R: Nie wiem, może tutaj będzie panu wygodniej… postawić. Nie wiem jak on zbiera. 
A: Może… Wydaje mi się, że wystarczająca odległość ale jak pan woli. 
R: Często osoby jakieś wchodzą tutaj i szumy się jakieś będą nagrywały. 
A: W takim razie czy mógłby mi pan opowiedzieć o początkach tej, tego stowarzyszenia? 
R: Czyli jednak taka opisówka. Tak? Obszerna. 
A: Tak. Bardziej obszerny jest ten wywiad. 
R: Dobrze. 
A: O początkach, o historii. 
R: Proszę pana… stowarzyszenie może… w ten sposób. Osiemdziesiątym… w połowie lat osiemdziesiątych w Nowym Sączu działała grupa wolontariuszy zainteresowana zorganizowaniem działalności mającej na celu wspieranie… wówczas osób znajdujących się w zakładach karnych i osób opuszczających zakłady karne i ta oferta była adresowana dla… dla ludzi, którzy nie maja dokąd wrócić. pojęcie bezdomności praktycznie w tamtych czasach nie funkcjonowało. W osiemdziesiątym… siódmym roku zostało zarejestrowane stowarzyszenie działające… Koło nowosąde… Koło sądeckie Towarzystwa Pomocy Brata Alberta z zarządem głównym we Wrocławiu, struktura miała charakter ogólnokrajowy. Od osiemdziesiątego pierwszego roku em tworzono siec kół lokalnych hm a nadepnie schronisk dla bezdomnych. I to była inicjatywa wrocławska. Jak wspomniałem w połowie lat osiemdziesiątych dotarło do Nowego Sącza… Do dziewięćdziesiątego czwartego roku w takiej formie, czyli w formie lokalnego koła, ta działalność była realizowana w Nowym Sączu. Od roku dziewięćdziesiątego działało schronisko dla bezdomnych, wówczas ulokowane przy ulicy Nawojowskiej dwadzieścia jeden, w innym miejscu niż dzisiaj. W dziewięćdziesiątym czwartym roku zostało zarejestrowane nowe stowarzyszenie pod nazwą Nowosądeckie Towarzystwo pomocy imienia świętego Brata Alberta ehm… którego cele zostały rozszerzone o zakres aktywizacji społecznej tejże grupy osób, które przejęło dotychczasowy zakres działań lokalnego koła, również majątek. Em… w roku dziewięćdziesiątym dziewiątym… stworzyliśmy wspólnotę Emaus jako alternatywę dla schroniska dla bezdomnych, które stowarzyszenie prowadzi do dzisiaj… e… i jest to… forma adresowana do tej grupy bezdomnych, którzy w sposób rzeczywisty chcą przezwyciężyć… swoja bezdomność niekoniecznie przez znalezienie pracy i możliwości samodzielnego funkcjonowania. Choćby poprzez wynajmowanie mieszkań. Jest adresowane dla, również dla tych osób, które są dotknięte również choroba alkoholową i dla zdrowia, których istotne jest funkcjonowania w… społeczności terapeutycznej. taka społecznością jest wspólnota Emaus. Cele są bardzo szerokie. Nie mamy czasu na to żeby omawiać. Jak pan będzie zainteresowany tym… odsyłam również na nasza stronę internetową. W roku dwa tysiące… Aha wspólnota Emaus w Nowym Sączu została przygotowana dla 25 osób. W schronisku dla bezdomnych y dysponujemy liczbą 35 miejsc. Na okres zimowy uruchamiamy kolejnych piętnaście miejsc. Od dwa tysiące trzeciego roku działa również wspólnota Emaus, jako filia sądeckiej, w Krakowie, w Nowej Hucie dla dziesięciu osób. 
A: Czym się kierowały osoby zakładające stowarzyszenie? 
R: W tej chwili no nie ma żadnych takich osób, które… w stowarzyszeniu, które… wówczas podjęły tą inicjatywę. To były osoby starsze wyczulane na sytuacje… tej grupy społecznej, której nie dawano prawa do takiej… jasnej identyfikacji. Nie istniała definicja, również pojecie osoby bezdomnej. Przypominam, że to lata osiemdziesiąte. Wśród członków założycieli naszego stowarzyszenia, oprócz prawników, byli również nauczyciele. Osoby, które spotykały się, które znały… ludzi, którym następnie chciano pomagać, że tak powiem od dziecka. Więc to myślę takie bardzo szerokie spojrzenie na istotne problemy tej grupy osób spowodowało i konieczność działania em… Sfera tej aktywności w obszarze, jeżeli chodzi o organizacje pozarządowe, była bardzo ograniczona w tamtych latach. To, to jedno. A drugie no to.. były problemy, no nie dostrzegane. 
A: Jakie inne problemy z prowadzeniem działalności, jakie przeszkody państwo napotykali? Czy były takie bariery przeszkody w działalności? 
R: Tak. Powiedzmy yyy… że ta pierwsza najistotniejszą przeszkodą, która niestety towarzyszy nam do dzisiaj jest społeczny odbiór, nie chce generalizować, mówię o jakiś tam em… sytuacjach, które zdarzają się coraz rzadziej. O społeczny odbiór, o percepcje związaną z kontaktami, z osobami bezdomnymi, a bezdomności towarzyszy bardzo szeroki zespół innych problemów. Powiedzmy, że to jest ten istotny taki kłopot, problem w tej sferze społecznej. Tysiące różnych, przeróżnych kłopotów, problemów, które napotykaliśmy w związku z archaicznymi formami prawnymi przewidzianymi dla tego typu działalności. Niedostosowaniem systemu prawnego naszego kraju. To oczywiście systematycznie ulega zmianie i poprawie. 
A: A co uznałby pan za największe osiągnięcie stowarzyszenia? 
R: Pozyskanie najistotniejszego partnera w naszej działalności. Zwłaszcza w obszarze, który dla nas jest najistotniejszy czyli aktywizowanie zawodowo-społeczne ale tez działanie w kierunku wzbudzania chęci zmiany w samych osobach bezdomnych. Tym najistotniejszym partnerem jest społeczność lokalna. To jest największy sukces. Em… bez bezpośredniego zaangażowania, udziału tej grupy nie bylibyśmy w stanie realizować… działalności wspólnot Emaus, których, które opierają się, których działalność oparta jest przede wszystkim o łączenie miejsca życia z pracą, a instrumentem służącym samofinansowaniu się wspólnot jest zbiórka, naprawa i sprzedaż używanych przedmiotów. 
A: Czy państwa stowarzyszenie ma osobowość prawną? 
R: Tak 
A: Co było przyczyną przyjęcia osobowości prawnej? Czym się państwo kierowali? 
R: Nie rozumiem. 
A: Bo stowarzyszenie niekoniecznie musi mieć osobowość prawną. Może być również… Nie musi być rejestrowane w [sądzie. 
R: O… w samym, w samym. Rozumiem. W samym założeniu nasza działalność była związana z wykorzystywaniem również instrumentów istotnych… te które… działają w obszarze wolego rynku. My zajmujemy się, pozyskujemy pieniądze, które pochodzą bezpośrednio z naszej działalności i pracy w związku z czym ta osobowość jest niezbędna. Wykonujemy również pewne usługi. 
A: Jakby mógł pan powiedzieć o dobrych i złych stronach przyjęcia osobowości prawnej, posiadania osobowości prawnej? Wspominam pan tutaj o tych… 
R: Ja myślę tak, że bardzo króciuteńko. Em.. jeżeli mamy do czynienia z grupą osób, których łącza wspólne zainteresowania i chcą zmobilizować, zdynamizować tą swoja misję to być może niekoniecznie ta osobowość prawna jest potrzebna. Będzie wówczas ta ich działalność miała charakter… no takiej inicjatywy… która czasami.. jest realizowana w sposób czasami bardziej a czasami mniej intensywny. W przypadku naszej działalności, która i działalności wszystkich tych organizacji pozarządowych, których, dla których pojęcie ciągłości jest czymś bardzo istotny osobowość prawna jest bardzo istotna. 
A: A złe strony przyjęcia osobowości prawnej? Zauważa pan jakieś? 
R: Nie. W naszym przypadku rzecz jasna. Nie chce mi się tutaj snuć rozważań [ogólnych. 
A: [Oczywiście chodzi o państwa przypadek. Czy stowarzyszenie jest organizacja pożytku publicznego? 
R: Tak. 
A: Czym się państwo kierowali? Co zadecydowało o tym? 
R: To były dwa takie powody. Pierwszy, posiadanie statusu takiej organizacji em… wydaje mi się jest kolejnym krokiem na drodze uwiarygodniania naszej działalności. W związku z tym ta percepcja społeczna ma szanse być jeszcze bardziej pozytywna… To jedna korzyść. A inna no łatwiej tu nam się poruszać w zakresie regulacji prawnych umożliwiających… korzystanie z pewnych ulg podatkowych. 
A: Kiedy państwo przyjęli tą formę działalności? 
R: W dwa tysiące czwartym roku. Byliśmy jedna z pierwszych organizacji w Polsce. 
A: Czy stowarzyszenie jest członkiem jakiejś koalicji, federacji organizacji pozarządowych? 
R: Tak, tak, tak. 
A: Jakie to są? 
R: Am… Najistotniejszym. Najistotniejsza taka federacja jest międzynarodowy ruch Emaus. Z.. który w tej chwili skupia ponad czterysta grup podobnych jak nasza. Głownie w formach prawnych, formie prawnej stowarzyszenia, stowarzyszeń. Tak słucham pana. 
A: Czy są państwo z nimi związania od początku działalności stowarzyszenia? 
R: Nie, nie. Od tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego roku. To jest związane nastepnie ze stworzeniem wspólnot Emaus w Polsce. 
A: Mówiła pan, że… Są jeszcze inne federacje, do których państwo należą? 
R: E.. tak jest kilka polskich. 
A: Mógłby pan cos więcej opowiedzieć o tych federacjach. 
R: Te związki nie są tak istotne jak z ruchem Emaus międzynarodowym i w tym przypadku… no w pełni się identyfikujemy, uczestniczymy. Nie ma to charakteru bardzo no okazjonalnych, luźnych związków. No jeszcze jesteśmy członkiem Forum Inicjatyw Pozarządowych. Od czasu do czasu powiedzmy bierzemy udział w tego typu działaniach na terenie Polski. Nakierowanych głównie, oczywiście na zmianę prawa. 
A: Jeżeli chodzi o współprace z tymi federacjami to realizują państwo wspólnie jakieś projekty? 
R: Nie 
A: (Żadnych?) 
R: Nie. W tym momencie nie. Przepraszam, za wyjątkiem… Banku Żywności krakowskiego, bo prowadzimy taka agendę w Nowym Sączu. To jest bardzo wymierny. Taki praktyczny wymiar. 
A: Chciałem teraz porozmawiać o strukturze państwa stowarzyszenia. Jaka jest obecna liczba członków? 
R: Dwadzieścia osiem osób. 
A: To jest.. ta liczba się zmieniała w czasie [czy 
R: [Oczywiście. 
A: Mógłby pan to trochę opisać? Jak to się zmieniało? Czy był przyrost, czy to może… zmniejszała się liczba członków? 
R: Na przestrzeni ostatnich lat liczba członków zmniejszyła się yyy … o jakieś dwadzieścia procent, ale też uległa zmianie yyy … Niektóre osoby zrezygnowały z członkostwa, pozyskaliśmy inne. 
A: A jaka była liczba członków założycieli stowarzyszenia? 
R: Nie jestem sobie w stanie w tym momencie przypomnieć. Rzecz jasna nie była mniejsza niż piętnaście osób. 
A: Czy zatrudniają państwo dodatkowych pracowników? 
R: Tak. 
A: Ilu? Jakich? Od jak dawna? 
R: Yyy … osiem osób to jest etatyzacja w trzech placówkach? Co pana interesuje szczegółowo? 
A: Od kiedy państwo ich zatrudniają? 
R: No nie. To, to nie jest tak, że jest jeden moment, w którym zatrudnia się oczywiście osiem osób. Zatrudnia się, zatrudnienie wynika zakresu realizowanych działań, podejmowanych aktywności. 
A: Jacy to są pracownicy? 
R: Chodzi panu o to żebym wymienił funkcję? Tak? 
A: Tak. 
R: To jest dyrektor stowarzyszenia… em… kierownik centrum zakwaterowania, kierownik wspólnoty Emaus w Krakowie, księgowa… mmm… dwójka koordynatorów warsztatów pracy, magazynier. 
A: Czy korzystają państwo z pomocy wolontariuszy? 
R: Tak 
A: Jak wielu jest tych wolontariuszy? 
R: Powiedzmy, że to jest grupa do piętnastu osób, która się oczywiście zmienia. Nie jest… Nie zdarza się żeby te piętnaście osób. 
A: Od jak dawna korzystają państwo z ich pomocy? 
R: Od początku naszej działalności. 
A:Jak by pan określił, jakie jest ich zaangażowanie w działalność stowarzyszenia? 
R: Eee… adekwatne do ich możliwości. 
A: Jakby pan to mógł trochę rozwinąć? 
R: To jest bardzo kulturalna odpowiedź wydaje mi się. W Polsce wolontariat jest czymś co… yyy… co, co wydaje mi się ma przyszłość przed sobą i dzisiaj to nie jest jeszcze mówić o tożsamości wolontariusza tak jak ma to miejsce w krajach, właściwie Europy Zachodniej. polska tradycja wolontariatu skutecznie była niszczona przez ostatnie kilkadziesiąt lat. 
A: Na czym polega praca wolontariuszy tutaj w stowarzyszeniu? 
R: Na wykonywaniu wszelkich tych czynności, które pomagają, które są pomocne na wszystkich szczeblach stowarzyszenia. Począwszy od rzeczy podstawowych, elementarnych jak sortowanie odzieży, wycenianie, przygotowywanie procesu sprzedaży…mmm poprzez organizowanie działa ń akcyjnych jak pomaganie rodzinom w kryzysach, organizowanie pomocy dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych aż po… po ten poziom zarządzania… zarząd stowarzyszenia to wolontariusze. 
A: jak wygląda struktura organizacji? Organy wewnętrzne, zarząd? 
R: No tak jak w każdym, legalnie działającym, polskim stowarzyszeniu. 
A: [Mógłby pan to 
R: [Ustawa to opisuje. 
A: Jak to wygląda u państwa? 
R: No tak jak ustawa to opisuje. To dotyczy każdego stowarzyszenia w Polsce. 
A: A jak wygląda sposób podejmowania decyzji? Czy są… 
R: Osobą wyznaczona do realizowania… em… zadań stowarzyszenia jest dyrektor stowarzyszenia, który działa w oparciu o uchwały zarządu em… które są konsekwencja kierunków podejmowanych przez walne zgromadzenie stowarzyszenia. Cała reszta działań to jest naturalna konsekwencja, sposoby zbudowania, budowania odpowiedzialności na różnych poziomach. 
A: Czy ten sposób podejmowania decyzji jest formalny, mniej formalny? 
R: No oczywiście, że formalny. Nie może być inny w naszym przypadku. 
A: Czy konsultują państwo decyzje podejmowane z członkami organizacji, stowarzyszenia? 
R: Em… No rzecz jasna tak… no ta pierwsza konsultacja, najistotniejsza, odbywa się oczywiście na poziomie walnego zgromadzenia członków raz do roku. E… w… stowarzyszenie obejmuje bardzo dużo inicjatyw. Część członków stowarzyszeni to są członkowie tworzący grupę przyjaciół, tak my ich tu nazywamy, no i oczywiście chodzi o wolontariuszy… i oni uczestniczą jakby w procesie dochodzenia do decyzji często poprzez właśnie takie bezpośrednie konsultacje. 
A: Z jakimi organizacjami konsultują się państwo tutaj na terenie lokalnym, w gminie, w powiecie? 
R: Hm… Czego te konsultacje maja dotyczyć? Czy pan może to jakoś doprecyzowane czy na [poziomie bardzo ogólnym. 
A: [Przepraszam chodziło mi… Źle się wyraziłem chodziło mi o kontakty nie konsultacje. Kontakty, współpracę z organizacjami. 
R: Tak. W zakresie różnych działań podejmowanych przez nasze stowarzyszenie współpracujemy. Chodzi panu o Nowy Sącz czy szerzej. 
A: Chodzi mi o gminę, powiat, region… 
R: Aha. 
A: Jakby pan mógł konkretnie wymienić te organizacje. 
R: Dobrze. To jest małopolski Bank Żywności, pck Nowy Sącz, Caritas, Małopolskie Towarzystwo Oświatowe, hmm… wiele innych powiem szczerze. 
A: To są te [najważniejsze organizacje. Tak? 
R: Tak. Tak. Myślę, że tak. Ta lista byłaby myślę dużo dłuższa ale to te, które pracują z nami, współpracują w tych najistotniejszych przedsięwzięciach. To tak, to jeżeli chodzi o sektor pozarządowy. 
A: A oprócz sektora pozarządowego? 
R: No to mówimy o sektorze samorządowym w tym przypadku, na poziomie lokalnym więc oczywiście ośrodek pomocy społecznej jako ten podstawowy partner. Tak. Tak, tak, tak… No wyżej to powiat. Też współpraca z lokalnymi ośrodkami pomocy społecznej nie tylko na terenie powiatu ale też regiony, właściwie w całej Polsce, bo z różnych części kraju trafiają do nas osoby. Hmm… wojewoda, marszałek. 
A: A na czym polega państwa współpraca z małopolskim Bankiem Żywności? Czy może jest to uzgadnianie wzajemnych przedsięwzięć, prowadzenie wspólnych inicjatyw. 
R: Prowadzenie wspólnych inicjatyw. 
A: A w przypadku pck? 
R: Również prowadzenie wspólnych inicjatyw. 
A: Od kiedy państwo współpracują z małopolskim bankiem żywności? 
R: Od… dziewięćdziesiątego… nie pamiętam. Dziewięćdziesiąty ósmy albo… Jeszcze troszeczke inaczej byli wówczas sfederowani ale tak, tak. 
A: Jak częsta jest ta współpraca? 
R: Kilka razy do roku są organizowane akcje. Tak kilka razy do roku… Czasami jest tak, że powiedzmy dwa miesiące trwa czas realizowania jakiegoś przedsięwzięcia potem jest troszkę przerwy. 
A: Jeżeli chodzi o współpracę z pck to od kiedy? W którym roku państwo zaczęli współpracować? 
R: Myślę, że też śmiało te dziesięć lat. Tak pan sobie może zaznaczyć. 
A: Jak częsta jest ta współpraca? Jednorazowa, od czasu do czasu, często, regularnie? 
R: Dosyć regularnie. 
A: A jeżeli chodzi o Caritas? 
R: Podobnie jak w przypadku pck. 
A: Czyli dziewięćdziesiąty dziewiąty rok? 
R: No myślę, no tak. Śmiało te dziesięć lat niech pan wpisze. 
A: Czy ta współpraca jest częsta, od czasu do czasu? 
R: Podobnie jak w przypadku pck. Dosyć… częsta. 
A: Na czym polega ta państwa współpraca z Caritasem? Czy jest to uzgadnianie wspólnych przedsięwzięć, prowadzenie wspólnych inicjatyw, udzielanie pomocy? 
R: W przypadku Caritasu troszeczkę szerzej niż w przypadku pck, bo to są przedsięwzięcia jak również wymiana informacji i miał pan tam jeszcze. 
A: Udzielanie pomocy? 
R: Tak również. Często jest tak, że to my wspieramy. 
A: To było małopolskie towarzystwo opieki prawda? 
R: Małopolskie Towarzystwo Oświatowe. 
A: Na czym polega współpraca z tym towarzystwem? 
R: Proszę pana, Małopolskie Towarzystwo Oświatowe prowadzi bardzo interesującą działalność na rzecz edukacji i… my jesteśmy ich partnerem jeżeli chodzi o… możliwości odbywania wizyt przez uczestników programów, które oni realizują. 
A: Określiłby to pan jako prowadzenie wspólnych inicjatyw? 
R: Jest to coś takiego oczywiście… nie ma z naszej strony jakiejś ogromnej aktywności. 
A: Jeżeli chodzi o ośrodki pomocy społecznej aha jeszcze Małopolskie Towarzystwo Oświaty. Od kiedy i jak często się to odbywa? 
R: Od dwa tysiące chyba pierwszego roku. Z tego co pamiętam. 
A: Jak często? 
R: Kilka razy do roku. 
A: Czy od czasu do czasu tak? 
R: Od czasu do czasu tak. to nie ma charakteru takiej systematycznej współpracy. To bardziej akcyjna rzecz. 
A: Ośrodki pomocy społecznej? 
R: Ośrodki pomocy społecznej… Jest to partner, z którym współpracujemy, że tak powiem codziennie więc w pełnym zakresie. 
A: A od kiedy? 
R: Od początku istnienia, działalności stowarzyszenia. 
A: Powiat? 
R: Tak tutaj zdecydowanie rzadziej ta współpraca ma miejsce ale również 
A: A od kiedy? 
R: Tak jak w przypadku opeeru. 
A: A na czym polega współpraca z powiatem? 
R: Współpraca z ośrodkami pomocy społecznej wynika z obowiązków nałożonych na gminy i powiaty przez ustawy o pomocy społecznej. Do takich podstawowych obowiązków gminy w zakresie osób bezdomnych należy, jest to obowiązek zapewnienia im dachu nad głową… schronienia… również realizowania pracy socjalnej. Jesteśmy instytucja, która w tym zakresie współpracuje bardzo blisko, wręcz organicznie z ośrodkami pomocy społecznej. To jest tak, że oni nie do końca mają wszystkie instrumenty żeby, żeby realizować te wszystkie przedsięwzięcia głębiej i intensywniej. Realizują to co wynika z ustawy. W naszym przypadku to rozszerzenie ma znaczący charakter. 
A: Jakby pan uszeregował te organizacje. Które są najważniejsze według państwa stowarzyszenia. Współpraca, z którymi z nich jest [najważniejsza? 
R: [No oczywiście, że nie wykaże takiej, która jest najważniejsza [w zależności 
A: [Chodzi o to żeby… 
R: To zależy od konkretnego przedsięwzięcia, które realizuje stowarzyszenie w zakresie schroniska, centrum zakwaterowania oczywiście, że najistotniejszym partnerem jest samorząd lokalny. [To nie ulega wątpliwości. 
A: [Spośród tych wszystkich dla całego działania stowarzyszenia, które byłby najistotniejsze? Jakby mógł pan je posegregować. 
R: Posegregować? 
A: Tak. Posegregować, uszeregować. 
R: Nie ma pan… To jest jedyna możliwa odpowiedź? 
A: Hm… 
R:Odpowiedź jest skomplikowana w przypadku organizacji, których zakres działania jest dość szeroki ale jeżeli koniecznie pan tą jedną musi zaznaczyć to proszę zaznaczyć Emaus International. 
A: Czyli ona by miała pozycję pierwszą? 
R: Tak. 
A: Współpracują z nią państwo od? 
R: Od dziewięćdziesiątego dziewiątego roku. Dziesięć lat. 
A: To jest regularna współpraca? 
R: Tak. No to, to jest federacja. 
A: Na czym opiera się ta współpraca? 
R: Em… 
A: Czy to jest prowadzenie wspólnych inicjatyw, uzgadnianie wzajemnych przedsięwzięć, wymienianie informacji, udzielanie pomocy finansowej? Czy może wszystko? 
R: Wszystko proszę zaznaczyć. Ten zakres jest pełny rzeczywiście… Czy to jest tak, że na podstawie wywiadu pan i tak odpowiedzi dopasowuje do tych punkcików, które znajdują się w tej ankiecie? 
A: Y… 
R: Bo to ułatwiłoby naszą… 
A: Wywiad, z wywiadu sporządzana jest transkrypcja. 
R: Aha 
A: I ona jest przesyłana do centrali ale zaraz po spotkaniu muszę przesłać do centrali taką jakby uszeregowaną listę organizacji, z którymi państwo współpracują. 
R: Rozumiem. Dobrze. 
A: Więc jakby można uszeregować. Pierwsza wspominał pan, że będzie to Emaus International. 
R: Tak. 
A: Której z tych nadałby pan numer drugi? 
R: Myślę, że na tym poziomie lokalnym to ośrodki pomocy społecznej jako grupę. Nie wytypuję jednego. 
A: A pozycja Caritasu, pck, małopolskiego Banku Żywności? 
R: Kolejne. Niech pierwszy będzie małopolski Bank Żywności po tych. Nasępcie pck, Caritas, mto. 
A: [Jakby pan zdefiniował 
R: Może kawy, herbaty? 
A: Nie dziękuję. Jakby pan, na czym, jakby pan zdefiniował na czym powinna polegać współpraca pomiędzy organizacjami? 
R: Khm, khm((kaszel)). Na uczciwym dzieleniu się informacjami… które bezpośrednio dotyczą tych pól, na których organizacje doświadczają sukcesów jak i porażek. Wydaje mi się, że to jest ten najistotniejszy element, który nie tylko pomaga działać ale przede wszystkim budować szersze koalicje, jeżeli to jest potrzebne. 
A: A jak to wygada obecnie w regionie, powiecie, gminie? Jak wygląda ta współpraca? 
R: A… mogłaby pewnie wyglądać lepiej. Powiem szczerze ci najistotniejsi nasi partnerzy to są organizacje zagraniczne. Emaus International jest federacją i mamy kilkadziesiąt grup, z którymi współpracujemy bardzo intensywnie, w dużym zakresie. Są to organizacje zagraniczne. 
A: Czy otrzymali państwo kiedyś pomoc od jakiejś innej organizacji? 
R: Tak. 
A: Jak wyglądała ta pomoc? 
R: E… zarówno finansowa jak i merytoryczna. 
A: Mógłby pan podać jakieś przykłady konkretnej pomocy? 
R: Wielokrotnie uczestniczyliśmy w szkoleniach, stażach. Beneficjenci działań prowadzonych przez nas również, co jest bardzo istotne. Również pomoc… również otrzymywaliśmy pomoc finansową wtedy kiedy było potrzebne. Dzisiaj my jesteśmy organizacja, która tej pomocy udziela innym. 
A: Innym organizacją? 
R: Tak. 
A: Na czym polega ta pomoc świadczona przez państwa organizację? 
R: No można powiedzieć, że jesteśmy fundatorem wspólnoty Emaus w Rzeszowie. Duże wsparcie finansowe, jeżeli już na tym poziomie się koncentrujemy. 
A: Nie tylko. 
R: Uzyskała wspólnota, tworząca się wspólnota we Lwowie na Ukrainie. Natomiast na tym poziomie merytorycznym. Często jest tak, że podejmujemy u siebie przedstawicieli tych organizacji, które są zainteresowane jakby pogłębieniem swojej wiedzy czy tez poznaniem innych doświadczeń, naszych doświadczeń. Chętnie uczestniczymy w takich projektach związanych z dzieleniem się doświadczeniem i wiedzą. Staram się naprawdę minimalizować te odpowiedzi żeby nie wyszło trzy i pół godziny, bo nie mam czasu aż tak dużo heh. 
A: Czy mógłby pan podać jakieś przykłady, w których współpraca z inna organizacją była efektywna, przyniosła państwu pozytywne skutki? 
R: No mnóstwo jest tych przykładów… ale niekoniecznie koncentrując się na tych największych no to mogę powiedzieć, że współpraca z małopolskim Bankiem Żywności jest czymś bardzo, bardzo, czymś co owocuje bardzo wymiernymi efektami. W tej chwili prowadzimy w cudzysłowiu taka lokalna agendę tego banku i poprzez tą działalność kilkaset osób otrzymuje wsparcie materialne, wsparcie w postaci żywności każdego roku. To jest kilkadziesiąt rodzin. Czy tych przykładów chce pan więcej? No oczywiście są te tworzące się kolejne wspólnoty w procesie, których tworzenia uczestniczymy. To może tyle że… 
A: Czy są jakieś negatywne przykłady współpracy z innymi organizacjami? Czy współpraca nie przyniosła pozytywnych efektów? 
R: Tak. 
A: Czy mógłby pan coś o tym powiedzieć? 
R: No oczywiście nie mam ochoty w szczegółach i w detalach… Bardziej sobie zadaje.. czy na potrzeby tej ankiety bardziej interesujące może być właśnie jak rozumiemy, w jaki sposób moglibyśmy określić przyczyny, dla których ta współpraca się nie rozwinęła albo rozwinęła się w nie takim kierunku jaki oczekiwaliśmy. Zdarza się, że organizacje… które mogłyby się stać naszym partnerem w realizowaniu bardzo konkretnego zadania nie do końca maja zidentyfikowany problem, czy tez nie do końca.. nie dość uczciwie przedstawiają się jakby na etapie poznawania siebie i budowania tutaj takiej wspólnej tożsamości w ramach tego przedsięwzięcia w związku tym to, to, to, to, to rozumiem jako ta podstawową przeszkodę, która uniemożliwiła zakończeniem sukcesem jakiegoś przedsięwzięcia. Nie przychodzą mi do głowy przeszkody natury prawnej czy, czy finansowej akurat z tym do tej pory nie mięliśmy kłopotu. 
A: Na jakich polach możliwa by była współpraca z innymi organizacjami? 
R: To pole, które nas interesuje najbardziej dotyczy aktywizacji społeczno-zawodowej grupy osób, którymi się zajmujemy… ale również ten obszar zmian prawnych to jest również coś w czym, w miarę możliwości staramy się uczestniczyć. Nie jako ekspert ale jako partner, który daje głos wynikający z naszego doświadczenia, 
A: Na jakich polach ta współpraca jest niemożliwa? Jest trudna, niemożliwa? 
R: Nic mi do głowy nie przychodzi. Być może nie rozumiem pytania ale proszę się nie przejmować możemy przejść dalej wydaje mi się. 
A: Co się zmieniło dzięki współpracy z innymi organizacjami? 
R: Wydaje mi się, że bardzo istotna korzyścią wynikającą z otwarcia się na inne organizacje jest możliwości na przykład pracy w sieci, co jest bardzo ważne w przypadku problemów, którymi się zajmujemy nie mają wyłącznie charakteru problemów lokalnych. W związku z tym poszerzenie tutaj tego obszaru, na którym działamy o inny regiony czy cały kraj, czy, czy jeszcze szerzej, jeszcze dalej y… tez skutkuje jakby głębszą refleksją u osób, które w naszym stowarzyszeniu, które w naszym stowarzyszeniu działają i jakby korzyści takie intelektualne czy korzyści wynikające z kolejnych doświadczeń poszczególnych członków stowarzyszenia czy beneficjentów no powodują, że stowarzyszenie się profesjonalizuje. Staje się… wyróżnia się… jakąś charakterystyczną tożsamością. 
A: Czy relacje miały charakter bardziej formalny, czy może były to relacje bardziej osobiste między członkami tych organizacji? 
R: I takie i takie. 
A: Mógłby pan to jakoś rozwinąć? Chodzi mi o konkretne przykłady. 
R: Em… dobrze podam, podam dwa konkretne przykłady. Wspólnota sądecka, wspólnota krakowska to jest około trzydziestu pięciu… mężczyzn, którzy, których dotknęła bezdomność. Oni dzisiaj maja możliwość nawiązywania bezpośrednich kontaktów, relacji. Wchodzenia głęboko w te relacje z członkami wspólnot z innych częściach kraju ale również za granicą. Bywają staże we wspólnotach we Francji, Niemczech czy w Szwajcarii. Również goszczą przedstawicieli tych wspólnot w polskich wspólnotach. Z jednej strony mamy do czynienia z relacjami na polu prywatnym a z drugiej strony cały czas odbywa się to w tym obszarze działań naszego stowarzyszenia. Te obszary się bardzo przenikają. 
A: Co ułatwia, co stymuluje współpracę między organizacjami? 
R: Dobrze zidentyfikowane… problemy i cele. To jest ta rzecz, która zdecydowanie i chęć komunikacji i systematyczność w komunikowaniu się w tym zakresie. Otwartość… brak… brak lęku wynikającego z takiego przekonania, że… zapraszanie innych organizacji do naszych działań, no nie wiem zakończy się tutaj, no będzie związane z jakąś nieuczciwą postawą innej organizacji. Zaufanie wzajemne to bardzo pomaga. Tak, tak. 
A: Jaka forma współpracy tutaj w regionie jest według pana najlepsza? Pomiędzy organizacjami pozarządowymi. Chodzi o sytuacje, osoby, uwarunkowania prawne. 
R: Wydaje mi się, że podejmowanie wspólnych inicjatyw nawet jeżeli one maja charakter przejściowy, okresowy. To powoduje zdecydowanie intensywniejsze zbliżenie się organizacji do siebie. Konsekwencja tego może być oczywiście budowanie szerszych koalicji i refleksja czy nie warto działać na przykład w kierunku zmiany, poprawy prawa. Tak. 
A: Czy organizacje pozarządowe konkurują między sobą? 
R: No jasne. 
A: Na jakich polach ta konkurencja się odbywa? 
R: No na polach aktywności, na których działają. 
A: Kto z kim konkuruje? 
R: No konkurują organizacje pozarządowe działające w sektorze usług z zakresu pomocy społecznej ze sobą. To jest rzecz oczywista. Wojewoda ogłasza konkurs i organizacje zgłaszają swoje projekty. Jeżeli chodzi o, jeżeli pan ma na myśli taki rodzaj konkurowania, to jest to konkurowanie. 
A: A jakie są pozytywne bądź negatywne aspekty konkurencji pomiędzy organizacjami pozarządowymi? 
R: Znaczy… konkurencja w zakresie organizacjami pozarządowymi, jak w ogóle konkurencja to oczywiście, że jest to coś pozytywnego… bo, bo ostatecznie zwiększa jakość usług, również powoduje, że ta oferta jest lepsza, która prezentują organizacje pozarządowe, do tego zmusza konkurencja. Natomiast… czy są negatywne skutki konkurencji. No wszędzie pojawiają się patologie i dewiacje. To jest moja odpowiedź. 
A: Z jakimi organizacjami państwo konkurują? 
R: Jeżeli składamy… jeżeli składamy projekt. Powiem tak konkurujemy jeżeli bierzemy udział w konkursie. Natomiast nie uczestniczymy i nie ma w nas potrzeby konkurowania po to żeby przejąć jakiś obszar działania. Konkurowanie często jest związane z jakimś poczuciem lęku o utratę przestrzeni, pola, na którym się działa. Nie towarzysza nam takie obawy. 
A: Jeżeli chodzi o realizacje tych zadań, to z którymi organizacjami państwo konkurują najczęściej? 
R: Z organizacjami realizującymi zadania z zakresu pomocy społecznej. 
A: To znaczy? 
R: No z takimi organizacjami właśnie. 
A: Mógłby pan wymienić nazwy tych organizacji? 
R: Mówimy cały czas o konkursach. Ponieważ… 
A: Tak rozumiem. Cały czas mówimy o konkursach. 
P: Jest ich tam ze siedemdziesiąt (na stronach). 
R: Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego na przykład. Można sobie przeczytać. Jest tam lista wywieszona. 
A: Z która z nich państwo konkurują najczęściej? 
R: Nie, nie, nie… nie udzielam odpowiedzi na takie pytanie, bo jest dla mnie… W naszym przypadku… no nie znajduję uzasadnienia. Oczywiście w innych przypadkach jasne, w porządku ale w naszym przypadku… no nie. Tak? 
A: Chciałbym porozmawiać o współpracy z władzami lokalnymi. Jak wygląda ta współpraca? czy jakieś wspólne działania podejmowaliście państwo? 
R: Bardzo przyjemnie wygląda ta współpraca. Em oczekiwania miasta są duże a nasze małe. ((kaszlnięcie)) Także to już może być powód abyśmy byli organizacją bardzo pozytywnie odbieraną przez władze naszego miasta. Z drugiej strony realizujemy ogromny zakres zadań em, które są obowiązkiem miasta, rzecz jasna nie zdejmując tego ciężaru z, z ramion tej instytucji, która ustawowo, na której ustawowo ciąży obowiązek. Potrzebuje pan jakichś praktycznych przykładów? 
A: Tak. Jakby mógł pan rozwinąć, podać przykłady tej współpracy z samorządem. 
R: Dobrze, to niech takim przykładem będzie działalność centrum zakwaterowania, które prowadzimy dla osób bezdomnych. Centrum zakwaterowania nie jest w stanie… jego działalność nie jest w stanie sfinansować się wyłącznie z wpłat osób oczekujących wsparcia czy pomocy. Z drugiej strony nie otrzymujemy wsparcia finansowego ze strony miasta w tym zakresie. Nie otrzymujemy dotacji. E.. wspólnota Emaus, której, którym, której celem jest również niesienie pomocy innym udziela wsparcia finansowego działalności takiego centrum zakwaterowania, natomiast miasto użycza nam… pomieszczenia. Ta współpraca jest zrównoważona, dojrzała i nie dochodzi tutaj do takich sytuacji kiedy moglibyśmy mówić o poczuciu, że jeden partner w sposób niebezpieczny jest zależny od drugiego partnera. To zrównoważenie w zależności daje szanse na partnerstwo. 
A: A jakie są wspólne działania jakie podejmuje samorząd wraz z organizacjami pozarządowymi? 
R: Z nasza organizacja pozarządową? 
A: Nie tylko. W regionie. 
R: No to z tego co wiem jest sporo takich działań. Mnóstwo mi przychodzi do głowy ale przejdźmy do następnego pytania. 
A: Czy są jakieś organizacje z jakimi samorząd najczęściej współpracuje? 
R: Tak, są takie organizacje. 
A: Jakie są to organizacje? 
R: Z tego co zauważyłem najczęściej, może inaczej najchętniej samorząd współpracuje z organizacjami działającymi na polu sportu, kultury. Mniej, ta chęć jest mniejsza z organizacjami działającymi na polu pomocy społecznej. 
P: (To wynika z tego że przez ostatnie lata w ogóle nie było środków przeznaczanych na projekty w zakresie miasta) Na ten rok jest chyba dziesięć tysięcy złotych na wszystkie organizacje. 
A: Dlaczego akurat z nimi samorząd kontaktuje się najczęściej? 
R: No trzeba się zapytać prezydenta miasta i urzędników. 
A: Jak pan rozumie współprace między organizacjami pozarządowymi a samorządami lokalnymi? Jak ta współpraca powinna wyglądać? Na czym powinna polegać? 
R: Przede wszystkim definiowanie problemów a następnie sposobów ich przezwyciężania powinno się odbywać w absolutnym partnerstwie. W związku z tym te konsultacje społeczne są czymś podstawowym, elementarnym. Ważne żeby miały charakter rzeczywisty a i nieco głębszy. Czasami jest tak, że rozsyłają ankiety. To zbyt mało żeby uzyskać właściwa informację, która pochodzi gdzieś tam z, z tych miejsc gdzie rzeczywiście wiedza o problemach jest większa. Z drugiej strony tu zasada pomocniczości, obowiązująca w Unii Europejskiej, jest czymś bardzo istotnym i ważne żeby… żeby działania miasta miały charakter rzeczywisty w tym zakresie a nie były jedynie markowane. 
A: Wspominał pan o tych ankietach. Jakie są, jak to obecnie wygląda, jak wygląda współpraca z samorządem tutaj lokalnie? 
R: Mamy kilka takich powiedzmy potrzeb związanych choćby z poprawa infrastruktury, którą dysponujemy i tutaj bez pomocy miasta, które korzysta choćby w tym zakresie ze środków unijnych ogromnych no jest nieodzowna. To choćby taki przykład. Jest ich więcej oczywiści. Dobrze oceniamy współpracę z ośrodkiem pomocy społecznej jako agendą prezydenta. No tak. Zawężam. Przepraszam ale. 
A: Co sadzi pan o konkursach dla organizacji organizowanych przez samorząd lokalny? 
R: Y… co do zasady jak najbardziej ta ocena jest pozytywna. Co do podziału środków tu jestem krytyczny. Em.. kryteria, no w tej chwili kryteria są zbliżone w tej chwili w większości miast. Myślę, ze jest to, są one budowane na zasadach obowiązujących w całym kraju . 
A: Wspominał pan o współpracy z samorządem, chciałbym do tego nawiązać. Jednym z przykładów były te ośrodki pomocy społecznej jako współpraca z samorządem lokalnym. Czy s jeszcze jakieś inne przykłady współpracy? 
R: E… Proszę pana to może taka będzie odpowiedź w tym miejscu. jak trafia się nam przerażająco ciężka zima to miasto bardzo nasz prosi o pomoc w odśnieżaniu miasta. Tak.

A: Są jakieś przykłady współpracy z samorządem gdzie państwo chcieli podjąć tą współpracę a samorząd nie był skłonny albo nie była to efektywna współpraca? 
R: W historii tak. Mieliśmy takie doświadczenia. 
A: Czy mógłby pan trochę o nich opowiedzieć? 
R: Nie mam ochoty o tych doświadczeniach opowiadać. Nie mam ochoty ich opisywać. Może w ten sposób. Natomiast mogę powiedzieć coś innego, że często nie dochodziło do rozwinięcia czy do podejmowania takiej współpracy ze względu na dramatycznie niski poziom prezentowany przez urzędników, którzy podejmowali decyzje w zakresie… takiej współpracy bądź tez kierowali się… swoimi interesami, swoim interesem. 
A: Na jakich [polach 
R: [Bądź też bardziej byli politykami niż urzędnikami. Tak. 
A: Na jakich polach ta współpraca z samorządem mogłaby się rozwijać? Byłaby możliwa? 
R: Między naszym stowarzyszeniem prawda? Oto panu chodzi? Czy jakoś tak szeroko? 
A: Może pan zacząć od stowarzyszenia potem przejść do tej szerszej perspektywy? 
R: Uważam, że na polu wszelkich działań, których bezpośrednio mogą brać udział przedstawiciele społeczności lokalnej, obywatele. W związku z tym tworzenie na przykład agend… samorządu tam gdzie śmiało te zadania mogą realizować organizacje pozarządowe, które z natury są bliżej obywatela jest nieporozumieniem. Czyli no to… ludziom trzeba trochę bardziej zaufać. 
A: Czy są jakieś pola, na których ta współpraca nie byłaby efektywna, nie byłaby możliwa? 
R: No trudno mi powiedzieć. Nie zastanawiałem się nad tym. Przepraszam. 
A: Co zmieniło się dzięki współpracy z samorządem? 
R: Może inaczej. Na początku działalności stowarzyszenie spotkało się z całkiem spora przychylnością samorządu lokalnego. Potem doszło prawie do zerwania takiej współpracy 
A: Z czego to wynikało? 
R: To wynikało… jakby z przekonania ówczesnych władz, że nie należy robić absolutnie nic więcej niż to co wynika z zapisów prawa, z zapisów ustaw, którymi oni się kierują. Ale ten czas kiedy ta współpraca była zawieszona oczywiście on nie był związany z bezczynnością z jednej jak i z drugiej strony i to zaowocowało potem koniecznością konsultacji, dyskusji, chęcią . Dzisiaj ta współpraca jest o wiele lepsza. Możemy mówić o partnerstwie. To jest największa korzyść. 
A: A co ułatwia i stymuluje taka współprace między stowarzyszeniem a samorządem lokalnym? 
R: Dialog i traktowanie organizacji pozarządowych i potencjałów w nich tkwiących bardzo poważnie przez samorząd. Chęć dialogu, jakby otwartość na te działania ale tez takie bezpośrednie bycie bliżej działań stowarzyszeń, odwiedzanie ich na, na, w tych miejscach, w których działają. Tak. 
A: Jakie jest pana zdaniem przygotowanie stowarzyszenia do współpracy z samorządem lokalnym? 
R: No stowarzyszenie przez te lata dostało, że tak powiem, ciężką szkołę i to musiało zaowocować koniecznością szkolenia się w tych zakresach. W związku z tym jeżeli realizujemy jakieś zadanie, które bezpośrednio wynika z ustawy to… no to jedna jak i druga strona jest właściwie przygotowana choćby od strony merytorycznej. 
A: Jaka jest siła stowarzyszenia w gminie, powiecie, województwie? 
R: Bardzo ogólnie to myślę, że w stowarzyszeniach drzemie ogromna energia. wiele stowarzyszeń jej nie wykorzystuje do tej pory ale to jest proces. Myślę, że zdecydowanie lepiej będzie w przyszłości. Będzie tych stowarzyszeń więcej, na co mam nadzieje. Natomiast siła naszego stowarzyszenia myśle, że jest istotna. 
A: Jakby miał pan komuś kto nie zna państwa organizacji opisać pozycje organizacji w gminie powiecie. 
R: Ile mam na to zdań. 
A: Kilkoma słowami. 
R: Kilkoma słowami pozycję? 
A: Kilkoma zdaniami. 
R: Pozycje tak? 
A: Tak. 
R: Pozycja często jest utożsamiana z pojęciem siły. Czy o takie rozumienie pozycji mówimy czy mówimy pozycje w znaczeniu miejsca. 
A: Chodzi o pozycje w znaczeniu 
R: Ranga, ważność. O tym mówimy? 
A: Tak. 
R: Jesteśmy, jesteśmy jedyna organizacją pozarządową na terenie Nowego Sącza ale również powiatu, jedna z absolutnie pierwszych na terenie województwa małopolskiego, która podjęła problem osób bezdomnych w zdecydowanie szerszym zakresie niż tylko realizowanie obowiązków wynikających z ustawy czyli danie dachu nad głową, schronienia. To co nas interesuje, nasza działalność jest nakierowana przede wszystkim na zmotywowanie tych osób do rozpoczęcia procesu, który mógłby skutkować zmianą jakości ich życia… Osoby, z którymi w tym zakresie współpracujemy, takim najistotniejszym wydaje mi się, największa korzyścią, której doświadczają to jest możliwość doświadczania poczucia, że rzeczywiście są czegoś warte. Bezdomność prowadzi do, do ogromnej dewaluacji… wartości własnej osoby. To co tym osobom proponujemy to zmiana, która… która odbywa się na poziomie postrzegania samego siebie ale również postrzegania tych osób przez społeczność lokalną. 
A: Co pana zdaniem decyduje o pozycji organizacji w regionie, w gminie, w powiecie? 
R: Wiarygodność, skuteczność… i im organizacja jest bliżej tych ludzi, których reprezentuje tym jej pozycja jest tutaj istotniejsza. 
A: A co jest najważniejsze spośród tego co pan wymienił? 
R: Wiarygodności i profesjonalizm również, no właśnie. 
A: Wspominał pan o tym, że samorząd lokalny konsultuje się z organizacjami pozarządowymi. 
R: jak w całym kraju. 
A: Jaki udział mają organizacje pozarządowe w podejmowaniu decyzji przez samorząd? 
R: No mam nadzieje, że ten głos się liczy aczkolwiek jakby podział budżetu miasta nie do końca potwierdza to co mówię, nie do końca daje mi przekonanie, że tak jest. 
A: (Były jakieś konkretne decyzje samorządu konsultowane?) 
R: No konsultowanie, choćby konsultacje z zakresu strategii miasta, poszczególnych, poszczególnych obszarach działalności. To jest ta najistotniejsza forma konsultacji no i konsekwencja tego jest podział środków. Myślę, że nie do końca miasto się wsłuchuje w ten głos organizacji pozarządowych. Chciałoby się żeby było lepiej. 
A: A jak wyglądają takie konsultacje? 
R: Często jest to charakter ankiety rzadziej bezpośrednich konsultacji, które my sobie z reguły cenimy dużo bardziej. 
A: Jeżeli zdarzają się bezpośrednie kontakty to jakie organizacje biorą udział w tych konsultacjach? 
R: Hmm. 
A: Bo rozumiem, ze ankiety są rozsyłane do wszystkich. Tak? 
R: Ankiety są rozsyłane z tego co ja wiem ale to są proszę pana pytania do miasta, do samorządu prawda, nie do mnie. Ja nie znam procedur. Myślę, że tam takie szczegółowe pytanie to pan by uzyskał odpowiedź. Z tego co mi wiadomo do wszystkich organizacji. A odpowiedzi odsyłają te, które chcą. 
A: Gdyby pan sobie wyobraził, ze ma pan wyłonić reprezentanta organizacji pozarządowych, który reprezentowałby interesy środowiska. Kto to by był? Czy to byłaby organizacja czy może osoba? 
R: Ja bym wolał, żeby to była organizacja czy komitet na przykład. 
A: Jaka to by była organizacja? 
R: To mogłaby być organizacja pozarzą, to mogłaby być federacja oczywiście, to ale jakby na równym miejscu w tej reprezentacji wydaje się to mógłby być komitet przedstawicieli organizacji, niekoniecznie jakoś sformalizowany, zwłaszcza jeżeli mówimy o polu działań lokalnych, to niekoniecznie musi być struktura sformalizowana w postaci organizacji parasolowej. 
A: Czy na dzień dzisiejszy widzi pan jakiegoś reprezentanta, który mógłby się podjąć takiej funkcji? 
R: Czy wyobrażam sobie, czy widzę? 
A: Czy widzi pan kogoś takiego kto. 
R: Tutaj w Nowym Sączu. O tym mówimy? 
A: Tak. 
R: Nie, nie widzę takiego reprezentanta. 
A: Czy chciałby pan na coś jeszcze zwrócić uwagę? W toku całej tej wypowiedzi. 
R: Na temat ostatniego pytania? 
A: Nie na temat całego wywiadu. Chciałby pan jeszcze coś dodać? 
R: Dobrze. To zróbmy trzy minuty przerwy ja się zastanowię i chętnie dodam. 
A: Dobrze w takim razie zróbmy kilka minut przerwy. 
R: Niech pan zastopuje. Może pan się napiję czegoś? ((przerwa połączona ze zwiedzaniem ośrodka)) 
R: Tam zasadniczo o ile sobie przypominam nie były, pytania nie były adresowane jakby do misji, którą się zajmujemy ale chyba warto i również o tym 
A: Proszę bardzo o celach. Zaznaczył pan sam, że nie [chce pan mówić o celach. 
R: [wspomnieć 
A: o celach stowarzyszenia więc może pan teraz opowie właśnie coś o tych celach, bo to akurat gdzieś tam zostało pominięte. 
R: Em… No takim celem, którym możemy znaleźć w statucie jest, to jest tworzenie miejsc życia i pracy dla osób wykluczonych społecznie. Szczególnie z uwzględnieniem osób bezdomnych i to o czym przed chwilka rozmawialiśmy ((uczenie korzystających z ośrodka odpowiedzialności za swoje życie)) czyli o odpowiedzialności to, to jest ten obszar, to jest to pojęcie, które chyba jest najbliżej tej naszej recepty na pomaganie osobom bezdomnym. Często jest tak, że absolutnie nie wystarczy dać komuś pracę i dach nad głową żeby przestał być człowiekiem bezdomnym. Oczywiście jest to dużo głębszy problem. Jakby działanie… możliwość współpracy z innymi podobnymi wspólnotami daje nam pełne przekonanie, że to czego tym osobom bardzo zabrakło to jest związane z potrzeba bycia bliżej drugiego człowieka. To poczucie samotności, wyobcowania często powodowało, że jakby wchodzenie w bezdomność odbywało się bardzo szybko i konsekwencje tej bezdomności były bardzo dotkliwe dla tych osób. To jest odbudowa całego człowieka i o tym możemy mówić jeżeli myślimy o wspólnocie Emaus… Jakoś tak króciutko. 
A: Dziękuje bardzo. 
R: Ja również.