Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_KRA075_161011.15_M03 
Czas nagrania: 59 m 38 s 
            Ankieter: Jagoda Dziuba 
  
M: Proszę opowiedzieć krótko o swojej organizacji pozarządowej. Jak powstała, jakie były jej cele początkowe. 
R: Może tak. Wiosna w ogóle wywodzi się ze środowiska osób, które razem z księdzem Jackiem Stryczkiem tworzyły kiedyś duszpasterstwo akademickie świętej Anny w Krakowie w latach 95-99. I ksiądz Jacek jest obecnie prezesem Wiosny, ówcześnie w tamtych latach właśnie był duszpasterzem akademickim już w kolegiacie. Grupa osób takich mocno zaangażowanych wtedy w nim różne akcje typu, nie wiem, Chrześcijańskie Dni Żaka czy też różne akcje charytatywne, bo jakby dużo rzeczy robiliśmy, podjęła taką decyzję o wspólnym zrobieniu czegoś, w ogóle na polu społecznym, kiedy kończyliśmy mniej więcej studia, zaczynaliśmy swoją pracę i nie chcieliśmy jakby też tracić pewnych wartości czy ideałów, które żyły w nas, no, tak jakby na bieżąco jeszcze wtedy w życiu studenckim. W 2001 roku w lutym było spotkanie takie założycielskie, a w październiku, dokładnie 10-go października 2001 zostaliśmy zarejestrowani właśnie w tym krakowskim sądzie. I może same w ogóle początki byłyby takie, bym powiedziała, mocno marzycielsko-idealistyczne i coś z tamtego ducha na pewno zostało, tylko jakby tutaj chcę to podkreślić, że jakby my przede wszystkim wierzyliśmy w sens robienia czegoś, czegoś w ogóle dobrego, no, po prostu w społeczeństwie i coś co by… Znaczy generalnie nawiązując nawet  mówiliśmy głośno, że wartości jakby wyrosły oczywiście z chrześcijaństwa, czy, no, bez względu na to, czy to organizacja będzie świecka czy katolicka, my jesteśmy organizacją świecką, to powinny mieć swój sposób i wyraz przełożenia na takie życie codzienne. Szukaliśmy, generalnie robiliśmy wtedy bardzo różne rzeczy. Jakieś… jak to się nazywało dokładnie? Boże, zapomniałam. Ciśnienie. Może zaraz. Generalnie no, np. dwóch moich znajomych miało taką akcję Tandem, gdzie łączyliśmy studentów Polaków ze studentami obcokrajowcami, żeby uczyli się wzajemnie języka. I wtedy to była w ogóle nowość w kraju. Były różne fiesty organizowane, właśnie a la takie imprezy, takie śpiewno-grające, z jakimś poczęstunkiem dla osób zaprzyjaźnionych. Przy tym dyskusje na różne ciekawe tematy. Dzisiejsza "Szlachetna Paczka", o której na pewno pani słyszała, w 2001 roku nazywała się "Twarzą w twarz" i zaczynaliśmy od pomocy 30-tu rodzinom, a teraz mamy pulę 5 tysięcy, nie? No, generalnie różne rzeczy były robione i tak mniej więcej po dwóch latach próbowaliśmy jakby znaleźć swój profil dla swojej działalności. Wyklarowało się to w ten sposób, że po pierwsze tak. Nie jesteśmy organizacją charytatywną, tylko nazywamy się "pośrednikami dobroci". To jest jakby profil organizacji. To oznacza, że projekty są w taki sposób realizowane czy układane, żeby znaleźć daną grupę potrzebujących i znaleźć mechanizm najbardziej właściwy, żeby tej grupie pomóc. Znaleźć tych, którzy tej grupie pomogą. I w taki sposób, by ta pomoc była na prawdę taka mądra, skuteczna i nie demoralizowała. I to jest jakby takie bardzo takie... wytyczne, że tak powiem, tych działań. Właśnie pierwszym, to co teraz powiedziałam na przykładzie paczki. Jak się ma ta reguła właśnie do tej akcji. Wolontariusze poszukują rodzin potrzebujących. Do jednej rodziny wchodzi, tak jak pani jest ankieterem, wchodzi też wolontariusz ankieter. Ma swoje specjalne narzędzia do tego, żeby sprawdzić czego ta rodzina potrzebuje. Dane są skrupulatnie zapisane. Tutaj oczywiście też wchodzą kwestie danych zarobków i tak dalej. Oczywiście obserwacja przy tym, czy nie ma w rodzinie patologii, bo jeżeli na przykład jest, nie wiem, członek rodziny pijany, to to też jest zawsze do dyskusji, co w tej sytuacji zrobić. Generalnie dane są później wklepane do internetu, do takiej specjalnej bazy danych. Oczywiście z całą ochroną danych osobowych, ale mamy taką wewnętrzną bazę, która z kolei ujawniana jest na zewnątrz, ale tylko... Znaczy potrzeby są oczywiście o danej rodzinie tak opisane, żeby nie było tam, wiadomo, nazwiska, tylko zawsze jest imię, wiek, czasem są dane też, imiona są zmienione. Po takim umieszczeniu w bazie danych darczyńcy mogą w grudniu czy pod koniec listopada wybierać sobie dowolną rodzinę i kompletować takie prezenty, paczki dla akurat tej, a nie innej rodziny. I akcja różni się o tyle od innych, że tak. Po pierwsze nie ma organizowanej, nie wiem, zbiórki odzieży, nie wiem, w jakiś sposób bezosobowy i na zasadzie, że "co mi zbywa, no to komuś dam". Tylko jest to faktycznie kompletowanie prezentu, który jest ściśle związany z potrzebą danej rodziny. Także to jest takie bardzo indywidualne nastawienie. No i przede wszytskim jest potrzeba diagnozowana, a nie ma tak, że, no, tam powiedzmy w jakimś MOPSie ktoś tam sobie widnieje i to też jest takie wszystko tylko na papierze. I ta akcja jak najbardziej oddaje pośrednictwo. Akademia Przyszłości, drugi projekt, Unia koordynuje, organizowany jest od 2003 roku. Tutaj z kolei studenci pracują z dziećmi z rodzin takich trudniejszych, też z jakimiś dysfunkcjami. Z dziećmi, które przeżywają takie permanentne, jak my to mówimy, niepowodzenie szkolne. I student raz spotyka się w tygodniu, jeden na jeden, idywidualnie, w szkole. Pracuje wokół danego przedmiotu, aczkolwiek nie są to korepetycje, tylko jakby taka praca na łatwych zadaniach, żeby w dzieciach podnieść ich wartość samych siebie. I żeby ta nauka, która jest w jakiś sposób zablokowana, negatywnie kojarzona, stawała się dla nich po części taką zabawą i czymś, co pokaże im, że w zasadzie to jest klucz do tego, zeby ich życie wyglądało inaczej. Akademia Przyszłości do tego ma jeszcze... Acha, tu jeszcze powiem może tak a propos skali projektu. Paczka jest w całej Polsce od 2006 roku, w tym roku ostatnim dotarliśmy do 5 tysięcy rodzin. Ta pomoc systematycznie wzrastała, no tam wiadomo, od pierwszyej edycji, zaczynaliśmy tak jak mówiłam od 30-tu rodzin. Akademia jest w 10 miastach Polski, przede wszystkim akademickich, bo tutaj pracują studenci i w tym roku obejmujemy pomocą ponad 500 dzieci. Obliczyliśmy, znaczy nie ja, dział PRu, marketingu, że w ciągu tych ośmiu lat wartość pomocy naszej sięgnęła prawie 10 milionów.   
M: A mówiła pani o ideałach. Co stało na przeszkodzie, żeby zrealizować te ideały i te pierwotne cele?  
R: Jeżeli tak to wybrzmiało, to bym powiedziała, że nie chciałam, żeby... Znaczy inaczej powiem. Wiosna jest bardzo idealistyczna. My ciągle żyjemy ideałami. Oczywiście to jest też charyzma prezesa naszego. Ale nie wiem, jeżeli jest an przykład ideał miłości wzajemnej, on jest ciągle powtarzany, to to się łączy z tym, że mamy tak pomagać, żeby ci, którzy pomagamy też pomagali, a nie demoralizowała ich ta pomoc. I ten profil i różne ideały są. Nawet idea np. Akademii Przyszłości jest każde dziecko ma prawo do sukcesu. My normalnie jawnie mówimy, że to jest przewodnia idea Akademii. To, co powiedziałam na początku raczej wiąże się z tym, że gdybym... dzisiaj patrzę na potrzeby organizacji, na cały skomplikowany system struktury organizacyjne, nie wiem, zarządzania na skalę po prostu jakby wszystkich tych elementów organizacji, to chodzi mi o to, że my wtedy byliśmy na prawdę takie szczypiorki, które sobie nie zdawały sprawy, że to po pierwsze osiągnie taki moment rozwoju i że są po prostu takie potrzeby i to jest jakby wszystko wymaga, mówię, wielu też nakładów finansowych. Wtedy sobie, nie wiem, wymyśliliśmy, że będziemy w ogóle się posługiwać tylko przez internet i w ogóle praktycznie... w ogóle będziemy najbiedniejszą organizacją na zasadzie, że sobie poradzimy w ogóle jakoś tam. Znaczy to w tym sensie jakby byliśmy bardziej idealistyczni. Tacy no. Ale jakby taki ten duch ja myślę, że on jakoś tam towarzyszy nam. Bo też tempo rozwoju i takie ogromne ryzyko też podejmowania różnych decyzji, to też jest w Wiośnie. I tutaj po prostu ciągle jest ruch, naprawdę.  Tu jak ktoś bliżej jest to wręcz po prostu to... to koło się nie zatrzymuje praktycznie.   
M: To czego te ryzykowne decyzje najczęściej dotyczą?  
R: Czego? To jest dobre pytanie. No np. 2007 rok, mamy mały zasób środków finansowych, ale czy jakiś tam, wiadomo, jest ograniczony, ale podjęta jest decyzja, że spróbujemy mimo wszystko pomóc czterem tysiącom rodzin. A pomimo, że my nie dajemy jakby pieniędzy na te paczki i tych ludzi, ale tu jest cała logistyka, wszystkie szkolenia dla wolontariuszy, to wymaga. No i jakoś to się mimo wszystko udaje. To tak bym powiedziała. Albo na przykład, nie wiem, Akademia była przez 3 lata w Krakowie, po czym taką dostaję dyrektywę, że ma być w całej Polsce i nie potrafię sobie tego wyobrazić. Po czym po dwóch latach projekt jest w tych dziesięciu miastach. Kwestia jest tylko przepracowania tego w głowie, jak pewne rzeczy zrobić. Chociaż na początku się wydaje, że to jest niemożliwe. To są takie. Także bym powiedziała ryzyko co do pewnych wytycznych, taki sposób jakby wizji też, patrzenia w taki właśnie wizyjny sposób, a nie tylko w taki od kreski do kreski.   
M: A co uznałaby pani za największe osiągnięcie Wiosny?  
R: Też fajne pytanie. [śmiech] Znaczy chyba nie mogę stwierdzić, że jest jakieś jedno osiągnięcie takie, nie wiem, szczególne, które mi przychodzi do głowy, ale na pewno skala, w jakiej pracujemy. Czyli właśnie cały kraj, a wychodzimy też, bo mamy kontakty gdzieś tam w Rosji czy w Stanach gdzieś właśnie współpracujących z nami osób. Czyli skala w ogóle ilości wolontariuszy i skala tych, do których pomoc dociera. Na pewno osiągnięciem jest taka permanentna zmiana na lepsze. Także po roku niemal w każdym projekcie, w każdym działaniu są jakieś zmiany wprowadzane. Czy to właśnie w systemie zarządzania, z okazji doprecyzowania, nie wiem, takiego typu szkoleń. Generalnie to też wymaga bardzo dużej takiej elastyczności dla pracowników. A im, tak jak mówię, to koło napędowe jest takie bardzo mocne, a te zmiany ciągle postępują i jak to się mówi Wiosna się kręci. Przeżyliśmy też przynajmniej trzy kryzysy finansowe i nie załamaliśmy się też. I to pamiętam takie momenty kiedy też dużo ludzi jakby nas wsparło, a ja wiem, że to dla NGOsów wcale nie jest takie proste, jeżeli są właśnie jakieś wahnięcia na rynku czy po prostu coś nagle, nie wiem, jakiś grant jest niewygrany i trzeba sobie radzić dalej. No nie wiem. Sukcesem też jest to, że właśnie teraz też jest Akademia Przyszłości jest realizowana z tzw. mechanizmów norweskich. To są pieniądze paraunijne, po prostu wygraliśmy duży grant, czy tak jak Wiosna Liderów to też właśnie tutaj z mechanizmów norweskich był realizowany projekt. A więc to już nie są tylko małe granty tak zwane, właśnie krajowe, tylko ten budżet. No żeby wygrać taki projekt to też trzeba u nich wniosek napisać i wiedzieć, mieć jakieś doświadczenie, lub sprawnie odnosić sukcesy. A sukcesem na pewno jest dobry PR organizacji. Takie środowiska, które też w jakiś sposób współpracują z nami, myślę tutaj o takich bardzo mocnych partnerach, jak BP, no bo tutaj jest takim oficjalnym sponsorem przede wszystkim Akademii, ale nie tylko. Nie wiem, lubimy się z Motorolą, z Safe Holdings, z Bankiem BS, to są bardzo poważni już partnerzy. To też na pewno. I ludzie, ludzie który wyszli też często spod naszej ręki, tacy młodzi, też to jest takie fajne.   
M: Powiedziała pani, że Wiosna ma osobowość prawną, zaczęła działać jeszcze nie mając właściwie tej osobowości prawnej. Jakie są tego dobre i złe strony?  
R: Sama Wiosna jako organizacja formalnie ruszyła w zasadzie od osobowości prawnej, od sądu. Tu raczej środowisko, które tworzyło Wiosnę było nieformalne. Ale my nigdy nie byliśmy w takim czasie, że... bo to też nie było kilka miesięcy, bo to w lutym było spotkanie założycielskie, a w październiku już byliśmy zarejestrowani, więc trudno mi nawet mówić o tych miesiącach, prawda. Na pewno wydaje mi się, że osobowo- jakby tutaj nie mamy z kolei takich znajomości specjalizacyjnej, nie wiem o tym jak działają organizacje bez takiej osobowości jak my. Boję się, że to jest bardzo, no, zapewnia to pewną stabilność. Kiedy pisze się granty no to też ten odpis z KRSu on jakby poświadcza... no co? Jakby pewną strukturę. Jakby ktoś nas też, nie wiem, sprawdza, nie działamy sobie gdzieś tam w obłokach czy gdzieś tam, no. Znaczy nie mówię oczywiście o tym, że ci, którzy nie mają osobowości, działają w obłokach. Ale dla mnie jest to jakiś grunt też. Prawo to pewien grunt, na którym też organizacja może stabilnie działać i rozwijać się.   
M: Wiosna jest też organizacją pożytku publicznego.   
R: Dokładnie.  
M: I co o tym zadecydowało, że staliście się państwo organizacją pożytku publicznego?  
R: To w 2004 roku chyba, tak, koleżanka podjęła decyzję, czysto takie bym powiedziała, no, zaradność po prostu, że jeżeli... Bo tu nie wiem, czy pani chodzi o to, że podjęliśmy decyzję o tym, żeby wnioskować? No to po prostu zaradność zarządu. Jeżeli jedna z nóg finansowania to może być 1% chociażby, no bo wiadomo, że tutaj wchodzi to w grę, to dlaczego nie, prawda? No i spełniliśmy w zasadzie szybko warunki tam, bo w jednym roku chyba tylko.   
M: A co się po tym fakcie zmieniło w sposobie działalności organizacji? 
R: W sposobie działalności? Wie pani co, nie łączę zmiany sposobu działalności Wiosny szczególnie z faktem, że jesteśmy organizacją pożytku publicznego. Dlatego, że pewne założenia, cele, idee, one jakby były i są bez względu na to, czy my jesteśmy tą organizacją, czy nie. W praktyce no to na pewno wygląda to tak, że jeżeli przychodzi ten czas kampanii jednego procenta czy... to już tak mówię na prawdę czysto praktycznie. No to wiadomo, że się organizacja jeszcze bardziej nastawia na zebranie danych, podsumowań, co wypromować, dlaczego warto w nas inwestować. I to też jakby pomaga, no nie wiem, w pewnych refleksjach czy jakichś tam zmianach, ale mówię, gdybyśmy nawet tego nie mieli, to i tak byśmy to robili. Znaczy, co się zmienia? Na pewno jeśli wpływają pieniądze z jednego procenta, no to też mówię, jesteśmy stabilniejsi i my wtedy możemy podejmować też szybciej i łatwiej decyzje. Przekierowujemy pieniądze tak, tutaj dajemy sobie takie zabezpieczenie, wiadomo. A jak człowiek nie ma nic, no to się tylko skupia na tym, że nie ma nic, a nie na tym, że może coś zrobić. No tu powiedzmy że to też w jakiś sposób tutaj jest. No i po prostu system bezpieczeństwo jakieś takie, mówię, finansowe, które jest konieczne też żeby istnieć po prostu.   
M: Tak, rozumiem. A czy organizacja jest członkiem federacji albo koalicji organizacji pozarządowych?  
R: Nie. Może powiem tak. Nie formalnie. W 2005 roku z inicjatywy Wiosny powstało coś takiego, jak platforma na rzecz wolontariatu, z Siemachą, z ZHRem, z ZHP, z PAHem. Potem jeszcze dołączyło "Mimo wszystko" i StRiM. Największym chyba sukcesem platformy bym powiedziała jest to, że wypracowaliśmy wtedy razem standardy pracy z wolontariuszami. I jak zachęcaliśmy się do tego, że będziemy tak wszyscy pracować. Zresztą Wiosna potem robiła szkolenia dla innych organizacji z tego. Tak jest kwesta szkoleń, rekrutacji i umów, takie rzeczy, które nie wynikają bezpośrednio z ustawy o organizacjach pożytku publicznego, tylko jest bardziej kwestia pewnych zasad współpracy właśnie z wolontariuszami, które nie są, mówię, koniecznie prawnie zapisane tam w sejmie. I nam osobiście jakby to bardzo pomaga, bo jakby daje też pewne wytyczne samemu sobie, jak z tymi ludźmi pracować. Przez jakiś czas też się wspieraliśmy w jednym procencie, ale wiadomo, że tutaj po prostu każda organizacja chce dla siebie jak najwięcej zyskać. Więc to było bardzo trudne, nie ukrywam. Mieliśmy też taką wspólną platformę Działaj.pl. To też było z inicjatywy Wiosny, takie internetowe pośrednictwo między organizacjami a chętnymi do wolontariatu. W ostatnich dwóch latach troszeczkę ta współpraca się zatrzymała. Z takiej po prostu nawet śmiesznej przyczyny, bo pracownik nasz, który się tym zajmował po prostu odszedł z zespołu. Ale, nie wiem, czy jakieś tam różne konferencje są, to się wzajemnie zapraszamy, chociaż mówię, teraz troszeczkę mniej. I Siemacha też zaprosiła nas do takiej federacji Metropolitan Network, ale... czyli taki... był taki pomysł na federację organizacji pracujących dla dzieci, ale po prostu też się wszystko rozbiło o sąd. I z kolei właśnie Siemacha miał problemy, żeby... pomimo że tutaj mieliśmy jakieś tam pomysły na jakąś tam strukturę wspólnej pracy, no nie zatwierdzili im chyba. Znaczy generalnie po prostu rozbiło się to jakoś o prawo. Ja nie znam szczegółów niczego. Więc w tej chwili jakby bardziej działamy tak samodzielnie, tak bym powiedziała.   
M: A proszę krótko opisać strukturę organizacji.  
R: A teraz chodzi pani o pracę zespołu czy o strukturę stowarzyszenia pod kątem prawnym?  
M: O strukturę stowarzyszenia.  
R: OK. W tej chwili na liście członków stowarzyszenia są 22 osoby, 5-osobowy zarząd tworzy prezes i dwóch wiceprezesów, jeden skarbnik i jeden sekretarz. No i mamy trójosobową komisję rewizyjną. Najwyższą władzę ma zgromadzenie walne członków, które spotyka się minimum raz do roku na zgromadzeniu, które zatwierdza oczywiście sprawozdanie finansowe i merytoryczne za rok poprzedzający i wtedy członkowie udzielają absolutorium dla zarządu. Raz na 4 lata spotykamy się na zgromadzeniu, którego celem jest podjęcie decyzji co do następnych kandydatów do zarządu i do komisji. Natomiast oprócz tego no oczywiście zespół, wiadomo, stowarzyszenie zatrudnia swoich pracowników.  
M: Ilu pracowników?  
R: Teraz musiałabym policzyć, bo były znowu zmiany. Mogę to zrobić przy pani szybko, bo... [śmiech]  
M: Dobrze. 
R: Prezes pracuje jako wolontariusz, nie jest pracownikiem. Ale oprócz tego jest jeden dyrektor operacyjny, jeden dyrektor do spraw PRu i marketingu, jeden menadżer do spraw PRu i marketingu, jeden menadżer do spraw PRu. Jeden specjalista do spraw marketingu internetowego, asystent zarządu, specjalista do spraw finansowych, dwóch koordynatorów projektu od Paczki i Akademii Przyszłości. Dalej koordynator regionalny Akademii, to jest dziesięć. I to są etatowi pracownicy. Natomiast jeszcze mamy umowę zlecenia tutaj dla grafika, dla asystenta do spraw promocji, mamy dwóch stażystów w tej chwili. No i jeszcze w Polsce mamy na umowę zlecenia koordynatorów regionalnych i Akademii, i paczki. Czyli 10 jest etatowych, plus prezes, plus te wszystkie umowy zlecenia gdzieś tam po Polsce.   
M: Jak często korzysta stowarzyszenie z pomocy wolontariuszy?  
R: [śmiech] Bym powiedziała nieustannie. To znaczy tak. Wiosna ma taką specyfikę, że u nas nie ma tak, że ktoś chce zostać wolontariuszem, przychodzi sobie i robi co chce, tylko u nas stanowisko wolontariusza jest sprokurowane do jego obowiązków w danym projekcie. Czyli jak rekrutujemy, to rekrutujemy na konkretne stanowisko. Jeżeli Akademia Przyszłości jest projektem edukacyjnym całorocznym, to to trwa po prostu cały rok, jest nieustanny, z wyjątkiem wakacji. W Paczce, ponieważ jest to praca taka, bym powiedziała, już mocniej zintensyfikowana od września do końca grudnia, no to znowu te pół roku jest prawie dwa tysiące wolontariuszy w Paczce. Natomiast w biurze to są takie poszczególne tylko jednostki, które na przykład chcą u nas pracować, dajmy na to przy pracach biurowych, przy finansiście tam, nie wiem, trzy miesiące. No to przyjmuje się, jest taka osoba rekrutowana, podpisywana jest z nią oczywiście umowa przygotowana. Ale to można powiedzieć, że cały rok, w zależności od projektów i tak jak powiedziałam, jeszcze to podkreślę, że to nie wolontariusze pomagają nam, nam jako nam, tylko po prostu są zapraszani do realizacji konkretnych zadań i do pomocy tym, dla których Wiosna poniekąd żyje.   
M: A takich stałych wolontariuszy mają państwo? 
R: Znaczy takich stałych w sensie biura, czy w sensie...?  
M: I w biurze i przy tych projektach.  
R: Pytanie, co to znaczy "stałych"? Bo powiedziałabym tak, że najczęściej jeżeli ktoś zostaje, no to zostaje dwa lata. To jest taka średnia. Są osoby, na przykład mam taką osobę, która 5 lat pracuje z nami przy Akademii. Mam osoby, które pracują 3 lata, są takie, które najczęściej rok pracują na przykład tylko. Powiedziałabym, że około 40% gdybym patrzyła na wszystkie lata, to jest taka liczba tych stałych tak zwanych, czyli tych dwulatków, tak bym odpowiedziała.  
M: Jak wygląda sposób podejmowania decyzji w stowarzyszeniu Wiosna?  
R: To też zależy... może inaczej. Na co dzień, ponieważ tutaj, jak mówiłam na początku, jest bardzo dużo pracy takiej bieżącej, planujemy zadania z wyprzedzeniem tygodnia, czasem miesiąca, czasem pół roku. I wyodrębniamy takie nieformalny zarząd zespołu. Czyli to nie jest ten zarząd, o którym pani mówiłam prawny, tylko tutaj właśnie siada prezes z dyrektorkami, z menadżerkami. I wiadomo każdy, generalnie w ogóle pracownicy są bardzo samodzielni, mają swoje działy i jakby są odpowiedzialni za te dane zadania w całości. Natomiast jeżeli coś, no wiadomo, trzeba zaplanować czy podjąć, to jest to omawiane na zarządzie wspólnie, ale zawsze ostatnią decyzję ma prezes.  
M: Czy te decyzje konsultowane są właśnie z pracownikami etatowymi w stowarzyszeniu?  
R: Przede wszystkim z pracownikami, którzy należą do tego zarządu tego zespołu, tego nieformalnego grona takiego zarządu.   
M: Chciałabym teraz porozmawiać o współpracy i relacjach z innymi organizacjami. Z jakimi organizacjami kontaktują się państwo tutaj w Krakowie, bądź w powiecie, czy też w regionie?  
R: Powiem tak, że w ostatnim roku te kontakty są bardzo skromne. Dobrze, że nie ma nawet takiej potrzeby, znaczy no nie było takiej potrzeby, nie wiem, nawet w ostatnim czasie. Mieliśmy współpracę przy jednym z projektów Sursum Corda. My się akurat z tym stowarzyszeniem, bo akurat się kolegujemy z jego prezesem, Marcinem Kałużnym. Swojego czasu też z dwa lata współpracowałam też z taką małą fundacją Archon z Myślenic. W Krakowie chyba najwięcej działań było we współpracy z Siemachą, bo koordynatorka z Siemachy była kiedyś też naszym pracownikiem, więc tutaj przy różnych szkoleniach, prezentacjach tutaj jak były ona też uczestniczyła w pracy. Prezes też trochę wyższy pracował też z panią Dymną przy okazji Rady Pożytku Publicznego, bo akurat oboje byli w tej radzie, no więc jakby siłą rzeczy ten kontakt był nawiązany. W tamtym roku jak mieliśmy konferencję o przywódcach chyba, także to też były wymienione wszystkie te organizacje, o których pani mówiłam. I tutaj jeszcze z wolontariatem misyjnym też utrzymywaliśmy kontakt. Właśnie zapomniałam powiedzieć, nie wiem, czy mówiłam przy platformie. I jeszcze jedna organizacja przychodzi mi do głowy. Acha, "Mam marzenie" też na tej konferencji było zaproszone. Także no generalnie takie te czołowe z Krakowa, no to jakoś tam, powiedzmy, że się ocieramy, ale to nie ma tak, że ta współpraca jest jakaś taka, nie wiem, stała, ciągła, intensywna. Nie ma tak.   
M: A czy zdarzyła się taka sytuacja, w której ktoś zaproponował państwu współpracę a państwo odmówili?  
R: Myśli pani o Krakowie, czy o powiecie, czy o Polsce?  
M: O regionie bardziej, o Krakowie, o regionie.  
R: Bardziej o regionie. Znaczy powiem szczerze, że sobie nie przypominam. Bo to jest, tak jak powiedziałam, jak Siemacha zapraszał nas do federacji, no to oczywiście weszliśmy w to. Był swojego czasu w 2006 roku prowadziliśmy te intensywne szkolenia dla organizacji pozarządowych, więc to też jakby my wychodziliśmy poniekąd na przeciw. Naprawdę nie przypominam sobie. Są takie małe organizacje też, które czasami ściągają, po prostu przyjeżdżają z Polski, np. z lubelskiego nawet, żeby poznać w ogóle strukturę Wiosny od środka. Tak na takie wizyty studyjne do nas przyjeżdżają. Więc jak się mogą czegoś nauczyć, to nie ma problemu dla nas, żeby ich zaprosić.   
M: A właśnie w skali kraju była taka sytuacja, że ktoś zaproponował współpracę a państwo odmówili?  
R: Nie było takiej sytuacji. Mieliśmy raz sytuację ze stowarzyszeniem, któremu my zaproponowaliśmy pomoc, ale ona się średnio układała, więc nie chcę też wymieniać jej. To był jedyny przypadek przy Szlachetnej Paczce, tam kwestia była organizowania po prostu projektu według standardów ich, a tutaj oczywiście my na to nie możemy pozwolić. Jeżeli coś promujemy, to musi być jakby marka zachowana i reguły nasze. Także nie przypominam sobie, żeby były jakieś takie, nie wiem, cięcia.  
M: Mówiła pani, że większość tej współpracy układa się od przypadku do przypadku. A czy są właściwie jakieś zewnętrzne przeszkody do stałej współpracy z tymi organizacjami?   
R: Powiem tak. Z takich naszych doświadczeń to jest, znaczy może z moich, o, tak może będzie mi łatwiej. Bo ja też tam się jakoś ocierałam. To jest tak, że każda organizacja, wiadomo, ma swój profil, swoje jakieś wytyczne, swój sposób myślenia też, działania i każdy tą swoją odrębność chce zachować, to jest naturalne. Z kolei jeżeli spotyka się ze sobą organizacja, która no właśnie, nie wiem, działa powiedzmy 7 lat i ma taki, a nie inny budżet z malutką organizacją, która dopiero pączkuje, to to też jest ekwilibrystyka, żeby no jakoś sensownie tą współpracę ułożyć. Nie wiem, bardziej taka bym rzekła... O, teraz mi się przypomniała jedna rzecz. Uczestnicy naszego projektu Wiosna Liderów, organizował kampanię, właśnie przyczyna wolontariat. Wtedy zaprosili właśnie do współpracy, jakąś dam ulotkę zaraz. [idzie po ulotkę] Część organizacji zabrała, za pomocą internetu też fajnie weszli w to. Myślę że właśnie bezpiecznie, znaczy bezpiecznie, dobrze jest organizować takie właśnie imprezy, które promują właśnie albo wolontariat, albo jakąś konferencję na temat działania na rzecz obywateli, że tak powiem szumnie. Czyli coś, co w jakiś sposób spaja coś wspólne dla każdej organizacji. Na przykład budowanie społeczeństwa obywatelskiego jest wyznacznikiem niemalże każdego NGOsa , prawda. Już jakby to się w tym zawiera. Natomiast jeżeli teraz ciężko mi jest wymyśleć jakieś, powiedzmy, bardziej konkretne, czy specyficzne jakieś tam działanie, no to jest wtedy trudniej, no bo mówię, bo każda ma swój profil i swoją działkę. Myślę że tutaj to jest taki temat dość śliski i w ogóle, więc zdarza się po prostu konkurować między sobą, do tego też dochodzi. Ale jest to coś, co jest konieczne do przepracowania, bym powiedziała.   
M: Rozmawiamy o współpracy, a co pani rozumie przez współpracę między organizacjami?  
R: Może tak powiem prosto. Na pewno jest jakaś kwestia wymiany doświadczeń, czyli na przykład jak dobrze współpracować z wolontariuszami, jak skutecznie pozyskiwać fundusze, jak skutecznie pisać projekty, żeby je wygrać, jak skutecznie się promować, jak skutecznie się przebijać do społeczeństwa, do świadomości, jak skutecznie walczyć o 1%. No i wiadomo, że to są takie tematy ważkie, takie bym powiedziała naturalne, więc... Czy to właśnie w kwestii szkoleń czy wzajemnych organizacja właśnie jakichś konferencji. Ewentualnie podejmowania współpracy przy danym projekcie, gdzie się zaprasza też, prawda, jako partnerów, bo też jest coś takiego. To jest dla mnie jakiś rodzaj współpracy na pewno.   
M: A jak ta współpraca wygląda pani zdaniem obecnie tutaj w Krakowie, w całym powiecie, czy też w regionie między organizacjami pozarządowymi?  
R: No właśnie tak jak powiedziałam. Raczej organizacje są na razie same sobie. Nie ma kultury współpracy, takiej gdzie by się na przykład organizacje albo nie czuły zagrożone, albo by nie walczyły tylko o siebie, albo... Organizacje są bardzo niejednolite, to co też już powiedziałam, więc też bym się nie chciała powtarzać. I albo są takie małe pączkujące, albo takie, powiedziałabym weterani troszeczkę na rynku. Więc jak ktoś pędzi do przodu mocno, to też wiadomo, że inaczej też będzie współpracować. Właśnie raczej będzie nauczycielem, prawda, dla takich mniejszych.  
M: A najczęściej kto z kim konkuruje, co wzmacnia tą konkurencję?  
R: Wzmacnia konkurencję na pewno, nie wiem, widać na przykład czyje billboardy są na mieście. To jest taki pierwszy rzut oka, którą organizację najbardziej widać. Albo która organizacja najczęściej gości w mediach. No bo to też jest dla społeczeństwa, prawda, jakiś taki sygnał, że gdzieś tam. Albo w której organizacji jest najwięcej wolontariuszy, która najbardziej tych wolontariuszy przyciąga, to jest takie najbardziej też i dlaczego.  
M: A o co najczęściej konkurują organizacje?  
R: Wie pani co, tak naprawdę to nie wiem. Ale myślę, że kiedy jest 1%, to wszystkim zależy, żeby te finanse po prostu pozyskać w społeczeństwie jak najwięcej. I to nie mówię tutaj jakby źle o nikim, tylko takie jest po prostu życie i to jest w jakiś sposób też normalne. Aczkolwiek to nie jest też rywalizacja taka bym powiedziała, która się jakoś wiąże z czymś brutalnym. Bo tutaj nie ma w ogóle absolutnie czegoś takiego jak np. czarny PR, tak jak między partiami, prawda. W ogóle czegoś takiego nie wchodzi w grę. I Wiosna też nieraz powtarzała, że jak już nie chcesz dać na Wiosnę, to daj na kogokolwiek innego, ale daj. Żeby właśnie wyrabiać w ogóle tę mentalność wśród Polaków, że to jest ważne, żeby dawali ten procent na NGOsy.  
M: A czy widzi pani jakie są konsekwencje tej konkurencji między organizacjami pozarządowymi?  
R: Nie wiem. Naprawdę nie wiem.  
M: A co może osłabiać konkurencję między organizacjami pozarządowymi pani zdaniem?  
R: Może powiem tak. Bo teraz mam dużo różnych myśli w głowie. Jeżeli na przykład myślimy o konkurencji pozytywnej, czy takiej pozytywnej organizacji, żeby organizacje miały naprawdę swój standard, żeby pracowały profesjonalnie, żeby to nie było... Już nie mówiąc o uczciwości, bo to w ogóle dla mnie jest coś normalnego, tylko pewnie gdzieś tam są też takie. To ta konkurencja w takim pozytywnym tego sensie no nie powinna być osłabiana. To jest tak jak pozytywna rywalizacja sportowców, tak bym to powiedziała. Natomiast jeżeli miałaby być jakaś konkurencja negatywna, mówię, ja się na razie z taką nie spotkałam, dlatego też mi trudno teoretyzować, bo nie spotkałam się po prostu.  
M: A z którymi organizacjami stowarzyszenie Wiosna konkuruje najczęściej?  
R: No chyba z Siemachą. Chociaż ja bardzo cenię w ogóle ich, uważam, że wykonują świetną robotę. Także naprawdę ja całym sercem popieram, tym bardziej, że moi uczniowie, byłam kiedyś nauczycielem, chodzili do placówek Siemachy. Ale wydaje mi się, że to jest w ogóle bardzo zdrowa, mocna, dobra organizacja i jest taka widoczna też na przykład w Krakowie, prawda, na rynku. Więc wydaje mi się, że gdybyśmy tak mieli iść, no to tutaj tak powiedzmy łeb w łeb. [śmiech]  
M: A jeszcze jakieś inne organizacje?  
R: Też na pewno się mówi o "Mimo wszystko", prawda, że finanse naprawdę nierówno... w sposób w jaki spływają nawet z jednego procenta są... ta proporcja między naszym kosztem z jednego a "Mimo wszystko" to jest bardzo duża skala. Znaczy w sensie, że tutaj my akurat bardzo słabo wypadamy. Więc tutaj też się zawsze zastanawiamy, czy to jest kwestia tylko pani Anny Dymnej, [śmiech] prawda, czy jeszcze i tak dalej. Ale tutaj oczywiście też pozytywnie.   
M: A proszę podać przykłady kiedy mimo pewnych jakichś przeszkód czy niedogodności udało się z jakąś organizacją coś wspólnie zdziałać.  
R: No to na pewno w projekcie tym Akademii Przyszłości uczestniczył Sursum Corda przez rok i w "Podaruj czas" takiej naszej nowej akcji też fundacja Archon z Myślenic. Oni normalnie przez rok uczestniczyli w naszym projekcie. I zresztą Sursum Corda zatrzymało chyba nawet nasz ten mały projekt w jakiejś tam swojej skali dla siebie. Chociaż w tej chwili to jakby nie jest dokładnie to, co my robimy, ale coś tam zaczerpnęli. No i nie mówiąc o platformie wolontariatu, o której mówiłam na początku.   
M: Proszę jeszcze podać przykłady sytuacji, w której mimo chęci współpracy nie udało się zrealizować jakiegoś przedsięwzięcia. To jedno o którym pani mówiła.  
R: To właśnie to jest to, co najbardziej, no bo to nawet dla Siemachy to było trudne, że po prostu im sie nie udało, bo oni walczyli o to w sądzie tam. Mówię, myśmy się ciągle spotykali, ale to była jakaś taka totalnie bariera prawna.  
M: A jeszcze jakieś inne przykłady takich sytuacji?   
R: No ta jedna, to też niechlubna, o której nie chcę mówić, co też mówiłam przy Paczce, że jakby chcieli po swojemu, jak to się mówi, ponieważ byli zaproszeni przez nas. A tak to nie przypominam sobie jakoś czegoś drastycznego.  
M: A proszę powiedzieć na jakich polach współpraca między organizacjami pozarządowymi jest niemożliwa?  
R: Niemożliwa?  
M: W jakich okolicznościach? Albo współpraca stowarzyszenia Wiosna z jakąś inną organizacją.  
R: No na pewno nie byłaby możliwa jeżeli na przykład jest system wartości, tak mi się wydaje, jest zupełnie inny. Tak sobie myślę, że wszystkie organizacje, powiedzmy, które promują tolerancję bez względu na wszystko i powiedzmy tutaj tak mi się, no przepraszam skojarzenie, na przykład organizacje gejowskie no to wiadomo, że Wiosna nie poprze. Ze względu na swoje korzenie też.   
M: A na jakich jeszcze polach, na których właśnie państwo nie współpracują z innymi organizacjami taka współpraca byłaby jeszcze możliwa?  
R: Byłaby możliwa? Znaczy wszędzie możliwość, może inaczej. Tam, gdzie organizacja ma zbieżny profil, czyli na przykład właśnie pomoc osobom wykluczonym społecznie, pomoc, praca dla dzieci, wszędzie gdzie jest kwestia tematu wolontariatu pracowniczego. Czyli po prostu coś, co jakby mamy my i ma ktoś, no to wiadomo, że jest jakiś sposób czy język porozumienia. Natomiast jeżeli na przykład jest organizacja ekologiczna i chociaż my popieramy i lubimy i powiedzmy kibicujemy, no to trudno mówić o współpracy, bo to zupełnie nie jest nasz profil, prawda.  
M: Powiedziała pani, że współpracują państwo z kilkoma innymi organizacjami. Co się zmieniło w państwa relacjach dzięki tej współpracy?  
R: No jest jakieś pewien na pewno świadomość o tym w ogóle co ludzie inni robią. Jakaś na pewno taka otwartość, która jest konieczna, żeby w ogóle swoje zdrowie zachować, bo każdy nawet przyrównując do człowieka, który jest zamknięty, no dusi się, prawda. Może jeszcze inaczej powiem, z takiej innej strony. Jeżeli się poszukuje pytania też, w czym mamy być wyjątkowi, albo w co my mamy uderzyć, jakie braki, no to też jest prościej odpowiedzieć na to pytanie, kiedy wie się, co robią inni. I gdzie na przykład jeszcze pozostaje pole do zagospodarowania, prawda, na tej zasadzie.  
M: A czy w tych przypadkach współpracy, o których rozmawiałyśmy była ona oparta o relacje formalne, czy takie bardziej osobiste?  
R: Bardziej raczej formalne. Bardziej formalne, bo to nawet też jak, myślę właśnie o platformie, to nawet jeżeli to nie zostało jakoś prawnie uregulowane, mówię prawnie w sensie sądu, no to były mimo wszystko jakieś reguły. To nie było tak, że koleżanka koleżance, tylko tutaj była kwestia oficjalnych zaproszeń, konkretnych osób, które ze sobą miały na ten temat współpracować. Także nie było to po tak zwanej znajomości takiej typowo koleżeńskiej.   
M: A w jakich przypadkach to pomagało we współpracy? Te kontakty formalne.  
R: Ta formalność? Chyba powiem tak, że też przywykłam do takich kontaktów, nie wiem, jak się pracuje z przyjacielem, a jak się pracuje z osobą, która jest obca, prawda. Wiadomo, że to na dwie strony są medalu. Bo tutaj gdzie jest ten obcy nie ma tej zależności emocjonalnej, więc po prostu łatwiej jest stawiać pewne granice i jasne zasady gry. Natomiast tam gdzie i myślę to dokładnie bym tak samo przełożyła. Że jest jakby czyściej, jakby tutaj nie ma na zasadzie, że ty nie chcesz czegoś tam zrobić, pomóc, wejść, bo coś tam, nie. Po prostu partner to partner.   
M: A w jakich utrudnia to współpracę sytuacjach?  
R: Jeszcze raz?  
M: W jakich sytuacjach utrudnia to współpracę?  
R: Z kolei ta formalność? Nie wiem czy utrudnia. Ale może, nie wiem, może jest więcej podejrzliwości niż wtedy, gdy się komuś po prostu ufa tak po koleżeńsku. Czy ja wiem? Ale nie wiem, nie wiem naprawdę.   
M: Chciałabym teraz porozmawiać o współpracy między samorządem lokalnym a organizacjami pozarządowymi. Jakie wspólne działania podejmowaliście państwo z samorządem lokalnym?  
R: Od 2004 chyba roku, czwartego albo piątego, nie pamiętam, do roku ostatniego najprostsza współpraca to po prostu pisanie grantów do miejscowych tutaj urzędów. No i wygrywanie tzw. małych projektów. Małych czyli tam te 10-20 tysięcy w zależności od projektu. No i ich realizacja także coroczna. Praktycznie co roku jest jakiś mały projekt realizowany. W 2009 być może nie będzie pierwszym rokiem, gdzie po prostu mamy duże projekty teraz i będzie raczej albo właśnie projekt krajowy, albo pomysł norweski ostatnio składaliśmy. Także na pewno granty. Urząd Marszałkowski w tamtym roku zaprosił nas też do takiego projektu "Mieć wyobraźnię miłosierdzia" z kolei jako specjalistów przy ocenie takich małych projektów pisanych przez gimnazjalistów w ramach konkursu. Urząd Miasta też zapraszał zawsze na jakieś tam swoje konferencje czy na święto, nie wiem, marszałka Sepioła, jeszcze jak był marszałkiem. Był też miał swoje takie wykłady dla wójtów a propos wolontariatu, mieliśmy taki projekt właśnie promocji wolontariatu takiego szczególnego, więc na takich też salach urzędowych to było prezentowane. No i on jako też prezes był właśnie w radzie Małopolskiej Radzie Pożytku Publicznego, więc jakby wnosił też. Ale to jakby była bardziej taka na zasadzie on i ta rada. No ale powiedzmy, że to też jakoś tam nabijało współpracę poniekąd te kontakty przez to, że jest władzą.  
M: Czyli rozumiem, że ta współpraca z samorządem lokalnym jest regularna.  
R: W ramach grantów tak, tylko tak jak mówię. Teraz prawdopodobnie będzie pierwszy rok, kiedy nie będziemy mieć chyba żadnego projektu. Nie składaliśmy wniosku. Chyba, że akurat się coś trafi. Jeżeli byśmy wygrali projekt, na którego czekamy wyniki akurat tutaj z Funduszu Inicjatyw Obywatelskich, to przewidujemy, że wtedy byśmy zaprosili do współ- czy tam, powiedzmy, do takiej debaty panelowej, do panelu, kogoś z samorządu. No ale to też... No ale można powiedzieć, że jest regularna. Ona jest taka wyciszona bardzo, skromna, ale jest.   
M: A co stoi na przeszkodzie, żeby ona była bardziej regularna? I dlaczego teraz państwo nie współpracują?  
R: Znaczy, no, nie złożyliśmy na razie żadnych wniosków. Może nie było żadnych takich ofert, które by akurat wpisywały się po prostu w to, co chcemy robić. Trochę to też się wiąże ze specyfiką po prostu też akcji, że głównym partnerem dla Akademii są szkoły, a nie samorząd. A dla Paczki bardziej Ośrodki Pomocy Społecznej znowu, niż samorząd. Bardziej firmy, gdzie jest wolontariat pracowniczy i ten cały CSR niż samorząd. Także to chyba też specyfika. Tak bym to ujęła.  
M: A jak rozumie pani współpracę między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym? Na czym powinna polegać?  
R: No i to jest najtrudniejsze dla mnie pytanie, mam najmniej doświadczenia w tym względzie akurat. Na pewno znowu bym zadała pytanie, co powinno łączyć, jakie wspólne elementy samorząd i fakt bytu organizacji pozarządowej. Gdzieś jakaś dbałość o społeczeństwo jest założeniem gdzieś we władzach lokalnych. I takie założenia, które ma władza czy na takim poziomie czy na lokalnym może być realizowana między innymi poprzez właśnie działalność organizacji pozarządowych. Więc tak jakby organizacja może wypełniać poniekąd nie tylko swoje cele, ale to, co zakłada państwo. A wiadomo, że urzędnik nie pójdzie z kromką chleba tam gdzieś do biednej rodziny. Już tak strasznie banalizuję. Więc tutaj po prostu tam gdzie mamy znowu wspólne cele, tam powinniśmy się jakby dogadywać, jak po prostu możemy w tej kwestii współpracować.  
M: A jak to obecnie wygląda? W mieście, czy w regionie, czy w powiecie?  
R: Nie mam dostatecznie dużo wiedzy, ale wydaje mi się, że gdyby było to po prostu takie bardziej otwarte i naturalne, no to ja sama bym miała po prostu nawet większą świadomość jako pracownik trzyletniej organizacji. Więc to na pewno nie stoi na takim poziomie otwartości, na jakim być powinno.   
M: Jak wygląda funkcjonowanie programów współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym teraz? Potrafi pani podać jakieś przykłady?  
R: Czasami przychodzą jakieś zaproszenia na przykład na jakieś konferencje, czy jakieś szkolenia, czy jakieś tam debaty organizowane przez taki czy inny urząd, ale to nie jest też taka praca regularna. [do pomieszczenia wchodzi współpracownica, respondentka przez chwilę z nią rozmawia] O czym to mówiłyśmy?  
M: O tym, jak wygląda funkcjonowanie tych programów współpracy między...  
R: Acha. To jak mówiłam, że właśnie przychodzą czasem jakieś zaproszenia na jakieś powiedzmy konferencje organizowane czy szkolenia przez stronę samorządu. A akurat organizacja też, powiedzmy, realizuje jakiś projekt, gdzie albo się chce zaprezentować, albo chce kogoś poprosić po prostu o głos doradczy, więc wtedy zaprasza taką czy inną osobę. Ale tak jak mówię, nie jest to jakaś intensywna chyba dość współpraca, tak myślę.   
M: Z jakimi organizacjami pozarządowymi najczęściej samorząd współpracuje pani zdaniem? 
R: Myślę że najbardziej chyba też popularnymi i tymi, które coś osiągnęły. Ale też tutaj przykro mi, muszę powiedzieć, nie wiem. Być może to zależy też, znaczy tak jak pamiętam, jak byliśmy do tego projektu "Mieć wyobraźnię miłosierdzia" zaproszeni. No to to było właśnie Hospicjum Świętego Łazarza, Siemacha. Czyli znowu te, które mają jakieś osiągnięcia i są na przykład w profilu edukacji jakiejś tam, nie wiem, mają coś wspólnego i projekty społeczne, które byłyby zauważalne.   
M: A co sądzi pani o konkursach dla organizacji pozarządowych ogłaszanych przez władze samorządowe?  
R: No że ciągle fundusz z nas ciągną.[śmiech] No przepraszam, tak w jednym temacie, ale trochę tak.  
M: Kto najczęściej inicjował te wspólne działania państwa z samorządem lokalnym?  
R: W sensie? Czy ktoś z zespołu, czy ktoś...  
M: Czy ktoś ze stowarzyszenia czy to z samorządu raczej.  
R: Znaczy to jest tak, że jeżeli przychodzi ogłoszenie na nasze strony, że jest organizowany konkurs grantowy, czyli propozycja z ich strony, to jest automatycznie decyzja od nas "tak, piszemy" na przykład grant. Ale powiedziałabym, że to raczej w dwie strony trwa, bo tak myślę o współpracy z marszałkiem Sepiołem, to tutaj my wychodziliśmy z inicjatywą. Także w dwie strony. To w zależności, mówię, od tego, od potrzeb.   
M: A proszę podać przykład takiej sytuacji, w której państwa organizacja chciała współpracować z samorządem lokalnym, ale nie było to efektywne albo skuteczne.   
R: Od czasu kiedy pracuję w 2006 roku nie było szczególnych taki sytuacji drażnią- nie wiem, jakichś takich bolesnych, powiedzmy, które bym zapamiętała. Naprawdę.   
M: A takie najbardziej pozytywne? Efektywne. Bywają takie sytuacje?  
R: Ja bardzo miło wspominam właśnie współpracę z panem marszałkiem. Chyba z Sepiołem, który nas gdzieś tam poparł, a był to taki moment, kiedy musieliśmy się odbić, to był kolejny etap rozwoju. Gdzieś tam jego nazwisko, czy jego obecność na święcie Wiosny, swego czasu się otarł o taki pozytywny bardzo efekt, jak już przyszedł do takiej wtedy organizacji, która w 2005 roku akurat obchodziła swoją czterolatkę, bo to jakoś tak. No ale to bardziej tak właśnie personalnie akurat jego osoba gdzieś tam zaistniała. No i oczywiście granty też realizowane po prostu, jakoś tam się udawało wygrywać, realizować. Chociaż też wiadomo, że ta część biurokratyczna czasami nas dotykała mocno. Ale każdy ma jakąś tam, coś swojego, swojego bzika, no.   
M: Na jakich polach pani zdaniem współpraca między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym byłaby jeszcze możliwa?  
R: To chyba zależy od inicjatyw, jakie wychodzą ze strony organizacji, a na które na przykład brakuje akurat finansów. I gdyby tutaj samorząd tak nas mógł wspierać, gdyby też miał z kolei odgórne jakieś tam możliwości, no to też zależy od inicjatyw. Ciężko mi znowu teraz mówić, no bo każda może gdzieś tam być inna, także ja bym tu nie ograniczała do takiego pola, gdzie może a gdzie nie może, prawda. Wszystko co służy jakoś ludziom, myślę że byłoby dobrze, żeby ten wspólny język po prostu był.   
M: A na jakich polach nie jest możliwa współpraca między samorządem lokalnym a organizacjami pozarządowymi? W jakich okolicznościach nie jest możliwa?  
R: No chyba rozbieżności celów właśnie. Albo rozbieżności priorytetów. Jeżeli akurat dla danego regionu na przykład jest bolączką stan popowodziowy, znowu może jakieś takie banalne, a organizacja się zajmuje zupełnie czymś tam innym, no to wiadomo, że tu nie będzie wspólnego języka. Ale tam gdzie jest potrzeba danego społeczeństwa i gdzie na tą potrzebę odpowiada organizacja i samorząd, tutaj jest gdzieś mi się wydaje sedno. Ja jeszcze przepraszam, ale spojrzę na zegarek, bo ja za chwilkę mam kolejne spotkanie, także przepraszam.  
M: To jeszcze proszę powiedzieć co się zmieniło dzięki współpracy z samorządem lokalnym.  
R: Po pierwsze małe projekty wygraliśmy dzięki miastu, dzięki urzędom i to nam pozwoliło się pomalutku stabilizować, wchodzić w struktury projektu. Więc to było pierwsze wzmocnienie w ogóle takie oficjalne, prawne i finansowe. Wiadomo, że mała organizacja nie startuje od razu do dużych projektów unijnych tylko od czegoś zaczyna. I zaczynaliśmy właśnie od tego samorządu.   
M: Proszę powiedzieć jakie jest pani zdaniem przygotowanie stowarzyszenia Wiosna do współpracy z samorządem lokalnym.  
R: Myślę, że w tym momencie bardzo dobre, bo mamy bardzo długoletnie doświadczenie w ogóle w realizacji projektów. Mamy naprawdę dobry, profesjonalny zespół jeśli chodzi z jednej strony o koordynatorów, o ludzi na różnych szczeblach też pracy. I od strony również finansów, także to nie jest, mówię, w tym momencie na pewno nie jesteśmy organizacją, która zaczyna i dopiero jest gdzieś tam, tylko doświadczenie już jest na tyle bogate, żeby sobie tutaj radzić. I wizerunkowo i tym, co po prostu mamy ze sobą.   
M: A co pani zdaniem decyduje o pozycji organizacji pozarządowej w gminie, w powiecie, bądź w regionie?  
R: Wiosny czy w ogóle każdej organizacji?  
M: Każdej organizacji i Wiosny.  
R: Od skali na jaką pomaga. I skuteczności. Jeżeli są efekty, to wtedy jesteśmy wiarygodni. I Wiosna tutaj sukcesywnie się bardzo rozwija ta efektywność, którą łatwo też dokumentować.   
M: A jaki udział mają organizacje pozarządowe w podejmowaniu decyzji przez samorząd?  
R: Jeszcze raz proszę.  
M: Jaki udział mają organizacje pozarządowe w podejmowaniu decyzji przez samorząd? Czy są takie decyzje, które samorząd konsultuje z organizacjami?  
R: Nie spotkałam się nigdy z tym. Ale może tutaj jest też moja niewiedza, nie wiem tego. Dajmy sobie pięć minut, bo ja się zaczynam stresować.  
M: Czy pani organizacja chciałaby brać udział w takich konsultacjach?  
R: Ciężko wypowiedzieć mi się za całą organizację, ale ja myślę, że każda konsultacja jest czymś pozytywnym, czy to jest firma, czy to jest samorząd, bo jakby wiadomo, że jest też inna wiedza i inne jakieś tam horyzonty danej instytucji. Więc generalnie chyba jesteśmy otwarci, tak myślę.  
M: Dobrze. To jeszcze ostatnie pytanie. Porozmawiajmy o sytuacji obecnej. Proszę sobie wyobrazić, że ma pani wyłonić reprezentanta organizacji pozarządowych, który by dobrze reprezentował interesy również pani organizacji. Kto by to był? Jakaś osoba bądź też organizacja?  
R: Ale od nas? Czy w ogóle reprezentacja Wiosny, tak?  
M: I organizacji pozarządowych.  
R: Na pewno wybrałabym chyba kogoś albo z zespołu, bo jakby siedzi najbardziej w środku, albo kogoś z zarządu, czyli tego, kto jest najbliżej tego jądra Wiosny, tego co się dzieje.  
M: Czyli czy widzi pani na chwilę obecną takiego reprezentanta?  
R: Tak.  
M: A kto by to był?  
R: Myślę że albo prezes, albo wiceprezes zarządu.   
M: A czy chciałaby pani jeszcze na coś zwrócić uwagę? Czy jest jeszcze coś, co należy powiedzieć w tym temacie?  
R: Tylko bym mogła powiedzieć, że życzyłabym sobie, żeby organizacje się po prostu rozwijały i rozwijały profesjonalnie, żeby nie istniały jakoś tak z doskoku. I żeby w jakiś sposób ich obecność w ogóle w kraju była czymś naturalnym, ale też żeby same włożyły wysiłek w to, jakie są, jak pracują. Bo jakby to jest pewne sprzężenie zwrotne, że wiadomo, każdy chce współpracować po prostu z odpowiedzialną czy osobą, czy organizacją. A z drugiej strony też bym sobie życzyła, żeby większa chyba świadomość była i władz i w ogóle społeczeństwa, że organizacje są po prostu czymś naturalnym dla rozwoju takiej współpracy międzyludzkiej w kraju i dla budowania no właśnie tego społeczeństwa obywatelskiego. Że ludzie raczej pracują razem i wzajemnie sobie jakoś tam pomagają i działają na rzecz siebie, a nie każdy istnieje gdzieś tam autonomicznie w tych swoich czterech ścianach.  
M: Dziękuję bardzo.  
R: Proszę bardzo.