cały tutaj nasz dorobek zaprzepaścić niepotrzebnie. 
M: A teraz proszę mi jeszcze opowiedzieć trochę o strukturze formalnej Fundacji. Czy są jakieś organy, jak one funkcjonują? 
R: Tak, Rada Fundacji i Zarząd Fundacji. 
M: Ile osób wchodzi w skład Rady, ile w skład Zarządu? 
R: Zarząd jest pięcioosobowy, a Rada jest... nie wiem ile w tym momencie. 
M: A często odbywają się spotkania? 
R: Nie. Nie. Znaczy zebrania Zarządu tak, ponieważ to jest grupa osób, która cały czas ze sobą współpracuje, bo między Bogiem a prawdą wszystkie osoby, które współpracowały w Fundacji to tak naprawdę teraz współpracują tutaj, bo to jakby jest takie ścisłe, ścisła współpraca cały czas była pomiędzy Fundacją a Centrum. To, że ono powstało to też było dużo... związane w dużej mierze z pracą Fundacji. Natomiast Rada Fundacji, w skład której wchodzą tutaj osoby znaczące i ważne zbiera się bardzo rzadko, powiedziałabym rzadziej niż przewiduje to... Nie wiem, mam nadzieję, że to nie dojdzie tam gdzieś do formalnych tych, niż przewiduje to statut i wszystkie obowiązujące nas raporty. 
M: No trudno zebrać tych ludzi. 
R: Trudno zebrać jest zebrać, no. 
M: No na pewno, trudno się ... 
R: Bo to są różni profesorowie i różne takie istoty od ... dla założycieli było ważne żeby to było firmowane przez nazwiska liczące się. No ale liczące się nazwiska z kolei nie lubią przychodzić na spotkania. 
M: Cenią swój czas, tak? 
R: Mhm. 
M: Czy Fundacja zatrudnia jakichś pracowników etatowo? 
R: W tej chwili, w tym momencie księgową w jakimś tam części etatu i dwie osoby na umowę-zlecenie. No plus no, no tak, no na umowę zlecenie to jest więcej. Ze 3, ze 4. 
M: A czy... 
R: Znaczy bo jest obsługa administracyjna, jest tam ktoś, kto sprząta, no i są szkoleniowcy, którzy robią szkolenia ... 
M: I to jest umowa-zlecenie? 
R: ...w ramach tych funduszy norweskich. Proszę? 
M: I to wszystko umowa-zlecenie już, tak? 
R: To wszystko umowa-zlecenie w tym momencie, tak. 
M: A czy zamierzacie państwo jeszcze zatrudnić nowych pracowników? 
R: To znaczy to wszystko zależy od projektu. Znaczy Fundacja od początku do końca funkcjonowała wyłącznie w oparciu o granty. Tak, że to... Z tym, że no ja przez dłuższy czas byłam zatrudniona na umowę o pracę, wraz jeszcze z dwoma czy trzema koleżankami jeszcze. Nas chyba była piątka przez szereg lat po prostu. 
M: A teraz już nie? 
R: A w tej chwili nie. No bo w tej chwili w zasadzie jak mówię, to tak już mniej intensywnie działamy. 
M: A korzystacie państwo z pomocy wolontariuszy? 
R: Tak. 
M: I to jest na zasadzie podpisania umowy o wolontariat? 
R: Mhm. 
M: I ilu jest tych wolontariuszy? 
R: Siedemdziesięciu. 
M: Jest ich dużo. 
R: No siedemdziesięciu, dlatego, że projekt, projekt partnerski to jest bardzo duży projekt, bo to jest budowanie systemu wczesnej interwencji w województwie. Współpraca z Urzędem Marszałkowskim. 
M: Współpraca na poziomie województwa.    
R: I akurat w działce Fundacji "Plus" jest współpraca z wolontariatem. Bo tak sobie to podzieliliśmy. Więc formalnie ci wszyscy wolontariusze działają w ramach Fundacji "Plus". 
M: I jak ważną oni mają rolę w funkcjonowaniu Fundacji? 
R: Oni mają ważną rolę w realizacji tego projektu, nie w funkcjonowaniu fundacji. 
M: Czyli tylko do projektu. 
R: Oni są tylko do projektu. 
M: Rozumiem. Czy planujecie państwo jeszcze jakichś wolontariuszy zaangażować, gdyby pojawił się, udało się realizować jakiś nowy projekt, czy będzie potrzeba zaangażowania nowych wolontariuszy? 
R: No zawsze może być taka możliwość. To zależy od projektu tak naprawdę. 
M: Czyli to jest płynne, nie ma tak, że są stałe osoby, z którymi współpracujecie, tylko cały czas w zależności od potrzeb. 
R: Tak, bo myśmy, na przykład przez całe lata prowadzili program "Starszy Brat, Starsza Siostra". I to wtedy był jeden z takich istotniejszych projektów naszej Fundacji. No i wtedy oczywiście ta współpraca z wolontariuszami była bardzo ważna, no bo byli oni podstawą tego projektu. 
M: No tak. 
R: No ale potem Fundacja Batorego przejęła te projekty gdzieś i jakoś to się zmieniła cała struktura prowadzenia tego. 
M: Wolontariuszy też zabrała, tak? 
R: No nie, no ale skoro nie mieliśmy możliwości już formalnego prowadzenia tego projektu no to wymaga jednak pewnych środków i nakładów. 
M: No tak. 
R: No to po prostu zrezygnowaliśmy z projektu. 
M: Rozumiem. A jak wygląda sposób podejmowania decyzji w Fundacji? 
R: Zarząd. 
M: Zarząd podejmuje, tak? A czy konsultuje na przykład z jakimiś osobami? 
R: Współpracującymi z nami, tak. Albo z osobami, np. które będą włączone do projektu. W tej chwili, no bo właśnie akurat dzisiaj mamy w ramach odświeżania działalności Fundacji mamy spotkanie. Czyli właśnie z koleżanką, która tu gotowa jest np. pisać projekty i się włączyć w to. A jakby nie jest w strukturach projektu. 
M: Czyli jest jakąś zewnętrzną osobą. 
R: Jest zewnętrzną osobą, która pewnie jak projekt wypali będzie osobą wewnętrzną. [śmiech] 
M: Czyli jesteście państwo także otwarci na współpracę z osobami... 
R: O tak, z różnymi organizacjami, nawet i z tym KSOSem, z którym mieliśmy też dosyć ciekawy projekt wspólny. 
M: A czy podejmowanie decyzji odbywa się, nie wiem, jaka jest procedura? Czy to jest głosowanie, czy to jest większością głosów, czy to musi być jednomyślność w Zarządzie? Jak to wygląda? 
R: Wie pani, tak naprawdę organizacyjnie jesteśmy maleńką organizacją, także to po prostu na zasadzie demokratycznej dyskusji. I rozważania czy dany projekt jest realny i czy chcemy go robić czy też nie. Ostatecznie decyzję podejmuję ja, ale generalnie oczywiście w konsultacji. 
M: Czyli nie ma jakiegoś głosowania, czegoś takiego? 
R: Nie. 
M: Teraz proszę mi opowiedzieć o kontaktach pani Fundacji z innymi organizacjami. Czy kontaktujecie się z jakimiś innymi organizacjami? 
R: O tak. Kontaktujemy się no przede wszystkim ze Związkiem Polskich Kawalerów Maltańskich w tej chwili siłą rzeczy. Ale kontaktujemy się na przykład z naszymi zagranicznymi partnerami, których jest sporo. Bo w tej chwili na przykład organizacja ze Słowacji pisze projekt, nawet dostała dotację z programu Leonardo i np. chce przysłać tutaj stażystów do Fundacji "Plus". 
M: I co to są za... co to ze Słowacji... to jest Stowarzyszenie, tak? 
[respondentka odchodzi od stołu i siada przy komputerze, szuka informacji o organizacjach w Internecie] 
R: To jest stowarzyszenie, tak. 
M: A z jakich jeszcze innych krajów? 
R: Z Niemiec, SPIN International , to jest organizacja, która się zajmuje wdrażaniem wideotreningu  w Niemczech. W rejonie Westfalii. Uniwersytet Fontys  z Holandii, Uniwersytet Dundee w Szkocji. 
M: A czy kontaktujecie się państwo z jakimiś organizacjami tutaj w regionie? W Krakowie bądź w okolicach? 
R: Dobre Inspiracje to była taka chyba firma, z którą mieliśmy wspólny projekt. No z KSOSem, jest taka jeszcze organizacja w Bielsku, której nazwy sobie nie przypomnę. Cz. 114_02, 10:16 – 10:21 IEC, ICM Orava (Information Centre for Youth in Orava) 
M: Czyli jest trochę tych organizacji. 
R: Oni się nazywają... Proszę? 
M: Acha, to ze Słowacji pani teraz powiedziała, tak? 
R: Jakieś centrum, tak ze Słowacji. Tak kilka mamy akurat teraz ze Słowacji, z którymi jesteśmy w kontakcie. Takim ścisłym kontakcie. 
M: Bardziej znaczące są kontakty z tymi partnerami z zagranicy czy bardziej z tymi organizacjami tutaj na miejscu? 
R: To wszystko zależy od projektu. Jak piszemy projekt międzynarodowy to oczywiście się wtedy współpracuje blisko z partnerami zagranicznymi. Jak piszemy projekt tutaj Polski, no to oczywiście z partnerami polskimi. Także to jakby trudno powiedzieć co jest ważniejsze. Cały czas tak naprawdę myślimy w kontekście projektu. 
M: A nie myślicie w takim kontekście utrzymywania np. dobrych relacji z innymi organizacjami? 
R: A co by to miało znaczyć? 
M: No nie wiem, jakieś takie funkcjonowanie w środowisku, dbałość o te relacje, które może przydadzą się przy następnym projekcie. 
R: Znaczy jesteśmy otwarci na wszystkie kontakty. Natomiast tak jakoś nie myślę nad tym. Ale... 
M: To było takie pytanie w ogóle z poza... tak sobie pomyślałam, że można też dbać o taką, no nie wiem, takie towarzyskie relacje. Dobrze, nie ważne. 
R: Nie, chyba generalnie w tym momencie nie bardzo jesteśmy nastawieni na jakieś takie rozwijanie tutaj takich właśnie towarzyskich relacji w Fundacji. To co się dzieje tak naprawdę ważnego to się dzieje tutaj. Także tak naprawdę Fundacja nam przede wszystkim służy jako taka, pod pewnymi względami, użyteczna organizacja pozarządowa. Bo ona jest np. użyteczna ze względu na bogatą historię prowadzenia dużych projektów. Co przy pisaniu wspólnych projektów się liczy. Związek Polskich Kawalerów nie ma takiej historii akurat. Bo my podlegamy pod sam zarząd główny, a oni akurat mają różne fundacje, ale akurat zarząd główny związku specjalnych projektów nie pisuje. Więc np. tu jest dla nas ważna Fundacja, bo ona ma właśnie lepszą historię i mamy tutaj, lepsze notowania mają projektu wtedy. 
M: No tak. A czy zdarzała się taka sytuacja, że np. zwrócili się państwo do jakiejś innej organizacji pozarządowej. Chcieli nawiązać jakiś kontakt ale nie udało się to z jakichś powodów? 
R: Nie. 
M: Nie zdarzyło się nic takiego? 
R: W każdym razie nic takiego nie pamiętam. 
M: A czy zdarzyło się tak, że Fundacja otrzymała pomoc od jakiejś innej organizacji? 
R: Nie. 
M: A czy udzieliła pomocy... 
R: Ale też nigdy nie żądała, nie żądaliśmy, nie upominaliśmy się o taką pomoc. 
M: A czy udzieliliście pomocy jakiejś innej organizacji? Jakiejkolwiek pomocy. Szeroko rozumianej. 
R: Przecież ta nasza współpraca z KSOSem. To tak troszeczkę. Na początku oni jeszcze byli tak w fazie kształtowania się i tworzenia, więc nie wiem na ile współpracę z nami uznawali za pomoc. Ale też organizacje, którym np. pomagaliśmy napisać projekty były.  Np. ta organizacja z Bielska. 
M: Czyli to była... 
R: Czyli raczej tego typu pomoc. 
M: Udzielanie informacji, coś takiego tak? 
R: Informacji właśnie i w zakresie pisania projektów. 
M: Czy zdarzyło się tak, że np. chcieli państwo udzielić pomocy, a... Miała być ta pomoc udzielona z waszej strony i nagle coś, była jakaś bariera, jakaś przeszkoda, że, nie wiem, formalna czy jakaś... Coś stanęło na przeszkodzie tego kontaktu, tego udzielenia pomocy? 
R: Nie. 
M: Nie było też nic takiego. A jakby pani zdefiniowała współpracę między organizacjami pozarządowymi? Jak pani zdaniem powinna wyglądać? Co powinna obejmować? Czym powinna być ta współpraca? 
R: Znaczy ja myślę, że dobrze byłoby gdyby jednak organizacja była o podobnym profilu, w jakiś sposób się łączyły, podejmowały wspólne działania, nie wiem, wspólne projekty. 
M: Czyli przede wszystkim współpraca polegałaby na realizowaniu jakichś wspólnych projektów. 
R: No jakiś lobbing też na rzecz generalnie organizacji pozarządowych, myślę, że byłby jak najbardziej wskazany. Wiem, że były jakieś takie różne inicjatywy podejmowane, jakiegoś tam tworzenia jakichś organizacji takich parasolowych. Ale jakoś tak nigdy nic z tego nie wyszło. 
M: A czy takie wymiany informacji też uznałaby pani za współpracę? 
R: Oczywiście… 
M: To też jest pewna forma współpracy? 
R: Taką współpracę myśmy podejmowali. Bo właściwie przy większości projektów tworzyliśmy różnego rodzaju platformy internetowe, które jakby też miały łączyć organizacje pozarządowe. I właśnie tutaj była kwestia wymiany informacji. Ale nie powiem, żeby z tego bardzo dużo wynikało. Na ogół był to taki ozdobnik do projektów. 
M: Trudno było jakoś korzystać z tych platform wymiany informacji? 
R: Ja mam wrażenie, że to nigdy nie było, tak na prawdę, do końca konkretne jakiego typu informacje miały by być przekazywane i wymieniane. Więc tak myślę, że to jakoś pewnie to się w ten sposób rozmywało. 
M: Nie było skonkretyzowane, więc nie wiadomo było do czego to służy. 
R: Do czego to służy, tak. 
M: A w takim razie, skoro mówi pani, że współpraca na tym powinna polegać, jak wygląda ta współpraca między organizacjami pozarządowymi tutaj w regionie? 
R: Nie orientuję się. 
M: Nie orientuje się pani? A jak wygląda współpraca pani Fundacji z innymi... Tutaj mam taką piękną tabelę do wypełnienia. Chciałabym zapisać w tej tabeli organizacje z jakimi pani Fundacja współpracuje i na czym polega ta współpraca. Tak już bardziej szczegółowo. 
R: Czyli co, mamy Związek Polskich Kawalerów Maltańskich, wspólny projekt. No i w chwili obecnej to jest jedyna organizacja pozarządowa, z którą współpracujemy. 
M: A od którego roku współpracujecie państwo z tą organizacją? 
R: Od 2008. 
M: Od 2008. I jest to współpraca stała? 
R: No nie, no dotyczy konkretnego projektu. Który nam się kończy w styczniu. 
M: Czyli... I jak się skończy projekt to współpraca też ustanie? 
R: Formalnie tak. 
M: Tak. 
R: Chociaż właściwie można powiedzieć jeszcze dwa lata wstecz, bo w ramach tego projektu Grundtviga maltańskie Centrum było nieformalnym partnerem. Czyli poniekąd Związek Kawalerów Maltańskich był nieformalnym partnerem w tym projekcie. I niewątpliwie zakładamy, że te dalsze projekty będą też wspólne, więc, tak jakby, zakładamy taką współpracę. Ale to zależy od projektu. Mówię o formalnej współpracy. 
M: A tu jest teraz sformalizowana współpraca, tak? Jest umowa o... 
R: Teraz jest formalna, tak. Bo jesteśmy partnerami. 
M: A kto zainicjował tą współpracę? Czy Fundacja czy Związek? 
R: No powiedzmy, że Związek. 
M: Związek, tak? 
[chwila przerwy - respondentka wyszła z pokoju] 
R: Rada właśnie współpracujemy w tym momencie, skoro nam przysyłają tutaj w ramach projektu stażystów.  
M: Właśnie zastanawiałam się, czy te organizacje z zagranicy powinnam tu wpisywać czy nie.  
R: Może nie żebyśmy nie musieli docierać do ich nazw. Oczywiście mogę to zrobić, ale...  
M: Nasz projekt dotyczy, przede wszystkim, tutaj w Małopolsce, tak, raczej.  
R: Współpracy w regionie. Staram się myśleć, ale tak naprawdę w tym momencie nie współpracujemy z żadną inną organizacją. No po prostu dlatego, że mamy tylko tej jeden projekt.  
M: A czy wcześniej, ze Związkiem Polskich Kawalerów Maltańskich jakiś projekt był realizowany? Czy to jest dopiero pierwszy raz i na razie jedyny?  
R: Jeszcze drugi po Grundtvigu gdzie byliśmy, gdzie Związek był nieformalnym partnerem.  
M: Czyli to już jest drugi projekt. A czy uważa pani, że np. z innymi organizacjami byłaby możliwa współpraca? Jeżeli tak, to na jakich polach?   
R: Znaczy, to jak mówię, po prostu wspólne projekty, gdybyśmy takowe pisali i widzieli jakichś partnerów, którzy by chcieli z nami to robić. Nie bardzo sobie wyobrażam współpracę poza projektową. W tym momencie akurat rozwoju Fundacji. A raczej kurczenia się Fundacji.  
M: Ale to jakich obszarów powinny dotyczyć te projekty, żeby można było jakieś inne organizacje zaangażować w to?  
R: No to co my robimy. Projekty, które najchętniej piszemy to na wsparcie rodziny.  
M: Czyli cały czas ta tematyka.  
R: Cały czas to samo: dzieci ze środowisk zagrożonych i szkolenia.  
M: A czy coś się zmieniło, dzięki współpracy z innymi organizacjami, w funkcjonowaniu Fundacji?  
R: Na pewno każda współpraca powoduje wzrost i jakieś nabieranie doświadczeń, niewątpliwie. Możliwość realizowania też np. projektów takich gdzie nie bylibyśmy w stanie zrobić tego sami. Tak jak np. z KSOSem. Bo oni mieli tam całą, prawda, grupę socjoterapeutów. My tego nie robimy. Takiej bezpośredniej pracy z młodzieżą.  
M: Czyli, przede wszystkim, możliwość rozwoju dzięki współpracy z innymi organizacjami. A co pani zdaniem ułatwia współpracę między organizacjami pozarządowymi? Co może ułatwiać? Co może ją stymulować?  
R: Myślę, że to jakieś wspólne obszary zainteresowania.   
M: Czyli to jest podstawa generalnie współpracy między organizacjami. Nie wyobraża sobie pani, żeby organizacje współpracowały przy jakimś projekcie, który, no jest tematycznie... Jakby organizacje zajmowały się zupełnie inną tematyką a jednak przy jakimś projekcie mogły współpracować.  
R: No tak, ale to by musiał być znowu taki projekt, gdzie będzie jakiś wspólny obszar, prawda? Bo jak będą organizacje, które zajmują się zupełnie innymi rzeczami.  
[osoba trzecia]  
R: Jeżeli to będzie organizacja działająca na zupełnie innym obszarze, to nie bardzo wiem, jakby mogły ze sobą współpracować. Ja sobie tego nie wyobrażam, ale nie twierdzę, że to jest nie możliwe.  
M: Pani ma teraz jakieś spotkanie?  
R: Tak, także jeszcze chwileczkę możemy porozmawiać, ale...  
M: Kurcze, to nie dobrze, bo mam jeszcze strasznie dużo... Właściwie w połowie jesteśmy dopiero.  
R: Tak? To spróbujmy tak przyspieszyć, dobrze? 
M: Dobrze, to w takim razie proszę mi opowiedzieć o współpracy pani Fundacji z samorządem lokalnym. Czy ta współpraca występuje? Jeżeli tak, to jak ona wygląda?  
R: Nie. Nikła. Nie wiem czy współpracą można nazwać realizowanie projektów z Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej. Bo jakieś tam niewielkie projekty realizowaliśmy.  
M: Ale były one zlecane czy wygrywali państwo konkursy?  
R: Zawsze to były konkursy. Nikt nam niczego nie zlecał. Można powiedzieć że była raczej nikła współpraca.  
M: Czy ta współpraca nikła...  
R: Ale na przykład z powiatowymi centrami pomocy rodzinie w województwie, z różnymi to też współpracowaliśmy, faktycznie. Np. w Dąbrowie Tarnowskiej. Tylko nie wiem czy to był projekt powiatowego centrum. Na pewno ono było w to włączone. Ale to oni pisali projekt a myśmy go realizowali jako Fundacja.  
M: I na czym polegała państwa rola w tym... 
R: Szkolenia cały czas.  
M: Szkolenia cały czas, tak? I co się zmieniło dzięki tej współpracy z jednostkami samorządu.  
R: Poznaliśmy miły powiat Dąbrowy Tarnowskiej. Nie, no to zawsze owocuje nawiązywaniem, tak naprawdę to jest kwestia nawiązywania kontaktów interpersonalnych. Czyli poznawanie ludzi i jakby dużo łatwiej jest potem, już wiem, gdzie szukać partnerów, jeżeli chcemy robić coś nowego.  
M: A czy w takim razie ta współpraca z samorządami opiera się na relacjach formalnych czy nieformalnych bardziej? Bardziej na kontaktach osobistych?  
R: To zależy też od sytuacji. I tak, i tak, proszę napisać.  
M: A z tym Związkiem Polskich Kawalerów Maltańskich opiera się na relacjach nieformalnych czy na formalnych, współpraca?  
R: Na jednych i drugich.  
M: Też jedne i drugie, tak? Nie można powiedzieć, że któreś przeważają?  
R: Nie można powiedzieć. Bo widzi pani, ja reprezentuję Centrum. Czyli jestem dyrektorem Centrum, które jest prowadzone przez Związek Polskich Kawalerów Maltańskich i jestem dyrektorem Fundacji. Także poniekąd reprezentuję obydwie te organizacje równocześnie. Więc pytanie, czy ja je reprezentuję formalnie czy nie formalnie, jest odpowiedzią bardzo trudną.  
M: Rozumiem.  
R: To jest takie schizofreniczne rozwiązanie oba, prawda. Także tam, gdzie mogę, to po prostu staram się tą współpracę uformalnić, ale oczywiście mnóstwo rzeczy robimy nieformalnie: korzystamy z lokalu, robiąc różne rzeczy fundacyjne tutaj, korzystamy z lokalu Fundacji robiąc różne rzeczy na rzecz Centrum. To się wszystko nam bardzo przeplata.  
M: Ale to znaczy, że uważa pani, że lepiej, żeby ta współpraca była sformalizowana?  
R: Myślę, że to nie ma znaczenia. Akurat w tym przypadku. Bo to jest taki przypadek nietypowy, prawda?  
M: Czyli też nie można powiedzieć, która z tych rodzajów współpracy jest łatwiejsza czy lepsza z jakiegoś powodu?  
R: Znaczy, dobrze byłoby mieć jak najwięcej formalnych możliwości współpracy. Na pewno tak.  
M: Czyli jednak lepiej jak jest sformalizowane. A czy mogłaby pani podać jakieś pozytywny i negatywny przykład współpracy z samorządem? Albo z jakąś jednostką samorządu lokalnego?  
R: Nie, bo myśmy, tak praktycznie, takiej formalnej współpracy z samorządem nie mieliśmy zbyt dużo. To wszystko są granty.  
M: Czyli to wszystko jest zlecone przez samorząd, ale już on się nie mieszał wtedy do realizacji, tak?  
R: Pytanie, czy powiatowe centrum pomocy rodzinie to jest samorząd? Nie, prawda? Bo to jest instytucja pomocy społecznej. Co pani rozumie przez samorząd? 
M: Ale to jest chyba jednostka samorządu terytorialnego. Bo jakby... No właśnie mam z tym problem też w projekcie. Co to się jeszcze zalicza jako jednostka samorządu a co nie.  
R: No właśnie. Może tak. Powiem bardzo pozytywny przykład. Ponieważ w tej chwili projekt norweski, no co prawda tutaj aplikował Związek Polskich Kawalerów, no ale Fundacja "Plus" jest partnerem. I organizujemy naprawdę w ścisłej współpracy z Urzędem Marszałkowskim. To jakby jest jak najbardziej pozytywne. Mieliśmy też mniej pozytywne, ale myślę, że już tam też nie będę do tego... nie dotyczyło to akurat Urzędu Marszałkowskiego.  
M: A czy Fundacja bierze udział w np. konsultacjach społecznych? Czy w jakiś sposób samorząd lokalny zasięga porad u Fundacji.  
R: Nie.  
M: A jak wygląda sytuacja z innymi organizacjami pozarządowymi? Czy są one zapraszane do brania udziału w podejmowaniu decyzji przez samorząd?  
R: Nie wiem. To trzeba spytać samorząd  
M: Też pani nie wie. Tak pytamy w każdej organizacji pytamy o to jaki jest obraz ogólnie współpracy z samorządem. A czy zauważa pani jakieś bariery czy przeszkody we współpracy z samorządem lokalnym?  
R: Trudno mi powiedzieć.  
M: A państwo napotkali jakieś takie bariery?  
R: Nie. Ale tez nie podejmowaliśmy jakiejś specjalnej współpracy.  
M: No rozumiem. Ale także przez takie nikłe i też mogą się jednak pojawić jakieś przeszkody.  
R: Ja bym powiedziała tak: nie nazwałabym tego przeszkodami. Generalnie powiedziałabym tak, że moim zdaniem samorząd, czy samorządy powinny korzystać w ogóle z trzeciego sektora w znacznie większym stopniu. Czyli nie wyłącznie na zasadzie konkursów grantowych. I to jest myślę taka podstawowa przeszkoda. To znaczy organizacja pozarządowa ma niewielkie możliwości. Nie wiem jakie państwo macie doświadczenia jako organizacja pozarządowa, ale ma niewielkie możliwości funkcjonowania jakby poza konkursami grantowymi. Tak naprawdę konkursy grantowe nie dają żadnej możliwości stabilności organizacji pozarządowej, prawda. No bo to jest funkcjonowanie od konkursu do konkursu. Więc myślę, że tutaj jakby współpraca mogła by wyglądać inaczej. Myślę, że to jest kwestia w ogóle jakiegoś lobbingu organizacji pozarządowych. Żeby to było więcej zadań zleconych, nie wiem, jakaś większa możliwość ustabilizowania organizacji i jej funkcjonowania na co dzień.  
M: Czyli ma pani na myśli jakieś takie długoterminowe plany?  
R: Mam na myśli ewentualnie np. w ogóle korzystanie z... przecież to jest ogromny potencjał. Ogromna część organizacji pozarządowych to są organizacje, które jakby są znacznie bliżej beneficjenta niż władze czy samorządy, prawda?  
M: Dokładnie.  
R: Więc to, o co pani cały czas pyta, oczywiście uważam, że należy korzystać po pierwsze z konsultingu organizacji pozarządowych odnośnie rozpoznania potrzeb. Czego się przecież nie robi. A po drugie jakby zamawianie usług nie wyłącznie w postaci konkursów grantowych, tylko generalnie jakaś długoterminowa współpraca na realizowanie różnego rodzaju świadczeń.  
M: I to by poprawiło sytuację organizacji pozarządowych.  
R: Tak. No w ogóle by pozwoliło np. na funkcjonowanie, chociaż w minimalnym stopniu administracji. Przecież pani wie jakie są ograniczenia. We wszystkich grantach jeśli chodzi np. o możliwość utrzymania administracji, czy takie właśnie długoterminowe funkcjonowanie. Nie można zatrudniać ludzi przecież od grantu do grantu. 
M: No tak. Czyli przede wszystkim postawić na trwałość w czasie w tej współpracy. Samorząd powinien na to stawiać.  
R: Tak, jakby korzystać po prostu z trzeciego sektora w znacznie większym stopniu. Do realizacji zadań, które leży w gestii samorządu. Ale nie w formie grantów. Bo to nie daje żadnej płynności przecież w funkcjonowaniu organizacji.  
M: No nie daje.  
R: Nie daje, nie.  
M: A jakby pani oceniła pozycje swojej Fundacji w regionie? Jej siłę oddziaływania?  
R: Nie wiem.  
M: A od czego, pani zdaniem, może zależeć pozycja organizacji pozarządowej?  
R: No jednak od wagi zadań, które wykonuje. I od pieniędzy, którymi dysponuje.  
M: Czyli od tego jak duże ma środki?  
R: Jak duże ma środki, jak dużą ilość osób jest w stanie zatrudnić.  
M: I jak dużo projektów organizuje, tak? Czy jak duży czy jak dużo?  
R: O jak dużym zasięgu itd. Jak dużo, jak duże, o jak dużym zasięgu.  
M: A czy np. no wiek, długość istnienia organizacji ma znaczenie jeżeli chodzi o jej pozycje?  
R: Znaczy inaczej. Doświadczenie organizacji w realizacji projektów ma znaczenie jeśli chodzi o możliwość pozyskiwania nowych. To znaczy takie ja mam doświadczenie. Natomiast co do reszty to trudno mi powiedzieć.  
M: A czy np. ważniejsze są zadania, które realizuje organizacja jakby sama od siebie, ma jakieś tam cele statutowe, które realizuje, czy bardziej na jej pozycje wpływa to, że realizuje zadania zlecone przez samorząd?  
R: Oj myślę, że tak.  
M: To decyduje, tak? Bardzo mocno?  
R: Znaczy, ja myślę, że to idzie w drugą stronę. Jeżeli organizacja ma jako-taką pozycję, to wtedy samorząd zwraca się o realizację pewnych zadań i wtedy już jest takie pozytywne błędne koło, któro sie nakręca.  
M: Czyli to w drugą stronę, pani zdaniem?  
R: Ja myślę, że to jedno wpływa na drugie, po prostu. Samorząd nie zwróci się o realizację zadania do świeżutkiej, nowej i bez doświadczenia organizacji. Tak sobie wyobrażam. Chyba, że jest to związane z jakimiś tam personalnymi układami.  
M: To w takim razie jakie szanse ma taka mała organizacja, nowa, świeża, żeby wzrosnąć, żeby się przebić?  
R: Nie wiem.  
M: Ale uważa pani, że te szanse są w jakiś sposób ograniczone przez to błędne koło? 
R: Znaczy, powiem tak. Ja po prostu nie mam wglądu w to. Jesteśmy organizacją, która ma już jakiś tam kilkunastoletni staż. No i z tej pozycji mogę coś tam mówić. Natomiast jak sobie radzą... to znowu zależy od organizacji, od ludzi, którzy to robią, od ich siły przebicia, umiejętności pisania projektów, kwalifikacji itd, itd. Ważności celów, które sobie zakładają.  
M: A jakby oceniła pani z osoby pani Fundacji? Czy ludzie, którzy działają w Fundacji są dobrze przygotowani do tego typu zadań merytorycznie?  
R: No pytanie, którzy ludzie. Ten zespół, który był i przez lata tą Fundację ciągnął myślę, że był merytorycznie przygotowany bardzo dobrze. I myśmy właściwie na większość projektów, które pisaliśmy, dostawaliśmy środki po prostu. Natomiast w tym momencie trochę się zmieniliśmy nasz profil działalności. W związku z czym w tej chwili nie jesteśmy tak zmotywowani w sięganie po nowe projekty.  
M: Ale ludzie np. zostali ci sami, tak? Czyli oni dalej mają te kompetencje, tylko...  
R: Znaczy oni nie zostali, bo w tej chwili, tak jak mówiłam, mamy tylko dwie osoby zatrudnione na umowę zlecenie, plus mały ułomek księgowej. Także w tej chwili można powiedzieć, że Fundacja jest w takim półuśpieniu.  
M: Chciałam jeszcze porozmawiać, już tak kończąc żeby tutaj pani nie ścigali za chwilę, o takiej hipotetycznej sytuacji. Gdyby miał być wyłoniony rzecznik, który reprezentowałby interesy wszystkich organizacji pozarządowych z danego regionu, kto to mógłby być i jaka to powinna być osoba bądź też organizacja?  
R: Nie wiem, bo musiałabym znać wszystkie organizacje pozarządowe z regionu a tak nie jest.  
M: A myśli pani, że byłoby możliwe wyłonienie takiego rzecznika interesów?  
R: Pytanie czy byłoby to w ogóle celowe, prawda? Rzecznik interesów wszystkich organizacji pozarządowych. Nie wiem. Rozumiem, że państwo macie jakąś wizję, zadając to pytanie, czyli co by mogło być celem tego.  
M: A czy np. gdyby...  
R: Te organizacje są tak różne, prawda, o tak różnych...  
[osoba trzecia]  
R: Tak różne, o tak różnych celach. Pytanie czy znalazłyby jakiś wspólny mianownik.  
M: A czy gdyby np. był rzecznik wyłoniony dla organizacji z jednej branży, tak powiedzmy. czy wtedy byłoby to celowe?  
R: Ale nie, jeszcze wracając do tej pierwszej wersji, to, no tak jak mówię, myślę, że generalnie jakieś lobby organizacji pozarządowych w ogóle poważniejsze traktowanie organizacji pozarządowych i jakieś szanse większej stabilności. Myślę, że to byłoby cenne.  
M: A czy na dzień dzisiejszy widzi pani taką osobę bądź taką organizację, która mogłaby być takim rzecznikiem?  
R: Nie. Po prostu nie orientuję się na tyle.  
M: Czyli jesteście państwo w takim trochę oderwaniu też od innych tutaj organizacji, tak? Radzicie sobie bez nich, tak.  
R: Radzimy sobie bez nich.  
M: I nie potrzebujecie do swojego funkcjonowania żadnych innych organizacji?  
R: Nie no potrzebujemy do projektu. To znaczy myślę, że mało jest takich projektów tej chwili, które można pisać w całkowitym oderwaniu bez współpracy z kimś. I tego nie robimy. To znaczy w większości projektów mieliśmy partnerów. A tak jak mówię, moje uczestnictwo to jest poprzez projekty. Jeżeli piszemy projekt, mamy pomysł, szukamy organizacji, która by nam mogła tutaj właśnie wykonać część zadań. Może to jest takie myślenie.  
M: A czy zdarzyło się tak, że znaleźliście państwo jakąś taką organizację, która pasowała właśnie, można by jej zlecić część, zaproponowaliście, a ona się nie zgodziła?  
R: Nie.  
M: Czyli same pozytywne odpowiedzi były?  
R: Tak, organizacje, do których zwracaliśmy się to się decydowały na współpracę. Ale też to nigdy nie było tak, że braliśmy z ulicy, tam nie wiem, z wykazu organizacji pytaliśmy czy może ktoś się znajdzie. Tylko było to z reguły na zasadzie jakichś tam już wcześniejszych kontaktów, wspólnego myślenia o projekcie. 
M: Z mojej strony to wszystkie pytania w takim razie. Czy chciałaby pani coś dodać jeszcze a propos działalności organizacji i sieci powiązań?  
R: Nie.  
M: To jeszcze mam tutaj tak szybko do wypełnienia metryczkę organizacji. Siedziba organizacji jest gdzie?  
R: Dobrego pasterza 21a/46.  
M: Czyli to co tam...  
R: I kod gdzieś tam pewnie jest podany.  
M: Tak, to mam ten adres. Bo nie, zastanawiałam się dlaczego tutaj w takim razie wywiad, ale to nieważne. Jakie są źródła finansowania pani Fundacji?  
R: Granty.  
M: Granty. Tylko, tak?  
R: Tylko.  
M: Czy Fundacja należy do jakiejś koalicji albo federacji?  
R: Nie.  
M: Czy pozyskujecie środki finansowe od samorządu lokalnego na działanie?  
R: Nie.  
M: W konkursach bierzecie udział? Samorządu lokalnego.  
R: Tak.  
M: I czego te konkursy dotyczą? Jakiś przykład, obszar działań? Jakby to ładnie nazwać żebym mogła wpisać tutaj? Bo rozumiem to jest pomoc rodzinie...  
R: I kadrze.  
M: I kadrze. Czy Fundacja bierze udział w konsultacjach jakichkolwiek społecznych?  
R: To znaczy w zakresie pisania projektów, wiem że tam zwracaliśmy się czasem czy do Misji czy tam do jakichś innych właśnie tych organizacji takich proponujących pomoc właśnie w zakresie pisania projektów. To wiem, że z takich konsultacji korzystaliśmy.  
M: A w samorządzie lokalnym w konsultacjach braliście państwo udział?  
R: Nie.  
M: W którym roku się pani urodziła?  
R: W 55.  
M: I jakie ma pani wykształcenie?  
R: Psycholog.  
M: Wyższe, tak?  
R: Tak.  
M: Dobrze. To jeszcze proszę o podpis na dowód, że u pani byłam.