Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Katarzyna Gancarczyk 
Data sporządzenia transkrypcji: 25.02.2009 
Kod Organizacji: 0181 
Czas nagrania: 110 min 30 s 
Miejsce przeprowadzenia wywiadu: Nowy Sącz 

  
A: Dobrze, dzień dobry. Nazywam się Katarzyna Gancarczyk. Przeprowadzamy badania diagnozy współpracy organizacji pozarządowych w województwie małopolskim. Chcieliśmy porozmawiać z Panem na temat Stowarzyszenia. Pierwszy blok dotyczący historii i celów powstania. Kiedy powstało Stowarzyszenie? 
R: Stowarzyszenia Sursum Corda, data powstania 20. czerwca 2000. rok, czyli mamy lat 9 w tym momencie prawie już. Cele, cele generalnie pomoc społeczna, oświata, wychowanie, to są takie wiodące, one były od samego początku. Do dnia dzisiejszego to tak mniej więcej funkcjonuje. 
A: Rozumiem. A kto założył Stowarzyszenie? 
R: Kto założył. Grupa, trzon, który współtworzył organizację to byli ludzie młodzi. Teraz dalej uważamy się za młodych duchem. To był okres końca naszych studiów w większości przypadków. Piąty rok studiów akurat moich. Większość osób tworzących to byli ludzie z wykształcenia też właśnie pedagogicznego, (socjologicznego), czy, czy po resocjalizacji, gdzie okres mniej więcej uzyskiwania wyższego wykształcenia. 
A: A co zadecydowało o tym, żeby takie Stowarzyszenie założyć, żeby ono powstało 
R: Znaczy my działaliśmy od 94. roku jako taka nieformalna grupa wspierająca młodzieżowy ośrodek wychowawczy. Wówczas pojęcie wolontariusz nie było pojęciem jeszcze normalnie funkcjonującym w naszym kraju, aleśmy od tego roku, od 94. jeździli właśnie jako taka grupa wsparcia, czyli wolontariusze do młodzieżowego ośrodka wychowawczego w Mszanie Dolnej wspierając działania wychowawcze, resocjalizacyjne, które tam były realizowane. No i ponieważ mieliśmy też kilka pomysłów, jak sformalizować, jak rozwinąć naszą działalność, to co, jakie doświadczenia zdobiliśmy. Chcieliśmy też poszerzyć nasze formy działania w tym gronie osób, które jakby się wokół tej działalności skupiły. No i na jej podstawie zapadła decyzja, że formalizujemy jakby nasz status z grupy nieformalnej na stowarzyszenie. Taka była idea. Ideą też było uruchomienie takiego alternatywnego ośrodka resocjalizacyjnego, z tym, że wtedy mieliśmy bardzo dużo chęci, a niekonieczne świadomości, co do pewnych możliwości i procedur. W tym momencie bardziej jesteśmy osadzeni w realiach, już mamy duże doświadczenie i wiemy, że, znaczy ośrodek już działa, natomiast to, to była prawie 9, ośmioletnia droga do tego, żeby sfinalizować tą ideę, przypuśćmy, czy. Tak, że jeden z naszych projektów to jest właśnie projekt Chata, w Mszanie Dolnej działa taki dom dla młodzieży usamodzielniającej się, która opuszcza ośrodki opiekuńczo-wychowawcze, czy też podopiecznych zakładów karnych, którzy chcą popracować nad swoim życiem, a nie mają za bardzo dokąd wrócić, ponieważ w polskim systemie resocjalizacji jest taka dziura, w momencie kiedy mamy lat 18 trzeba opuszczać placówkę. No nie zawsze jest dokąd wrócić. Jak się jest na przykład sierotą biologicznym, bądź też środowisko, do którego można byłoby wrócić jest tak zdemoralizowane, że powrót niczego dobrego nie wróży. Stąd też taki pomysł na taki przejściowy dom, miejsce, gdzie można w pewnej wspólnocie na ściśle określonych zasadach zacząć samodzielnie funkcjonować. 
A: Rozumiem. Natomiast, czy był jakiś jeden lider, który chciał stworzyć to Stowarzyszenie, czy to też była wspólna inicjatywa? 
R: Ja myślę to była grupa, grupa, grupa czterech osób takich wiodących 
A: Rozumiem. Tak, że podsumowując działacie Państwo już 9 lat i to był, ideą założenia Stowarzyszenia było pomaganie osobom z problemami, jakimiś 
R: (Resocjalizacja) 
A: Resocjalizacja. Dobrze. Porozmawiajmy teraz bardziej o celach organizacji. Wspominał Pan, że te cele, które były na początku dalej Państwo je realizujecie. Czy są jeszcze jakieś dodatkowe nowe cele? 
R: To znaczy, my bardzo konkretnie chcieliśmy też poszerzyć i podzielić się doświadczeniami, które sami mieliśmy, stąd też pomysł na wolontariat. Od 2002. roku, czyli już kilka lat prowadzimy w Nowym Sączu Młodzieżowe Centrum Wolontariatu. To jest nieprzerwany projekt, który toczy się od tego 2002. roku. Również w 2002. roku, dwa lata po powstaniu organizacji uruchomiliśmy w Nowym Sączu tutaj w regionie program „Starszy brat, starsza siostra”, też oparty na wolontariat. Od 2002. roku nieprzerwanie do dnia dzisiejszego jest to pierwszy i jedyny w regionie program, który jest formą pomocy pozainstytucjonalnej, czyli wolontariusze chodzą do domów do dzieci, a nie uruchomiliśmy jakieś placówki, świetlicy, i tak dalej. Czyli jest to taka nieformalna niezinstytucjonalizowana forma pomocy dzieciom. Od samego początku funkcjonowania też organizacji realizujemy w okresie wakacji wypoczynek letni dla dzieci połączony z konkretnym programem wychowawczym realizowanym podczas wyjazdu. W 2004. roku powstała niepubliczna poradnia psychologiczna, pedagogiczna, która też jest prowadzona przez Stowarzyszenie. Poradnia działa na zasadzie odpłatnej, działa w formie, jest formą odpłatnej działalności pożytku publicznego. W ramach poradni, oprócz diagnozy terapii dla dzieci dorosłych realizujemy różne warsztaty, szkolenia rozwijające umiejętności wychowawcze, umiejętności rozwiązywania różnych problemów, rozwoju osobistego. No i w międzyczasie są też realizowane różnego rodzaju pomniejsze projekty. Natomiast takie wiodące cele to właśnie promocja, organizacja wolontariatu, działania opiekuńczo-wychowawcze, resocjalizacyjne, no i profilaktyczne. No i w zakresie pomocy społecznej będą, tak to można zakwalifikować takim nowym działaniem, które nam towarzyszy już drugi, trzeci rok, trzeci rok. Tak, od 2007. roku, jest to program „Na ratunek”, gdzie staramy się organizować różnego rodzaju akcje, inicjatywy związane z ludźmi potrzebującymi pomocy w zakresie własnego zdrowia, czyli prowadzimy zbiórki publiczne, jesteśmy pośrednikami jak gdyby spotykającymi dwie strony - potrzebującą i stronę, która tej pomocy potrzebuje. Finansujemy operacje, finansujemy rehabilitacje, i tak dalej. Zwłaszcza jeśli chodzi o dzieci. 
A: Tak 
R: To się bardzo dynamicznie rozwinęło tutaj pomoc, którą myśmy przekazali na te cele już jest ponad grubo 600 000 złotych w ciągu tych dwóch lat ostatnio 
A: Rozumiem. A jakie jest największe osiągnięcie Stowarzyszenia? 
R: To, że trwamy. ((śmieje się)) To, że trwamy, ponieważ nie jest łatwo w rzeczywistości polskiej funkcjonować organizacjom pozarządowym. I się rozwijać jeszcze. Natomiast nam się dynamicznie rozwój kreuje. Przybywa ludzi, przybywa chętnych. No, sama skala działania jest myślę można powiedzieć już duża, bo oprócz … od trzech lat rozwijamy w województwie małopolskim sieć klubów wolontariatu. W tym roku, znaczy w minionym roku, bo teraz mamy 2009, współpracowaliśmy z grupą 702 wolontariuszy. Jest to więc sztab ludzi, którymi trzeba zarządzać, którym trzeba też stworzyć pewne warunki do działania. No i to jest jako, to jest największe osiągnięcie. To, że się rozwijamy i to, że przychodzi do nas coraz więcej ludzi, którzy chcą coś robić. Że staliśmy się takim jakby animatorem aktywności społecznej, która ma różne, która się przejawia na różne sposoby. Bo to nie jest tak, że my jesteśmy ukierunkowani w jednym kierunku. Dużo wątków, dużo projektów, różni beneficjenci ostateczni, natomiast jako sukces uważam to, że że my istniejemy i się rozwijamy. Bo patrząc po większości organizacji tutaj w regionie nowosądeckim albo jest to stagnacja, albo jest to regres. 
A: Rozumiem. A jaka jest struktura organizacji? Rozumiem, że ma osobowość prawną 
R: Tak, no mamy oczywiście wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, mamy status organizacji pożytku publicznego, co za tym stoją oczywiście dodatkowe wymogi, które musieliśmy spełnić i spełniamy. 
A: Przepraszam, czy od początku organizacja była zarejestrowana w KRS-ie? 
R: Kiedy myśmy się rejestrowali jeszcze KRS nie działał w 2000. roku, bo reforma sądownictwa powstała w bodajże 2001. czy drugim roku, …w 2002. roku. Wcześniej wszystkie stowarzyszenia się rejestrowały w sądach rejonowych. Myśmy się rejestrowali w sądzie rejonowym i później była obligatoryjna rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym. No i tak musi być, żebyśmy mogli istnieć. 
A: A jakie Pan widzi dobre i złe strony właśnie takiego sformalizowanego działania? 
R: Mówimy o KRS-ie, tak? 
A: Mówimy o KRS-ie, tak 
R: O KRS-ie.  Dobre i złe strony. Dobre strony to jest takie, że uporządkowany i ujednolicony … standard dla wszystkich. Wszyscy pracujemy na tych samych drukach, więc nie ma, nie ma, łatwiej jakby się wymienić doświadczeniami jakieś procedury stosować jednolite. Problemem jest to, że dla niektórych organizacji z którymi my też czasami pomagamy innym, powiedzmy, którzy się do nas zwracają z takimi potrzebami. To, że nie wszyscy sprawnie poruszają się w w gąszczu tych druków. Dla niektórych ludzi jest to kłopot. Natomiast ja uważam jest to czytelne, jeżeli się w to wczytamy i przeanalizujemy. Co jeszcze? No problemem jest to, i to jest temat, który jest podnoszony przez wiele organizacji, że sądy mają, są niezawisłe w Polsce i w zależności do którego sędziego trafia wniosek, to bywa, że jeden sędzia orzeka tak, a za chwile w równoległej, identycznej sprawie jest zupełnie inaczej orzekane. Jedni uważali, że trzeba ponosić koszty na przykład opłat sądowych związanych ze złożeniem sprawozdania, inni uważali, że nie ma takiej konieczności. I tak dalej, i tak dalej. Myśmy już też się spotkali z różnymi sytuacjami. W tym momencie powoli to zaczyna być ujednolicane. Sędziowie też już chyba trochę szkoleń przeszli i zaczyna tutaj jednolite interpretowanie tych samych przepisów przez większość sędziów. Przynajmniej tutaj w krakowskim sądzie 
A: Rozumiem. A co zadecydowało o tym, że zostaliście Państwo organizacją pożytku publicznego? 
R: Chcieliśmy być organizacją transparentną, bo takie wymogi przede wszystkim narzuca fakt bycia organizacją pożytku publicznego. Chcieliśmy być, działać według ściśle określonych standardów, a na organizacji pożytku publicznego takie standardy też zostały wykreowane przez przepisy, które się pojawiły. No i oczywiście też przywileje, które stoją za tym faktem spowodowały, że decyzję podjęliśmy, czyli Możliwość pozyskiwania funduszy z odpisu podatkowego, czyli 1%. Plus to, że jako organizacja pożytku publicznego mamy też pewne preferencje choćby zwolnieni z opłat sądowych, administracyjnych, i tak dalej. 
A: Rozumiem. A czy organizacja jest członkiem koalicji, federacji organizacji pozarządowych? 
R: Tak 
A: Jakich? 
R: Sądecka Konfederacja Organizacji Pozarządowych i Metropolitan Network, to jest federacja, która nie wiem, czy ma już status prawny, natomiast w ubiegłym roku projekt był realizowany przez Fundację Siemacha i my jesteśmy współzałożycielem tej federacji. To jest federacja, która skupia w sobie organizacje działające z dziećmi i młodzieżą. Realizuje działania takie opiekuńczo-wychowawcze. Czyli chodzi tutaj o tematykę nasza Sądecka Organizacja Organizacji Pozarządowych skupia organizacje bez względu jakby na charakter i cel działania. Tylko tutaj znaczna chęć współpracy, współdziałania 
A: Rozumiem. A od kiedy jesteście Państwo członkiem tych federacji? 
R: No, o …tworzyliśmy te federacje. Ja miałem okazję być w pierwszym rzucie w Sądeckiej Federacji Organizacji Pozarządowych też prezesem. To był rok 2004., jeżeli czegoś nie pomylę. Nie, trzeci, w 2003. Sądecka Federacja Organizacji Pozarządowych powstawała. Natomiast Metropolita Network to jest inicjatywa z ubiegłego roku. 
A: Rozumiem. A czy 
R: … był 
A: Tak. A czy są realizowane jakieś wspólne projekty w ramach tych federacji? 
R: Nie, nie są realizowane ponieważ no rzeczywistość jest taka, że są trudności natury organizacyjnej. Każda organizacja jest zabiegana swoimi sprawami, wszędzie brakuje ludzi, brakuje etatów, brakuje stabilności finansowej. Natomiast od ubiegłego roku poszliśmy w partnerstwa. Uważam, że ta formuła jest korzystniejsza dla, w obecnej sytuacji rzeczywistości dla, dla wielu organizacji, dla nas też. Stąd też uznaliśmy, że chcemy korzystać z partnerów i sami byliśmy też partnerami, między innymi na przykład w takim projekcie partnerskim realizowanym przez trzy tutaj sądeckie organizacje pozarządowe: Sądecki Uniwersytet Trzeciego Wieku, przez Kanę także na Okręgowe Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych. Stwierdzimy, że każdy z nas ma zbyt mały potencjał, żeby taki projekt dźwigać na swoich barkach i zorganizować odpowiednią też kadrę z doświadczeniem, no i kierując się tymi doświadczeniami nawzajem, możliwościami lokalowymi, osobowymi, z dobrym skutkiem jest realizowany i będzie realizowany w kolejnym roku projekt już służy mieliśmy kolejny już w partnerstwie 
A: Rozumiem. Myślę, że o tym partnerstwie porozmawiamy jeszcze za chwilkę. Natomiast teraz chciałabym jeszcze porozmawiać o strukturze organizacji. Jaka jest obecnie liczba członków organizacji? 
R: W tym momencie mieliśmy 118 osób 
A: I są to osoby fizyczne? 
R: Tak 
A: Tak? 
R: No nie ma innej możliwości u nas. 
A: Czy zmieniała się liczba członków założycieli 
R: Tak 
A: Na początku były? 
R: Jest pewna rotacja, natomiast zazwyczaj no przekraczamy ten stan wymagany podstawowy stan 15 osób, bo bezwzględnie musi być 15 osób, żeby stowarzyszenie mogło działać. Natomiast jest pewna rotacja. Kilka osób zrezygnowało, pojawiły się nowe osoby. 
A: A ilu etatowych pracowników 
R: W tym momencie jednego mamy 
A: I w jakim zakresie pracuje? 
R: Jest to pracownik administracyjno-biurowy. 
A: A czy zamierzacie jeszcze zatrudniać jakichś pracowników etatowych? 
R: Marzy nam się to. To nie jest kwestia zamiaru, to jest kwestia możliwości przede wszystkim. Bo jeżeli wszyscy mamy świadomość, że jeżeli działa jakiś, funkcjonuje jakiś projekt, są jakieś fundusze, oczywiście bardzo niechętnie przez samorządy są finansowane etaty, tylko w zasadzie w projektach unijnych, które mają ciągłość powiedzmy, są projektami dwu-trzyletnimi, czy przynajmniej całorocznymi, natomiast te wszystkie projekciki, niewielkie fundusze krajowe są organizowane przez samorządy nawet na poziomie województwa to są kilkumiesięczne, krótkie projekty, gdzie nie ma możliwości stworzenia warunków zatrudnienia etatowego. Więc to nie jest kwestia potrzeb, oczywiście są, potrzeby są. Marzy nam się taka sytuacja. Mamy nadzieję, że do tego dojdzie i musi dojść, ponieważ skala działania jest tak duża, że nie jesteśmy w stanie funkcjonować w oparciu o tą strukturę, którą mamy. Jesteśmy w takim przełomowym momencie. Musi u nas wzrosnąć zatrudnienie, muszą się pojawić ludzie, którzy będą tutaj pracować, i od których będziemy mogli też wymagać pełnego zaangażowania czasowego… . A nie może to być realizowane tak, jak do tej pory po godzinach, po każdy, gdy większość z nas, prawie każdy jest związany etatem gdzieś, z jakimś miejscem pracy. I działalności stowarzyszenia jest tak, jak powiedziałem dodatkowa, uboczna. 
A: Rozumiem. Wspominał Pan wcześniej, że do pracy w stowarzyszeniu angażuje się bardzo wielu wolontariuszy. Od jak dawna korzystacie z … 
R: Od 2002. roku. 
A: I jakie jest ich zaangażowanie w działanie stowarzyszenia?   
R: To znaczy wolontariusze pracują w programach pomocowych opartych o wolontariat, między innymi program „Starszy brat, starsza siostra”, Młodzieżowe Centrum Wolontariatu i sieć klubu wolontariatu. Stąd tak duża liczba wolontariuszy. Kilku wolontariuszy wspiera prace organizacji, natomiast większość wolontariuszy pracuje na rzecz osób indywidualnych, bądź też na rzecz instytucji partnerskich, z którymi mamy podpisane porozumienia wspierając z kolei ich działanie, funkcjonowanie. To jest w tej chwili 89 placówek publicznych, niepublicznych w regionie, którego … wolontariuszy. 
A: Dobrze. A w jaki sposób wygląda struktura organizacji, jej organy? Zarząd? 
R: Oczywiście działa zarząd, pięcioosobowy w naszym przypadku jest, komisja rewizyjna w wymiarze osób trzech i reszta to członkowie zwyczajni. Mamy dwóch członków honorowych. Proszę 
Gość: Przepraszam na moment. Dzień dobry. Mogę na chwileczkę. Bo będę rozmawiała na temat.. 
R: Mogę przeprosić 
A: Proszę 
A: Czy często organizowane są zebrania zarządu czy też komisji rewizyjnej? 
R: No, staramy się, żeby to było minimum raz w kwartale. Mamy taką sytuację, że akurat zarząd nie jest zlokalizowany fizycznie w jednej miejscowości. To są ludzie od Krakowa, poprzez Mszanę po Nowy Sącz, więc chociażby z tego faktu fizyczne spotkania są przynajmniej raz na kwartał. Natomiast jesteśmy w stałym, codziennym kontakcie w sprawach bieżących przy użyciu maili, skype’a, telefonów, dostępnych innych środków komunikacji. Tak, że na bieżąco współpracujemy, fizycznie spotykamy się, jeżeli trzeba jakieś dokumenty wypracować, podpisać przynajmniej raz na kwartał. 
A: Dobrze. A w jaki sposób wygląda sposób podejmowania decyzji? Kto podejmuje decyzje w organizacji? 
R: No, kolegialnie zarząd bieżącą działalnością kieruje, raz na rok zwoływane jest walne zgromadzenie. W tym momencie jesteśmy właśnie przed takim walnym zgromadzeniem, które będzie w miesiącu marcu. No, jest to czas, kiedy zatwierdzamy wszystkie sprawozdanie, jeżeli jest to też moment skończenia się kadencji zarządu to jest to sprawozdawczo-wyborcze zebranie walnego zgromadzenia. I to jest zgodnie z kompetencjami określonymi. Jest to w statucie. To należy do obowiązków i kompetencji walnego zgromadzenia. … są uchwały podejmowane kolegialnie przez walne zgromadzenie. A to, co jest w kompetencji zapisane zarządu, jeżeli chodzi o bieżącą działalność, no to decyduje zarząd u nas. Skład jest pięcioosobowy. No i walna komisja rewizyjna pracuje zazwyczaj intensywnie raz w roku, kiedy to trzeba przeglądać wszystkie dokumenty, bilanse i tak dalej przeanalizować i podjąć też uchwałę o zatwierdzeniu sprawozdania. 
A: A kto jest uprawniony do reprezentowania Stowarzyszenia? Czy to jest jedna osoba, czy też na przykład dwie lub trzy osoby? Łącznie 
R: Na zewnątrz, na zewnątrz reprezentuje nas zarząd oficjalnie i zgodnie z przepisami, natomiast jeśli chodzi o formalną możliwość podejmowania zobowiązań, składania oświadczeń woli w naszym przypadku jest to działanie przynajmniej jednej osoby z zarządu. Tak to wygląda w tym momencie. 
A: A jaki wpływ na decyzje mają członkowie Stowarzyszenia lub inni zainteresowani? 
R: Staramy się współpracować efektywnie z wszystkimi członkami i różnie wygląda ta aktywność poszczególnych członków. Każdy jest zaangażowany na miarę swoich możliwości  i i i chęci. Natomiast oczywiście wszystkie strategiczne, strategiczne, długodystansowe decyzje zapadają na walnym zgromadzeniu, na które są zapraszani wszyscy członkowie Stowarzyszenia. Natomiast bieżące jakieś takie niewielkie powiedzmy decyzje związane z bieżącym funkcjonowaniem, no to oczywiście zarząd. Natomiast jeśli są to jakieś decyzje śródroczne, istotne dla funkcjonowania organizacji, no to też to konsultujemy. Każdy jest informowany, mamy taki zwyczaj przynajmniej raz w miesiącu taki … wewnętrzny z informacjami, co się dzieje zarząd, przeze mnie jest opracowywany i rozsyłany do wszystkich członków stowarzyszenia 
A: Rozumiem. Czyli poszczególne organy decydują o sprawach, które należą do ich kompetencji 
R: Dokładnie 
A: Natomiast ważne sprawy są konsultowane ze wszystkimi członkami. 
R: Tak, to znaczy nie jest to duża liczba osób, bo powiedzmy, jeżeli mamy 7 czy 8 osób we władzach Stowarzyszenia, to drugie tyle jest członkami Stowarzyszenia, organizacji. Więc to tak wygląda, że tutaj nie musimy zwoływać jakichś posiedzeń, wynajmować sal, prawda, konferencyjnych. Nie jesteśmy taka organizacją, która ma struktury ogólnopolskie, tylko jesteśmy powiedzmy niewielką organizacją działającą tutaj lokalnie. 
A: Dobrze. Proszę opowiedzieć, jakie są relacje Pana organizacji z innymi organizacjami działającymi na szczeblu lokalnym, powiatowym, czy też regionalnym? Czy jest współpraca z jakimiś innymi organizacjami? 
R: Tak, jest współpraca. Głównie ona się jakby opiera na zasadach partnerstwa w konkretnych przedsięwzięciach. To jest tak, że z pracy naszych wolontariuszy korzysta kilka, może nawet kilkanaście organizacji pozarządowych tutaj w regionie. Znaczy są nasi wolontariusze delegowani do pracy na ich rzecz, i z tego wspierają ich organizacyjnie, wspierają ich swoją pracą. Natomiast jak wygląda? No ja myślę, że tak jest ogólna nasza wojewódzka bolączka, że, że są trudności we współpracy takiej codziennej. To już takie filozoficzne pytanie, dlaczego tak jest? Jeżeli chodzi o nasz tutaj region, Nowy Sącz, to ta współpraca w zasadzie się zamyka do spraw nas wszystkich dotyczących. Czyli jeśli są jakieś posiedzenia konsultacyjne, czy, czy wydawane akty lokalne, promujące funkcjonowanie organizacji, dotyczące funkcjonowania organizacji, no to działa przy prezydencie miasta taki zespół konsultacyjny. Ja też jestem jego członkiem. Zespół konsultacyjny do spraw organizacji pozarządowych i miasto stara się, bo nie mogę powiedzieć, że robi to w sposób profesjonalny, ale stara się z nami w miarę możliwości konsultować te wszystkie akty dotyczące trzeciego sektora. W tym zespole pracuje 5 przedstawicieli organizacji pozarządowych, jest to też pewna forma współpracy. Natomiast generalnie rzecz ujmując zauważam ja osobiście pewien problem. On narasta, jeśli chodzi o umiejętność współpracy. Na rynku trzeciego sektora tutaj w mieście przynajmniej pozostaje kilku większych graczy, organizacje, które mają wieloletnią tradycję, starzeją się wraz z wiekiem ich członków, nie ma wymiany kadry. Z tego tytułu też są pewne problemy współpracy natury takiej no organizacyjno-logistyczno-mentalnej, ponieważ dla wielu organizacji, nie wiem, wysłanie maila to jest przedsięwzięcie, które trwa tydzień, z wieloma nie można złapać kontaktu, bo siedziby są po prywatnych mieszkaniach, są nieuregulowane sprawy formalne, rejestrowe często nawet, związane z funkcjonowaniem nawet finansów w tych organizacjach. Ile organizacji nie prowadzi należycie na przykład spraw finansowych swoich, co na starcie przekreśla możliwość współpracy z taką organizacją, bo jako partnera do projektu nie weźmiemy, jeżeli nie mamy świadomości, że tam jest prowadzona pełna księgowość, strony bilansu oni posiadają rozwiązanie merytoryczne, finansowe za rok ubiegły. Natomiast są organizacje, które dla nich to też jest problemem. No i brakuje zdecydowanie świeżej krwi, jak my to mówimy w organizacjach, brakuje młodych, a akurat nasza organizacja, no skupia dużo młodzieży, dużo młodych ludzi i te działania często jest jakby, często rozmija się ze stylem działania tych organizacji, które uważają, że tradycja to jest coś, na czym wyłącznie należy wyglądać. Natomiast my musimy iść z duchem czasu. Stąd też czasami po prostu, no pewne działania powinniśmy sami przyjąć na siebie ze względu na to, że jest to szybciej i sprawniej wykonane, niż jeżeli byśmy to podzlecać, robić w partnerstwie z kimś innym. Czasami szukamy wykonawców zagranicznych. Współpracujemy z organizacjami krakowskimi o podobnym zakresie. I tam nam się lepiej momentami współpracuje niż z lokalnymi organizacjami. A to wynika z, tak jak powiedziałem, z tego, że nam się tutaj bardzo to starzeje fizycznie, mentalnie. No i też te organizacje giną niestety, tutaj finanse mają też szalenie istotne sprawę. Tych społeczników zaufania jest coraz mniej na rynku. Natomiast powstają organizacje też niekiedy dynamicznie działające, ale bardzo komercyjnie nastawione, wyłącznie na fundusze unijne, wyłącznie na konkretne konkursy. Zazwyczaj są to oczywiście fundacje, gdzie, gdzie nie trzeba grupy ludzi, żeby ją zarejestrować. I to są fundacje, które tylko swoją aktywność ograniczają do konkursu grantowego. I na tym się kończy współpraca, jakakolwiek współpraca z nimi. Jeżeli nie ma pieniędzy, oni nie działają, jak są pieniądze, to coś tam robią. Na stricte komercyjnych zasadach. 
A: Dobrze. A teraz proszę wymienić nazwy organizacji, z którymi Państwo współpracujecie, ich siedzibę charakter 
R: Tutaj w Nowym Sączu? 
A: Współpracy. Zarówno lokalnie, jak i w regionie. 
R: To zacznijmy od regionu. Stowarzyszenie „U siemachy”, Kraków, w zakresie na przykład fundacji Metropolitan Network. W tej chwili też mieliśmy realizowany w listopadzie takie listy studyjne. Nasi wolontariusze byli tam u siemachy. Słuchaliśmy jak oni współpracują z wolontariuszami, jak to u nich wyglądają ich problemy, ich standardy działania. Czyli taka wymiana doświadczeń 
A: I od jak dawna współpracujecie? 
R: No to powiedzmy 2 lata się to toczy 
A: I jaka jest częstotliwość tej współpracy? Jednorazowo, od czasu do czasu, często, regionalnie, regularnie? 
R: Od czasu do czasu 
A: Kolejne? 
R: Stowarzyszenie „Wiosna”, Kraków. Od trzech lat. Współpracowaliśmy od ubiegłego roku w ramach realizacji takiego projektu z udziałem wolontariuszy 
A: Jakiego typu był to projekt? 
R: To był program „Podzielmy się wiedzą”. Właśnie „wiosna” jest jakby koordynatorem tutaj tego programu, pomysłodawcą. Oni nas tutaj też szkolili, jeśli chodzi o realizację. Pierwsze warsztaty  dla wolontariuszy były realizowane przez stowarzyszenie „Wiosna” i i przez dwa lata projekt ten był realizowany wspólnie. Znaczy my tutaj robimy autonomicznym terenie jakby na licencji ich. O, tak to by trzeba było nazwać. Jeśli chodzi o Kraków to tak 
A: Jeszcze jaka jest częstotliwość współpracy 
R: .. w tamach potrzeb. 
A: I kolejne organizacje? 
R: No to też wynika, myśmy się znali z kadrą, po prostu ze studiów. Bo ci zostali w Krakowie, myśmy wrócili. Tak to wygląda mniej więcej. Jeśli chodzi o Kraków incydentalnie, jednorazowo fundacja „Mam Marzenie”, wizyty studyjne 
A: Czyli też stud 
R: Wymiana doświadczeń jeśli chodzi o wolontariat. I to była jednorazowa forma współpracy. Fundacja Aeris Futuro, Kraków też. Aeris Futuro to jest organizacja ekologiczna. Ale nas interesowała wątek też no wolontariatu u nich. 
A: Czyli też wymiana doświadczeń, tak? 
R: Wymiana doświadczeń, tak, wymiana doświadczeń. No, myśmy byli po prostu z grupą naszych wolontariuszy, którzy byli na takiej liście studyjnej  (30:41) 
A: I od jak dawna? 
R: To był ubiegły rok tylko, jednorazowo 
A: Fundacja „Mam Marzenie” od jak dawna współpracujecie? 
R: Też jeden rok, jeden ubiegły rok 
A: I to też było jednorazowo, tak? 
R: Tak, tak. 
A: Czy są jeszcze jakieś inne organizacje? 
R: No i tutaj jest troszkę organizacji lokalnych. Fundacja Mada 
A: Skąd? 
R: Nowy Sącz 
A: I jaki jest charakter współpracy? 
R: No, nasi wolontariusze pracują w takich programach, czyli wolontariat, wymiana wolontariuszy, użyczamy naszych, którzy wspierają ich organizację. 
A: Od jak dawna? 
R: Od 2002. Od siedmiu lat 
A: I jaka jest częstotliwość współpracy? 
R: Od czasu do czasu. 
A: Czy jeszcze z jakimś? 
R: Stowarzyszenie „Nadzieja”, Nowy Sącz. Na tej samej zasadzie, tak samo, czyli też wymiana, korzystają z naszych wolontariuszy. 
A: I częstotliwość współpracy? 
R: Tak samo 
A: Też 
R: Tak 
A: Od czasu do czasu 
R: Od czasu do czasu. Sądecki Uniwersytet Trzeciego Wieku. Od ubiegłego roku 
A: Też w Nowym Sączu, tak? 
R: W Nowym Sączu, tak. Tutaj partnerstwo w projekcie. Prowadzimy wspólnie Sądeckie Centrum, Sądeckie Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych. W ramach Sądeckiego Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych. 
A: I jest to współpraca? Regularna, czy 
R: No w ramach projektu. Czyli jak trwa projekt to współpracujemy, nie ma projektu to to to się życzliwie traktujemy 
A: Czyli jednorazowo, tak? Czy od czasu do czasu? 
R: Znaczy od czasu do czasu. Czasami pewne rzeczy wspólnie też  (33:08) wspólnie też powstaje. To od czasu do czasu możemy uznać. Kana, tylko oni to jest Katolickie, jak ja to mam, Katolicka Organizacja (33:23) Kana Nowy Sącz w każdym bądź razie. 
A: I zakres współpracy? 
R: Też partnerstwo w tym  samym projekcie. Bo to było dwustronne partnerstwo. I tylko w tym i wyłącznie zakresie. 
A: Też od 2008. roku, tak? 
R: Tak. Ubiegły rok 
A: I współpraca też od czasu do czasu, tak? 
R: Tak jest 
A: A proszę uszegr, uszeregować wymienione organizacje, zaczynając od tej, która jest dla Pan najważniejsza. 
R: No to lokalnie. Zacznijmy UTW 
A: Czyli Uniwersytet Trzeciego Wieku, tak? 
R: Trzeciego Wieku, tak jest. To tak ciężko powiedzieć, bo jeżeli oni korzystają wyłącznie z, ale powiedzmy tak, Kana, „Nadzieja”, (Mada Ten), równorzędnie postawił, trzy, cztery tutaj też. No i reszta. „Wiosnę” bym postawił troszkę wyżej. (Bo się znamy), „Siemacha”, później, i „Mam Marzenie” (34:33) 
A: Dobrze. Dziękuję. Co jest kluczem do współpracy między organizacjami pozarządowymi. Jak Pan uważa? 
R: Wspólny interes. Wspólny interes. Dla mnie sprawa jest prosta. Albo mamy wspólny cel, albo mamy wspólny interes na zasadzie partnerstwa, które jest potrzebne i możliwe w ramach realizacji konkretnego działania, albo chcemy się wymienić doświadczeniami, albo chcemy wypracować jakieś wspólne standardy. Czyli konkretny, wspólny interes. 
A: Który połączy 
R: Który połączy, tak 
A: Obie strony, lub kilka organizacji. 
R: Dokładnie 
A: A proszę mi jeszcze powiedzieć, jak Pan uważa, jak wygląda współpraca między organizacjami pozarządowymi na szczeblu lokalnym, regionalnym? 
R: Bardzo kiepsko. Bardzo kiepsko. Muszę powiedzieć, że jeśli chodzi na przykład o Nowy Sącz, to ten trójstronny projekt, jeśli chodzi o Sądecki, Sądeckie Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych, to była pierwsza lokalnie tutaj inicjatywa realizowana w partnerstwie, więc ta współpraca można powiedzieć, że jest żadna. Owszem, były te inicjatywy pod tytułem na przykład Sądecka Federacja Organizacji Pożytku Publicznego, natomiast no powiem szczerze, że na przykład my się osobiście mentalnie mijamy z  oczekiwaniami pewnych organizacji. Bo nie jest sztuką siąść wspólnie i utyskiwać, ile to my mamy problemów, bo  generalnie te spotkania tak wyglądają później, każdy się dzieli swoimi problemami. Natomiast nie generujemy z tego tytułu większej aktywności, oprócz tego, że się czujemy lepiej, że sobie pogadaliśmy i wyżaliliśmy się. Oczywiście jest to potrzebne, taka grupa wzajemnego wsparcia, natomiast nie może się to zamykać wyłącznie do tego. Natomiast niestety w większości przypadków, kiedy ja nawet też prowadziłem w ubiegłym roku szkolenia tutaj w województwie dla organizacji pozarządowych. Wcześniej czy później na tym szkoleniu schodzimy do tego poziomu i zaczyna się jakby wyrzucanie problemów czy swojego niezadowolenia, z tego tytułu, że nam się nie udaje, albo że tutaj jest to beznadziejne, i tak dalej. Nie, nie tak siebie ja wyobrażam osobiście współpracę, współpraca musi przynosić korzyści wszystkim stronom i musi przynosić konkretny efekt, prawda? Natomiast mentalnie w wielu przypadkach niestety trudno się przebić, jeżeli chodzi o to. A to wynika myślę z tego, że jest to mimo wszystko słaby poziom takiego maksymalnego podejścia do rzeczywistości przez organizacje pozarządowe. Niekoniecznie to wynika z ich złej woli, często to wynika z tego, że są to instytucje niedofinansowane, gdzie nie ma pracowników, gdzie nie ma ludzi, którzy, którzy robią to, że tak powiem w szerokim zakresie, którzy się szkolą w tym zakresie, którzy mają w tym zakresie wiedzę, orientację i konkretne doświadczenie. W 90ciu powiedzmy, jeśli nie przesadzę, w 90ciu może nawet pięciu procentach przypadków są to organizacje prowadzone społecznie przez ludzi po godzinach, po domach. I tak to mniej więcej funkcjonuje, więc wówczas trudno powiedzieć o profesjonalnej, efektywnej współpracy, prawda? Są takie zrywy niejednokrotnie, niemniej jednak one się często kończą na tym poziomie właśnie utyskiwania i stwierdzenia, że jest kiepsko i lepiej nie będzie. Natomiast nas taki poziom współpracy nie satysfakcjonuje, dlatego, że tak powiem zaczynamy sobie dobierać partnerów, i myślę, że mogę też powiedzieć odpowiedzialnie, zaczynamy się też czuć partnerem dla tych dużych organizacji, na przykład krakowskich, gdzie się wymieniamy doświadczeniami. Korzystają z nas, z naszych, natomiast w większości przypadków jeszcze korzystamy z ich, ponieważ ich tradycja, formuła działania, staż i doświadczenie są wielokrotnie większe. 
A: Tak. A czym się Państwo kierują w doborze organizacji? Właśnie tym, żeby chcieli działać i mieli takie możliwości, tak? 
R: Tak, żeby to był partner, z którym możemy poważnie współpracować, czyli na przykład, że możemy się skomunikować z nim, że że że jest o czym porozmawiać. To po pierwsze. Po drugie jest to partner wiarygodny, czyli który ma ustalone wszystkie sprawy formalne u siebie jak należy, bo trudno współpracować poważnie z organizacją, która, no nie wiem, nie prowadzi księgowości, albo ją prowadzi w zeszycie, prawda? No i przede wszystkim jest sprawa, jakiegoś wspólnego interesu, czyli z kimś mamy współpracować, to pytanie dlaczego? Czyli jest kilkanaście organizacji, którym my udzielamy wsparcia w postaci naszych wolontariuszy, nie oczekując niczego w zamian. Natomiast trudno wówczas mówić o partnerstwie. Tak naprawdę my świadczymy im pewną usługę, oni są odbiorcami potencjału naszych wolontariuszy natomiast to nie jest partnerstwo. To nie jest współpraca. Współpraca jest wówczas, kiedy obie strony coś z siebie dają i generują aktywność jakąś wzajemną. Natomiast dobierając współpracowników patrzymy na ich profesjonalizm, dorobek, doświadczenie. Czyli ile my możemy skorzystać, ale z kolei czy też dla nich może być atrakcyjne, bo trudno też startować do organizacji ogólnopolskiej, dla której my tylko będziemy obciążeniem, prawda? Staramy  się szukać partnerów, partnerów w pełnym tego słowa znaczeniu. Czyli kogoś, kto jest powiedzmy mniej więcej na tym samym poziomie jak my. 
A: Tak. I posiada pewne zasoby 
R: Tak, którymi my nawzajem możemy wymieniać się. 
A: I kwestie formalne. Formalno-księgowe również. 
R: No tak. 
A: Uporządkowane 
R: No bo, no bo nie ma o czym rozmawiać, jeżeli ktoś powiedzmy no no ma problemy ze sformułowaniem statutów, zmian, i tak dalej, czy , czy, czy jeszcze (40:19), albo nie prowadzi aktualnych wpisów do KRS-u, no to jest to niebezpieczne. No bo wtedy może my projektu żadnego nie zrealizujemy, bo tak jak powiedziałem, z czysto formalnych względów. 
A: Rozumiem. Wcześniej rozmawialiśmy o Państwa współpracy z innymi organizacjami i głównie była to współpraca od czasu do czasu lub jednorazowo. 
R: Tak 
A: Dlaczego, czy jakie są powody braku współpracy jakiejś regularnej? Z organizacjami pozarządowymi? Czy jest brak jakiegoś partnera? 
R: No to, wspominałem już tam na początku, że większość organizacji jest przeciążona własnymi sprawami. Czyli każdy walczy o pieniądze dla siebie, każdy walczy o wypełnienie tych swoich spraw formalnych. Każdy jest zaangażowany w realizację swoich działań, swoich projektów. Brakuje pracowników etatowych, jest, braki kadrowe są gigantyczne w trzecim sektorze tutaj w naszym, nie tylko województwie, w skali powiedzmy tego kraju jest widoczne, zresztą też to pokazują wszystkie badania, które są realizowane. No i to, że jesteśmy wszyscy przeciążeni, brakuje już czasu na spokojne spotykanie się, rozmawianie, wymianę doświadczeń i generowanie jakiejś aktywności w ramach współpracy w partnerstwie, czy jakichś innych form współdziałania. Natomiast, co jeszcze, problemem jest na pewno rozwarstwienie sektora, które widzimy, prawda? Mamy 3% czy 4% maksymalnie organizacji bogatych w Polsce, które dysponują budżetem powyżej (miliona) złotych rocznym, prawda, natomiast większość organizacji, ich budżety się zamykają, oscylują w okolicach, nie wiem, około 10 000 w skali roku. I ta, i ten pułap spada z roku na rok niestety, prawda? I to też pokazuje, że że kondycja sektora spada, czyli też, jeżeli mamy kimś rozmawiać, to z kimś, który ma jakieś zaplecze, prawda?  W sensie doświadczenia, możliwości realizacji i potencjału. No, problemem jest na pewno mentalność. Jest starzenie się, starzenie się sektora. No, trudno się nam na przykład współpracuje z organizacjami pod tytułem pomagać i pod tytułem wiele organizacji nawet takich uznanych i znanych w regionie czy kraju, które po prostu zatrzymały się na poziomie, prawda, zeszytu i ołówka. No jest problem z realizacją działań współczesnych, powiedzmy sobie tak. Jest wiele organizacji działających także w sferze czy pomocy społecznej, czy takiej opiekuńczo-wychowawczej, która też, no kompetencje kadry powiedzmy, są na poziomie też wątpliwym. W sensie takim, że że że no poziom pomocy oceniany jest  przez pryzmat powiedzmy średniowiecznego rozdawnictwa  i że to jest najlepsze co można robić prawda? Dajemy niczego w zamian nie wymagając i bez jakichś tam ściśle określonych zasad, więc to też jest pewien problem, prawda?  Czyli, czy my mamy wspólne patrzenie na to, jak my chcemy pomagać, bo pomagać można na wiele sposobów, ale też trzeba to robić mądrze i nie tylko dając niczego w zamian nie oczekując. My staramy się pomagać egzekwując już pewien poziom aktywności, nie wyręczamy nigdy żadnego naszego podopiecznego. My jesteśmy skrajnymi przeciwnikami zwykłego rozdawnictwa  na przykład,  prawda? I już to jest to problem do współpracy z jakąś tam grupą organizacji, które uważają że to tylko wystarczy, że będziemy dawać, nic w zamian nie oczekując. 
A: Jak Pan myśli, z czego to wynika? Czy z jakiejś mentalności  czy z braku wiedzy? 
R: Z mentalności, z braku wiedzy, ze starzenia się też takieg,o no bo ktoś wykształcił się na tym poziomie i to kiedyś było preferowane no i na tym pozostało, prawda, poziomie. Wynika to często też jakby no z tradycji danej organizacji, są charytatywne dobroczynne takie organizacje, które rozdawały 50 lat temu, rozdają dzisiaj, i będą rozdawać pewnie, nie wiem, przez najbliższe 50 lat jeżeli tam nie wkroczy ktoś, kto spróbuje to zweryfikować. Co  jeszcze - jeśli chodzi o trudności no no zróżnicowanie finansowe, potencjał osobowy, wiedza i doświadczenie, to też jest coś co różnicuje organizacje. Jeżeli mamy, nie wiem przystąpić do jakiegoś współdziałania, to my musimy tym samym językiem operować, operować podobnymi pojęciami, mieć podobny zasób powiedzmy doświadczenia i wiedzy w danym zakresie. Nie zawsze niestety tak jest, no i często myślę jest też tak, że wiele organizacji- my to też gdzieś tam doświadczamy czy słyszymy na prawo i lewo, że zazdroszczą sobie, traktujemy się nawzajem jako konkurencja, a nie jako potencjalny partner, prawda? Bo, ale to też wynika z obecnej sytuacji jaka jest na rynku, jest ogłoszony konkurs grantowy i X organizacji aplikuje do, w konkursie do tych samych pieniędzy, no i zamiast próbować tworzyć jeden duży projekt każdy jakby w tym projekcie jest w stanie uszczknąć kawałek dla siebie, tak każdy próbuje walczyć za wszelką cenę wyłącznie dla siebie, zamiast np. zbijać koszty administracyjne, koszty logistyczne w dużym projekcie do minimum, bo robimy go wspólnymi siłami. To każdy i tak musi tę swoją księgową zatrudnić, każdy musi tam kupić materiały biurowe, itd. itd. Gdybyśmy to rozłożyli na więcej organizacji to wiadomo, to te koszty by się zminimalizowały. Natomiast niestety wiele organizacji nie ma do siebie zaufania- nie  ufamy sobie, nie chcemy się dzielić doświadczeniem, wiele organizacji jest bardzo zamknięta, uważają że oni robią to co robią, to im wystarczy, nie chcą robić tego z nikim innym, spotykamy się z takimi sytuacjami. Że ktoś mówi: No ale my sobie jakoś radzimy, i chcielibyśmy, to tam, sami napiszemy jakiś projekt, i tak dalej. Ciężko się przebić przez te poziomy, jeszcze mimo wszystko. 
A: Dobrze, to porozmawiamy teraz o tym, co zmieniło się dzięki współpracy Państwa stowarzyszenia z innymi organizacjami. Jakie były dobre strony tej współpracy? 
R: Tzn. na pewno, uważam że mamy bardzo dobry standard współpracy z wolontariuszami, co jest jakby efektem wymiany doświadczeń z tymi krakowskimi organizacjami, wymiana doświadczeń z różnymi tutaj też sądeckimi organizacjami. Z tego jesteśmy zadowoleni, zresztą też, no osoby, z którymi, organizacje powiedzmy, z którymi współpracujemy, często to są organizacje, które skupiają ludzi, z którymi znamy się też prywatnie. Więc ten poziom współpracy i swobody kontaktów jest też zupełnie inny. 
A: I to pomaga przy współpracy? 
R: Zdecydowanie, nieformalne, nieformalne kontakty są sprzyjające, prawda? No bo naturalna rzecz, rozmawiamy, widzimy się pierwszy raz, to powiedzmy poziom stresu, oficjalności tego, jakbyśmy się znali wcześniej, to to też w zupełnie innej atmosferze, czy czy poziom otwartości (przebiega) rozmowa, i tak dalej. Tak, że to zdecydowanie sprzyja te nieformalne kontakty także. Jakie jeszcze korzyści? Pewna standaryzacja kosztów realizacji pewnych działań. Często organizacje próbują myślę, my się z tym spotykamy, ukrywać(48:10), na przykład stawki wynagrodzeń w projektach, prawda? Natomiast dochodzi w związku z tym do sytuacji takiej, że ta sama praca wykonywana załóżmy przez specjalistę z wyższym wykształceniem w jednej organizacji jest wyceniana, nie wiem, na przykład na 20 złotych na godzinę brutto, a w innej organizacji jest wyceniana na 150 złotych za godzinę i i i te zróżnicowania powodują z jednej strony problem taki, że często te instytucje dotujące uważają, że za 20 złotych to jest dobra stawka, prawda, dla kogoś, który ma nie wiem, dwa czy trzy fakultety. No i my nieraz z tego tytułu przepadliśmy, pisząc uważam dobry projekt, który na przykład na poziomie urzędu miasta został oceniony jako projekt szalenie drogi, bo chcieliśmy zatrudnić, zatrudnić po prostu specjalistę z jakiejś tam dziedziny z zewnątrz, na przykład z Krakowa, natomiast nikt z Krakowa nie będzie pracował w Nowym Sączu za 20 złotych, jeszcze do tego doliczając czas i koszty przejazdu, prawda? Natomiast, no niestety to powoduje taką sytuację, że że że nie ma jakichś standardów na przykład w wynagrodzeniach, prawda? Co jeszcze. Czyli taka wzajemna współpraca, a nie nie nie rozmawianie tylko o tych sprawach finansowych. Buduje się pewne porozumienia, jakieś tam pojęcie realne do rzeczywistości. Czyli wiemy, że nie ma sensu na przykład wyskakiwanie ze stawką jakąś bardzo wysoką, a z drugiej strony wiemy też, że możemy podnieść, bo skoro większość organizacji pracuje na przykład za jakąś tam stawkę, którą, to jakiś tam jednolity standard powinien być. W ramach oczywiści widełek i wzajemnej konkurencyjności ofert. Co jeszcze. No na pewno jakaś standaryzacja jeśli chodzi o dokumentację wewnętrzną, o której też czasami rozmawialiśmy, jaj, jak prowadzić tę dokumentację wewnętrzną, jak powinien wyglądać uchwały, protokoły, i tak dalej. No zazwyczaj jest tak, że że my się dzielimy tym naszym doświadczeniem, ludzie korzystają, natomiast widzimy też takie dobre tego owoce, że że ludziom się nagle oczy otwierają, że nie trzeba pisać, prawda, protokołu który opisuje każde słowo, które padło. Liczy on kilkadziesiąt stron, tylko na przykład w punktach je rozwinąć, w kilku zdaniach i to jest w zupełności wystarczające. Natomiast na pewno wspólne spotykanie się, czego no nam osobiście brakuje w takiej takiej kiedyś tutaj wiele lat temu, myśmy jeszcze tutaj funkcjonowali, tutaj była jakby taka kawiarenka dla organizacji pozarządowych, taki projekt kilkuletni realizowany przez kogoś tam w Sączu, gdzie można właśnie siąść w takiej mniej formalnej atmosferze, wymienić się doświadczeniami sprzyja generowaniu różnych pomysłów, wymianie doświadczeń. No i o to chodzi, prawda? A nie tylko żebyśmy tylko traktowali jako konkurencja, czy jako ktoś, kto kto zamiast nas może wziąć grant 
A: Rozumiem. A czy widzi Pan jakieś negatywne strony współpracy miedzy organizacjami pozarządowymi? 
R: Jeżeli jest to współpraca, która obu stronom przynosi korzyści, to myślę, że oprócz tego, że musimy się mocniej zaangażować, więcej czasu poświęcić, bo mamy partnera, z którym też niestety się trzeba poświęcić mu czas, to to nie widzę. Jest to na pewno większe obciążenie czasowe, logistyczne, czasowe, obciążenie jakieś czasami formalne, prawda? Bo jeżeli przystępujemy do jakiejś federacji, to musimy pewne jakieś tam na przykład poczynić zmiany w statucie chcąc, żeby mieć zapis, że może być członkiem na przykład federacji. Generuje to dodatkowe koszty, wymaga dodatkowego czasu, natomiast oprócz tego, myślę, że można powiedzieć, że konstruktywna współpraca partnerska. (51:48) zjawiskiem przynosi efekty, natomiast pytanie, dlaczego tak się nie dzieje? ((śmieje się)) 
A: Wspominał Pan wcześniej o tym, że organizacje pozarządowe często konkurują z sobą, na przykład na polu realizacji różnych projektów, pozyskiwania środków finansowych. Czy może Pan rozwinąć ten temat? Kto z kim konkuruje, co wzmacnia lub osłabia tą konkurencję? 
R: To znaczy zdrowa konkurencja jest raczej pozytywnym zjawiskiem, prawda, bo i nas, i innych to mobilizuje do do lepszego działania, bardziej profesjonalnego podejścia do wielu rzeczy. I i i wzajemnego podnoszenia standardów, prawda? I to jest dobra rzecz. To jest dobra rzecz i musi być na rynku, czyli musi być pewna (52:44), czyli musimy wiedzieć, że to nie jest tak, że że konkurs jest pisany wyłącznie pod jakąś jedną konkretną organizację, prawda? Chociaż czasami tak się zdarza, że ewidentnie widać już, kto wygra i później praktycznie wygrywa, bo tak to jest sformułowane są na przykład wymogi. Natomiast sytuacja jest dość myślę oczywista. Nasze samorządy nie nauczyły się jeszcze tego, że wiele zadań publicznych mogą realizować organizacje pozarządowe i zrobią to szybciej, taniej i efektywniej, niż administracja i aparat ten taki powiedzmy publiczny, prawda? Tam jest zawsze to obciążone wielką biurokracją, gigantyczną zwłocznością w reagowaniu na zjawiska różnego rodzaju. No i zawsze jest to droższe. Nie ukrywajmy, że generalnie jest to droższe, chociażby z tytułu przerostu zatrudnienia w wielu sytuacjach. Zawsze placówka na przykład pomocowa prowadzona przez organizacje pozarządową będzie tańsza niż placówka publiczna, gdzie, gdzie tam jest X etatów, a tutaj się te same rzeczy wykonuje zdecydowanie mniejszą liczbą ludzi, o wiele bardziej efektywniej. Natomiast skoro nam samorządy nie zlecają, nie chcą przekazywać do realizacji pewnych zadań publicznych, więc tych pieniędzy w konkursach grantowych zawsze będzie za mało. I jest za mało, bo zdecydowanie, jak widzimy, iż jakikolwiek konkurs jest ogłoszony, to zawsze kwota wnioskowana jest co najmniej kilkanaście, czasami nawet razy większa, wyższa, niż możliwości, czy czy pula pieniędzy przeznaczona przez jakiś tam samorząd, czy to wojewódzki, czy lokalny jakiś inny, na realizację konkretnych zadań. Natomiast to generuje pewien poziom konkurencyjności i patrzenia na siebie właśnie tak wilkiem w tych sprawach. Ale z drugiej strony pokazuje też, że jest wielki potencjał w organizacjach. Że są gotowe realizować te zadania, natomiast im się tego nie przekazuje z niewiadomych powodów. W Stanach Zjednoczonych na przykład jest to zdecydowanie inna tendencja, prawda? Tam 70% powiedzmy zadań publicznych, jeśli chodzi o pomoc społeczną jest realizowana przez pozarządówkę. U nas w Polsce to powiedzmy jeżeli jest to 5%, 3% to jest wszystko. Tak, że moc należy do tak zwanego społeczeństwa obywatelskiego. Daleko, daleka droga jeszcze przed nami i samo powiedzenie, że jesteśmy 50 lat za Murzynami jest jak najbardziej na miejscu w tym przypadku. Mamy około 50 lat opóźnienia, mentalnego chociażby jeśli chodzi, patrząc na Stany Zjednoczone, prawda? Tam trzeci sektor jest gigantem, potentatem i 15%, nie wiem, PKB Stanów Zjednoczonych jest wypracowane przez przez przez organizacje pozarządowe. U nas nie do pomyślenia w ogóle sytuacja. No i to jest to, że wśród tych pieniędzy do jednych pieniędzy jest bardzo długa kolejka, potencjał jest większy niż możliwości realizacyjne. No, stąd stąd ta taka czasami właśnie patrzenie na siebie jako na konkurencję, na kogoś, kto ten kawałek torta może zjeść przed nami. 
A: Czyli tym głównym polem konkurencji są finanse, zdobywanie środków na realizację działań, tak? 
R: Tak, bo jeśli chodzi na przykład, nie wiem. Kształcenie kadry, jeśli chodzi o o o zdobywanie wiedzy, to tutaj bym nie wiedział jakiejś konkurencyjności, z tego względu, że jest to szeroko dostępne dla wszystkich. I powiedzmy oferty szkoleniowe na przykład, od studiów podyplomowych zacząwszy, a skończywszy na jakichś tam kilkugodzinnych warsztatach (szkoleniowych) to są tak dostępne, że każdy kto tylko chce, może z tego korzystać, prawda? Więc tutaj popyt nie jest większy niż podaż, więc nie ma tej konkurencyjności. Natomiast popyt na granty na realizację zadań publicznych jest zdecydowanie wyższy, niż podaż przez instytucje, które o tym decydują. No i to powoduje, że różnie na siebie patrzymy. No i też oczywiście walka obecnie między organizacjami pożytku publicznego o 1%, prawda. Natomiast tutaj była, jest i będzie, i dobrze, że będzie, bo musi być konkurencyjność. Czyli ktoś, kto się legitymuje, nie wiem, większym doświadczeniem, efektami swojej pracy, transparentnością działania, i tak dalej, i tak dalej. No, będzie zdobywał więcej, bo ma większe zaufanie społeczne i więcej ludzi przekaże na tą organizację 1%. Chociaż bywa i tak, że są organizacje, które niewiele robią, ale mają dobre pieniądze na PR, dobre pieniądze na reklamę w mediach i to też przynosi później dochód. Natomiast nie wiem, czy to się później przekłada na działanie. Niemniej jednak, no, tak było, jest i będzie. I tego nie wykluczymy. Przecież tutaj też jest pewnej. Ale to jest powiedzmy zdrowy poziom konkurencyjności, który mobilizuje do tego, żeby, żeby być też efektywnym i się tym chwalić, prawda? 
A: Czyli podsumowując, Pan pozytywnie myśli o konkurencji w organizacji, tak? 
R: Tak. Ona jest dobra, natomiast nie na zasadzie, jeżeli my się traktujemy wyłącznie jako wróg, prawda? Bo bo bo jeżeli to jest tak pojęta konkurencyjność, że my jesteśmy wrogim dla siebie organizacjami, bo nie wiem, my robimy kolonie, ktoś inny robi kolonie, w takim razie, nie wiem, bezpodstawnie na przykład krytykujemy poziom realizacji zadania przez drugą stronę. No to nie jest konkurencyjność, tylko to jest chorobliwa zazdrość destrukcyjna, która nie przynosi niczego dobrego. Ja nie widzę problemu, jeżeli u nas się wyczerpią, nie wiem, miejsca na kolonie, żeby do kogoś, kto jeszcze takie miejsca ma, bo wiem, że ma na przykład, prawda? Więc to to uważam, że tak na tym poziomie powinna wyglądać konkurencyjność. Natomiast zdrowa konkurencyjność przekłada się w partnerstwo, prawda? Wtedy możemy więcej i silniej zrealizować wspólnymi siłami coś. Tylko nie zawsze jednak jest chęć wszystkich stron, żeby coś takiego robić. 
A: Rozumiem. A czy sądzi Pan, że Pan organizacja konkuruje z jakimiś innymi organizacjami, ewentualnie jakimiś 
R: Mam nadzieję ((śmieje się)), że to też jest jakimś tam wyznacznikiem pewnych standardów i że mobilizujemy innych do działania. Czasem to też słyszymy, że że  jak wy to robicie, że się udaje. Więc wtedy jesteśmy dumni, bo wiemy, że ktoś na nas patrzy w ten sposób, że że realizujemy w sposób jakiś odpowiedzialny, profesjonalny pewne działania. Natomiast no my konkurujemy i staramy się przyrównywać do tych najlepszych. Widzimy też taka tendencję, że ci trochę mniejsi próbują do nas znowu równać. I o to chodzi. I wszyscy się dzięki temu rozwijamy. 
A: A czy mógłby Pan wymienić jakieś organizacje? 
R: Mówimy z których wzorców my czerpiemy na przykład? 
A: Na polu właśnie takiej konkurencji, zdrowej konkurencji. 
R: Zdrowej konkurencji? Stowarzyszenie „Wiosna” na przykład, jeśli chodzi o pewne sprawy wizerunkowe, kreowania wizerunku organizacji, jeśli chodzi o sposób prezentowania efektywności działań. To to, znaczy może nie tyle konkurujemy, co nawzajem na siebie patrzymy i dzięki temu podnosimy sobie, jedna i druga strona, poprzeczkę. Do góry. Więc to jest taka pozytywna, konstruktywna konkurencja. Z kim konkurujemy? No, na pewno konkurujemy oczywiście z organizacjami realizującymi te same zadania, w ramach tych samych konkursów grantowych. Konkurujemy na zasadzie, nie wiem kto ma kadrę, kto realizuje zadania na jakim poziomie jakości. No różnie to wygląda prawda, no nie zawsze wyznacznikiem konkurencyjności jest strona finansowa bo nie do końca o to chodzi zwłaszcza jeśli chodzi o działalność społeczną, prawda. Bo bo nie cena usługi co jakość usługi jest najistotniejsza. Natomiast, no konkurujemy ale myślę, że z dobrym skutkiem bo się rozwijamy bo, gdybyśmy nie byli konkurencyjni to by do nas nie zgłaszała do nas masa ludzi, nie nie korzystało by z naszej oferty czy pomocy setki czy tysiące ludzi. W nowym roku ponad dwa tysiące ludzi, więc to znaczy, że ta konkurencyjność no kończy się dla nas dobrze. 
A: Czyli (chcecie się dalej rozwijać), mobilizuje was to do działania, podnoszenia pewnych standardów 
R: Tak, ale dodatkowo my robimy też to co lubimy. Więc to myślę, że to jest pomaga, to nie jest tak, że nie wiem wybija godzina siedemnasta i my wiemy, że kończymy prace tylko po prostu jesteśmy do tego łatwiej (1:01:21), bo to trzeba zrobić i daje nam to satysfakcję i radość prawda. Zupełnie inaczej się pracuje, jak się coś robi z obowiązku i wyłącznie dla pieniędzy a co innego jak przy okazji się odbywa pracę robiąc coś co pasjonuje. 
A: Dobrze a proszę podać sytuację o ile takie występowały. Gdzie pomimo jakiś przeszkód, czy niedogodności udało się wspólnie z jakąś inna organizacją zrealizować jakiś projekt? Czy były takie sytuacje? 
R: No, chociaż by sprawa ubiegłoroczna i mam nadzieję, że tegoroczna także stanie się rzeczywistością tworzenie tego regionalnego centrum wspierania organizacji pozarządowych czy uważam, no w jakiś tam sposób wiodące organizacje czyli UTW, Kana i Sursum Corda, skrzyknęły się, napisały wspólnie projekt, wspólnie realizowaliśmy każdy w zakresie w którym ma największe doświadczenie szkolenia, warsztaty. Dzieliliśmy na się na zewnątrz z mniejszymi organizacjami, słabszymi organizacjami czy nowopowstającymi organizacjami swoimi doświadczeniami, i myślę że o to chodzi prawda. Ktoś tam ma dobrą panią księgową, niech ona konsultację prowadzi dla księgowych i innych (pomniejszych) organizacji prawda. Nie wiem ktoś tam ma salę komputerową z wyposażeniem prowadzi warsztaty informatyczne dla organizacji. Ktoś ma prawnika, prowadzi warsztaty tego typu. My się znamy na wolontariacie, radzimy sobie dobrze z takimi formalnymi sprawami mogliśmy się też dzielić tym doświadczeniem z innymi. No i i tak dalej i tak dalej, to na przykład bardzo pozytywnie wypadło. Oczywiście trudności były, bo trzeba było zorganizować umowę partnerską. To było dla nas wszystkim novum. Żadna z organizacji wcześniej nie współpracowała, trzeba było się zastanowić kto to wszystko będzie rozliczał, trzeba było (przełamać) do siebie sprawę jeżeli chodzi o finanse, prawda bo ktoś jeden tym operuje podpisuje dokumenty. Trzeba było się wzajemnie wyspowiadać ze zrealizowanych działań, no ale udało się chociaż oczywiście wymagało to sporo wysiłków z każdej ze stron. No ale pozytywne efekty i doszliśmy do wniosku, że piszemy kolejny projekt i dzięki temu, że słyszeliśmy w tamtym roku, że Urząd Marszałkowski, kiedy rozmawialiśmy to mówili, że się bali, że z którejś z organizacji, że spłyną trzy projekty z każdej z organizacji i będą mieli problem kogo wybrać ale na szczęście spłyną jeden wspólny, zresztą jako jedyny wspólny w województwie i został najwyżej oceniony. Okazuje się, że to można wygrywać będąc w duecie, tandemie, tercecie itd. 
A: A teraz przykłady sytuacji, pomimo potrzeby czy chęci współpracy nie udało się tej współpracy osiągnąć? 
R: No to taką, dla mnie też osobiście bo byłem też przez trzy lata prezesem jest sądecka federacja organizacji pozarządowych. Gdzie no niestety w wielu przypadkach organizacji mniejszych, słabszych pojawiają się wyłącznie roszczenia, załatwcie pieniądze! Prawda. Napiszcie projekt, zróbcie projekt a my się do tego włączymy, prawda. To nie tędy droga, każdy musi coś z siebie dać aby powstało wspólne dzieło. To jest porażka, że myśmy się nie dogadali, w sensie takim, że w większości organizacji były wyłącznie oczekiwania a nie chęć dzielenia się i zaangażowania. A takie dzieło nie powstanie jeżeli my się nie zaangażujemy. Natomiast ja rozumie dla czego tak się dzieje też, to nie jest tak, że to wynika wyłącznie z mentalności, czy takie chorego podejścia do rzeczywistości. Natomiast wynika to po prostu pewnych obiektywnych niejednokrotnie ograniczeń, które te organizacje przeżywają. Ja to oczywiście rozumie bo myśmy też byli taką organizacją i też pewne trudności mieliśmy w pierwszym roku budżet na poziomie złoty dwadzieścia, prawda. Pisze dziewczyna właśnie pracę magisterską na temat naszej organizacji. Studnia księgowość znaczy tam, no jakiś ekonomiczny kierunek i ją szczególnie interesuje strona ekonomiczna funkcjonowania naszej organizacji, no i też tak z przekąsem mówiła, że w pierwszym roku mieliście budżet złoty dwadzieścia i taki był bilans a w tym momencie jest zupełnie inna sytuacja, prawda. To też  pokazuje tam jakiś rozwój organizacji na przestrzeni lat. 
A: Czyli głownie były to bariery finansowe, tak? 
R: Finansowe, osobowe, czasowe no i też mentalne tudzież różnego podejścia co do jakości, nie ukrywam. Bo też były takie sytuacje, że zastanawialiśmy się nad partnerstwami z jakimiś organizacjami. Natomiast robiąc wywiad na temat jakości, taki nie formalny wywiad oczywiście, na temat jakości realizacji pewnych świadczeń przez te organizacje tudzież doświadczenia, wiedzy, wykształcenia kadry realizujące pewne działania. No stwierdzaliśmy, że nam jest nie po drodze, po prostu mamy inne wyobrażenia na pewnym poziomie, czy jakości realizacji takich działań i wiedzieliśmy, że po prostu się nie dogadamy bo nam ten poziom na przykład nie odpowiadał, uważaliśmy, że chcemy to zrobić inaczej. 
A: Czy było podejmowanie jakiś prób? 
R: Były takie sytuacje, ale nie jest to częste. Zazwyczaj nie proponujemy komuś współpracy o kim wiemy, że się już z założenia nie dogadamy bo za wiele nas dzieli niż łączy, więc to tak wygląda. Natomiast, no powiem też z jakąś tam satysfakcją, że to nam częściej się już w tym momencie proponuje jakąś współpracę czy przychodzi ktoś, bo chce z czegoś tam skorzystać, prawda niż my się prosimy. Natomiast, my oczywiście patrzymy już na pułap wyżej, czyli patrzymy na poziom wojewódzki a lokalnie tutaj się patrzy na nas, no jesteśmy myślę no w czołówce tutaj lokalnie. 
A: Dobrze teraz przejdziemy do bloku związanego z współpracą organizacji pozarządowych z samorządem lokalnym. 
R: Temat bardzo dyskusyjny. 
A: No, właśnie my też chcemy poznać Państwa zdanie na ten temat 
R: Ja może od razu wprost zapytam. Wy publikujecie raport, z konkretnymi danymi organizacji? Jak to będzie wyglądało? 
A: Nie, nie. W raporcie, my w raporcie posługujemy się jedynie kodem organizacji, także żadne imię, nazwisko, nazwa organizacji się nie pojawi. 
R: Mogę się napić? 
A: Jak najbardziej proszę. Czy podejmowaliście jakieś wspólne zadania z samorządem lokalnym? 
R: Co rozumiemy przez wspólne działania? 
A: Na przykład realizację wspólnych projektów, czy też realizację zadań dla samorządu. 
R: To znaczy, tak jeżeli chodzi o wspólne projekty, to jest kolejny temat, który leży u nas partnerstwa publiczno-społeczne, partnerstwa prywatno-społeczne przynajmniej w Nowym Sączu to jest temat, który w ogóle jest totalną abstrakcją. Czasem jakiś urzędnik o czymś takim przebąknie, ale natomiast w żaden sposób nie jest przemieniane w czyn. Nie ma czegoś (1:08:51) i podejrzewam, że przy tej mentalności przynamniej tutaj samorządu lokalnego jeszcze długo nie będzie. Także zdecydowanie tutaj, nic takiego nie było realizowane w partnerstwie, nic mi nie wiadomo czy ktokolwiek realizował w naszym regionie w partnerstwie publiczno-społecznym, czyli samorząd organizacja pozarządowa. Na razie w jakieś tam przebłyski pojawiają partnerstw prywatno-prywatnych, czyli organizacji z organizacją to są jakieś pierwsze przebłyski współpracy wzajemnej. Natomiast, no niestety dla wielu samorządów między innymi w Nowym Sączu, pojęcie partnerstwa zamyka się na poziomie ogłoszenia konkursu grantowego. Ale to nie jest żadne partnerstwo, bo nie traktujemy się na równi, ktoś daje pieniądze i ktoś je wykorzystuję więc tak naprawdę to jest rozdawnictwo. To jest wykonywanie pewnych zleceń na rzecz zlecającego czyli nie partnerstwo tylko zupełnie co innego, prawda. Jest to zależność, ktoś ma pieniądze i rozlicza z tego a my jesteśmy tylko zwykłym wykonawcą. Oczywiście z punktu formalnego pięknie to wygląda, bo program współpracy jest opracowany, zespół konsultacyjny jest powołany. Natomiast, oprócz tego, że my się spotkamy porozmawiamy to absolutnie nie wiele z tego wynika więc to partnerstwo na poziomie Nowego Sącza ja osobiście oceniam bardzo krytycznie. Jest to pięknie brzmiące ale nic w praktyce znaczące partnerstwo. To nie jest w ogóle partnerstwo! Ale to jest moja osobista opinia i doświadczenie wynikające ze współprace z naszym tutaj samorządem. Natomiast powiedzmy na poziomie wojewódzkim, zupełnie inaczej to wygląda. Jest myślę tutaj na przykład o urzędzie wojewódzkim, marszałkowskim jest zupełnie inna mentalność i patrzenie na rzeczywistość. Być może dlatego, że tam jest znacznie młodsza kadra, którymi się tymi sprawami zajmuje i ma zupełnie inne patrzenie, wykształcona w nieco innych standardach. I to powiedzmy w współpracy z urzędem marszałkowskim nas satysfakcjonuje, to znaczy my możemy czuć się jak partner jesteśmy szanowani i nasza opinia nasze zdanie jest brane pod uwagę i to jest partnerstwo wówczas, prawda.  
A: W jakich obszarach Państwo współpracują? 
R: W jakich obszarach? Konsultacja rocznego programu współpracy z samorządem wojewódzkim i ja jestem też w takim zespole doradczym przy marszałku, powołanym taki zespół pracuje przy marszałku, który opiniuje wieloletnie wielo letnie programy współpracy województwa małopolskiego z trzecim sektorem. Ja jestem jako ekspert od spraw wolontariatu, kilka takich spotkań już było, jakieś tam dokumenty się wypracowuje one są pod zwłaszcza jakieś tam strategie i tak dalej. Ale powiedzmy, że głos wówczas z organizacji jest słuchany i brany pod uwagę i widać jak by echo tego głosu w raportach czy dokumentach, które powstają. To nie jest czcze gadanie, że my się spotkamy i już urząd ma odnotowane prawda spotkanie, bo konsultacja się odbyła. Natomiast, efekt tej konsultacji powiedzmy jest widoczny głos organizacji się liczy. Natomiast, co jeszcze w sprawie partnerstwa. 
A: Może porozmawiamy tutaj o mieście Nowym Sączu. W jaki sposób wyobrażał by Pan sobie taką współprace? Jak to powinno wyglądać? 
R: Z założenia są dobre. Natomiast, świadomość i sposób realizacji, uważam jest fatalny. Przykład. Jeżeli w czwartek o godzinie piętnastej piętnaście przychodzi na skrzynkę mailową mail z informacją, że o to w załączeniu jest regulamin konkursu grandowego na rok dwutysięczny dziewiąty rok. Jeżeli do piątku do godziny dwunastej nie będzie informacji zwrotnej z uwagami to znaczy, że akceptujemy regulamin i uznajemy, że został skonsultowany z organizacjami pozarządowymi bez telefonu i tak dalej. Członkowie zespołu konsultacyjnego otrzymują takiego maila. My na szczęście odbieramy regularnie maila co dziesięć minut skrzynka jest nawiedzana, prawda i pracujemy dłużej niż do godziny piętnastej, bo te organizacje, które pracują do piętnastej to już mają problem, prawda. Czyli mamy tak naprawdę noc na to żeby zapoznać się z obszernym dokumentem, ważnym dokumentem!, który tak naprawdę reguluje zasady konkursu grantowego w mieście na cały następny rok i do godziny dwunastej musimy zgłosić swoje uwagi. Piszemy swoje uwagi, wysyłamy oczywiście zdegustowani poziomem podejścia urzędu do zespołu konsultacyjnego. Po czym te uwagi są przyjmowane na skrzynkę urzędu i bez komentarza o godzinie piętnastej w tym samym wydaniu regulamin bez uwzględnienia jakichkolwiek uwag ze strony organizacji jest ogłaszany, bo sesja rady miasta i trzeba do szybko go zatwierdzić. Więc to nie jest żaden poziom partnerstwa, ale oczywiście urząd odnotował sobie to, że skonsultował to z organizacjami. Więc, jeżeli to ma tak wyglądać to ja dziękuje bardzo, przynajmniej z mojego punktu widzenia. Takie rzeczy mnie bulwersują, i to absolutnie nie można traktować jako partnerstwo są oczywiście rzeczy, które od kilku lat my wnioskujemy. Składaliśmy najpierw w formie listu otwartego do prezydenta, to był taki poryw, kiedy powstawała sądecka federacja organizacji pozarządowych. Piękny otwarty list poszedł i do mediów, do samorządu no i co z tego, że jak mamy minęło lat raptem pięć i i pewne postulaty do dnia dzisiejszego nawet nie spotkały się z komentarzem ze strony urzędu, prawda. (1:14:57) Żadnej odpowiedzi na te petycje, wnioski na piśmie nie zostały przedstawione. Więc, tak jak mówię z punktu widzenia formalnego urząd się szczuci, że ma ISO, że jest programie przejrzysta Polska i tak dalej. Wszystko pięknie ładnie natomiast, do momentu kiedy dochodzimy do praktycznego wykonania pewnych rzeczy, prozaiczne rzeczy leżą natomiast formalnie w dokumentach, oczywiście wszystko pięknie wygląda. Czyli taką sobie robimy fikcję, w naszym regionie która tutaj tak niestety wygląda. 
A: Czyli formalnie są odnotowywane pewne konsultacje, natomiast w rzeczywistości zupełnie one nie mają miejsca? 
R: Nie znaczy one się formalnie odbywają bo na upartego to oczywiście zatwierdzimy!. Natomiast sytuacja jest tak, że w pierwszych konsultacjach tych programów współpracy uczestniczyło około stu przedstawicieli organizacji. Tak na ostatnich konsultacjach z tego co ja słyszałem było około dwunastu przedstawicieli, więc po prostu poziom zaufania też do urzędu spada bo każdy widzi, że to i tak nie ma sensu, prawda. Więc te konsultacje nawet nie cieszą się powodzeniem w sensie frekwencji na sali przedstawicieli organizacji. Każdy zdrowo rozsądkowo widzący myślący, co się dzieje też w pewnym momencie zaczyna się męczyć i stwierdza, że szkoda własnego czasu tego typu poziom konsultacji, prawda. 
A: A czy często takie konsultacje takie spotkanie się odbywają? 
R: Raz w roku kiedy jest konsultowany roczny program współpracy i przynajmniej raz w roku no chyba, że urząd też uznaje tą mailową konsultację, ostatnio jaką odbytą konsultację to dwa razy w roku z zespołem konsultacyjnym. Czyli to jest tak jakby, przedstawiciele kilku, znaczy przedstawiciele organizacji pozarządowych w mieście wybrali swoich przedstawicieli tutaj jest ich pięciu, którzy tworzą, współtworzą tez zespół konsultacyjny przy prezydencie. Natomiast jest to pewien twór wirtualny, bym powiedział, bo owszem jest uchwała rady miasta na to i tak dalej i tak dalej. Natomiast nie przekłada się to w żaden sposób na efektywne konsultacje, gdzie czujemy się wszyscy partnerami, prawda. Sprawa naszej organizacji na przykład partnerstwo rewitalizacja centrum miasta teraz Nowego Sącza, rewitalizacja wiadomo nie tylko robimy sklepy i remontujemy budynki, ale też inicjatywy społeczne staramy się rozwijać, prawda. Nic w rewitalizacji nie widzimy, nie słyszymy, żeby możliwe było do zrealizowania kiedy my szukamy siedziby bo tutaj mamy umowę do końca marca na przykład w tej szkole. Szukamy lokalu znajdujemy nawet pustostan w mieście Nowym Sączu właścicielem jest urząd miasta, mówimy że to sami sobie wyremontujemy i tak dalej. Ale jest to śródmieście więc Pan prezydent mówi absolutnie nie! Ponieważ on to musi wystawić na przetarg dopiero w momencie kiedy my damy najlepszą cenę to dostajemy ten lokal. Ja mówię, że jest ustawa Rady Miasta, która mówi o (preferogicznym) traktowaniu organizacji pożytku publicznego. Są ustalone stawki czynszowe dla tego typu organizacji. No to słyszę u Prezydenta, że nie bo on się potem musi wytłumaczyć przed Radą Miasta, że nie ma mowy absolutnie. Cztery takie nasze spotkanie czcze wokół lokali tak mniej więcej wyglądały. I efekt jest taki, że my teraz będziemy wynajmować od przyszłego miesiąca lokale na wolnym rynku, na normalnych wolno rynkowych stawkach, bo przetargi które Prezydent ogłosił, oczywiście nie były dla nas do wygrania bo trudno jest nam konkurować z placówka pod tytułem bank czy sklep firmowy, który daje stawkę czynszową zupełnie inną, prawda no ale prowadzi działalność komercyjną. No ale tak to mnie więcej wygląda. 
A:  A co Pan sądzi o konkursach organizowanych przez  Urząd Miasta dla organizacji pozarządowych? 
R: Póki w komisji oceniającej nie będą pracowali niezależni eksperci, którzy się znają na realizacji zadań, które są zlecone przez miasto póty konkurs będzie budził wiele emocji i będzie rozstrzygany w sposób czasami bardzo dziwny. Przykład. Projekt składałem do Urzędu Miasta jakiś tam nasz i jest oceniany powiedzmy drugi od końca jeżeli chodzi o ranking punktowy i tak dalej. I ten sam analogicznie projekt na poziomie wojewódzkim gdzie jest kilkaset wniosków uzyskuje najwyższą punktację. No różnica polega na tym właśnie, że w Urzędzie Marszałkowski czy tam gdzieś Wojewódzkim, pracuje jakiś niezależny ekspert, który zna się na temacie i umie obiektywnie ocenić realizację tego zadania. Ale jest to jeden z postulatów, które od lat w naszym mieście nie przechodzi. Więc póki urzędnicy wyłącznie z za biurka będą oceniać projekty i wybierać według własnego klucza. Często tym kluczem może być nie mówię tutaj o niczym konkretnym, ale może być na przykład to, że inny radny jest członkiem czy prezesem stowarzyszenia jeżeli to jest tak, że w komisjach konkursowych siedzą radni oceniający wnioski własnych stowarzyszeń póty to nie będzie nigdy obiektywne. To jest jedna sprawa. A druga sprawa, że u nas w mieście jest taka tendencja, że się daje wszystkim po trochę, żeby nikt się nie obraził. Nie preferuje się dobrych dużych projektów, zróbmy kilka zadań dobrze i z rozmachem, tylko każdemu daje się tam po tysiąc, dwa, trzy, cztery, pięć tysięcy, prawda. I się oczekuje, żeby działanie było realizowane prze cały rok Nigdy to nie będzie na wysokim poziomie, nigdy to nie będzie realizowane z odpowiednim zaangażowaniem ludzi, jeżeli to będzie tak wyglądało. Ja jestem skrajnie przeciwnikiem dużo a wszystkim a jestem zwolennikiem trochę a najlepszym. Natomiast u nas to tak niestety wygląda. Natomiast formalnie znowu rzecz biorąc patrząc na regulamin i tak dalej wszystko jest w jak najlepszym porządku. 
A: Czyli podsumowując 
R: Ale dobrze, że jest konkurs bo na przykład w niektórych samorządach lokalnych w ogólne nie ma czegoś takiego jak pojęcie otwartego konkursu ofert, prawda. Różnie później wygląda realizacja publicznych. W tym momencie my będziemy mieć sprawę, która znajdzie finał w Sądzie z jednym z samorządów z naszego województwa. Niewielki samorząd, który w ramach to nie jest nawet nie wiem jaka tam była procedura zlecił nam realizację pewnych działań no i teraz uważa, że on nie musi teraz za to zapłacić. A konkursu ofert jak nie było tak nie ma i się rozdaje w ogóle z pod biurka pieniądze, prawda. A więc dobrze, że jest przynajmniej konkurs ofert to jest na pewno plus. Bo są samorządy, daleko nie trzeba szukać powiat limanowski prawda, gdzie pojęcie otwartego konkursu ofert (dla) samorządu jeszcze przez gardło nie przechodzi, prawda. I nie są ogłaszane żadne konkursy, żadne pieniądze publiczne nie są wydawane w ramach realizacji  zadań przez trzeci sektor. No więc jak tam ma w ogóle działać (1:22:14) 
A: Czyli podsumowując, uważa Pan, żeby dobrze funkcjonowała ta współpraca to w komisji oceniających powinni zasiadać eksperci, którzy znają się na poszczególnych polach działania i osoby, które zapewnią jednocześnie niezależność ocenianych projektów 
R: Zdecydowanie tak. Tak to ma mieć miejsce na poziomie konkursów ogólnopolskich czy unijnych. No wiadomo, że wówczas jeśli to ktoś robi anonimowo to jest to bardziej obiektywne niż to robi ktoś kto jest uwikłany w różne lokalne zależności 
A: A jak macie potencjalne pola współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym? 
R: O gigantyczne. Przede wszystkim realizacja zadań publicznych, prawda. Jeżeli rozmawiamy z samorządem o realizacji jakiegoś zadania publicznego, o zleceniu zadania publicznego, które do tej pory było wykonywane przez jakaś jednostkę organizacyjną samorządu i słyszymy, że samorząd tym jest nie zainteresowany to już wiemy, że samorząd broni wyłącznie swojego partykualnego interesu na zasadzie zatrudnienia swoich ludzi i tak dalej. Chociaż my składamy oferty tańsze, prawda. Tu mamy niestety nieszczęście, że ustawa nie przewiduje żadnej formy dyskusji z samorządem. Jeżeli samorząd odmówi, nawet jeżeli złożymy tańszą konkurencyjną ofertę to tutaj głos samorządu jest niepodważalny, prawda. Więc moglibyśmy, jako w ogóle organizacje mówiąc w liczbie mnogiej realizować naprawdę wiele zadań miasta, które realizuje miasto poprzez swoje jednostki w sposób o wiele bardziej elastyczny, na pewno tańszy jestem przekonany, że nie jednokrotnie w sposób bardziej profesjonalny. 
A: A w jakich dziedzinach? 
R:  Ja patrzę przez pryzmat przede wszystkim co nam jest najbliższe czyli oświata, wychowanie, profilaktyka, pomoc społeczna i tak dalej. Te wszystkie rzeczy można by było zlecać organizacją. Oczywiście mając patrzenie jak to jest wykonywane, weryfikując standard kontrolując i tak dalej.  Natomiast niestety tu, nie ma otwartości samorządu patrząc przez pryzmat Nowego Sącza na realizację takich działań. Pewne inicjatywy szczątkowo się realizuje poprzez konkurs grantowy. Natomiast wiadomo że, no generalnie świadomość tego, że oferty są niejednokrotnie kilka czy kilkanaście razy przekraczające wartość danej dziedziny konkursowej pokazuje to, że organizacje by mogły chcą natomiast nie stwarza się ani takich warunków ani możliwości do tego żeby mogły tak działać . 
A: A co Pana zdaniem utrudnia kontakty z samorządem? Czy to są może jakieś kwestie osobowe czy kwestie struktury czy jakieś inne powody? 
R:  Zawsze sprawy osobowe są szalenie istotne, bo nie rozmawiamy przede wszystkim z urzędnikiem a z człowiekiem, prawda. Jeżeli jest to ktoś kto jest życzliwy, uśmiechnięty z którym można w miłej atmosferze porozmawiać to chętniej z taką osobą się kontaktujemy. To jest zawsze ważne czynnik ludzki. Nie rozmawiamy z pryzmatu biurka i władzy urzędniczej tylko rozmawiamy jak człowiek z człowiekiem, prawda. Na pewno traktowanie się jako partner prawda, nie tylko, że my chcemy się nie wiem pochwalić jako samorząd, że mamy organizację ale nic w zamian tym organizacjom nie oferujemy i nie stwarzamy warunków do ich rozwoju. Na przykład użyczając lokale, na przykład wspierając organizacyjnie na to przykład organizując czy finansując szkolenia dla takich organizacji, na przykład nie wiem umożliwiając konsultacje prawne u radcy prawego, który jest zatrudniony w Urzedzie Miasta. Proste rzeczy, które w cale nie wiele, czy w ogóle nie generowały żadnych dodatkowych kosztów dla miasta. Ale jednak, niestety takie rzeczy w wielu przypadkach nie są realizowane. Potencjał jest gigantyczny można by było naprawdę wiele rzeczy robić. Natomiast tu musi być wzajemna otwartość i zaufanie, gdy tego nie będzie dalej będziemy się zamykać w tylko do obszarów konkursu grantowego i na tym koniec. 
A: Porozmawiamy teraz o procesie decyzyjnym, konsultowaniu pewnych decyzji czy orzecznictwie interesów  w ramach organizacji pozarządowych. Jakie jest Pana zdaniem przygotowanie Pana organizacji do współpracy z samorządem? Chodzi o zasoby merytoryczne, kadrowe, finansowe, ludzkie. 
R: Ci ludzie, którzy u nas pracują szkolą się przede wszystkim. I taka jest zasada, że każdy kto z nami współpracuje musi się legitymować wyższym wykształceniem to po pierwsze, i to na dzień dobry, a po drugie uczestniczy w wszelkiego rodzaju w miarę oczywiście możliwości kursach, warsztatach, szkoleniach. W tej chwili jest na stażu dziewczyna, która jest absolwentem ekonomicznego sektora, która korzystała też z masy warsztatów, szkoleń, które były dostępne w tym roku chociaż by realizowanych w Krakowie. No bo wówczas prawda, możemy być partnerem dla siebie nawzajem tutaj naszej wewnątrz organizacji czy dla organizacji, która przychodzi do nas z jakimś tam problemem czy ofertą współpracy czy dla samorządu z którym chcieli byśmy i siła rzeczy współpracujemy, prawda. To na pewno jedna rzecz. Natomiast jeszcze wątek mi troszeczkę uleciał, jakby była Pani uprzejma przypomnieć 
A: Zasoby merytoryczne 
R: Zasoby merytoryczne, czyli tak merytorycznie na pewno uważam, że jesteśmy gotowi do partnerstwa. Bo chcemy być na bieżąco czytamy, szkolimy się, pomijam już jak takie oczywiste rzeczy jak śledzenie, prawda jakiś tam portali internetowych ngo.pl czy kompas i tak dalej. Staramy się analizować wszystkie tutaj te aspekty prawne. Uważam, że merytorycznie jesteśmy przygotowani. Nie znamy się oczywiście na wszystkim, wiele na pewno mogli byśmy się nauczyć. Nie mniej jednak możemy rozmawiać. Nie jest tak, że nie wiem o czym mówimy. Osobowo bolączką organizacji jest to co wspominałem na początku, braki w zatrudnieniu, prawda. Możemy tutaj dzisiaj spokojnie konferować, bo są ferie i w szkole nie muszę być, bo pracuję w szkole. Natomiast marzy mi się taka sytuacja, abyśmy mogli mieć adekwatny poziom zatrudnienia do realizowanych  zadań i potrzeb w tym zakresie. Natomiast jest to związane z pewnym potencjałem finansowym, który musimy mieć prawda. Przecież nikt nie przyjdzie do pracy w organizacji jeżeli mu się za nie zaproponuje jakiś godziwych warunków pracy, tudzież zatrudnienia w miarę pewnego, prawda. Bo zatrudnienie na rok na dwa jest dobre dla kogoś młodego natomiast jeżeli mamy pozyskać specjalistę wysokiej klasy, który ma stały etat gdzieś tam to wiadomo, że musimy mu takie warunki stworzyć, zaproponować umowę na przykład na czas nie określony w perspektywie jakiejś tam, prawda. I na pewno braki osobowe są, moglibyśmy realizować, działać i być partnerem różnych w inicjatywach, gdybyśmy mieli jeszcze większe zasoby ludzkie. Ale zasoby ludzkie etatowe. (wolontar) dzisiaj jest jutro go niema, prawda. Ktoś się angażuje dzisiaj za chwile coś się dzieje i potrzebuje dorobić wyjeżdża za granicę prawda i już go niema. Budowanie stabilnej polityki kadrowej to jest kluczowa sprawa w tym momencie dla nas. Możemy być też partnerem jeżeli dysponuje też pewnym zapleczem materialnym, prawda. Komputer, biurko i tak dalej. Odpowiednia ilość metrów kwadratowych, no widzimy w jakich warunkach my tutaj rozmawiamy dzisiaj, prawda. Przy niskim biurku w pokoju logopedycznym. A mamy jeden sekretariat gdzie się toczy całe życie, rozmowy, dlatego tu jesteśmy bo tu jest większy spokój. Natomiast sam rozwój organizacji generuje to że my musimy mieć większą ilość metrów kwadratowych czego na przykład Urząd Miasta nie był w stanie zrozumieć. I taki potencjał też musimy my mieć by realizować pewne zadania, i być poważnym partnerem prawda. My nie zrobimy dużego projektu czy nie zrobimy nie wiadomo czego jeżeli my mamy kilkanaście metrów kwadratowych i wszyscy siedzą w jednym pomieszczeniu, prawda. Siła rzeczy to są ograniczenia obiektywne. No i czas prawda, czas wiąże się bezpośrednio ze sprawą kadrową to znaczy jeżeli my to robimy w wolnym czasie po godzinach naszej pracy etatowej z pasji to wiadomo, że to zaangażowanie ma swoje ograniczenia, bo każdy z nas ma rodzinę, każdy z nas ma na utrzymaniu rodzinę i każdy z nas też musi parę godzin się przespać w ciągu doby więc ta ilość czasu jest mocno okrojona niż gdyby była tak możliwość, że jesteśmy tutaj w pełnym wymiarze czasu. Ale to prawda, jakby koło nam temat zatacza. 
A: Tak. A czy jakie jest przygotowanie innych organizacji do współpracy z samorządem? Jak Pan uważa czy też mają podobne bariery? 
R: Na pewno tak. Na pewno bariera finansowa, osobowa, często też merytoryczna ja to osobiście widziałem prowadząc tutaj w województwie różne warsztaty dla organizacji widać to po jakby charakterze i poziomie pytań. Jeżeli ktoś pyta o rzeczy fundamentalne, elementarne to wiem, że sobie z tym nie radzi to dla niego jest problem a zupełnie inaczej się patrzy na organizację, która dopytuje o niuanse, szczegóły lub pewne sprawy interpretacyjne prawda. To znaczy oni sobie radzą z bieżącą działalnością, ale mają pewne wątpliwości w jakiś tam szczegółach. To świadczy, że organizacja działa sprawnie i dobrze. Natomiast w wielu organizacjach na pewno problemem jest właśnie to, że nie ma czynnika ludzkiego w wystarczającym zakresie. Finanse są tak okrojone, że nie stać na wiele. Korzystamy z prywatnego telefonu na przykład, korzystamy nie wiem z prywatnego komputera, drukarki i tak dalej. Więc w pewnym momencie przychodzi taki moment, że widzimy, że w kieszeni mamy już dno własnej prywatnej i więcej nie zrobimy nie wiem nawet jakbyśmy chcieli bo trzeba jeszcze lodówkę zapełnić międzyczasie, prawda. Także to są takie sprawy tego typu. Natomiast też niestety wiek. Wiek w organizacją jest też tą przeszkodą, że pewne rzeczy no mówiąc w cudzysłowie nie łapią. Pewne organizacje pewnych tematów nie są w stanie się z tym zmierzyć no to jest już problem, który się przekłada na wiele stron działania. Pomijam organizację czysto komercyjne działające przy uczelniach działające angażujące też różnych ludzi zaangażowanych w różne biznesowe przedsięwzięcia, którzy działają wyłącznie komercyjnie chociaż w trzecim sektorze bo takie organizacje jak grzyby po deszczu coraz więcej nam powstaje a to z tytuły tego, że pojawiają się pieniądze unijne. Te organizacje z tradycją, które częstą mają, które działają tak zwane mają serce na ręce prawda wyciągnięte nie są w stanie poradzić z na przykład z projektem unijnym nie mają ludzi, nie mają doświadczenia a muszą to robić młodzi, którzy chociażby się orientują w sprawach komputerowych  Pani doskonale o tym wie, bo Pani w projekcie (1:34:14) też na pewno  odpowiednio musi prowadzić. Są to często czynniki nie do przejścia prawda, w organizacjach nie ma sprzętu, nie ma ludzi, nie ma wiedzy, nie ma młodych, koniec i choćby nie wiadomo co chcieli to i tak nie ruszą z miejsca. 
A: Czyli koło się zamyka. 
R: Koło się no zamyka to są tematy, które prowokujemy już któryś raz, no ale to tak wygląda niestety. 
A: Proszę mi powiedzieć jak Pan sądzi jaka jest pozycja Państwa organizacji w powiecie, gminie, regionie? Już wcześniej wspominaliśmy na ten temat tylko teraz prosiła bym tak bardziej więcej. 
R: Dla nas satysfakcjonująca, dobra. Uważam, że jeżeli chodzi tutaj o gminę to jesteśmy w czołówce tych kilku wiodących organizacji. Jeśli chodzi o poziom wojewódzki, no to powiedzmy, że jesteśmy ja bym powiedział, że no chyba w pierwszej lidze, pierwszej lidze no. Skoro też gdzieś tam na przykład nie wiem zostaliśmy uznani jako najlepsza organizacja w kategorii polityka społeczna w konkursie kryształowy słowik to też o czymś świadczy. Przeszliśmy kontrolę Urzędu Marszałkowskiego, weryfikacje i spośród tam stu dwudziestu podmiotów zostaliśmy uznani w dwutysięcznym siódmym roku za najlepszych. To dla nas był też sygnał, że działamy w sposób satysfakcjonujący na przykład tamtą stronę, prawda. 
A: Czyli czołówka? 
R: Czołówka! Chociaż patrząc oczywiście przez pryzmat Krakowa wiemy, że to nie jest jest ta czołówka najwyższej rangi bo naprawdę jeszcze wiele możemy skorzystać z ich doświadczenia i wiedzy. No i też oczywiście nie mamy takiego zaplecza materialnego, ludzkiego, osobowego które by nam się marzyło. Natomiast z roku na rok jest coraz lepiej i nie możemy narzekać jest rozwój. Czujemy, że się rozwijamy mamy coraz więcej pracy i dzięki temu możemy też coraz więcej pomysłów realizować. 
A: Jak by miał Pan kilkoma zdaniami opisać pozycję swojej organizacji komuś kto jej zupełnie nie zna. Jakich by Pan użył określeń? 
R: Jesteśmy efektywni, działamy transparentnie. Rozliczamy się z otrzymywanych funduszy i uzyskanych rezultatów działań. Jesteśmy życzliwi, to co robimy robimy z pasują, bo lubimy to robić i powiedział bym, że jak chce to może z nami współpracować. 
A: Jak Pan ocenia siłę oddziaływania organizacji w gminie, powiecie, regionie? 
R: Trudne pytanie. Siła oddziaływania znaczy to my nie jesteśmy organizacją, która nie wiem działa w zakresie nie wiem reklamy i tak dalej. Ja myślę to, że mamy co robić i co roku się rozwijamy, pokazuje to, że mamy siłę działania. To że na przykład potrafiliśmy dla uratowania dziecka w ciągu dwudziestu dni zebrać czterdzieści tysięcy euro i ludzie nam zaufali to pokazuje, że są ludzie otwarci na naszą organizację są gotowi działać, współpracować i ufają nam przekazując pieniądze na taki cel, prawda. W tempie po prostu rekordowym bo, kiedy zaczynaliśmy to wydawało się nam, że to jest w kategorii science-fiction, tudzież cudu, że się udało to zrobić, ale zrobiliśmy to z pełnym zaangażowaniem i udało się, prawda. I rzeczy niemożliwe wydawało się, że są nie osiągalne 
A: A co Pana zdaniem decyduje o pozycji organizacji w gminie, powiecie, regionie? Czy to jest liczna zrealizowanych projektów? 
R: Na pewno skala działania. Bo wówczas się o organizacji mówi, i nie tylko mówi się medialnie co jest oczywiście ważne, ale mówi się przed wszystkim pocztą pantoflową. My nie mieszkamy w Warszawie czy jakimś innym wielkim mieście, że my musimy tutaj o wizerunek zabiegać poprzez jakieś kampanie multimedialne, co oczywiście też jest ważne i też się staramy robić. Nie mniej jednak, przede wszystkim opinia tworzona z ust do ust i przekazywana to jest ta siła wiarygodności naszej. 
A: Zasięg projektów również? 
R: Zasięg projektów oczywiście, znaczy to jest kluczowa sprawa, jeżeli o kimś więcej się mówi tym większym cieszy się zaufaniem, na pewno skala i wartość tych działań, prawda. Czy to jest dziesięciu korzystających, czy to jest tam stu czy tysiąc korzystających. Co jeszcze. 
A: A wielkość pozyskanych środków finansowych? 
R: Tak oczywiście, że tak bo to jest, znaczy nie zamknięte. Im więcej funduszy, tym więcej możliwości. Im więcej możliwości, tym większa skala działania, im większa skala działania tym większe zaufanie, im większe zaufanie tym lepszy wizerunek, im lepszy wizerunek tym znowu większa możliwość pozyskiwania funduszy no więc to się wszystko nakręca. Jeżeli jesteśmy wiarygodni jeżeli się rozliczamy, jeżeli publikujemy sprawozdania, mamy pewne standardy działania no to to jest chyba klucz do sukcesu. 
A: A autorytet w środowisku organizacji pozarządowych? 
R:  Jedni powiedzą autorytet inni powiedzą, że nam zazdroszczą to takie jest. Natomiast, myślę, że mamy dobrą pozycję chociaż by przez to, że wiele organizacji nam gdzieś tam gratuluje czy przychodzi ze swoim problemem i pyta jak sobie z taka sprawą radzimy. To pokazuje po pierwsze, że jesteśmy dostępni dla ludzi a drugie, że uważają nas za kogoś od którego oni mogą się uczyć, a my z kolei uczymy od następnych lepszych od nas. 
A: A liczba zadań zleconych przez samorząd? 
R: Zero. U nas w mieście w ogóle nie ma pojęcia zlecania jest tylko dofinansowywanie i miasto w ogóle nie zleca zadań. (1:40:50) 
A: Ale generalnie? 
R: Tak! Tak! Im więcej zadań publicznych realizowanych. Chociaż mamy też takie zadnie, które zupełnie nie są finansowane ze środków publicznych na przykład „chata”, program „na ratunek” finansujemy to w stu procentach z własnej źródeł. Okazuje się, że można pozyskać na ten cel znaczne większe fundusze niż z samorządu, które z takich czy innych względów przyznają takie czy inne granty. 
A: Czy udział w konsultacjach społecznych też jest ważny w stosunku pozycji organizacji? 
R: Tak. No sam fakt to, że jest to ważne pod warunkiem, że się ten głos liczy, prawda. Nas na przykład z prowincjonalnego Nowego Sącz zaproszono do zespołu konsultacyjnego przy Marszałku a nie wyłącznie bazowano na krakowskich organizacjach i tutaj były z (1:41:48) z południowej małopolski, gdzie zostaliśmy my wybrani jako jedyni, to znaczy też o tym, że gdzieś tam Urząd Wojewódzki nas widzi jako partnera. 
A: A co według Pana jest najważniejszym kryterium decydującym o pozycji organizacji? Z tych wcześniej wymienionych 
R: Wiarygodność. Wiarygodność (1:42:12) profesjonalizm działania, efekty i przejrzystość finansowa. 
A: Wcześniej Pan mówił, że nie odbywają się w sposób taki merytoryczny, i nie są uwzględnione konsultacje między miastem Nowym Sączem, a organizacjami pozarządowymi. Natomiast czy są jakieś decyzje podejmowane przez miasto, które są konsultowane z jakimiś organizacjami pozarządowymi? Czy Pan wie coś na ten temat? 
R: To znaczy program rewitalizacji starówki Nowego Sącza to były konsultacje społeczne ogłoszone, ogólne. Natomiast nie zawsze te konsultacje wynikają z dobrej woli urzędników tylko wynikają z obowiązku ustawowego, które samorząd ma, prawda. Bo samorząd ma obowiązek inicjatywy pewne działania publiczne konsultować społecznie natomiast rzadko to się zdarza, żeby to było konsultowane wyłącznie z środowiskiem pozarządowym. Zazwyczaj są to ogólno dostępne konsultacje społeczne, które musi realizować Urząd Miasta inna sprawa czy on się z tymi głosami liczy czy nie to jest to osobna sprawa. Natomiast w przypadku organizacji pozarządowych no teoretycznie się te konsultacje odbywają, to znaczy dokumenty na to są natomiast efektywność tych konsultacji dla nas osobiście jako strony pozarządowej, chociaż mówię przede wszystkim w imieniu naszej organizacji nie są satysfakcjonujące. 
A: A czy wie Pan z jakimi organizacjami to było konsultowane? Z jakimi organizacjami pozarządowymi? 
R: Znaczy mogę się wypowiedzieć, jeżeli chodzi o programy roczne współpracy, wszystkie te dokumenty prawne, formalne związane z trzecim sektorem no to w pierwszym rzucie konsultowane z zespołem konsultacyjnym to jest przedstawicieli pięciu organizacji pozarządowych w mieście. 
A: Jakich? 
R: No jesteśmy, jesteśmy ((dzwoni telefon)) Przepraszam, dobrze? 
A: Proszę sobie wyobrazić, że ma Pan wyłonić reprezentanta organizacji pozarządowych, kto by dobrze reprezentował interesy i stanowiska Pana organizacji? Czy była by to jakaś konkretna osoba czy organizacja? 
R: Reprezentant naszej organizacji, który by dobrze reprezentował interesy na zewnątrz? 
A: Reprezentant organizacji pozarządowych 
R: Ale w ogóle mówimy o regionie? Czy o naszej organizacji? 
A: O regionie 
R: No to na pewno (reprezentował) by organizację, która po pierwsze stabilnie funkcjonuje. Nie od konkursu do konkursu i nie tylko aktywność się zamyka na realizacji zadań na które otrzymała dofinansowanie z samorządu. Organizacja, która zostanie wybrana w sposób demokratyczny, czyli w sposób poprzez no jakieś tam głosowanie, prawda. No i będzie to organizacja, która cieszy się jakimś tam zaufaniem też innych organizacji. No i ma swoją wiedzę, doświadczenie, czymś czym się może już wylegitymować. No i która się zgodzi na to, czyli musi mieć kogoś co się tym zajmie, no i musi mieć warunki do tego taki jak by głos mógł przekazywać na zewnątrz, prawda. Natomiast to się wiąże z bardzo konkretną obciążeniem czasowym, trzeba mieć świadomość bo później do takiej osoby wydzwaniają telefony, prawda i wiele spraw trzeba umieć, chcieć i mieć czas rozwiązać. 
A: A czy na chwilę obecną widzi Pan takiego reprezentanta? W postaci osoby albo organizacji. 
R: Współtworzy się teraz Sądecka Rada Pożytku Publicznego. Ja myślę, że będzie to ciało w jakiś sposób reprezentujące dobrze na zewnątrz interesy organizacji pozarządowych no bo taka jest też idea, prawda takiego tworu. I mam nadzieje łudzę się, optymistycznie patrzę pomimo różnych doświadczeń, że będzie to realizowane w sposób partnerski bo w tym ciele nie tylko będą skupione tylko organizacje ale też przedstawiciele samorządów tutaj lokalnych czy to powiatu czy gminy. Więc mam nadzieję, i wierzę, że taka reprezentacja, która będzie miała możliwość oddziaływania na rzeczywistość powstanie. Czy to będzie jakiś kolejny twór, stanie się wirtualnym? Nie wiem mam nadzieje, że tak. My też zostaliśmy do tej Rady. 
A: A czyjej to inicjatywy? 
R: Znaczy to jest kwintesencja pewnego projektu dotyczącego federalizacji trzeciego sektora tutaj w regionie, projekt był wiodącą instytucją był Uniwersytet Trzeciego Wieku tutaj w mieście. Też organizacja, która rośnie w siłę. 
A: Tak i od kiedy rozpoczęły się prace? 
R: W tej chwili. To są ostatnie miesiące, rozmowy, prace. Zobaczymy jesteśmy jeszcze przed wyborami takimi oficjalnymi. Natomiast na pewno będziemy zostaliśmy zgłoszeni, będziemy członkami. Natomiast czy nasz przedstawiciel będzie przewodniczącym, czy będzie członkiem tylko czy będzie kimkolwiek innym no to to po wyborach dopiero. 
A: A jakie wiele organizacje ma skupiać? 
R: Jeżeli chodzi o pozarządówkę to jest to są pięć organizacji. Jeśli o stronę pozarządową dwie osoby z ramienia Urzędu Miasta, dwie osoby dwie osoby? Nie po jednej osobie z samorządów. Chodzi o samorządy powiatu limanowskiego, gorlickiego, powiatu nowosądeckiego i miasta Nowego Sącza. 
A: Czyli taki subregion 
R: Tak. Dawne województwo nowosądeckie. 
A: Tak, a pozostałe organizacje, które zostały zaproszone? 
R: Uniwersytet Trzeciego Wieku, „Kana”, koło Starego Sącza, ale nie powtórzę nazwy tej organizacji, bo ja nie byłem na tej konferencji osobiście. I jeszcze jakieś jedno stowarzyszenie. Natomiast myśmy mieli takie bardzo na razie rzadkie i mało konkretne kontakty dopiero to się zaczyna tak jak wspomniałem tworzyć. Jesteśmy na etapie współtworzenia jakiś tam relacji 
A: Czyli podsumowując jest szansa, że w niedługim czasie taki reprezentant będzie wyłoniony i będzie mógł 
R: To znaczy ja nie wiem czy tutaj można mówić o jednym reprezentancie. Powstanie pewne ciało. Myślę, że nie jest dobrze jeśli to jest jedna osoba bo zawsze głos jednej osoby będzie subiektywny głosem, prawda. JA bym się w życiu nie porwał na to, żeby być takim człowiek bo to jest zabójstwo dla samego siebie. Natomiast jeżeli to jest jakieś tam organ skupiający klika działających prężnie organizacji, które mają doświadczenie, wiedzę i które się chcą i mogą się w to zaangażować to to ma sens wówczas. Natomiast w pojedynkę Don Kichot. 
A: Czyli lepiej, że jest to podmiot tworzony. 
R: Tak no i taki podmiot też, jest tworzony z ideą partnerstwa, prawda. Bo cóż z tego, że my stworzymy takiego reprezentanta, jeżeli druga strona czyli sam Urząd powiedzmy nie będzie chciał czy nie będzie otwarty, albo będzie to po prostu dla zasady tolerował i nazywał to partnerską współpracą. Takich pomysłów i tworów było już trochę. Wiem, że ta formuła się nie sprawdza. 
A: A czy na zakończenie chciał by Pan na coś zwrócić uwagę? Czy jeszcze dodać coś od siebie na tematy tutaj poruszane? 
R: Chyba nie. Powiedzieć, że Pani współczuje opracowania tego. Materiał jest naprawdę obszerny jeżeli z każdym tyle trwa rozmowa to jest co opisywać później 
A: Ale bardzo dziękuję za wszelkie informacje. Myślę, że na pewno będą dla nas bardzo istotne i pomocne. Dziękuję