M: Na początku chciałam zapytać o powstanie organizacji i o powstanie tego ogniska. 
R: Dobrze. Więc ja nazywam się Jan Bajger, jestem dyrektorem programowym ogniska w Krakowie i na początku chciałem tutaj jeszcze przypomnieć, że komunikat końcowy – bardzo chcielibyśmy uzyskach do naszego archiwum, gdzie zbieramy wszelkie materiały związane z naszą historią i które ewentualnie w przyszłości z podaniem oczywiście źródła chcemy wykorzystać do… udostępnić osobom, które piszą prace na temat YMCA’i, a były prace doktorskie, były prace magisterskie. Więc Y.M.C.A. nawet piosenka taka jest to największa w świecie pozarządowa organizacja młodzieży, istnieje już ponad 250 lat i jej korzenie pochodzą z Anglii, w Polsce powstała w roku 1923 jako… jako Związek Młodzieży Chrześcijańskiej Polska YMCA i jesteśmy jedyną organizacją Y.M.C.A., która ma w swojej nazwie nazwę narodu, prawda, czyli Polska YMCA. Ognisko krakowskie właśnie w tych latach otrzymało swój budynek, został on ufundowany przez amerykańskiego biznesmena Sereno Fenna, który swój majątek, a był bezdzietnym kawalerem czy… podzielił na cztery części… z jednej części… przekazał dzieciom Krakowa, zbudowano w centrum starego miasta duży trzypiętrowy budynek, budynek, który obecnie tutaj jeszcze funkcjonuje. W tym budynku jest najstarsza w Polsce kryta pływalnia, sale gimnastyczne, kino i w sumie ma trzy piętra. Jest to majątek Polskiej YMCA – wraz z parcelą. I to jest bardzo ogólna informacja o tym jak długo funkcjonuje stowarzyszenie w Krakowie. Stowarzyszenie jest oczywiście zarejestrowane, posiada statut, posiada KRS, posiada wszelkie dokumenty, uregulowane sprawy związane z ZUS – em, natomiast miał w swojej historii przerwę w roku 49 – tym, ówczesne władze uznały, że w Polsce Ludowej nie powinno być organizacji, które się komunikują ze Stanami Zjednoczonymi a… a w zasadzie YMCA cały czas była finansowana przez Stany Zjednoczone, Amerykanie przysyłali nam dresy, buty, pieniądze i to wszystko nasze dzieci otrzymywały za darmo. I przez dziesięć… przez czterdzieści lat ta YMCA po prostu była skreślona, kiedy tutaj w Polsce nastała odwilż i dawne przedwojenne… czy tuż po wojenne organizacje odzyskiwały te budynki, to również nasi działacze ten budynek odzyskali z powrotem i już tam od kilkunastu lat remontujemy go, naprawiamy i rozwijamy działalność. W Polsce wszystkich ognisk YMCA jest około osiemnastu, z tego cztery ogniska posiadają budynki – Łódź, Kraków, Gdynia no i Warszawa tam próbuje odzyskać ogromy budynek, być może odzyska. Mamy też dwa obozowiska, jedno jest w Kurnędzu koło Sulejowa, dwa hektary ogrodzone na dwieście osób, jest to… są tam domki, świetlice boiska, to jest nasz ośrodek, drugi ośrodek w tej chwili jeszcze jest zarządzany przez Miasto Kraków, jest to ośrodek na Lubogoszczy. To też jest własność Polskiej YMCA. 
M: A może pan powiedzieć kto zainicjował, w jakich okolicznościach powstał ten oddział krakowski? 
R: W czasie pierwszej wojny światowej była armia generała Hallera, która w swoich szeregach miała również działaczy Y.M.C.A amerykańskich. Oni tutaj w Polsce nieśli pomoc taką jako samarytanie, samarytanie… samarytańską… upowszechniali wiedzę… upowszechniali… pomagali ludziom i… i dzięki nim tu w zasadzie w Polsce powstały takie pierwsze zalążki tej YMCA’i i później kiedy przyszły budynki, kiedy… to… taka była… taka była… taki był początek. Początkowo żeśmy to wszystko robili wspólnie z Siemachą ale… później Siemacha poszła bardziej w kierunku kościoła a myśmy zostali taką organizacją bardziej świecką czyli oczywiście szanujemy poglądy chrześcijańskie i my je tutaj również deklarujemy i wszczepiamy młodzieży natomiast nie zajmujemy się religią jako taką, ponieważ tym się zajmuje kościół. I to są początki. Po wojnie to byli członkowie YMCA’i – to już byli Polacy zaczęli tutaj działać, w tym budynku, tutaj w tym czasie było Centrum Młodzieży imienia Henryka Jordana – to był Miejski Dom Kultury bardzo dobrze zarządzany i prowadzący bardzo dobrą działalność, bardzo mocno finansowany przez miasto, to było chyba sto pięćdziesiąt etatów ale później… kiedy zostało to przekazane z powrotem YMCA’e no to nasi działacze stworzyli sobie zarząd i wrócono do tych starych metod wychowawczych polskiej YMCA’i i… kontynuujemy tradycję.  
M: A może pan jeszcze powiedzieć o przyczynach? 
R: O czym? 
M: O przyczynach założenia tego ogniska krakowskiego. 
R: O przyczynach? Przyczyny powstania ogniska krakowskiego to jakbym się zapytał dlaczego powstał szczep „Fioletowa Trójka” harcerzy, dlaczego powstała YMCA. YMCA powstała dlatego, że pewien pastor angielski miał dużo młodzieży i oni nie chcieli mu chodzić na religię. Wymyślił zajęcia fizyczne, ruchowe i w związku z tym zaczął z nimi grac w piłkę nożną i oni przychodzili, grali w piłkę nożną, modlili się i jakoś powstała taka… taki model ciekawy, który został coraz bardziej upowszechniany przez kościół, dostał się do Stanów i tam dla „Ymciarzy” wymyślono nowe sporty na przykład koszykówka, siatkówka – to są rzeczy wymyślone przez instruktorów… Y.M.C.A. to nie każdy o tym wie ale fachowcy o tym wiedzą. Zbudowano pierwsze… w ogóle wymyślili, że pływalnia może być kryta, bo dawniej były tylko na powietrzu, wymyślili body building czyli kulturystykę i dzięki takim, takiemu połączeniu religii i sportu, co u nas w Krakowie na przykład… jest taki kościół św. Jadwigi, który ma pod kościołem ogromne boisko i coś takiego funkcjonuje. To była przyczyna. Dlaczego ta organizacja zaczęła być coraz bardziej popularna. Kościół ją popierał bo to była młodzież chrześcijańska, początkowo tylko mężczyźni, a później… i ona do Polski przyszła dzięki pierwszej wojnie światowej, przez przypadek, działacze weszli i zachęcili ludzi, powiedzieli, że YMCA jest fajna, że będą pomagać, że będą dawać pieniądze, że będą rozwijać, że będą drukarnie, że zbudują budynki i Polacy na to się zgodzili i to była przyczyna, prawda, dlaczego ona powstała – tak przypuszczam bo ja tam nie żyłem w tych latach. Więcej materiałów pani znajdzie na naszej stronie: krakow.ymca.pl i tam jest historia cała… całego świata, ogólnopolska i krakowska. 
M: A czy ma pan wiedzę na ten temat jak powstawało to ognisko konkretne w Krakowie? 
R: Jest… są dokumenty takie że… był pierwszy zarząd, spotkało się kilku ludzi, tam wśród tych ludzi to był Prezydent Miasta, wśród tych ludzi to był… to byli przewodniczący Izby Rzemieślniczej – to byli bardzo bogaci ludzie i bardzo wpływowi w Polsce, którzy… którzy razem się… się spotkali i… ustalili, że… że będą pomagać. Wystosowali apel do mieszkańców Krakowa żeby wykupili tutaj… zakupili wyposażenie tego budynku, bo Amerykanie dali budynek, a Krakowianie się poskładali i kupili meble, prawda, i wszystko co było w środku. To były takie działania pierwsze… inicjatywa od Amerykanów, pierwsze spotkania, dyskusje, te dyskusje trwały trzy lata, ta Polska YMCA funkcjonowała dużo wcześniej, po prostu coś tam już robiła ale nie była ukonstytuowana i pierwsze zebranie „walny zjazd” ma tam swoją datę podaną na stronie to chyba jest rok dwudziesty trzeci, nie wiem maj czy czerwiec i wtedy ustalono, że to stowarzyszenie zostanie zgłoszone do polskich władz, do sądów czy jak tam się kiedyś to wszystko załatwiało i powstał Związek Młodzieży Chrześcijańskiej jako stowarzyszenie statutowe. I to była przyczyna, prawda… 
M: A ma pan informacje na ten temat, jakie tu były pierwsze działania podejmowane? 
R: Wie pani co… mam niewielkie działania… niewielkie informacje ale tu na korytarzu są zdjęcia z tych lat, ponieważ tu były wszystkie zajęcia za darmo, to był ogromy entuzjazm, dużo młodzieży tu przychodziło. To że była pływalnia jako jedyna w Polsce kryta to w zimie można było pływać. Też dzieciaki tu się garnęły bo to wszystko było za darmo. Na wyższych piętrach były… był hotel, który był udostępniany chyba też za darmo młodzieży Krakowa i młodzież Krakowa tutaj działała. Ci wszyscy działacze, młodzi ludzie byli wychowawcami na obozach, oni po prostu byli… tak wyglądała działalność… te stałe treningi doprowadziły do tego, że poziom sportu w YMCA’e stał się dość wysoki, tu mamy na przykład… mieliśmy swoją przystań na Wiśle i mamy złoty medal olimpijski jako YMCA, prawda, nasz „Ymciarz” zdobył. W czterdziestym szóstym… nie… w czterdziestym trzecim roku tuż przed wojna była olimpiada w Berlinie i jedną z dyscyplin była koszykówka. U nas w Polsce nikt nie grał w koszykówkę bo jej nikt nie znał, to był sport amerykański. Amerykanie mieli kontakt z Polską, tu rozwijali… i w związku z tym krakowska YMCA pojechała na olimpiadę jako reprezentacja Polski i tam zdobyła czwarte miejsce i najlepszym zawodnikiem tego wszystkiego, tej całej olimpiady był właśnie Polak i jest tam na zdjęciu tej naszej drużyny. Również siatkówka – mieliśmy pierwszą ligę, mieliśmy tutaj Danusia Rinn – nie wiem czy pani ją pamięta i słyszała i tu u nas śpiewała, tu w tej sali i były orkiestry, jazz powstał tak samo… jazz, jazz w Polsce, do Polski został wprowadzony przez… przez YMCA’ę i te lata trzydzieste, czterdzieste to było wszystko o czym mówię – muzyka, sport ale też Polska YMCA organizowała ogromną ilość obozów i opowiadał nam taki… taki starszy „Ymciarz” jak to wyglądało, po prostu tuż po wojnie, w czterdziestym szóstym roku z Warszawy jechał pociąg bydlęcy, bez szyb, bez niczego, przy ścianach były ławki – tam siedzieli warszawiacy – chłopcy, nastoletni, tacy dzieci jeszcze ale z drugiej strony powstańcy, którzy już tam zabili na przykład dziesięciu ludzi, nie… na ich twarzach była powaga ale i ochota zabawy i oni się wszyscy spotykali tam… na tym obozowisku i tam mieli, tam budowali, to obozowisko budowali, tam ścieżki budowali, tam domki… bawili się, pływali… mieli na przykład… mieli czekoladę… czekolada to było coś, co w Polsce nie istniało w ogóle i… a Amerykanie posłali wagon czekolady dzieciom z YMCA’i no i oni dostali… był „dzień czekolady” gdzie kto chciał, ile chciał dostawał czekoladę i mówił mi ten mój kolega, że dzieciaki nawet zjadały kilka tabliczek i potem wkładały do gardła trawkę żeby zwymiotować bo już nie mogli więcej zjeść a jeszcze chcieli jeść czekoladę. Gdzieś w krzakach zwymiotowali i lecieli i brali nową… nową czekoladę. Dla nas to może jest niesmaczne ale dla nich ta czekolada była bardzo smaczna i oni chcieli tą czekoladę jeść od rana do wieczora. I to były… tym się wszystkim zajmowała. Oczywiście mamy tutaj dokumentację, że YMCA współpracowała z kościołem cały czas i… i papież tędy przechodził i mamy pisma od Sapiehy, który bardzo… ksiądz… książkę kardynał Sapieha bardzo dobrze mówił o YMCA’e i mamy jego rękopisy z tamtych lat… gdzie on… on popiera tą działalność bardzo zdecydowanie i… wszystko jest na naszej stronie, jeżeli pani chce szczegóły, to będzie pani musiała przeczytać. 
M: A może pan opowiedzieć o tym, co się tutaj teraz dzieje? Jakie konkretne działania są podejmowane w tej chwili? 
R: W tej chwili… my… żeby przeżyć i wyremontować ten budynek musieliśmy wynająć trzy górne piętra. Powstała szkoła, płaci czynsz i my dzięki temu tu remontujemy. Wyremontowaliśmy na przykład pływalnię za kilkaset tysięcy złotych, nowa kotłownia powstała za kilkaset tysięcy złotych, będziemy teraz robić fasadę - to są potrzebne pieniądze, nikt nam nie pomaga bo my jesteśmy stowarzyszeniem, prawda, samofinansującym się, nie jesteśmy organizacją budżetową, czyli miasto nam na to pieniędzy nie może dać, zgodnie z tam… z… przepisami, które tam istnieją. Mamy tutaj bardzo dużo sportu i dzięki tym salom i dzięki temu, że młodzież się bardzo garnie ku temu. I mamy na przykład piętnaście sekcji pływackich, mamy… obejmujemy swoją działalnością sto szcześcdziesiąt dzieci jeżeli chodzi o szachy, mamy siatkówkę, mamy triatlon wraz z mistrzem świata, mamy sporty walki, karate z mistrzem świata, kendo i tych… tych zespołów ćwiczebnych to… mogłem pani dać sprawozdanie roczne, jeżeli chodzi o to… jest u nas tyle, że samych uczestników, stałych uczestników zajęć jest ponad, ponad osiemset. Co tu przychodzą na stałe zajęcia. Jeżeli chodzi o te dzieci i młodzież, jeżeli chodzi o osoby starsze mamy tutaj „klub trzeciego wieku” gdzie osoby powyżej pięćdziesiątki mają gimnastykę – gimnastykę kręgosłupa, gimnastykę w wodzie, aerobik w wodzie, pływanie i to są zajęcia, za które płacą symbolicznie, mianowicie w granicach dwudziestu złotych miesięcznie albo nic. Szachy, brydż, oni grają w lidze – to takie dziadki po osiemdziesiąt lat, oni nie pamiętają to co przed chwilą zrzucili ale grają, rozwijają się. I to jest… jeżdżą na wycieczki z nami i to jest „klub trzeciego wieku”. To jest też sport, oprócz tego mamy kulturę, mamy teatr YMCA’i, mamy musical YMCA’i ale mamy studio medialne, które w tej chwili na przykład… każda ta sekcja, o każdej z tych sekcji mógłbym rozmawiać godzinę. Na przykład takie to studio medialne… wczoraj przyszła podpisana umowa z programu „Młodzież”… dwadzieścia pięć tysięcy euro na projekt międzynarodowy, gdize w takich zapyziałych wioskach kręcą filmy o życiu młodzieży, ich edukacji, ich rozrywkach i kręcą w Krakowie – porównują te rzeczy. Jest… jest w tym programie bierze udział pięć państw, dużo młodzieży z różnych – może nawet od was ktoś tam się… ktoś tam się znajdzie w tym projekcie… ale wiem, że to raczej okolice Kasinki – tam gdzieś w tych okolicach to wszystko funkcjonuje. To jest… oni mają swoją stronę, oni mają… oni kręcą filmy o YMCA’e, mają sprzęt, montują, robią… dużo jeżdżą przede wszystkim, kilka razy w roku i to za darmo z tego programu „Młodzież” zwiedzają… mają… zwiedzają… mają spotkania, warsztaty w Turcji, w Anglii, warsztaty językowe na Malcie, to jest działalność taka powiedzmy… różnych klubów międzynarodowa. Jeżeli chodzi o kulturę to mamy mało, bo… bo do kultury garnąc to się specjalnie nikt nie garnie, mamy jeszcze edukację, gdzie… gdzie uczymy języków, jest to język japoński na przykład, gdzie… uczymy angielskiego w ten sposób, że organizujemy różne projekty dla dzieci i młodzieży… na przykład „akcja lato”, „akcja zima w mieście” gdzie dzieci tutaj osiem godzin spędzają dziennie, mają różne zabawy, konkursy, to co dzieci lubią robić – pływanie, wycieczki… ale zajęcia prowadzą osoby angielskojęzyczne – są to Amerykanie, są to Anglicy, są to Chińczycy, Brazylijczycy i oni nie znają ani słowa po polsku i te dzieci chcą czy nie chcą muszą się komunikować z nimi w języku angielskim albo przynajmniej na migi i mają jakąś motywację się rozwijać – oczywiście są również nasi wychowawcy, bo… bo przepisy mówią, że… że obcokrajowiec nie może odpowiadać za dzieci ale… ale tak to mniej więcej wygląda. Mamy kluby – kluby to jest… to jest coś całkiem odrębnego, ja… tych klubów mamy osiem… ja na przykładzie jednego – wysokogórskiego powiem co to jest klub. Klub to są… klub wysokogórski powinien rozmawiać o górach, prawda, ale nie, oni potrafią… oni się spotykają i gadają o pływaniu, gadają o kobietach, idą robią wycieczki, po prostu jest to, jest to zespół ludzi, który… którzy tutaj korzystają z tych pomieszczeń za darmo, organizują różne akcje i wycieczki, prelekcje, prezentacje… teraz mamy trzydziestego pierwszego Dzień Dziecka więc oni w Parku Jordana organizują wspinaczkę skalną, bo tam są też skały, organizują zjazd na linie z wysokiego drzewa, oczywiście dla dzieci i asekurowane wszystko. Mamy klub przyrodnika, który organizuje obozy przyrodnicze nad Morzem Śródziemnym, który… który na przykład… tutaj hoduje zwierzęta, mają węże takie trzymetrowe, jaszczurki karmią tu, filmują, bawią się… to wszystko to są młodzi ludzie – gimnazjum, liceum i może trzech, czterech pasjonatów, opiekunów. To jest taka działalność… szczegółowo też to wszystko pani znajdzie na naszej stronie, tam są te dane liczbowe i… i ilość. To jest działalność współczesna, tak? Co jeszcze? 
M: Teraz chciałabym zapytać…. 
R: A jeszcze obozy, obozy… ponieważ mówiłem, że mamy obozowiska, więc do tradycji YMCA’i należy organizowanie obozów i co roku organizujemy obozy, ja… ja zajmuję się obozami przyrodniczymi, w tym roku wybieramy się do Czarnogóry, natomiast… i tam… w morzu się nurkuje, łapie jaszczurki, opowiada się… dużo, dużo zajęć jest głównie przyrodniczych, nie ma takich wykładów „z czego składa się mucha” a raczej się złapie muchę i się ją rozbiera na drobne części ale robimy też obozy międzynarodowe, robimy obozy w naszych ośrodkach – taneczne, sportowe, pływackie i tych obozów w tym roku mamy, teraz w lecie mamy zaplanowanych sześć. 
M: Dobrze. Teraz chciałam zapytać o cele, to znaczy - jakie cele były na początku i jak to się ma do tych celów, które teraz sobie państwo wyznaczają? 
R: Staramy się jednak kontynuować to co, wymyślili nasi przodkowie, bo to ma jakiś sens. Znakiem, symbolem YMCA’i jest taki trójkąt czerwony, w środku jest niebieski taki paseczek, tam pisze Y.M.C.A i ten trójkąt to są trzy równe boki – rozwój emocjonalny, rozwój fizyczny i rozwój umysłowy czyli: duch, wiedza i… i staramy się żeby te wszystkie rzeczy u nas równocześnie były rozwijane i… i na wszystkich zajęciach, nawet sportowych mamy… rozmawiamy z dziećmi, staramy się ich jakoś wychowywać. Nie… nie zajmujemy się w ogóle osobami trudnymi, takimi jak alkoholicy, tacy jak… jak na przykład narkomani. My chcemy młodzież zdrową odizolować od tych środowisk bo do nich potrzebni są specjaliści, którzy tylko takimi się zajmują, myślę, że taka osoba by… by tutaj zaszkodziła i naszym dzieciom i również rodzice by nie byli zadowoleni. Nie zajmujemy się tym z zasady, tak że te dzieci tu mają czyste, spokojne, bezpieczne środowisko. Nie są tu krzywdzone i… wszyscy co tutaj działają w tej YMCA’e zajmują się wszystkim, uważają na wszystko, tak, że myślę, że… to co na początku było te… te… rozwój, rozwój Polaka… pod każdym względem to było kiedyś i jest w tej chwili. Czyli ja bym powiedział: wychowanie młodego człowieka pod każdym względem – to jest nasz… nasz cel. 
M: I te cele, które zostały ustalone na początku są jak najbardziej trafione… 
R: Tak. Każda organizacja – harcerze tak samo – funkcjonują już tysiąc lat, prawda, w cudzysłowie i oni mieli jakieś cele i dzięki temu tworzą jedność – każda organizacja w zasadzie jeżeli jest… ma sukces, jeżeli osiągnęła sukces to musiała mieć dobre podstawy i te podstawy… nie wolno… nie wolno od nich odchodzić. Wiadomo, ze kiedyś… bili się patykami chłopcy, dzisiaj strzelają paint balla, prawda, jest inna technika, inne technologie. Mamy bardzo niewiele… czego tu nie mamy… nie mamy na przykład w ogóle gier komputerowych, nie dlatego,  że my ich nie lubimy – bardzo lubimy gry komputerowe ale po prostu… każde dziecko poświęca dużo czasu tym rzeczom w domu u siebie i nie ma sensu iść na łatwiznę i dać mu komputer i do widzenia, my tutaj im dajemy słowo żywe, sprzęt do zabawy i… i tak. 
M: Proszę mi powiedzieć czy były, jakie były ograniczenia i bariery? 
R: Na początku YMCA była… Young Men's Christian Association – men’s – męska, tylko dla chłopców, później… a… a dla kobiet powstała YFCA ale później to się zlało… później Young czyli młodzi – początkowo byli tylko młodzi ale w tej chwili tu są wszyscy i mamy i starych, i średnich… ci młodzi jak wyrośli to oni jednak nie chcieli opuścić YMCA’i, prawda, oni cały czas tu się czuli w domu, no… powiedzmy pięć procent nawet jakby ich było, prawda, to już nie można im było powiedzieć „do widzenia” tylko „róbcie coś dla młodzieży” już nie po tej stronie wychowanków tylko po stronie wychowawców i… mogę powiedzieć, że… że YMCA amerykańska zgodnie z ich konstytucją nie może nawet być czysto chrześcijańska  - gdyby oni powiesili krzyż na ścianie, to by im zamknęli budynek… jakby chcieli powiesić krzyż, to by musieli powiesić wszystkie religijne całego narodu. Nie, nie ograniczamy… jeżeli chodzi o politykę to raczej nie zgadzamy się na to żeby u nas politycy przedstawiali swoje jakieś myśli. Nie organizujemy dla polityków spotkań, nie realizujemy wieców przedwyborczych, nie… tym się nie zajmujemy. Nawet unikamy polityki, natomiast jeżeli chodzi o kościół jesteśmy otwarci, jeżeli chodzi o… o wychowanie no to tym się zajmujemy. 
M: Ale ja chciałam zapytać o takie ograniczenia natury formalnej instytucjonalnej, generalnie o okoliczności, które niekorzystnie wpływają bądź wpływały na funkcjonowanie organizacji. 
R: Niech pani mi sprecyzuje, jakiś przykład da. 
M: No nie, ja nie mogę dać. 
R: Nie może pani dać przykładu bo pani nie wie, więc… u nas żeby ktoś został członkiem YMCA’i musi złożyć deklarację i musi mieć dwóch… dwie osoby, które go popierają. Już to jest powiedzmy w jakiś sposób… jakaś… jakaś eliminacja osób obcych, prawda, i nie… przepraszam na chwileczkę… (dzwoni telefon, wyłączam dyktafon) 
M: Chciałam zapytać o takie ograniczenia, które uniemożliwiają funkcjonowanie organizacji. 
R: Pieniądze! Pieniądze to jest jedyne ograniczenie, natomiast nie mamy tutaj żadnych jakichś wrogów, jeżeli chodzi o instytucje… nie mamy długów, ja myślę, że… że nie mamy… 
M: A jeśli chodzi o takie zależności formalne, prawne… 
R: Wie pani co jeżeli harcerze mają jakieś ograniczenia… czy harcerze mają jakieś ograniczenia… każdy ma jakieś różne problemy ale nie mamy żadnych ograniczeń, żadnych procedur, nikt… co… nic co jest legalne nie jest przeciwko nam, na przykład ograniczeniem dla nas jest to, że miasto nie może nam wyremontować fasady chociaż ma pieniądze. Dlatego, że radni tak uchwalili. To jest dla nas ograniczenie ale ponieważ to jest wszystko zgodne z prawem, więc ja o tym nawet nie będę mówić bo to jest normalne i… i nas to nie ogranicza, tak samo to, że banki nam nie dają pieniędzy za darmo – to nas też nie ogranicza, po prostu to są nic… ja nic nie wiem  o czymś takim, żeby nas coś ograniczało w naszej działalności. 
M: Gdyby mógł pan powiedzieć – co jest największym osiągnięciem organizacji? Chodzi mi o to krakowskie ognisko. 
R: Krakowską… ja akurat jestem takim człowiekiem, że jak dwójka dzieci zrobi tutaj spektakl to jest dla mnie wielkie osiągnięcie. Są ludzie, których, którym imponuje to, że Van Damme przyjechał do Krakowa tutaj do naszej sekcji i tutaj spędził trzy dni z naszymi karatekami, chodził z nami na dyskoteki, bawił się z nami, potem dla niektórych ludzi jest autorytet i dla naszych karateków to był największa rzecz. Dla naszych wolontariuszy spotkanie w Moskwie, gdzie Gorbaczow zaprosił ich do siebie i zrobił sobie z nimi zdjęcie, jak ich obejmuje, on wtedy jeszcze był tam… prezydentem, dał im bilety na dyskotekę i tam się z nimi bawił, to dla pewnej grupy to było największe osiągnięcie w ich życiu. Natomiast dla nas… dla mnie największym osiągnięciem jest to, że w Krakowie jest duży budynek, który funkcjonuje i się rozwija. Myślę, że… mamy plany tu zbudowania nowych pomieszczeń, być może hotelu, mamy tu jeszcze… to są dla mnie konkretne osiągnięcia. Mieśliśmy mistrzostwa, co roku mamy mistrzów świata, prawda, w różnych dyscyplinach, między innymi w triatlonie, w najtrudniejszej dyscyplinie olimpijskiej. Nie wiem czy pani wie co to jest – to się jedzie na rowerze trzysta kilometrów, biega się czterdzieści i płynie się pięć. Jedno za drugim. I tu mamy mistrza świata. Mamy… co roku mamy mistrzów świata czy mistrzów Europy w karate kyokushin ale to są, czy to są osiągnięcia? To są osiągnięcia jednego człowieka, natomiast to, że ta sekcja – pięćdziesiąt czy sześćdziesiąt ludzi chodzi trzy razy w tygodniu i trenuje, to dla mnie jest osiągnięcie, prawda, większe, a efektem tego dopiero jest… jest to mistrzostwo. A więc… według mnie… największym osiągnięciem jest to, że, że funkcjonujemy, działamy, rozwijamy tą młodzież już przez osiemdziesiąt tam ileś… pięć lat. 
M: Dobrze. Ja teraz chciałam porozmawiać o strukturze organizacji. Organizacja ma osobowość prawną. 
R: Tak, organizacja ma osobowość prawną, najwyższą władzą jest Zjazd Delegatów, który odbywa się, nie wiem, tam zgodnie ze statutem chyba co cztery lata ale są Zjazdy nadzwyczajne powoływane przez… przez Radę Krajową i Zjazd wybiera Radę Krajową, która ma swojego prezesa, skarbnika i w sumie tam w Radzie Krajowej jest, nie wiem, dwadzieścia czy trzydzieści osób – też pani udostępnię statut i to są władze Polskiej YMCA. One wybierają pracowników etatowych i pracownikiem etatowym jest dyrektor generalny Polskiej YMCA i on kieruje, on jest na etacie i on kieruje pracą pozostałych pracowników. Każde ognisko… poza tym ogniska – tych osiemnaście ognisk nie mają osobowości prawnej, chociaż ku temu dążymy i ogniska mają natomiast swoje władze. W Krakowie jest szesnaście członków zarządu ogniska, jest prezes, skarbnik, dwóch wiceprezesów i członkowie i to samo jest we wszystkich pozostałych ogniskach i tu są władze konkretnych ognisk – oni zajmują się tylko i wyłącznie programem. Majątek całej Polskiej YMCA jest wspólny i majątkiem zarządza właśnie Rada Krajowa i Dyrektor Generalny, natomiast ogniska nie mają żadnego majątku i krakowskie ognisko tak samo, ten budynek nie jest ogniska chociaż w zasadzie tutaj pracujemy i to jest struktura całej Polskiej YMCA - w skrócie czyli: osiemnaście ognisk, które nie mają osobowości prawnej, one mają swoje… wybierają między sobą delegatów na zjazd i zjazd jest najwyższą władzą, no. 
M: Siedziba YMCA Polska jest w Warszawie? 
R: Więc zgodnie z KRS - em siedziba jest w Warszawie ale Rada Krajowa to są ludzie z różnych ognisk, prawda, jest część tych ognisk, niektóre są z Lublina i są… w tych władzach są ludzie z Lublina, są z Warszawy, są z Krakowa, więc… więc trudno powiedzieć gdzie jest siedziba, w związku jest w Warszawie na Konopnickiej w tym wielkim budynku, który w tej chwili zawłaszczyli harcerze ale to jest własność Polskiej YMCA, być może wróci do nas po jakimś czasie. 
M: A jeżeli chodzi o strukturę już w ramach samego ogniska? 
R: Jest zarząd ogniska, czyli prezes, jest dwóch wiceprezesów, skarbnik, sekretarz i tam jedenastu członków ogniska i oni spotykają się raz w miesiącu, omawiają wszelkie sprawy związane z działalnością programową i oni też mają… oni też dążą ku temu żeby jednak ognisko miało osobowość prawną. Członkowie ogniska i zarządu posiadają pełnomocnictwa Rady Krajowej do działania tu w Krakowie. Nie musi prezes z Warszawy przyjeżdżać i podpisywać, z Lublina, my mamy… cztery osoby są wybrane, które są upoważnione do składania wniosków, do podpisywania umów, do rozmawiania z władzami miasta, samorządów i tak dalej w imieniu całej Polskiej YMCA. Tu w Krakowie, prawda, a Lublin ma tam u siebie pełnomocnictwa, Warszawa ma u siebie. 
M: Proszę mi powiedzieć – jak wygląda proces decyzyjny tutaj w Krakowie? Chodzi mi o to czy mają państwo jakąś niezależność w podejmowaniu decyzji? 
R: Na podstawie tych… tych pełnomocnictw, to my tutaj decydujemy tylko w sprawach lokalnych. Jeżeli my napiszemy projekt i otrzymujemy pieniądze to my za to odpowiadamy w całości i z nikim tego nie konsultujemy. Jeżeli my dostaniemy na przykład od Marszałka pięć tysięcy na imprezę „Triatlon”, to my podpisujemy tutaj w Krakowie, ci pełnomocnicy podpisują umowę, realizują tą imprezę, rozliczają tą imprezę, piszą sprawozdanie i na koniec wysyłają krótką informację do Rady Krajowej jak to wszystko wyglądało. 
M: Jeszcze a propos składania tych projektów – państwo czyli ognisko krakowskie mogą występować jako niezależny wnioskodawca? 
R: My występujemy nie jako niezależny wnioskodawca, występujemy jako Polska YMCA z przeznaczeniem tych funduszy na krakowskie ognisko. 
M: Rozumiem. 
R: Czyli – piszemy zawsze w projekcie jak my się nazywamy, jako Polska YMCA, a pod tym dodatkowo jeszcze pisze: „Projekt zostanie realizowany tu w Krakowie, dla ogniska krakowskiego” i to… wszyscy to respektują i wszędzie to… wszystkie biura, urzędy to… to… 
M: Proszę jeszcze opowiedzieć o procesie decyzyjnym. Państwo tutaj w Krakowie, w ognisku podejmują decyzje, które dotyczą… 
R: … działalności programowej i tu się nam nikt nie wtrąca, wie pani co, dlaczego… Rada Krajowa to są… to jest… mnóstwo różnych ludzi, jeden z nich jest szachistą, drugi jest inżynierem, trzeci jest programistą a czwarty jest cieślą… oni… co oni mogą decydować o naszych tutaj losach w Krakowie czy w Warszawie, oni się na tym nie znają po prostu. Oni się cieszą, że w ogóle coś się dzieje. I jeżeli organizują jakieś centralne akcje to my się wtedy spotykamy i oni się tym zajmują. Natomiast tu w Krakowie czy Warszawie czy w Lublinie – gdziekolwiek indziej… i oni nie mają nawet tej wiedzy żeby… żeby… YMCA dlatego zatrudnia ludzi, którzy posiadają umiejętności i jeżeli się tamci ludzie nie sprawdzą to ich zwalniają i zatrudniają innych. Oni nie decydują bo nie wiedzą o co chodzi – tak mi się… bardzo… jeżeli chodzi tutaj o nas, prawda, jeżeli akurat jest jakaś… natomiast sprawdzają nas. Mamy centralnie prowadzoną księgowość, jest biuro obrachunkowe. Biuro obrachunkowe natychmiast zwraca uwagę na wszelkie… niezgodności… coś co jest… co nie pasuje, ktoś nie oddał zaliczki, ktoś napisał zły PESEL czy NIP, prawda, i oni wtedy… oni wtedy reagują, Rada Krajowa wtedy działa w tej kwestii. 
M: Chciałam jeszcze zapytać – jak tutaj państwo podejmują decyzje – programowe tak? 
R: Tak. 
M: To czy w tym procesie decyzyjnym mogą brać udział osoby, które są związane z organizacją ale nie są pracownikami, na przykład wolontariusze? 
R: Nie. Tutaj ktoś… jak to wygląda u nas. Ktoś wymyśli jakiś projekt i zgłasza to na zarząd, zarząd to omawia i albo zgadza się albo nie i jeżeli się zgadza to upoważnia tą osobę do prowadzenia działalności ale upoważnia tylko w protokole, prawda, natomiast jeżeli jest coś bardzo pilnego, bo my nie jesteśmy… my możemy na przykład teraz podjąć decyzję a za pięć minut będzie realizowana. Wtedy my tu mamy w ognisku bardzo bliski kontakt – prezydium ogniska: prezes, wiceprezes, skarbnik sekretarz, dyrektor programowy i między sobą szybciutko w skypie omawiamy tą sprawę i oni mówią „tak” albo „poczekajmy” albo „nie”. 
M: Czy dobrze rozumiem – jest część decyzji, które są wdrażane na podstawie uchwał i dokumentów? To znaczy część decyzji jest bardziej sformalizowana a część mniej? 
R: Wszystkie decyzje, które są związane z pieniędzmi to my… to my musimy uzgodnić z zarządem. Wszystkie pozostałe decyzje – nie musimy. Jeżeli chcemy iść na wycieczkę nie musimy o tym nikomu meldować, jeżeli chcemy zrobić turniej piłki nożnej samofinansujący się nie musimy tego z nikim konsultować. Jeżeli chcemy złożyć wniosek nie musimy tego z nikim konsultować. Jeżeli natomiast chcemy już podpisać wniosek czy rozliczać go to już musimy dokładnie przedstawić sprawę zarządowi. 
M: Rozumiem, że za wdrażanie pewnych pomysłów odpowiada pewna grupa ludzi. 
R: Tak, tak. 
M: I jak gdyby nie dochodzą do państwa głosy z zewnątrz? Na przykład przychodzi wolontariusz i mówi, że by chciał zrealizować… 
R: Tak, my jesteśmy bardzo otwarci na to, właśnie dobrze, że pani się pyta. To są te kluby. Klub jest i my… ja zauważyłem, że jeżeli się ingeruje w sprawy klubów to one źle działają. To muszą być młodzi ludzie, którzy rządzą – u siebie, prawda, oni mają swoje tam władze, tam wybierają, nawet się nie pytam czy to jest główny reżyser czy główny prezes, to są osoby, które tam funkcjonują w tym… w tym swoim klubie i oni nam tylko… oni nas tylko zapraszają na premierę, na imprezę, ale… jest to wszystko bez pieniędzy. Natomiast jeżeli taki klub chce napisać wniosek to on niestety musi przejść przez całą procedurę, która czasami trwa dziesięć minut ale… ale o pracach… o wszystkich sprawach związanych z przepływem pieniędzy czyli… gdzie organizacja odpowiada finansowo wobec ZUSu, Urzędu Skarbowego – to wszystko jest konsultowane z Zarządem Ogniska. 
M: Ale jeżeli chodzi o samą ideę i… 
R: Tak, a jak przyjdzie ktoś z ulicy i mówi: „A ja bym chciał tu założyć sekcję żonglerki”, a ja mówię: „Bardzo dobrze i proszę tu ma pan salę i proszę tutaj żonglować.” Jesteśmy otwarci naprawdę bardzo na te… 
M: Proszę mi jeszcze powiedzieć - czy pan ma wiedzę na ten temat dlaczego forma prawna jaką przyjęła organizacja to jest właśnie stowarzyszenie? 
R:… Przepisy prawne dokładnie określają co jest to stowarzyszenie, jakie musi spełnić warunki żeby to było stowarzyszenie. Musi mieć… no tych punktów tam jest może z dziesięć. Tak samo jak… jak… kto to jest kierowca. To jest ktoś, kto ma prawo jazdy danej kategorii i to jest określone przez ustawę a nie przez moją… ja dokładnie nie wiem, bo ja nie jestem… mamy tam prawnika, który tym się zajmuje i… wiemy, że jesteśmy stowarzyszeniem, bo tak nas uznał sąd – za stowarzyszenie. Nie za spółkę, ani z o.o., ani żadną… tylko za stowarzyszenie. 
M: Proszę mi powiedzieć – czy państwo są organizacją pożytku publicznego? 
R: Nie jesteśmy organizacją pożytku publicznego dlatego że… jak pani mówiłem… Rada Krajowa głosowała… na ten temat i jednym głosem żeśmy przegrali, bo ja jestem zwolennikiem żeby „za” ale tam, tam byli na przykład… w Radzie Krajowej jest na przykład cieśla jak powiedziałem i on jak się dowiedział, że musimy co roku sprawozdanie publikować w jakimś „Monitorze” i płacić za to dwa tysiące złotych to mówi: „to jak nie będziemy, to zaoszczędzimy dwa tysiące” i głosował „przeciwko”. Ale nie został uświadomiony, że… że my dzięki temu nie będziemy płacić podatków i zaoszczędzimy sto tysięcy złotych, prawda, bo my mamy obrót, powiedzmy tam, jedenaście milionów rocznie, prawda, i to są ogromne… to jest dużo pieniędzy i takie mamy obroty w naszej YMCA’e. I… na… dużo decyzji.... Tutaj trzeba nawet oddolnie rozmawiać z władzami, tak jak… jak w gminach ludzie muszą przyjść do urzędnika i mu to wyłuszczać a urzędnik do swojego szefa i mu to wyłuszczać. Czasami tak jest i tu Kraków jest bardzo otwarty na… na dyskusję i często organizuje spotkania z zainteresowanymi osobami, ze stowarzyszeniami. Ostatnio marszałek miał takie spotkanie, Urząd Miasta miał… do tego dojdziemy bo to… 
M: Czy pan ma zdanie na ten temat – czy bycie stowarzyszeniem ma jakieś negatywne strony? (dzwoni telefon, wyłączam dyktafon) 
R: Jakie było pytanie ostatnie? 
M: Czy to że państwo… 
R: Acha, czy… 
M: … funkcjonowanie w takiej formie jak stowarzyszenie, czy ta forma prawna ma swoje złe strony? 
R: Powiem pani, że… tutaj nawet się nie zastanawiamy. Dlatego, że jak ktoś jest nauczycielem w szkole, to dlatego że chce być i nie zastanawia się czy szkoła jest dobra czy zła. Ludzie, którzy działają w stowarzyszeniach oni chcą być. Tu jest ogromna demokracja i równocześnie w tej chwili… stowarzyszenia mogą otrzymywać fundusze, w których są pozbawione na przykład gminne jednostki. 
M: Dobrze, do tego zaraz przejdziemy. Czy organizacja jest członkiem jakiejś koalicji? 
R: Związek Młodzieży Chrześcijańskiej Polska YMCA jest członkiem europejskiego aliansu Y.M.C.A. oraz światowej organizacji… aliansu, światowego aliansu Y.M.C.A. 
M: Teraz chciałam zapytać o to, ilu tutaj jest zatrudnionych pracowników w oddziale krakowskim. 
R: Dwóch. Dwóch pracowników na etacie i około dwudziestu pięciu instruktorów na umowę zlecenie, na umowę o dzieło. 
M: A jak to jest w całej YMCA’e Polska? 
R: Ja myślę, że warszawskie ognisko ma więcej pracowników, a ogniska, które nie posiadają posesji  w ogóle nie zatrudniają nikogo. To są działacze tak jak w TKKFie. 
M: Gdyby mógł pan jeszcze powiedzieć coś na temat wolontariatu. Chodzi mi o ognisko krakowskie. 
R: Wolontariat to ma… z tym wolontariatem to jest taki pewien problem bo my tutaj ogromną ilość czasu poświęcamy młodym ludziom, staramy się ich kształcić, rozwijać, wysyłamy ich na różne obozy zagraniczne, szkolenia, ale oni w pewnym momencie, kiedy mają tam dwadzieścia cztery lata zakładają rodziny i nam odchodzą. I to jest nagminne na całym świecie. Amerykanie nas uspokajają, mówią: „Nic się nie martwcie, oni będą mieć czterdzieści lat, będą bogaci, będą was wspierać wtedy prawda, będą wam pomagać finansowo albo posyłać swoje dzieci”. Natomiast my tutaj mamy „Klub Wolontariusza” mamy ich kilka tych klubów, staramy się w sumie cały czas we wszystkich imprezach dużo młodych ludzi nam pomaga jako wolontariusze. 
M: Czy to są tacy wolontariusze stali? 
R: To są stali, tak. To są… najczęściej to są stali wolontariusze, większość z nich to są szefowie klubów oraz ich zastępcy, którzy prowadzą bardzo bogatą działalność społecznie, natomiast też tacy wolontariusze, którzy nie mają konkretnych zainteresowań i oni organizują u nas po prostu zadania, które wymyśla dla nich szef wolontariatu pan doktor Kusa i oni organizują spotkania z… nie z politykami, z ciekawymi ludźmi o… z reżyserami, spotkania z dziećmi, ostatnio były spotkania na przykład „Afryka” gdzie była prelekcja o zwierzętach, gdzie uczyli się grac na bębnach, że takie… teraz… „Dzień Dziecka” oni nam pomagają przy różnych sprawach ale głównie związanych z wychowaniem, natomiast nie mamy tutaj czegoś takiego jak opieka nad starymi ludźmi, opieka nad chorymi ludźmi bo nam się rodzice nie zgadzają na to. Nie chcą. 
M: Dobrze. Proszę powiedzieć – ile jest tych osób? 
R: Około dwudziestu – w tej chwili. 
M: A czy ten wolontariat jest w jakiś sposób sformalizowany? 
R: Część tych osób ma podpisane umowy wolontariackie no i… tam są jakieś symboliczne kwoty, które z… miesięczne, które są z tym związane – to jest sto złotych miesięcznie płacimy ZUSu za takiego wolontariusza. 
M: Teraz chciałam przejść do pytań związanych z kontaktowaniem się z innymi organizacjami. Domyślam się, że państwo kontaktują się z innymi organizacjami z terenu Małopolski – tak? 
R: Tak, tak, ale na całym świecie, mamy swoje ogniska na przykład partnerskie w Anglii, w Stanach Zjednoczonych… 
M: Dobrze, ale chodzi mi o ten wymiar najbardziej lokalny. Chciałam się zapytać, czy otrzymali państwo kiedyś pomoc od organizacji pozarządowej. Jakąkolwiek. 
R: Organizacyjną – tak, na pewno. Jest wiele organizacji… z tym, że to trudno powiedzieć, czy to jest pomoc. Ja może podam przykład, prawda, myśmy zorganizowali… potrzebowaliśmy od miasta pieniądze na bezpłatne pływanie dla dzieci na dziesięciu… na… na… to było dziesięć tysięcy, na ferie, pomyśleliśmy sobie, że dobrze byłoby zrobić zawody dla tych dzieci, bo jak one już przyjdą, to mają się chlapać, to zrobimy dla nich zawody. I to były… codziennie organizowane tutaj zawody, zrobiliśmy taką listę bardzo długą, to były Korespondencyjne Mistrzostwa Krakowa w Pływaniu na naszej pływalni, ale okazało się, że tych dotacji dostało sześć pływalni – Wisła Kraków, Korona, ComcomZone i tak dalej i myśmy do nich uderzyli, powiedzieliśmy… zaprosiliśmy ich do tego projektu, prawda, i dzięki nim w tej imprezie wzięło udział ponad dwa tysiące dzieciaków, tamte… tamte kluby ufundowały nagrody, czy… one pomogły nam w akcji ale one równocześnie siebie promowały – trudno powiedzieć jest czy… raczej ta współpraca z innymi klubami nie polega na tym, że ktoś nam coś daje, tylko że ktoś nam coś daje i my zaraz dajemy komuś coś też. 
M: A czy były takie przykłady, że państwo pomagali jakiejś organizacji? Powiedzmy to było akcyjne, jednorazowe… 
R: Tak jest, na przykład mieliśmy za dużo pieniędzy bo nam… nie zdążyliśmy ich wydać i nasze zaprzyjaźnione ognisko powiedziało: „To nam ufundujcie salę”, no to myśmy tą salę wynajęli im, prawda, i to było na ich rzecz - pomoc jakaś konkretna… 
M: Co to była za organizacja? 
R: To było Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej, to nawet YMCA nie była, to było tu w Krakowie, prawda, to jest bardzo duża organizacja TKKF, nie wiem czy pani o niej słyszała, no. I im żeśmy… z nimi żeśmy podpisali umowę, że… że ten obiekt będzie traktowany wspólnie, my dajemy salę, oni dają instruktorów, nasi będą chodzić, ich będą chodzić – to była taka pomoc doraźna, prawda, a pieniądze nie były nasze, bo mieliśmy sponsora, który powiedział: „Tu macie pięć tysięcy na ten rok, na salę.” Ale myśmy wydali cztery, zostało tysiąc, no to co teraz z tym tysiącem. 
M: Proszę powiedzieć – co to jest współpraca między organizacjami? 
R: Żadna organizacja nie ma… nie ma wszystkiego. Niektóre nie mają sal, niektóre nie mają wiedzy, niektóre mają inną wiedzę, niektórzy są na przykład specjalistami od sędziowania a drudzy są specjalistami od zbudowania… zbudowania miejsca startu, prawda. Jeżeli my chcemy zrobić… a trzecia ma sprzęt i jeżeli my robimy imprezę podwórkową to sobie poradzimy, bo sobie robimy sprzęt z papieru, a sędziowie i organizatorzy… podwórkowa to znaczy dla naszych dzieciaków, ale jeżeli robimy… teraz robimy na przykład zawody – eliminacje do Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży – to jest impreza ogólnopolska, nie możemy… musimy mieć pomoc policji, pomoc ze straży pożarnej i wtedy my od innych organizacji uzyskujemy pomoc… potrzebujemy na przykład mieć piętnastu sędziów z kwalifikacjami, a mamy tylko ośmiu. 
M: I na czym polegała by ta pomoc? 
R: Oni by sędziowali. Oni by do nas przyszli… 
M: Chodzi mi tak – w ogóle. 
R: A inni ich nie mają, ja nie mogę od miasta poprosi o pomoc, ani straży pożarnej bo oni nie mają ludzi z kwalifikacjami… bo inne organizacje nie szkolą sędziów, prawda, w tej dziedzinie. 
M: Dobrze. Na czym powinna polegać współpraca pomiędzy organizacjami pozarządowymi? Co jest kluczem do takiej współpracy? 
R: Tak. Kluczem jest to, że my mamy coś i wy macie coś i my sobie to wymieniamy. I to jest, to jest współpraca, natomiast pomoc to jest: my wam dajemy a wy nam nie dajecie nic. Może kiedyś za dziesięć lat będziecie mieli dużo, to wy nam też dacie coś. 
M: A pan obserwuje sytuację lokalną? Jak tu wygląda środowisko organizacji pozarządowych? 
R: No wiem mniej więcej jak to wygląda. 
M: Czy pan może mieć jakieś zdanie na ten temat tego jak wygląda współpraca pomiędzy organizacjami pozarządowymi tutaj w regionie? 
R: Ja myślę tak, że… że jest słaba ta współpraca, dlatego że… że ludzie traktują pracę w swojej organizacji coś jak współzawodnictwo i sport. Oni chcą mieć najlepszą, najwspanialszą ale… ale jest też tutaj bardzo wiele mądrych ludzi i… na przykład Salezjanie – bardzo ich sobie cenię, którzy dają więcej niż my im. My im dajemy na przykład za darmo pływalnię, a oni nam… nam pomagają znowu w innych… w innych rzeczach, ale dużo więcej niż my im dajemy. Jest… my w Krakowie współpracujemy może z dziesięcioma jednostkami, z niektórymi stale, z niektórymi okazjonalnie… 
M: Zaraz do tego przejdę. A czy może pan jeszcze powiedzieć – na podstawie wiedzy, którą pan dysponuje o tym, jak te organizacje tutaj funkcjonują? Jak współpracują organizacje pozarządowe w regionie? Jak być powinno? Mówi pan, że one między sobą rywalizują. 
R: Ja myślę, że… że organizacje… wszystkie organizacje pozarządowe… nie powinny współpracować ze sobą. To jest niepotrzebne. Każdy… współpraca jednak… brak współpracy zwiększa różnorodność, prawda, współpraca je ujednolica, ja myślę, że jakiś klub to coś robi i ma swoich ludzi, dlatego że on robi właśnie coś takiego co on potrzebuje, co on chce. My… nie ma u nas takiej współpracy stałej, prawda, jest współpraca dorywcza – jakiś klub coś od nas potrzebuje: podium, stopery, nagłośnienie, sędziego, boisko, salę albo poradę i to tak sześć razy w roku, prawda. Czasami robimy ogromną imprezę, więc im proponujemy udział w tej imprezie jako… z możliwością… tak to wygląda u nas, tutaj w naszej YMCA’e, nie wiem jak to wygląda w Krakowie. 
M: Proszę mi powiedzieć – z jakimi organizacjami państwo najczęściej współpracują? Gdyby mógł je pan wymienić. 
R: Więc tak – przede wszystkim współpracujemy z wielu szkołami… 
M: Ale organizacje pozarządowe… 
R: Organizacje pozarządowe… są to głównie kluby sportowe. 
M: I może pan je wymienić? 
R: Wymienię na przykład: Wisła, Korona… dalej ComComZone – to jest taki klub… w zasadzie już sfinansowany… finansowany przez miasto ale to jest taki… potem… Klub  Kajakowy Korona, Clepardia, Grzegórzecki… 
M: To są wszystko kluby kajakowe? 
R: Nie, to są kluby… to są kluby na przykład Grzegórzecki jest znany z piłki nożnej… 
M: To są wszystko kluby sportowe… 
R: Kluby sportowe, tak. 
M: Clepardia… 
R: Clepardia… Garbarnia i korty tenisowe… 
M: Korty tenisowe to jest organizacja pozarządowa? 
R: Nie… no… to musi być organizacja pozarządowa tak? 
M: Same organizacje pozarządowe. 
R: To… to tylko te. To tylko te, niezależnie od tego następną taką organizacją pozarządową to jest Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej czyli TKKF Zarząd Wojewódzki i trzy ogniska. Z ogniskami na przykład… ognisko na osiedlu… Ognisko „Apollo” na osiedlu w Mistrzejowicach… 
M: To może tych ognisk proszę nie wymieniać. Czy jeszcze jest jakaś organizacja? 
R: Potem jeżeli chodzi o Saltrom to jest… to jest stowarzyszenie Salezjan Saltrom i z nimi też bardzo ściśle współpracujemy i to są takie kluby, z którymi współpracujemy często. 
M: Jeszcze są jakieś inne? 
R: To są takie, to są takie… to sobie teraz przypominam to… to… to nie. Być może kluby nasze… ale to ja już… tak jak… nie prowadzę tego. 
M: Gdyby mógł pan je jakoś ułożyć – shierarchizowac według tego z jakimi organizacjami współpracują państwo najczęściej. 
R: Ja myślę, że najczęściej to właśnie z tym Towarzystwem Krzewienia Kultury Fizycznej. 
M: Czyli ono było by na pierwszym miejscu tak? 
R: Tak i to jest… to jest dwustronna współpraca. 
M: A te kluby wszystkie? 
R: Te kluby… 
M: Wisła, Korona… 
R: Z Koroną… z tymi…z… Saltromem – to jest na drugim miejscu. 
M: Na drugim tak? 
R: Tak, a tamte pozostałe to na trzecim miejscu. 
M: I wszystkie byłyby razem na tym samym miejscu? 
R: Tak jest, tak jest. 
M: Teraz będę zadawać kolejne pytania do tego. Na czym polega ta współpraca z Towarzystwem Krzewienia Kultury? 
R: Więc tak… my… 
M: Ja panu może podam takie hasła a pan powie, które podpadają pod tą współpracę. Czy to jest uzgadnianie wzajemnych przedsięwzięć?  
R: Tak. 
M: A prowadzenie wspólnych inicjatyw? 
R: Tak. 
M: A wymiana informacji? 
R: Tak. 
M: Udzielanie pomocy? 
R: Tak. 
M: Dobrze, a jeżeli chodzi o Saltrom? 
R: Te same punkty. 
M: Te same tak? 
R: Tak. 
M: A w pozostałych przypadkach – to znaczy w przypadku tych klubów sportowych? 
R: To tu jest troszkę mniej, niech pani przeczyta jeszcze raz te pytania. 
M: Uzgadnianie wzajemnych przedsięwzięć? 
R: Tak. 
M: Prowadzenie wspólnych inicjatyw? 
R: Tak. I to wszystko. 
M: Z tymi klubami sportowymi współpracują państwo w ramach… 
R: Ustalamy coś wspólnego i razem to realizujemy. 
M: I to dotyczy wszystkich klubów. 
R: Tak, tak. 
M: Proszę powiedzieć – od kiedy państwo współpracują z Towarzystwem Krzewienia Kultury? 
R: Dwadzieścia lat. 
M: Czyli od 1989? 
R: Tak, a może i więcej, tak. 
M: Proszę powiedzieć – jak często państwo współpracują? Gdyby mógł pan określić ile razy w roku. 
R: Wie pani co, niektóre rzeczy robimy wspólnie cały rok… ja myślę, że (rozmowa przerwana ze względu na konieczność zmiany miejsca; wyłączam dyktafon) 
M: Jak często państwo współpracują? 
R: Średnio raz w tygodni… ze Saltromem raz w tygodniu, natomiast z pozostałymi klubami… okresowo ale intensywnie, to znaczy dwa tygodnie- dziesięć razy dziennie, prawda, a potem… potem cisza. Okresowo intensywnie. 
M: Jeżeli chodzi o Saltrom – od kiedy państwo współpracują? 
R: A… z osiem lat. 
M: 2001? 
R: Tak. 
M: A kluby sportowe? 
R: To… 2000… to tak różnie… różnie to tak jest… powiedzmy… powiedzmy – niech pani napisze z pięć lat – 2003. 
M: Wszystkie? 
R: Tak. 
M: Dlaczego akurat z tymi organizacjami państwo współpracują? 
R: My wybieramy organizacje i proponujemy organizacjom współpracę, jeżeli akurat mamy… ich potrzebujemy. W razie potrzeby. 
M: Czym się państwo kierują? 
R: Każdy… każdy… każdy klub i każda rozmowa to jest całkiem odrębny temat, jeżeli na przykład… do nas… do niektórych klubów myśmy trafili, niektóre kluby trafiły do nas… Saltrom na przykład przyszedł do nas bo… potrzebował pływalni, myśmy się zapytali co w zamian i w ten sposób powstała współpraca. Jeżeli chodzi o TKKF to w naszym środowisku jest pięciu ludzi, którzy wywodzą się z TKKF – u i ta współpraca jest po prostu taka samoistna, prawda, z tym się dalej… kontaktujemy z przyjaciółmi i powstają nowe… nowe pomysły – my dajemy pieniądze oni dają ludzi wyszkolonych albo odwrotnie. Z klubami, na przykład z Klubem Sportowym „Wisłą”… z „Koroną” to my robimy tu inne programy ale z „Wisłą” to był ten program „Bezpłatne pływanie” – oni… oni dostali pieniądze od miasta na jakąś działalność i myśmy potrzebowali ich do konkretnego… projektu. I w ten sposób myśmy się musieli zwrócić do „Wisły” bo „Wisła” ma basen, prawda. Nie mogliśmy się zwrócić na przykład do Salezjan bo oni basenu nie mają. I to są takie przyczyny, dla których… ja myślę jeszcze, że tych organizacji będzie dużo więcej ale to są takie najważniejsze. 
M: A czy państwo jakoś formalizują tą współpracę? Państwo podpisują jakieś umowy? 
R: Nie. Muszę powiedzieć, że… że przy projektach zawsze miasto od nas żąda oświadczeń, umów i tak dalej ale my zawsze przez telefon to uzgadniamy bo to jest prostsze i… i nie formalizujemy tego. Mamy jedynie umowę podpisaną tam może z Pijarami i z kimś tam jeszcze ale … 
M: Może pan jeszcze o jakimś działaniu opowiedzieć, które było realizowane we współpracy z którąś z tych organizacji? 
R: No to jest to działanie co powiedziałem o tym bezpłatnym pływaniu, prawda, to było takie… taka… taka rzecz, że w Krakowie przez dziesięć dni dzieci chodziły za darmo na pływalnię – sfinansowało to miasto i w ramach tego zorganizowaliśmy zawody dla dzieci, myśmy nazwali to „Korespondencyjne” no bo codziennie one startowały a wyniki były wprowadzane na jedną listę i na koniec ferii żeśmy zrobili duże spotkanie, rozdanie nagród, przyjęcie dla dzieci – pięćset misiów… i u nas wystartowało czterysta dzieciaków – więcej się już nie dało. I pomyśleliśmy sobie, że ponieważ w Krakowie pięć innych organizacji ma również ten sam projekt, może byśmy to zrobili wspólnie, wtedy by tych dzieci było więcej i tamte kluby się zgodziły, myśmy mieli kilka spotkań, był regulamin, wciągnęliśmy do tego prasę, „Dziennik Polski” stworzył specjalną podstroję na swojej stronie… o tych zawodach… była galeria zdjęć i każdy z tych klubów tam potencjalnie czterysta dzieciaków – w sumie tych dzieci zamiast czterystu było dwa tysiące. W połowie tej imprezy do nas się zgłosiła jeszcze pływalnia tutaj spoza Krakowa – z Niepołomic, że ona też chce, więc żeśmy piąty klub przyjęli jako… jako współorganizatora. De facto ta cała organizacja polegała na trzech spotkaniach dyrektorów plus… a później już się tym zajmowały pływalnie… nasi… mieliśmy ośmiu wolontariuszy z AWF – u, którzy nam pomagali tam sędziować… i koordynatora i tak dalej… tak to był taki jeden wspólny, wspólny projekt… 
M: Proszę mi powiedzieć – ta współpraca z organizacjami jest raczej stała czy przypadkowa? Czy może z częścią jest stała a z częścią przypadkowa? Jak to wygląda? 
R: Ja bym to potraktował jako przypadkowa. 
M: Z wszystkimi organizacjami? 
R: Z wszystkimi jednak jako przypadkowa bo… bo to jest wszystko marginesowe. Ta współpraca to nie jest nawet jeden procent działalności organizacji żadnej, prawda, ani jedna dziesiętna procenta. Po prostu istnieje jako taka to… jeżeli my organizujemy na przykład czterysta imprez w ciągu roku, to z tego dziesięć organizujemy we współpracy z innymi organizacjami.  
M: No tak ale współpracują państwo z tymi samymi organizacjami… 
R: Tak… 
M: I ta współpraca jest w jakiś sposób regularna czyli tu… ja bym… mam wątpliwości co do tego czy tu można mówić o przypadkowości. 
R: Widzi pani, my na przykład w tej chwili będziemy mieć lato i już rozmawiamy z klubem, który zajmuje się modelami samolotów, prawda, modelami, prawda, oni mają do nas przyjść, mają nam pokazać… zrobić pokazy takich leciutkich samolocików, które latają w pokoju przez dziesięć minut bez silnika tylko na gumkę. Mają nas zaprosić na swoje obiekty, dzieci mają lecieć samolotem, to jest początek współpracy, który być może sfinalizuje się tym, że u nas w YMCA’e powstanie pracownia modelarska, prawda… ich celem jest stworzenie tutaj pracowni modelarskiej, a naszym celem jest rozerwać dzieci w czasie wakacji i dać im jakąś no… to są… i takich… takich współpracy, to ja już nawet o tym nie mówię, bo to jest… mamy już ustalone, że klub wędkarski w Hucie nam zorganizuje zawody wędkarskie dla naszych dzieciaków no i to jest też… to nie jest też rządowa organizacja ani samorządowa, to jest po prostu… 
M: Ale proszę powiedzieć - jeżeli chodzi o te organizacje, które pan wymienił – mówi pan, że współpracują państwo od dwudziestu lat. Czy w dalszym ciągu uważa pan, że to jest przypadkowe? 
R: Wie pani co jeżeli byśmy… byśmy nie mieli… akurt… to się w każdej chwili może skończyć, wie pani. YMCA się nie skończy, Towarzystwo Krzewienia Kultury się nie skończy ale nasza współpraca się może skończyć, bo jeżeli tutaj przyjdzie człowiek, który się nie interesuje na przykład… pływaniem, to nie będzie jakoś tym się zajmował i automatycznie odpadną wszystkie te kluby, które… to jest po prostu… dlatego to miałem na myśli, że to jest przypadkowa, bo to, o tej współpracy decydują ludzie, którzy akurat w danym stowarzyszeniu coś mają do powiedzenia. 
M: Rozumiem. Tą współpracę dotychczasową z różnymi organizacjami określa pan jako bardziej pozytywną czy negatywną? 
R: Każda jest pozytywna. Negatywne jest tylko to, że jeden dyrektor mówi: „super”, a drugi mówi: „o rany boskie” no… ale efekt jest ten sam, bo powstaje fajna impreza. 
M: Rozumiem, a czy przypomina pan sobie jakieś sytuacje, kiedy coś się zepsuło, poszło nie tak jak trzeba, pojawiły się jakieś nieprzyjemne sytuacje? 
R: Tak jest. Była Dzielnica XVIII – a, która zorganizowała turniej piłki nożnej, nas zaprosili jako sędziów, był wypadek – dziecko złamało nogę i Dzielnica powiedziała, że ich to nie obchodzi. Główny organizator powiedział, że ich to nie obchodzi i nie udzielili pomocy. To był bardzo nieprzyjemny kontakt przy współorganizowaniu imprezy, no. 
M: Dobrze. Proszę mi powiedzieć – czy widzi pan jakieś nowe pola współpracy między organizacjami? Jakieś nowe obszary? 
R: Wie pani co… nie myślałem jeszcze o tym. 
M: Ale państwo są otwarci? 
R: Na pewno… jest… jest wiele rzeczy… przede wszystkim o… co pani nie powiedziałem: są w tej chwili projekty unijne, prawda, łatwiej się uzyskuje tutaj pieniądze, jeżeli… i tak samo lepiej, łatwiej się organizuje jakiś projekt, kiedy więcej organizacji występuje o coś takiego, to samo. Mało tego, ja mam na przykład wielu przyjaciół w YMCA’ch zagranicznych i w jednym z miast czeskich gmina napisała projekt i rozesłała do wszystkich organizacji pozarządowych w danym mieście. I wszyscy na podstawie tego projektu przygotowali swoje projekty i w sumie to miasto wysłało dwieście dwadzieścia projektów do Unii – za pomocą tego wzoru. I wszyscy dostali i było to bardzo wysoko ocenione z tego powodu, że… oni uznali że to jest gwarancja, że ten projekt się odbędzie. To było… niski próg. 
M: Ale dobrze, mówmy o Krakowie. Chciałabym aby pan powiedział czy była taka sytuacja, gdzie państwo zapraszali jakąś organizację do współpracy a ona odmówiła. 
R: A… wie pani co… tak… na przykład akurat ta „Korona”, prawda, to jest klub, który nie ma w ogóle wolontariatu i oni powiedzieli: „Nie będziemy robić tej imprezy bo nie mamy z kim.” Nie zrobili, no i odmówili. A ja powiedziałem: „To dacie basen a ja dam ludzi” i ci wolontariusze z AWF – u, ci studenci przychodzili na „Koronę” i oni to naszymi rękoma to organizowali, prawda, te imprezy i wtedy dyrektor powiedział: „A w takim razie to tak”. 
M: Proszę powiedzieć, czy ta współpraca z organizacjami pozarządowymi ma jakiś wpływ na państwa? Czy coś się zmienia w państwa organizacji dzięki współpracy? 
R: Wie pani co, to jest tak: każda taka współpraca przede wszystkim daje… podnosi rangę imprezy, bo… każdy… każda organizacja coś… coś nowego wnosi, prawda, albo lepszy obiekt albo inną wiedzę… na przykład jeżeli chodzi o to pływanie bo to było teraz ostatnio… już zapowiedziane… my mamy podpisaną umowę z telewizją bo nasi piłkarze i tak dalej, to my to załatwimy i telewizja polska, krakowska informowała na bieżąco o tej imprezie cały czas, bo musiała, bo „Wisła” tak sobie zażyczyła, bo mają podpisany kontrakt – tam oczywiście informacje bieżące z tej imprezy były… były na bieżąco loga naszych wszystkich organizacji pokazywane, to była – normalnie byśmy za to musieli zapłacić pięć milionów złotych, a mieliśmy to za darmo tylko dlatego, że mieliśmy fajnego partnera i oni już nie musieli nic robić ale zrobiliśmy... To są takie korzyści, które – trudno powiedzieć – każdy klub coś innego może, może dać, prawda… 
M: Ale pan może powiedzieć, że ta współpraca wpływa korzystnie tak? 
R: Jak najbardziej a poza tym jest bardzo potrzebna. Proszę sobie wyobrazić, że my jako organizacja pozarządowa o zasięgu ogólnoświatowym bardzo często jesteśmy proszeni przez różne organizacje o pomoc w kontakcie, prawda… i my jesteśmy takim pośrednikiem, w projektach czasami funkcjonujemy tylko dlatego, że są potrzebni… potrzebni partnerzy zagraniczni. 
M: Proszę powiedzieć – współpraca między organizacjami jest oparta bardziej na relacjach formalnych bardziej czy nieformalnych? 
R: Jak już pani powiedziałem to zwykle jest telefon. 
M: Czyli państwo się znają i… 
R: Tak, tak, tak. Spotykamy się. Nie… rzadko kiedy ktokolwiek… jeszcze się nigdy nie zdarzyło na spotkaniach, a tych spotkań mam… mam rocznie z dziesięć… żeby ktokolwiek zaproponował podpisanie jakiegoś papierka, my wszystko robimy to na zasadzie obopólnego zaufania, nigdy… nikt nie zawalił. Nie zdarzyło się. 
M: A czy państwo są jakoś związani jakoś towarzysko? 
R: Niekoniecznie, nie… nie… nie. Ludzie, ja myślę, że ludzie na takich stanowiskach to są ludzie poważni. Oni są już… to już, że takie stanowiska… mają to musieli przejść pewną drogę, prawda, i… i… nie mogli oszukiwać nigdy w życiu w związku z tym – tak to wygląda. 
M: Proszę mi powiedzieć - co według pana ułatwia współpracę między organizacjami – tak ogólnie, generalnie? 
R: Ale tak, ja odpowiem trochę żartobliwie, prawda, jeżeli się ma wszystko to wtedy ma się współpracę – jeżeli się ma pieniądze, działaczy, pomysły to każdy będzie chciał współpracować i nawet jak my będziemy mieć wszystko – i pomieszczenia, i sędziów to każda taka współpraca jest… jest potrzebna bo te inne kluby zawsze coś wniosą, zawsze – pomysły, urozmaicenie, a ktoś tam ma autokar za darmo, a ktoś inny ma na przykład ciotkę, która prawda, pisze w „Dzienniku Polskim” i… i nagłośnić to wszystko. To wszystko… każda… każde… współpraca jest potrzebna i są bogate kluby, które współpracują z biednymi, a czasami te biedne więcej wniosą do imprezy… 
M: A co ułatwia współpracę ogólnie? 
R: Potrzeba, chęć, jest… jest… coś mamy zrobić i żeby to coś zrobić to… to bardzo często jest potrzebna współpraca. 
M: A jeżeli chodzi o uwarunkowania osobowe, prawne, instytucjonalne – czy to w ogóle ma jakiś wpływ na współpracę? 
R: W zasadzie przypuszczam, że to powinno mieć, że współpraca powinna być jakoś… jakoś sformalizowana ale nie sądzę… jeżeli coś… jeżeli robimy wspólną imprezę to zawsze jest główny organizator, on ma obowiązek ubezpieczenia tej imprezy, prawda, wtedy wszystkie inne organizacje pomagające one… one nie biorą udziału w tym całym postępowaniu później – odszkodowanie i tak dalej i tu… o tym trzeba pamiętać żeby przy współpracy zawsze była organizacja wiodąca – to nie mogą być partnerzy tacy… zawsze jeden musi… musi przypilnować pewnych rzeczy formalnych, czyli zgłosić imprezę w Urzędzie Miasta, zawiadomić policję, zawiadomić straż pożarną, SANEPID, zatrudnić ratowników, wezwać karetkę pogotowia albo… i tak dalej, zgłosić wiec w Urzędzie Miasta – to musi zrobić jeden organizator i to jest również na takich spotkaniach omawiane, prawda, kto będzie głównie odpowiadał za to wszystko. 
M: Proszę powiedzieć – czy obserwuje pan takie zjawisko jak konkurencja między organizacjami pozarządowymi? 
R: Jest coś takiego, że… że my żyjemy między innymi dzięki temu, że przychodzą ludzie i płacą jakieś składki członkowskie, prawda, ale trudno mi powiedzieć, jak gdzie indziej ale tu w samym centrum Krakowa nie ma drugiego takiego klubu, my mamy dobre tutaj miejsce i tu nam w zasadzie nikt nie konkuruje. 
M: Czyli nie potrafi pan podać organizacji, z którą państwa organizacja konkuruje tak? 
R: Wiem że… że pewne zespoły ze sobą konkurują i walczą o klientów, na przykład jest sekcja karate kyokushin, to są wielkie pieniądze, czy karate Kung Fu czy karate tam… Oyama, to są… każdy taki człowiek co przychodzi to płaci sto złotych miesięcznie, prawda, jak on nie przyjdzie do nas tylko do kogoś innego to on te pieniądze… i te kluby ze sobą walczą ze sobą czysto albo nieczysto… 
M: Te zajęcia, które państwo prowadzą są odpłatne tak? 
R: Są, jak pani mówiłem, na przykład staruszkowie płacą dwadzieścia złotych miesięcznie za pływanie, prawda… 
M: Czyli to jest państwa dochód… 
R: To jest, to jest dochód właśnie i jeżeli mamy na przykład zajęcia bezpłatne dla dzieci ale mamy zajęcia, które… za które się płaci – za karate się u nas na przykład płaci siedemdziesiąt złotych, gdzie indziej stówę, prawda… 
M: Wracając jeszcze do konkurencji – czy sama idea kojarzy się panu z działalnością organizacji w ogóle? 
R: Ja myślę, że ta idea tym bardziej jest w obrębie organizacji, a… ale… nie sądzę… nie sądzę żeby… żeby… to co pani pytała… żeby to w ogóle funkcjonowało. Musi być jakaś wspólna idea. Mogą się przyjaźnić szczepy harcerskie ale szczep harcerski ze strażą pożarną… bo nie mają wspólnych celów, prawda… 
M: A jeżeli chodzi o konkurencję… Czy jest jakaś rywalizacja między organizacjami pozarządowymi? Wcześniej pan mówił, że jest rywalizacja. 
R: I między rządowymi też – niech pani mi wierzy. 
M: Ale interesują mnie organizacje pozarządowe. 
R: Jest rywalizacja… to zależy wie pani co… jak pani powiedziałem, że jest taka… taka… taka piramida – struktura organizacji, to jeżeli chodzi o trenerów to oni ogromnie rywalizują… 
M: Ale chodzi mi o same organizacje. 
R: … a jeżeli chodzi o dyrekcję, to w ogóle nie. Nie, raczej się staramy wspierać. 
M: Czyli pan nie widzi czegoś takiego jak konkurencja? 
R: Nie, ja nie zauważyłem ale na pewno istnieje – na każdym szczeblu, ale ja osobiście… ja tu pracuję w YMCA’e piętnaście lat… nie zauważyłem żadnej takiej… 
M: A tak poza YMCA’ą? Co się dzieje w środowisku organizacji? 
R: Nie… no jedynie tutaj… na przykład u nas był problem taki, że… że kiedy Centrum Młodzieży miało oddać budynek, prawda, z powrotem Polskiej YMCA’e no to był strasznie pokrzywdzony, bo wiadomo, że musieli oddać, prawda, ale jeżeli… ale to… to są już… to są sprawy całkiem inne… jeżeli chodzi o normalną działalność to jest ogromna rywalizacja na dole ale jeżeli chodzi o kierownictwa to raczej wydaje mi się, że nie ma. Nie ma… ale podejrzewam, że to może być. Jeżeli są dwie organizacje, które mają dwie pływalnie blisko siebie, w jednej dzielnicy, to one muszą ze sobą walczyć bo inaczej nie przeżyją. 
M: Gdyby taka konkurencja występowała to ona będzie mieć pozytywny czy negatywny wpływ na funkcjonowanie organizacji? 
R: Dla organizacji negatywny, dla ludzi pozytywny. 
M: Rozumiem. Teraz chciałam przejść do pytań związanych ze współpracą z samorządem lokalnym, pan już wspominał, że państwo realizowali coś ze środków samorządowych. Może pan powiedzieć coś na wstępie o współpracy z samorządem lokalnym? Chodzi mi o Urząd Miasta, Starostwo Powiatowe, Urząd Marszałkowski… 
R: Więc taki najdłużej funkcjonująca współpraca nas jest z Urzędem Miasta Krakowa i od samego początku na przykład tych konkursów grantowych, od pierwszego roku my już w tym funkcjonujemy. 
M: Czyli państwo startują w konkursach. 
R: Startujemy w konkursach ale w ciągu tego długiego okresu czasu dużo żeśmy się nauczyli i miasto nam przede wszystkim pomaga w szkoleniach, szkoli nas nie tylko jak… jak pisać projekty, ale również jak je realizować, jak je… z każdym miasto organizuje spotkania organizacji pozarządowych gdzie możemy się wypowiadać, gdzie realizuje nasze wnioski, są dyskusje, udostępnia nam sale, organizuje jakieś swoje własne akcje, na które nas zaprasza, czy zawody, no na przykład niedawno dzielnica zrobiła zawody piłki nożnej dwa razy, to myśmy na zawodach byli, i to jest… dość długo to funkcjonuje. Na dzień dzisiejszy to… jak to wygląda. Więc jeżeli chodzi o samo miasto i Urząd Miasta Krakowa to miasto nas wspiera całorocznie jeżeli chodzi o projekt „Upowszechnianie Kultury Fizycznej Wśród Dzieci i Młodzieży” – to w granicach sto dwadzieścia tysięcy złotych jest… jest dotacja. I to nam bardzo pomaga obniżyć koszty wszelkich tego typu działań. Miasto nam finansuje, dofinansowywuje w wysokości, powiedzmy do trzydziestu procent pewne projekty wybrane: „Akcja zima w mieście”, „Akcja lato w mieście” – to tam po dwa, trzy tysiące… nawet sześć. Poza tym to bezpłatne pływanie dla dzieci to było dziesięć tysięcy. Zawody… zawody szachowe, brydżowe, pływackie, biegowe – w sumie tak około dziesięciu tysięcy. Ja myślę, że w ciągu całego roku, ta pomoc miasta w tym…w granicach stu pięćdziesięciu tysięcy by się zamknęła i to jest działalność stała, my możemy na miasto liczyć, mamy cały czas kontrole z Urzędu Miasta, oni sprawdzają, czy te pieniądze wydajemy… czy nie oszukujemy, czy nie mamy za starych dzieci, czy dzieci… tylko, że to jest tylko i wyłącznie dla dzieci Krakowa. 
M: To jest tak, że państwo składają pierwsze aplikację? 
R: Tak, tak, w terminie i komisja Urzędu Miasta to analizuje, sprawdza, prawda… myśmy początkowo mieli mało, coraz więcej, jak się okazało, że to wszystko funkcjonuje, mamy w tej chwili tyle i to nam bardzo pomaga. Miasto nam również pomaga merytorycznie – jak potrzebujemy dzwonimy do nich, organizuje spotkania sportowców, prezydent miasta się spotyka z takimi organizacjami pozarządowymi i to… miasto nam też pomaga w projektach kulturalnych – Wydział Kultury to jest inny wydział i jak mamy jakiś… jakąś premierę… potrzebujemy zapłacić za salę czy jakieś stroje… piszemy… idziemy do dyrektora – bardzo często nam pomaga. Ale to jest tylko miasto. Jeżeli chodzi o Kuratorium… 
M: Chodzi mi na razie o Urząd Miasta, Urząd Marszałkowski i Starostwo Powiatowe… 
R: Więc ze Starostwem Powiatowym to… to minimalnie, w zasadzie nie, tylko się tak nieformalnie kontaktujemy z panem Marczykiem, bo przez naszych tutaj wolontariuszy ale raczej nie, natomiast z marszałkiem współpracujemy, co roku kilka projektów idzie wspólnie z… z Urzędem Marszałkowskim – organizowaliśmy imprezy triatlonowe, siatkówkę plażową ale również wolontariat poza miastem, w trzech miastach Polski południowej… i w sumie to są… to są takie fundusze, które umożliwiają zorganizowanie takich akcji… na wolontariat to było dwadzieścia tysięcy, na każdy taki turniej po pięć. I… to jest, to jest pomoc Urzędu Marszałkowskiego, również trzeba napisać dobrze projekt, musi to przejść przez komisję, potem to trzeba dobrze rozliczyć i my oczywiście zawsze później ten urząd staramy się wszędzie eksponować, na wszystkich plakatach, sprawozdaniach… i kuratorium, z którym, z którym współpracujemy o tyle, że kuratorium dofinansowuje wszelkie… wypoczynek wakacyjny ale czasami robimy takie projekty, gdzie zapraszamy kuratora jako osobę… jako patrona, jak żeśmy zrobili na przykład dużą wystawę gadów i płazów to w ramach tej wystawy był taki konkurs wiedzy i kurator był… był patronem honorowym i szkoła wygrała jakaś tam terrarium z wielkimi jaszczurami. 
M: Dobrze. Proszę powiedzieć – jak powinna wyglądać współpraca między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym? 
R: Dla mnie to tak jest… idealna sytuacja… 
M: Jest idealnie tak? 
R: Samorząd, tak. Samorząd… po prostu ma pieniądze na… na rozwój, wiadomo że na przykład u nas jest… jest inaczej niż w Warszawie. W Warszawie kluby dostały po sto… po milionie, prawda. 
M: Ale jak jest tutaj. 
R: A tu jest po sto tysięcy, w Poznaniu też inaczej, w Lublinie inaczej… 
M: Co jest kluczem do dobrej współpracy? 
R: Ale, ale… kluczem do dobrej współpracy to jest życzliwość miasta i urzędników przede wszystkim, którzy pomagają nam nawet przy pisaniu takich projektów i z zaangażowaniem i… przychodzą na kontrolę i zaglądają do każdej… do każdej norki. Bo ich to interesuje a nie tyle żeby coś znaleźć tylko żeby pomóc, prawda… i powiedzieć innym. Miasto nam organizuje szkolenia bezpłatne – bardzo na wysokim poziomie bym powiedział, na różne tematy i organizacyjne i finansowe i pisanie projektów i tak dalej, bardzo sobie cenię współpracę z miastem. W każdej chwili tam można podejść i urzędnicy mają dla nas czas, mogą nam coś wyjaśnić i przez telefon i osobiście. 
M: Chciałam zapytać o to jak funkcjonują programy współpracy. 
R: Programy współpracy są coraz bardziej ujednolicone w całej Polsce, nawet te druczki są takie same w całej Polsce… musi… funkcjonują, prawda, jest to lepsze niż… niż… ja sobie nie wyobrażam żeby to mogło funkcjonować inaczej, prawda, jest jakiś konkurs, ludzie przedstawiają jakieś swoje cele, pomysły i jeżeli te rzeczy są zgodne z polityką miasta no to dostają pieniądze, jak nie, to nie. 
M: Ale pan widzi słuszność tego dokumentu i… 
R: Tak. 
M: I on spełnia swoją funkcję tak – tutaj w Krakowie? 
R: Przede wszystkim ta cała dokumentacja, która jest związana z tymi projektami ona zapewnia jedną rzecz, że pieniądze publiczne nie zostaną zmarnowane… 
M: Ale mówi pan teraz o dokumentacji konkursowej tak? 
R:… Jeżeli chodzi o… o kontakt stowarzyszenie – miasto, jeżeli chodzi o pieniądze i dotacje. Natomiast jeżeli chodzi o szkolenia to już jest dobra wola miasta i mi się wydaje, że… że to jest też fajna rzecz. 
M: A jeżeli chodzi o konkursy dla organizacji pozarządowych tutaj ogłaszanych na terenie Małopolski – jak pan je ocenia? 
R: A zależy jaki konkurs, jeżeli chodzi o… 
M: Ogólnie. 
R: Na przykład w takich konkursach ogłaszanych na przykład „Kryształy soli”… 
M: Ale nie, chodzi o takie konkursy na dofinansowanie, konkursy grantowe… 
R: No to właśnie o tym mówiłem cały czas przed chwilą… one służą temu, żeby pieniądze publiczne nie zostały zmarnowane. 
M: I jak pan ocenia to? Co pan o nich sądzi? Jaką pan ma opinię na ich temat? 
R: Taką samą jak pani, bo ja nie widzę komisji, my nie jesteśmy dopuszczani do komisji, my musimy bardzo rzetelnie przygotować cały wniosek, dołączyć do tego trzydzieści załączników, prawda… i dalej już czarna magia, nie wiemy… nie wiemy co jest ale… ale jest coś takiego, że tam nie ma chyba kumoterstwa – tak mi się wydaje, bo my nie mamy aż takich… takich znajomości a dostajemy te pieniądze. Wiem, że są organizacje, którym… którym patronuje bezpośrednio Prezydent Miasta Krakowa i one dostają dziesięć razy tyle. Tych organizacji jest kilka w Krakowie ale nie wiem, które, bo się nie pytałem, no. Ale są takie, jest… jest coś takiego, że prezydent miasta takich… ale to nie takie jakieś podwórkowe… On wybiera dziesięć organizacji czy… czy pięć, takie, które wspiera w szczególności, prawda, to może być właśnie ta święta Jadwiga, to może być Wisła… nie wiem. 
M: Uważa pan że przez to te organizacje są jakoś bardziej uprzywilejowane? 
R: Myślę, że są uprzywilejowane ale są to już, widzi pani, te organizacje wybiera prezydent, prawda, czyli… czyli nie są wybierane w konkursie… i to… jeżeli… by był tam prezydentem ksiądz, to na pewno by to było dziesięć organizacji kościelnych, prawda… jeżeli by tam był komunista, to by było dziesięć organizacji… starych takich komunistycznych. Myślę, że tutaj może – ale nie mówię, że tak jest – myślę, że… że nie jest to taki całkiem obiektywny wybór. Ale nie mogę powiedzieć, bo nie wiem, które to są… nigdy się nie pytałem. 
M: Wracając do tej współpracy państwa organizacji z samorządem - pan powiedział, że ta współpraca jest regularna, trwała – co zdecydowało o tym, że państwo tą współpracę rozpoczęli, kontynuują… 
R: Ja myślę, że… że… że aktywne poszukiwanie funduszy przez… przez działaczy stowarzyszenia. Ja teraz będę musiał przerwać całą, cały wywiad, bo on trwa dłużej niż przypuszczałem. Czy możemy się jeszcze spotkać? (wyłączam dyktafon, respondent wychodzi załatwić jakąś sprawę, potem wraca i po namowach kontynuujemy rozmowę) 
M: Chciałam zapytać jak pan ocenia tą współpracę – negatywnie czy pozytywnie? 
R: Współpracę z kim? 
M: Z samorządem lokalnym. 
R: Bardzo pozytywna. 
M: A czy pan widzi jakieś nowe pola współpracy? 
R: Nie. 
M: Nie widzi pan. 
R: Dlatego, że my możemy wysuwać propozycje ale tam jest taka machina, że zanim ona to zmieli to minie dziesięć lat. 
M: Jeżeli chodzi o tą współpracę to państwo ją zainicjowali tak? 
R: Tak. 
M: Czy może ktoś z samorządu się do państwa zwracał? 
R: Nie. 
M: Państwo byli inicjatorem – ten aspekt finansowy był głównym motorem żeby tą współpracę podjąć? 
R: Tak. 
M: Czy może pan powiedzieć, że coś zmieniło się dzięki tej współpracy? 
R: Rozwinęły się wszystkie programy, które były dofinansowane, zdecydowanie poprzez zwiększenie liczby uczestników, bo były niższe ceny i poprzez możliwości zakupu różnych… sprzętu, zapłacenia za salę, a nawet były programy, które by bez pomocy finansowej w ogóle nie mogły istnieć.  
M: Może pan powiedzieć coś o tych programach? 
R: Muzyka dawna, zespół muzyki dawnej, który był dofinansowany przez urząd… Wydział Kultury. 
M: Ta współpraca oparta jest o relacje bardziej formalne czy bardziej osobiste? 
R: Bardziej formalne. 
M: Bardziej formalne I gdyby mógł pan powiedzieć - co ułatwia współpracę z samorządem lokalnym? Nie tylko pana organizacji. 
R: Dobra oferta, dobra oferta, uczciwość i rzetelność to są te rzeczy podstawowe… 
M: Czyja uczciwość i rzetelność? 
R: Miasto jest tak kontrolowane, że ono musi być – chodzi mi o organizacje pozarządowe: muszą mieć dobre projekty, muszą być uczciwe i rzetelne. 
M: Chciałam się zapytać – jak pan ocenia pozycję państwa organizacji tutaj w środowisku lokalnym. 
R:… Mamy tą dobrą sytuację, że już jak powiemy YMCA, to niektórzy już wiedzą, że coś takiego istnieje. 
M: Czyli państwo mają markę - tak? 
R: Gdyby nie było czterdzieści lat tej przerwy, to byśmy mieli ją bardziej ugruntowaną. Nie mamy jeszcze marki. 
M: Ale państwo są rozpoznawalni. 
R: Ale jeszcze nie tak, żeby każdy w Krakowie wiedział, co to jest YMCA… 
M: A jak pan ocenia przygotowanie organizacji do współpracy z samorządem lokalnym? 
R: Myślę, że mamy kilku ludzi, którzy są dobrze przygotowani. 
M: Na czym to przygotowanie polega? 
R: Żeby istniała jakaś współpraca to strony muszą dokładnie wiedzieć o co im chodzi, jakie narzędzia się tam stosuje i… i tutaj akurat mamy takich ludzi, którzy… którym nie trzeba od początku do końca tłumaczyć… jak należy postępować w takich kontaktach pomiędzy miastem a organizacją.   
M: Na czym by polegało to przygotowanie tych osób? 
R: Polegało na tym, że… że w ciągu wielu, wielu lat organizacja pisała projekty, chodziła na wszystkie szkolenia, które były organizowane przez miasto, brała udział we wszystkich kontrolach, które tutaj u nas były i  w sumie ten zespół zdobył dużą wiedzę i jest tutaj samodzielny w tej chwili i uważam, że jest dobrze przygotowany… jeżeli chodzi o kontakty z miastem to nawet bym powiedział, że jest lepiej przygotowany niż miasto do kontaktów z nami. Dlatego, że co nowy prezydent to wszyscy nowi, bez żadnej wiedzy o organizacjach pozarządowych. 
M: Ale pan mówił, że właśnie urzędnicy są otwarci, że dysponują wiedzą, że pomagają… 
R: Tak, tak, a my im pomagamy też. Wspierają nas, pomagają nam ale… ale jest wśród nich dość dużo nowych ludzi, powstają nowe wydziały, powstają przetasowania i jest dużo ludzi, którzy nie mają takiej, takiej bardzo rzetelnej wiedzy, więc… więc my też jako organizacja pozarządowa musimy ciągle się uczyć, prawda, bo oni mają nowe wizje, nowe pomysły, to nie jest tak, że przed dziesięcioma laty stworzono jakiś model, model ulega cały czas ewolucji. 
M: A czy pan potrafi ocenić inne organizacje? Jak one są przygotowane do tej współpracy? Na podstawie własnych obserwacji… 
R: Raczej… raczej… raczej nie mam. 
M: Nie ma pan wiedzy na ten temat… 
R: Nie, nie. 
M: Jakby pan – na podstawie tych państwa zasobów merytorycznych, kadrowych, tego przygotowania do aplikowania o środki – jakby pan ocenił pozycję państwa w stosunku do innych organizacji? 
R: Myślę, że… że dość wysoka… W trzydziestu górnych procentach się mieścimy. Wie pani co to jest Klub „Hutnik”? Klub Sportowy „Hutnik” – pierwsza liga w piłce nożnej no… no… to my mamy więcej pieniędzy od nich od miasta chociaż to, to jest tam znana  w ogóle… 
M: Gdyby miał pan kilku słowami opisać pozycję państwa organizacji komuś, kto jej nie zna, to jakich słów by pan użył? 
R: Ja myślę, że… jakie ja stosuję mówi o historii, znaczy… jak długo taka organizacja już działa, co daje jakąś taką informację o… o… rzetelności tej organizacji, o ilości członków, o ilości programów… 
M: Ilu jest członków? 
R: Pięćdziesiąt pięć milionów na świecie, no. 
M: A w Polsce? 
R: A w Polsce osiemnaście tysięcy. A w Krakowie dwa tysiące. 
M: To są tacy członkowie, którzy są przypisani do Krakowa… 
R: Dokładnie do Krakowa a samych… nie licząc tych klubów, tych zespołów, tego wszystkiego, to samych ludzi ćwiczących jest około tysiąca. Dzieci ćwiczących. Nie mówię o „Akcji zima”, o „Akcji lato”, nie mówię już o imprezach, gdzie naprawdę są dziesiątki tysięcy ludzi… czasami startuje… 
M: Czyli tą pozycję państwa organizacji określałaby ta tradycja, ludzie? 
R: Tak… i też… staramy się żeby jak najwięcej programów i różnych imprez, i różnych zadań… o nich pisała również prasa. I mamy nawet na naszej stronie internetowej, zwłaszcza na tej starej mieliśmy „Piszą o nas” i to… co tydzień były artykuły i ludzie czytają kto… prawda… gdzie, jak i to już jest artykuł w wielu językach o krakowskiej YMCA’e. To w ten sposób docieramy… na imprezach dużych dajemy nasze wielkie logo, mówimy przez mikrofony kim my jesteśmy, do gazet umieszczamy informacje, zawsze proszę dziennikarzy żeby przynajmniej raz napisał YMCA, prawda… 
M: Czy pan potrafi określić siłę oddziaływania państwa organizacji tutaj w regionie? 
R:… Na co… 
M: No właśnie – czy na decyzje, czy ogólnie na… 
R: Myślę, że… że… myślę, że nie… My tutaj staramy się na przykład wspierać ludzi ubogich, prawda, bierzemy za darmo dzieci na różne projekty, dożywiamy te dzieci, ale kto decyduje o naszym życiu – no politycy, a politykom u nas zamknęliśmy drzwi. Politykom żeśmy zamknęli drzwi… 
M: Rozumiem. 
R: No i nie mamy wpływu… bardzo blisko współpracujemy na przykład z Radą Dzielnicy tutaj, robimy z nimi wspólne imprezy. Mieliśmy tutaj przedwczoraj, w piątek spotkanie z… ze strażą miejską, przedstawicielem straży miejskiej i z przedstawicielem Rady Dzielnicy i tu żeśmy uzgadniali projekty organizowania dużych imprez plenerowych, gdzie YMCA byłaby głównym organizatorem, a straż miejska i Rada Dzielnicy byłaby partnerem, prawda… Rada Dzielnicy będzie składać wnioski o pieniądze, straż miejska będzie informować szkoły wszystkie i będzie tam z nami na tej imprezie a my będziemy robić specjalną mapę „Wały Wisły” koło Wawelu i tam będzie bieg na orientację i mistrzostwa dzielnicy w pływaniu, mistrzostwa osiemnastu dzielnic w pływaniu – to są takie działania, gdzie… gdzie robimy je ściśle… ale tu trudno powiedzieć coś o jakimś wpływie. My możemy ich o coś poprosić i oni powiedzą „tak”. 
M: A teraz trochę bardziej ogólnie. Co według pana decyduje o pozycji organizacji w gminie, powiecie, regionie? Ja panu bym podała kilka takich punktów a pan by mi powiedział, jaki one mają wpływ na tą pozycję. Czy to jest na przykład liczba realizowanych projektów? 
R: Nie, bo to… nikt o tym nie wie. Co dalej? 
M: Skala i zasięg projektów. 
R: No myślę, że duże imprezy mogą ludzie o nich wiedzieć. 
M: Czyli ta skala… duże projekty mogą wpływać pozytywnie na pozycję tak? 
R: Mi się wydaje, że… że nawet nie ważne jest… jakie imprezy – te dwa pierwsze punkty, ważne jest… bo ludzie się o tym nie dowiedzą. Najważniejsze tutaj jest informowanie społeczeństwa o działalności organizacji pozarządowych… 
M: Czyli dobra promocja? 
R: Prasa, dobra promocja… prasa ma obowiązek informować społeczeństwo o… o działalności takich organizacji i… i trzeba robić takie imprezy, takie akcje, takie projekty żeby prasa zechciała… i my w ten sposób dotrzemy do ludzi, zbudujemy… zaufanie w ten sposób, nie ma innego… plakaty, ulotki to jest za mało.   
M: A proszę mi powiedzieć - czy wielkość pozyskanych środków ma wpływ na tą pozycję? 
R: Ja myślę że na pewno, ale nie aż… nie aż tak. 
M: A autorytet w środowisku organizacji pozarządowych? 
R: Autorytet… ludzie… ludzie nigdy nie patrzą się na… na budynek, patrzą się na ludzi. Wielu ludzi u nas ma autorytet w środowisku. Ale niektórzy mają zszargany autorytet i to… tak jak w życiu. 
M: A autorytet organizacji w środowisku innych organizacji pozarządowych? 
R: Autorytet… ja myślę, że… że są ludzie, u których my mamy bardzo wysoki autorytet, są projekty, na przykład ta „Akcja lato” czy „Akcja zima”, gdzie ludzie rezerwują sobie miesiące, kilka miesięcy wcześniej udział swoich dzieci, bo wiedzą, że tu będą mieli bezpiecznie, spokojnie, będą dzieci zadowolone, a mamy aż sześćdziesiąt miejsc, prawda… 
M: Proszę mi powiedzieć, czy na tą pozycję organizacji wpływ może mieć liczba zleconych zadań przez samorząd? 
R: Ja… no chyba trochę… pośrednio tak, pośrednio tak. Ponieważ projekty dofinansowane czy zlecone obniżają cenę, są pod szczególną kontrolą, więc… więc tutaj… wszystko musi być dopięte na ostatni guzik. 
M: A udział w konsultacjach społecznych? 
R: Bierzemy. 
M: Państwo biorą udział… 
R: Tak. 
M: To zaraz do tego przejdę ale czy to jest ważne? Czy to wyznacza na pozycję organizacji w regionie? 
R: Nie wiem. 
M: A gdyby z tych elementów, które tutaj wymieniliśmy miał pan wybrać taki najważniejszy to co by to mogło być? 
R: Z tych elementów ostatnich, tak? Co ma wpływ na… 
M: Na pozycję organizacji… 
R: Więc… więc podstawa to jest… Public Relations, znaczy: rób dobrze i mów o tym innym. Jeżeli my robimy coś fajnego i uda nam się przekazać tą informację innym, to wtedy mamy wysoką pozycję. W tej chwili ja myślę, że jesteśmy na takiej tendencji wzrastającej, prawda, że coraz więcej ludzi o nas wie i coraz więcej ludzi przysyła do nas swoją młodzież. 
M: Jeszcze teraz chciałam przejść do pytania związanego z konsultacjami społecznymi i z procesem podejmowania decyzji. Jak pan ocenia – jaki wpływ mają organizacje pozarządowe tutaj w regionie naszym na podejmowanie decyzji? 
R: Ja myślę, że mają, były takie sytuacje, gdzie… gdzie Rada podjęła jakieś uchwały, potem było spotkanie z… z organizacjami pozarządowymi i Rada zmieniła na przykład tą uchwałę… 
M: A pan kojarzy, czego dotyczyły te uchwały? 
R: Dotyczyło to podziału środków pomiędzy sport klasyfikowany a sport powszechny… Jedyny minus jest to, że… że władze samorządowe są władzami wybieralnymi i… i tam ciągle jest rotacja. I ludzie, którzy biorą udział w takich dyskusjach publicznych czasami nie są w stanie wcielić to w życie, bo już potem są inni za chwileczkę. 
M: I nie ma takiej polityki długofalowej tak? 
R: Nigdy nie będzie polityki takiej… to nie jest polityka długofalowa – konsultacje społeczne to są… 
M: Ale nie, chodzi mi o tą wizję… wizję współpracy… 
R: Ja myślę, że… polityka… polityka długofalowa jak najbardziej istnieje w Krakowie, natomiast konsultacje społeczne to jest całkiem przypadkowa sprawa i… i one mogą informować aktualne władze o aktualnym… tym co myśli w tej chwili… są osoby, które przeszły na te konsultacje… 
M: Proszę powiedzieć – jakie decyzje samorząd konsultuje? Z tego co pan zaobserwował… 
R:… Ostatnio były dwa spotkania – jedno zorganizował Marszałek Małopolski i… i tam… rozmawiano i dyskutowano o możliwościach współpracy organizacji pozarządowych i Urzędu Marszałkowskiego. Drugie spotkanie było spotkaniem wiceprezydent miasta pani Lęcznarowicz z organizacjami pozarządowymi na temat podziału środków miasta pomiędzy kluby sportowe i organizacje pozarządowe. To były dwie, o których ja wiedziałem, na których byłem i… czy one coś dadzą czy nie… ale była szansa wypowiedzieć się, prawda, publicznie a nie pojedynczo, w cztery oczy. 
M: Czyli państwo są informowani o tego typu spotkaniach – tak? 
R: Tak, każdy… my… i Marszałek i Urząd Miasta posiada adresy mailowe wszystkich organizacji, wysyła wszystkim organizacjom tego typu zaproszenia i równocześnie telefonuje do każdego klubu z informacją o tym, jeżeli jest to jakieś bardzo poważne spotkanie. 
M: Jakie organizacje z reguły biorą udział w takich konsultacjach – czy pan ma wiedzę na ten temat? 
R: Ja myślę, że te, że te bardziej wpływowe. 
M: Bardziej wpływowe – a które to są? 
R: To są takie organizacje, które mają budżet powyżej dwóch milionów złotych w Krakowie. 
M: Acha, czyli to jest… 
R: Takie co uważają, że… że mogą coś… coś… są znane nazwiska, prawda, znane… znane osoby… tam nieraz się krzyczy na prezydenta… no… czasami, no to tam różnie bywa. 
M: Jeszcze gdyby mógł pan opisać, jak wyglądają takie konsultacje… 
R: Najpierw prezydent miasta czyta uchwałę albo jakiś pracownik przez niego wyznaczony, a potem wstaje na przykład z sali jakiś trener i prezes klubu i… który akurat zajmuje się tylko i wyłącznie sportem wyczynowym, ma… ma tylko sześciu zawodników ale wszystko olimpijczycy i pieni się i mówi, że to wszystko niesprawiedliwe i tak dalej… czy… potem wstaje drugi, który ma pięć tysięcy uczestników ale żaden z nich nie uprawia sportu wyczynowego a mówi… i teraz się kłócą między sobą – nawet tak to wygląda w ten sposób… 
M: Ale wszystkie organizacje są zaproszone do takich konsultacji tak? 
R: Wszystkie są… są poinformowane, tak. I każdy może przyjść i może wypowiedzieć się tam publicznie, do mikrofonu. Bardzo często są bardzo głupie pytania, w ogóle nie związane z tematem, a te, które wskazują na… w ogóle brak… wiedzy o co tu chodzi, ale najczęściej są, są jakieś konkretne, rzeczowe… jednak z mojego punktu widzenia… ludzie jeszcze się nie przyzwyczaili do… do tego typu dyskusji, nie wiedzą jakie mają zadawać pytania, nie wiedzą co można osiągnąć… za mało… w ogóle nie istnieje coś takiego jak jakieś  propozycje na piśmie, czy… czy wstępna dyskusja w Internecie, czy kontynuowanie tego. Nie informują potem, po tej imprezie jak to się skończyło, jakie wnioski z tego były, po prostu czasami mam takie wrażenie, że te urzędy tylko chciały odbębnić, bo… bo chciały być demokratyczne, więc zrobiły spotkanie, zrobiły, dowidzenia, koniec. Czasami zmieniły coś w tych swoich uchwałach ale… ale tak jak istnieje współpraca między klubami i my potrafimy od siebie wyciągnąć to najlepsze, to myślę, że urzędy by mogły wyciągnąć to najlepsze z tych instytucji równie dobrze. 
M: Ale to jest tak, że do państwa po takich konsultacjach nie dociera informacja o tym, jak to się skończyło? 
R: Nie. 
M: Rozumiem. Chciałam jeszcze zapytać… 
R: To się nigdy nie kończy, nigdy… mam takie wrażenie, że nigdy, ale już na ten temat z nikim nie rozmawiam… posłuchali, posłuchali, poobracali się i dowidzenia. 
M: Chciałam zapytać czy jest taka potrzeba, żeby organizacje pozarządowe wyłoniły jakiegoś reprezentanta swojego, który by… 
R: W Krakowie istnieje coś takiego jak Rada Stowarzyszeń Pozarządowych… Rada jest wybierana pomiędzy wszystkimi stowarzyszeniami… kandydaci zbierają jakieś tam poparcia… jest potem wybierani, jest taka rada, istnieje, wiemy o tym… 
M: I to dobrze funkcjonuje? Spełnia swoje zadania? 
R: Tak jest. 
M: Państwo też uczestniczą… 
R: Oni na przykład uczestniczą w podziale funduszy jako… jako organ doradczy i mówią kto jest dobry, a kto jest… o kto jest niedobry – według… według nich, prawda. 
M: Oni tak jak gdyby ranking taki… 
R: Oni są komisjach. Oni są w komisjach i jest jakieś pismo… 
M: Są w tych komisjach oceniających konkursy tak? 
R: Tak, tak, tam jest powiedzmy jeden przedstawiciel na sześciu, prawda… 
M: I to jest ta reprezentacja tak? 
R: To są przedstawiciele, tak, naszej tutaj…są wybierani, organizuje to miasto, bardzo sprawnie… i ci ludzie… nie wiem jak… my na nich się nie staramy wpływać bo akuratnie wybrano te osoby, na które my… myśmy stawiali, ale… ale przynajmniej jak pani pytała się czy jesteśmy znani w środowisku, to akurat te osoby, które tam są one wiedzą… 
M: W radzie… 
R: Tak, w radzie, one wiedzą przynajmniej… to nie jest Rada Krakowa, to jest taki organ przedstawicieli organizacji pozarządowych, taki organ doradczy, bym powiedział. 
M: Ale to jest tak, że państwo się z tym organem jakoś kontaktują? 
R: Mamy możliwości… 
M: Mogą państwo wpływać… 
R: Nie możemy wpływać… 
M: Wnioskować… 
R: Możemy wnioskować... 
M: Postulować… 
R: Tak jest, możemy. 
M: I państwo czują, że ta grupa osób reprezentuje państwa interesy? 
R: Tak, tak. Oni na w Urzędzie Miasta nie przyjmą albo nam dadzą odległy termin a tych ludzi przyjmują na bieżąco i oni mają większe możliwości przekazywania… 
M: I państwo zgłaszają jakieś… 
R: Wnioski? Nie było takiej potrzeby. 
M: Nie było takiej potrzeby ale generalnie państwo wiedzą, że w razie czego mogą się państwo tam zwrócić. 
R: Tak, tak. 
M: I to dobrze funkcjonuje. 
R: Nie wiem, ale jest. 
M: A czy miałby pan jeszcze potrzebę żeby wyłaniać jakiegoś lidera spośród organizacji pozarządowych? Który by reprezentował interesy… 
R: Myślę, że… myślę że to by było bez sensu. Ten lider, o którym pani teraz mówi, to są przedstawiciele, to oni są bezstronni raczej… jeżeli chodzi o cały Kraków i są wybierani demokratycznie i myślę, że to wystarczy. 
M: A gdyby jedną organizację oddelegować do tego żeby reprezentowała interesy wszystkich organizacji? 
R: To było by… to by nie miało sensu, nie miało by to sensu bo nikt… żadna nie będzie obiektywna tutaj, mi się wydaje, bo tam każda organizacja, która jest, to jest… pięćdziesiąt ludzi, z tego pięćdziesiąt jest uczciwych, pięćdziesiąt jest nieuczciwych a dziesięć to nie obchodzi. Bez sensu to jest w ogóle. Widzi pani taką organizację, która będzie bronić… może kościół – on jest taki dość neutralny ale… ale nie aż tak. Myślę, że kościół byłby bardziej neutralny niż jakiś klub sportowy czy… ale kogo by pani wybrała? Jakiś, jakiś klub sportowy czy raczej kulturalny czy oświatowy czy… czy co. Tu… 
M: No to nie ja wybieram. 
R: To jest bez, to jest bez sensu. Nie wydaje mi się, że… że… 
M: Czyli generalnie ta reprezentacja wyłoniona spośród kilku organizacji… 
R: Muszą być różne, tak, tak… I ci ludzie muszą zapomnieć o swoim klubie żeby byli sprawiedliwi… 
M: I muszą myśleć o… 
R: Muszą myśleć o wspólnym interesie i wspólnym dobru. 
M: Dobrze, to z mojej strony to tyle, chyba że ma pan coś jeszcze do dodania. 
R: Tylko to, że bym bardzo chciał takie sprawozdanie na koniec otrzymać ale już całościowe. 
M: Dobrze, to znaczy raport. 
R: Jak będzie opracowanie, raport taki no to bym się ogromnie cieszył. 
M: Dobrze. 
R: Muszę pani powiedzieć, że połowa ludzi mi przysyła, połowa nie. My tu ze swojej strony oświadczamy, że nigdy tego raportu nie wykorzystamy w jakiś niecnych celach tylko zawsze będzie podpisany, będzie wiadomo kto to napisał, od kogo mamy i tylko będzie wykorzystany do celów naukowych… 
M: Dobrze. To bardzo dziękuję. 
R: Ja też dziękuję