A.: Proszę powiedzieć krótko o swojej organizacji pozarządowej, o jej początkach, o rozwoju. 
R1.: Fundacja Inicjatyw Lokalnych i Oświatowych została założona w 2003 roku. Jestem jedynym fundatorem fundacji, a po tych różnych zmianach, które zaszły w ciągu 6 lat, także prezesem, chociaż nie ukrywam, że jakoś tam być może chciał być z powrotem szefem Rady, a raczej inne osoby tutaj nie uważane skierować. Fundacja powstała raczej nie w odpowiedzi... i to jest bardzo istotne w ogóle, ale raczej jako potrzeba realizacji pewnych działań, i wtedy to były ja, jeszcze jeden kolega i dwie koleżanki. Wszyscy z nas chcieli realizować się w sferze publicznej, tak to wyglądało, realizować różnego rodzaju działania. I mieliśmy różnego rodzaju doświadczenia - koleżanki takie bardziej... to znaczy koledzy część działań właśnie w organizacji pozarządowej, ja w samorządzie, postanowiliśmy to połączyć i wtedy zostałem fundatorem w zarządzie. To co chcieliśmy realizować w fundacji to kilka filarów spraw. Fundacja powstała za rok przed akcesją do Unii i w związku z tym musieliśmy się zająć takim przygotowaniem, szkoleniem, wspieraniem organizacji w zakresie informacji o Unii, informacji o pozyskiwanych środkach unijnych i druga sprawa to jest bardziej szkolenie dla nauczycieli, działań związanych z oświatą, a trzecia grupa spraw to takie sprawy bardzo lokalne, unijne małe projekty realizowane we wspólnotach lokalnych, inspirowanie ludzi do działań. No z biegiem czasu to się zmieniało, z uwagi na różne kwestie jednoczyła bardzo taka sprawa kwestii społecznych rynku pracy do tego, za równo jak i w związku z tym, że to jest istotny element programów unijnych, a również nowe możliwości się pojawiły, które w tej chwili realizujemy. Jak chcieliśmy realizować te działania? Zarówno przy prowadzeniu własnych działań czyli własnych szkoleń, własnej działalności gospodarczej, bądź szkoleń prowadzenia. No jak przede wszystkim pisanie projektów, programów i zdobywanie środków z różnych celów. I po kolej: na początku udało nam się podpisać porozumienie z Akademią Górniczo-Hutniczą i stworzyć wspólne studia podyplomowe w zakresie pozyskiwania środków... to się nazywało „Zarządzanie Funduszami Unijnymi". Wspólnie z AGH przez 3 lata prowadziliśmy te studia podyplomowe, w oświatę wkładaliśmy całość, a AGH jak by dawało szczyt i pomieszczenia. No niestety po 2 latach to się zakończyło, i bardzo żałujemy, że nie udało nam się stworzyć czegoś w rodzaju roboczego centrum pozyskiwania funduszy unijnych... chcieliśmy stworzyć coś więcej, no ale chyba brakło jakby zrozumienia jeżeli chodzi o tego typu działaniach... no ale AGH przyjęło ten temat, dalej te studia prowadzi, doszli do wniosku, że będą to robić sami no i robią, ale jakby nie ma nic więcej. Kolejne nasze działania były związane z (_) projektu „Fundusz inicjatyw europejskich", związany z różnego rodzaju działaniami regionalnymi i w ramach tych działań udało nam się przeszkolić sporą grupę nauczycieli i wydać kilka książek dotyczących edukacji regionalnej w gminie i powiecie krakowskim. Jedne takie książeczki skierowane do dzieciaków i przedszkolaków z trzeciej klasy, druga dla gimnazjum, bardzo ładnie wydana książka „Przewodnik krajoznawczo-turystyczny po ziemi podkrakowskiej", także to można było powiedzieć. Kolejne nasze działania związane były z różnymi wnioskami funduszy unijnych, i nawet udało nam się dostać granty na duże projekty, no i wtedy się pojawiły takie problemy, na jakie pojawiła się nasza wewnętrzna dyskusja, że nie za bardzo chcemy takie fundusze robić, takie duże projekty jakby bardziej komercyjnie... no i doszliśmy do wniosku, że chyba nie do końca da się tymi sprawami zająć, no i doszło też do zmian takich głównych personelu fundacji... bo każdy z nas zajął się też innymi sprawami, a fundacja zaczęła tak funkcjonować niezależnie, to znaczy, nie ma osób zatrudnionych w fundacji, każdy robi różne konkretne rzeczy... ja jestem dyrektorem ośrodka (_), natomiast fundacja... no jest jedna osoba w tej chwili, można powiedzieć, tak zatrudniona na umowę zlecenie no i fundacja się zajęła działaniami takimi bardziej lokalnymi, to znaczy, paradoksalnie - albo takimi bardzo lokalnymi, albo międzynarodowymi wręcz (dzwoni telefon, wywiad przerwany) 
No i tak wygląda ten krótki rys historyczny. No i teraz fundacja wygląda tak, że nie do końca mamy takie stałe biuro... jest jedna osoba, wice-prezes w jakimś sensie, dyrektor biura, w jakiś sposób tam... no nie jest to takie rzeczy, biuro funkcjonuje cały czas, ale prawie że na pół etatu. I nasze działanie cały czas się skupiło na tych 3 rzeczach o których mówiliśmy - czyli sprawy lokalne, staramy się realizować takie projekty bardzo lokalne, jak na przykład, no wydanie, na przykład kolejnej książki o edukacji regionalnej dla dzieciaków; chcemy prowadzić różnego rodzaju szkolenia dla innych osób związanych z organizacjami pozarządowymi, tu lokalnie, ale z drugiej strony, zupełnie takie z innego bieguna projekty, realizowane, projekty międzynarodowe. W tej chwili mamy 2 projekty międzynarodowe, już samodzielnie jako fundacja, jako partner, jeden bezpośrednio z Departamentu spraw społecznych Komisji Europejskiej, a drugi to jest z programów (_). Oba dotyczą grubsze mówiąc rynków pracy, w obu partnerami wiodącymi są Duńczycy, różne organizacji z Danii, poza tym mamy tam partnerów  z Irlandii... poza tym mamy Węgrów, Szkotów, Finów, Norwegów... no i staramy się z nimi też myśleć w kategorii jakichś innych kolejnych projektów, projektów na przyszłość. Ponadto w międzyczasie byliśmy partnerem w projekcie interregowskim, dotyczących wzmacniania potencjału organizacji pozarządowych, a innymi partnerami tam byli też Hiszpani i Anglicy... natomiast ze strony polskiej tam były podwykonawcy, można powiedzieć, ponieważ głównym partnerem była PAN, no niestety słabo tak organizacyjnie finansowo. A w tej chwili te projekty realizujemy już samodzielnie jako pełnoprawny partner... no i co więcej - tak jak w gminie Krzeszowice wystąpiliśmy z konkretnymi propozycjami, na przykład z propozycją tak zwanej lokalnej grupy działania. To jest nowe stowarzyszenie, działające w ramach, na bazie programu zwolnień obszarów wiejskich. To tak w największym skrócie o historii w dniu dzisiejszym. 
A.: Rozumiem. A czy były jakieś bariery, ograniczenia w realizacji założonych celów? I proszę o nich powiedzieć. 
R1.: No oczywiście można zawsze mówić o różnych barierach. Po pierwsze, są to bariery finansowe, które powodują, że jeżeli się chce coś zrealizować, albo się realizuje tak, że musi całość wejść na 0 albo dochodowo. No bo taka jest zasada w życiu - jeżeli nie ma środków, to przełoży się. Po drugie, to... znaczy rozwiązanie tych kwestii finansowych. Albo druga metoda no to pisanie różnego rodzaju projektów, przy czym też jakichś. No i tu się trzeba było wykazać jakąś taką kreatywną umiejętność realizacji, żeby ten wkład własny był, a przynajmniej w początkowych projektach on musiał być no przyłożony na pracę własną czyli to co praca własna albo podwykonawstwo musiałoby zorganizować za niższą cenę, żeby... no bo nie mieliśmy takich wielkich funduszy na początku. I to wszystko się udawało, i zaczęliśmy się rozwijać. To jest pierwsza bariera, czyli bariery finansowy, myślę, że każdy to może mieć. Ta bariera powoli znika i zaczynamy się dopasowywać te działania nasze. I jakby na jednych działaniach, nie powiem, że jakby zysk, ale jest pewna nadwyżka, pewne możliwości, pewne luzy, które na inne działania przeznaczamy. No i stąd takie rzeczy, które na pewno dofinansowujemy w naszych projektach w tych naszych środkach to są sprawy lokalne. No bo gmina nigdy nam nie da 100% środków, a musimy wydać swoje konkretne rzeczy, i również staramy się jakoś dofinansować różne takie mini-projekty, pod projekty. To znaczy, teraz zaczynamy, tak wracając jeszcze do myśli, żeby później jeszcze pani o tym nie pytała - chcemy stworzyć coś w rodzaju takich linii wsparcia dla nieformalnych grup młodzieżowych, działających na terenie gminy... to znaczy, coś w rodzaju takiej szkoły, co można robić, co warto robić, tu jest korelacja programu młodzież-gmina... no i potem wspierać tą młodzież, konkretne pomysły na konkretne działania. Wspieranie na zasadzie - dostajesz kilkaset złotych, tylko nie do ręki, a po prostu pokazujesz pomysł, i my ci zapłacimy, sfinansujemy taki mini-projekt. To jest ten nasz pomysł. 
A.: Rozumiem. A tu chodzi o jakieś, na przykład zespoły młodzieży?... 
R1.: Przeróżne,  w zależności od tego, jakie pomysły te się pojawią... bo to ograniczenie będzie do terenu jednej gminy. A zresztą te pieniądze już jedno ze stowarzyszeń na zimowisko wysłało pieniądze, przedszkola od nas dostają pieniądze, zresztą parę szkół dostało pieniądze... takie mini-granty robimy po kilkaset złotych. Nam się udało dopracować taki poziom finansowy, że tych grantów no już trochę mamy. I to była pierwsza bariera, którą jakoś udało nam się przezwyciężyć... zawsze finanse miały gdzie iść. Natomiast, w tym sensie przezwyciężyć, że udaje nam się robić. Na tyle udaje nam się realizować pewne projekty, że zostają luzy finansowe, które na coś innego przeznaczamy. Druga bariera, którą uważamy za bardzo-bardzo istotną to jest w ogóle bariera mentalna w rozumieniu projektów, w rozumieniu organizacji pozarządowych w Polsce, w rzeczywistej realizacji celów. Otóż organizacja pozarządowa - to grupa ludzi i pomysł na działanie pro publico bono, to znaczy pro publico bono to zrobione i finansowo i w każdy inny sposób. Więc z jednej strony to nie ma być, nieładnie mówiąc, żebranina, że coś robimy dobrego, to wy nam dajcie pieniądze na biznes... na biznes to my sami damy pieniądze komuś potrzebującemu... a z drugiej strony w organizacji pozarządowej nie ma być biznesu, bo biznes należy do prywatnej firmy. I z tego powodu, większość działań, które realizujemy no powinna być realizowana w moim przekonaniu w pewnym partnerstwie, powinno się cechować pewną innowacyjnością no i musi być tańsze, niż działania instytucji publicznych. Bo poco mają służby publiczne dawać granty, jeżeli by to było realizowane drożej, prawda? Także to są te cechy, które staram się też promować i pokazywać. I co mam na myśli, mówiąc „bariera mentalna"? No ja uważam, że my 20 lat, zaczynając w 89 roku, to cały czas na tyle mało, że wielu ludzi jakby do tych programów, jakby do tych no nie do końca rozumie wielu rzeczy. Po pierwsze, ten przykład z uczelnią, o której mówiłem. Projekt odniósł sukces i mógł dobrze funkcjonować, a zamiast myśleć o kolejnych wspólnych działaniach, no to uznano, że jak odniósł sukces, no to po co nam ten partner? Sami będziemy to robić bo to jest (_), prawda? Podobny przykład z którym my się spotkaliśmy się to jeżeli na szczeblu lokalnym robi się pewne działania, które... no mamy pewne schematy, gdzie organizacja nie musi jakby zachowywać się w sposób taki... nie musi być klientem samorządu, ale raczej go partnerem... ma pewne możliwości, a jest sama, to pojawiają się takie obawy... a co ktoś z tego ma? A co jest celem? I nikt nie wierzy w to, że samym celem w sobie jest działanie w organizacji pozarządowej. No i pojawiają się różnego rodzaju właśnie takie... ja powiem tak, w tych projektach, ten problem mentalny związany oczywiście z tym, że... no musiało minąć trochę pokoleń, żeby to wszystko jakoś się ułożyło. To mówię o tym, może trochę zadłużam, natomiast no inne problemy, na przykład, bariery organizacyjne wiadomo, że organizacje pozarządowe w Polsce są słabiutkie, bo nie mają tego potencjału, żeby w normalny sposób działać. No my i też jesteśmy dalej mimo wszystko słabiutcy, co tu kryć... no nie mamy osób (_), współpracujemy z Anglikami z Duńczykami, które no dalej są potężne organizacje, realizujące ważne publiczne cele. A u nas te publiczne cele to jest dużo opacznie rozumiane, bo u nas samorząd i organizacje państwowe jakby... taką barierą w rozwoju organizacji jest to, że oni chcą publiczne pieniądze sami wydawać, bo oni myślą, że dobrze, że oni coś dają społeczeństwu. A jeżeli to przez organizacje pozarządowe, to jest taka obawa, że to organizacje się wykażą, a to przecież one działają, bo to są publiczne pieniądze. I tu jest znowu taka obawa, że bariera rozwoju w Polsce. I to jest właśnie... (wchodzi wice prezes organizacji, wywiad przerwany) 
A.: Dobra. A w takim razie, co uznaliby Państwo za największe osiągnięcie organizacji? 
R1.: To znaczy, ja bym tutaj wymienił trzy rzeczy. Pierwsza rzecz, to na pewno to, że udało się nam stworzyć pierwszy projekt wielki, studia wspólnie z wielką uczelnią czyli budowanie takiego partnerstwa, gdzie bardzo mocno zaistnieliśmy jako taki podmiot w Krakowie, gdzie nawiązaliśmy bardzo dużo kontaktów, gdzie udało się takim czynem. No niestety nadszedł  kres, już o tym mówiłem... ale to był wielki sukces. Drugi sukces to pewna taka... związana z tym pierwszym, to nasza taka absorbcja do tych środków zewnętrznym czyli to, że udało się nam kilka razy zdobywać Fundusz inicjatyw obywatelskich z innych funduszy i programów, co dość rzadko jest gdzieś tam lokalnie spotykane. I trzeci sukces to jest zbudowanie takiego trwałego... to ostatnie 2 projekty, które pozwolili nam nawiązać bardzo ścisły kontakt europejski.. liczymy, że one będą się napędzały kolejne projekty. To znaczy mamy na tyle partnerów, którzy z różnych krajów Europy są nastawieni na organizację różnych projektów i programów, że no w pewnym sensie będziemy w ich bazie partnerów. 
A.: Rozumiem. W takim razie, jeżeli chodzi o podsumowanie, to organizacja powstała w 2003 roku i ogólnie działa na 2 poziomach, to znaczy na poziomie gminnym i na poziomie międzynarodowym. Jeżeli chodzi o bariery, to są bariery finansowe i, na przykład, bariera mentalna w rozumieniu organizacji pozarządowych, ich działalności. Natomiast jeżeli chodzi o główne osiągnięcie organizacji, to współpraca, na przykład, z AGH, organizacja tych projektów, zdolność do absorbcji pewnych środków finansowych oraz właśnie zbudowanie współpracy z wielkimi strukturami europejskimi. 
R1.: Tak. To wszystko? 
A.:  Nie, jeszcze będzie trochę pytań. 
R1.: No dobrze. 
A.: teraz trochę porozmawiamy o strukturze organizacji. Rozumiem, że organizacja ma osobowość prawną . Właśnie, jaka była przyczyna przyjęcia osobowości prawnej? 
R2.: Formalna. 
R1.: No przyczyna formalna. 
A.: Rozumiem, no bo to różnie bywa. 
R1.: Nie no bez osobowości prawnej to są de facto grupy nieformalne albo jakieś tam koła innych organizacji. 
R2.: Ograniczony zakres działania, dostępność środków. 
R1.: Niemożliwość uczestnictwa w obrocie gospodarczym nawet...  no to jest de facto, to jest oczywistość. 
A.: I organizacja od początku miała osobowość prawną? 
R1.: Tak, tak. 
A.: Rozumiem. Czy organizacja jest organizacją pożytku publicznego? 
R1.: Nie jest. 
A.: A czy może jest członkiem koalicji/federacji organizacji pozarządowych? 
R1.: Formalnie nie... zaczęliśmy tworzyć forum organizacji pozarządowych... to nawet uważaliśmy za bardzo ważny nasz projekt... 
R2.: No bo to istniało... 
R1.: Istniało de facto koło roku. Spotykaliśmy się, udało się nam zrobić spotkanie kilkunastu organizacji, konsultacji różnych działań... chcieliśmy się dobre praktyki z Anglii przenieść. No ale z 2 powodów to się jakoś tak rozpadło. 
A.: Dobra, to jeżeli to podsumować, to organizacja ma osobowość prawną, jest to fundacja, nie jest organizacją pożytku publicznego i de facto nie jest członkiem koalicji/federacji organizacji pozarządowych, ale były podejmowane kroki takie... 
R1.: Tak, ale partnerstwo, współpracę z innymi uważamy za bardzo ważne, i nawet z naszej struktury osobowej wynika współpraca z wieloma organizacjami. 
A.: Tak, o tym będę trochę później pytała. I teraz proszę opisać strukturę organizacji: jaka jest obecnie liczba członków? 
R1.: W fundacji niema członków, struktura jest bardzo prosta, ponieważ, jest Rada fundacji, która składa się z 6 członków, 3-osobowy zarząd, który teraz zmaleje do 2 osób... no i powiedzmy sobie, że osoby związane z fundacją, stałe współpracownice. Ale tutaj niema stałych umów itd. 
R2.: Zależy temat realizowanych przedwsięzięć itd. I właśnie pod kątem osób to najbardziej kompetentnie odpowiadają za zadania, jakie fundacja podejmuje. Na takiej to zasadzie. 
A.: Aha. W takim razie, jaka jest liczba fundatorów? 
R1.: Jeden fundator. 
A.: Czy korzysta organizacja z pomocy wolontariuszy w swojej działalności? 
R1.: Tak, natomiast myślimy w związku z tymi projektami młodzieżowymi, o tym może stałym działaniu. Natomiast w tej chwili ma stałą współpracę z wolontariuszami, to znaczy rozumianej w formie ciągłej... to znaczy, przed tworzeniem tego forum było działanie takie. Natomiast, faktycznie na dziś niema takiego konkretnego projektu, w którym wolontariusze odgrywają bardzo istotną rolę. Aczkolwiek, z drugiej strony patrząc, tak na prawdę zarząd działa na zasadzie wolontariuszy. To znaczy... 
R2.: Poniekąd. 
R1.: Poniekąd. To znaczy tak jak powiedziałem wcześniej. W zasadzie z tych 2 projektów to są dusze na opłacenie umów-zleceń. Natomiast, większość projektów, pozostałe działania to zgrabność gminnych, są realizowane przez zarząd fundacji i inne osoby, chcę podkreślić, na zasadzie wolontariatu. Na przykład, mamy teraz 2 projekty z gminy i w jednym z nich będzie oprócz z zarządu, 2 wolontariuszy, a w drugim też 2. Więc mówię: niema ciągłego, natomiast tak przy każdym projekcie podejmują działania. Natomiast, mówię, przy zasadzie współpracy i budowania gminnych programów z młodzieżą (_) bardziej zaszczetniać. 
A.: A proszę powiedzieć, jak wygląda sposób podejmowania decyzji w fundacji? Kto podejmuje decyzje?.. 
R2.: W kwestii kompetencji to takim działem powołany do tego jest zarząd fundacji, który na zasadzie kolegialności podejmuje decyzje, i wpływają wnioski od różnych pracowników fundacji, niemniej jednak organem decyzyjnym fundacji jest zawsze zarząd. 
R1.: No i w związku z tym, że zarząd jest 3-osobowy, a będzie 2-osobowy, no w cudzysłowie można powiedzieć, że ta współpraca jest w sposób ciągły, a nie na posiedzeniach. Więc w cudzysłowie to nie mam na myśli, że ciągle pracuje, tylko z odwrotem są w stałym kontakcie, i decyzje się ucierają na bieżąco. Bardziej te decyzje są, że idee się pojawiają. Więc ubiera się to wszystko w ramy prawne, formalne, jest ok, natomiast oto kolegialnie podejmowane są decyzje, natomiast no z dużą miarą, takiej, nazwijmy to, spontaniczności, tak to w organizacjach pozarządowych. 
A.: Rozumiem. W takim razie, jeżeli chodzi o podsumowanie, to rada fundacji składa się z 6 osób, 3-osobowy zarząd, 1 fundator, i zarząd można powiedzieć, działa na zasadzie wolontariatu, no i zarząd jest też organem decyzyjnym. 
R1.: Tak jest. 
R2.: No co do kompetencji Rady możemy wyjaśnić. Rada, można powiedzieć, jakby przyjmuje roczne zeznania, i zatwierdza plany działania fundacji, więc spełnia funkcje takie bardziej kontrolne, w stosunku nadzorczym do zarządu, który istnieje. 
A.: Dobra. Teraz porozmawiamy o współpracy z innymi organizacjami. Czy otrzymywaliście kiedyś Państwo pomóc od innej organizacji? 
R1.: Tak, to znaczy, czy pomagaliśmy kiedyś innej organizacji? 
A.: Tak, i czy pomagaliście, i czy otrzymywaliście kiedyś pomóc? I proszę podać przykłady tego. 
R1.: No więc też możemy powiedzieć o 3 rodzajach pomocy, którą udzielaliśmy innym organizacjom. Pierwszy wymiar to jest taki konkretny materialny czyli pewne granty, które... wsparcie finansowe udzielaliśmy. Niewielkie, bo to jest kilkaset złotych, na organizacje konkretnych działań czyli, na przykład, stowarzyszenie dostało tam kilkaset złotych dla organizacji pirzmowiska dla dzieci; inne organizacje tam na zakup sprzętu sportowego, przedszkola... teraz można powiedzieć że te inne organizacji (_) i tylko jakby no... szkoły publiczne i przedszkola; niewielkie konkretne granty. To jest jedna taka... druga to jest przez konkretną współpracę i doradztwo, przy, na przykład, przygotowywanie pewnych wniosków czy przygotowywaniu pewnej koncepcji. I to się wiąży jakby z grantami, tutaj przy zasadzie innego znanego projektu współpracowaliśmy się z kilku stoma organizacjami w Małopolsce, które miały jak gdyby możliwość zapoznania się z tym, jak funkcjonują organizacji pozarządowe w Anglii czy w Hiszpanii czyli po prostu robić wyjazdy studyjne. Nasza pomoc to też poprzez taką propozycję współpracy czyli tworzenie tego gminnego forum organizacji pozarządowych, które no tak jak mówię, no nie do końce dostaliśmy wsparcie od samorządu terytorialnego, wręcz odwrotnie uznano, że jest jakaś konkurencja. No nie chcieliśmy tutaj generować jakichś, nazwimy to... to znaczy, inaczej, tworząc to gminne forum to w zasadzie prowadziliśmy całą pracę my i w pewnym momencie uznaliśmy, że żeby to było rzeczywiste forum partnerstwa, to oni rzeczywiście włączą albo to upadnie. No i upadło. Nie chcieliśmy być identyfikowani, że to jest coś naszego. To miało być partnerstwo. I na razie jeszcze do tego nie doszło. No i taką inną swego rodzaju pomocą to było tworzenie lokalnej grupy działania, mówię szczerze, na terenie gminy Krzeszowice. No uważamy, że to jest pewnego rodzaju pomóc jako dawanie pewnych propozycji działań. Czy my byśmy dostawali pieniądze, tak? 
A.: Tak. 
R2.: Tutaj chyba przez PAN de facto... 
R1.: Czyli można powiedzieć, że i my i oni. Dla nas wsparciem było to, że udało się nam budować takie sojusze strategiczne z instytucjami naukowymi. Nie jest to pomóc tak stricte, ale pomóc przez współpracę. I tam ktoś nie czuje, że daje i...no wyjmuje z kiszeni i daje. Czy, na przykład, z tą Akademią Górniczo-Hutniczą na początku... z PAN realizowaliśmy projekt ten regowski. Czyli dla nas to była duża pomoc, bo nas uwzględniono, z nami współpracowały poważne instytucje. To była dla nas pomóc. Pomocą jakąś są grantodawcy... piszemy granty. Natomiast no też nie jest to pomoc sensu stricte, no bo jest też Fundusz inicjatyw obywatelskich, to my realizujemy granty. No to wiadomo, na czym to polega. Więc faktycznie z organizacji pozarządowych pomóc taka, która by była konkretnym grantem, to nie było. Nie no z Fundacji Batorego jeszcze mieliśmy granty. Jak nie współpraca z Fundacją Batorego i 2 chyba granty realizowane z tym. To chyba jest taka konkretna organizacja. 
A.: Rozumiem. Jeżeli chodzi o podsumowanie, to... 
R1.: Jakąś pomocą były też referencje, które organizacja udzielała, że, na przykład, staraliśmy się o coś gdzieś tam. 
R2.: Przy okazji składanie jakiegoś wniosku... 
R1.: Jakiegoś wniosku czy to nawet moja kandydatura czy jakiegoś tam działa w gminie czy  jakieś tam organizacje referencje... jakaś wzajemna pomóc poprzez wymianę informacji i wiedzy...też w Radzie fundacji jest co najmniej 2 osoby, które działają w innych organizacjach pozarządowych, więc jest pomóc poprzez po prostu to, że wymieniamy się możliwościami, wymieniamy się informacją z innymi organizacjami. Staramy się jak już coś realizowaliśmy, no to być w kontakcie i wymieniać się taką no, chociażby to co w tej chwili dzieje poprzez wysyłanie sobie maile z różnymi możliwościami, prawda? Nawet można powiedzieć, że kiedyś pomogliśmy gminie, otwierając pierwsze centrum... powstało, na przykład centrum e-learningowy. Jak to powstało? Gmina była wnioskodawcą, itd., ale ja z uwagi na to, że z różnymi organizacjami gdzieś tam współpracuję, to jestem w różnych bazach danych. Więc różni ludzie coś przysyłają, i dostają taką informację. Ja tą informację przerobiłem, przesłałem, i gmina złożyła wniosek i dostała grant. 
R2.:  W tym momencie w gminie są już 2 takie centrum. 
R1.: Gdybyśmy nie wyszli z taką inicjatywą, to nie było by innej inicjatywy publicznej... będzie Pani o czymś takim pytała? Nazwiemy to publiczne... nie realizacja, tylko projekty, pomysły, idee, które zgłaszamy. Bo to jest bardzo ważna rzecz, bo nie tylko wszyscy coś robimy, tylko coś jest pewnym problemem społecznym, który nie rozwiążemy, ale możemy o nim mówić, pewne rzeczy nagłaśniać i coś sugerować. 
A.: Dobra. W takim razie, proszę powiedzieć, co Pan rozumie pomiędzy współpracę pomiędzy organizacjami, ogólnie. 
R1.: No to ja właściwie odpowiadając na poprzednie pytanie, powiedziałem o 3 rzeczach, prawda... że współpraca, to jest po pierwsze wsparcie czyli ktoś komuś coś daje konkretnego, czy to w wyniku, że to sie współpracuje i po prostu daje grant, czy to w wyniku tego czy innego konkursu. Ale współpraca to również wymiana informacji, to również prowadzenie wspólnych działań, wspólna praca nad rozwiązywaniem pewnych problemów społecznych. To jest rzecz niezwykle ważna, która często prowadzi do budowania braterstwa, prawda? I tak jak mówiłem wcześniej, że to powinna być immanentna cecha organizacji pozarządowych. Jeżeli organizacje pozarządowe nie działają dla zysku, a jednocześnie w ich działaniu mają być problemy, które rozwiązują, mają być przedstawiane społeczeństwu. No to budowanie partnerstwa jest dobrym przykładem pewnych koalicji na rzecz, jest dobrym elementem, który sam w sobie już te problemy pomaga rozwiązywać. 
A.: Proszę powiedzieć, jak to obecnie Pana zdaniem wygląda w gminie, a jak to ma wyglądać właśnie, czy są potrzebne jakieś zmiany? 
R1.: To znaczy, w gminie to jest niezmienne od lat... kiedyś tam powstało program współpracy z organizacjami pozarządowymi, i jest kopiowane z roku na rok... kiedyś zmiany byśmy zaproponowali, chociażby ta współpraca dla... szkolenia dla organizacji pozarządowych itd. Natomiast, w przypadku naszym z gminą, problem polega na tym, że gmina się zajmuje PR-em. To znaczy, mówi o sukcesach, a nie robi. Czyli ważniejsze dla gminy akurat naszej są... to znaczy, dla władz gminy w tym momencie jest pewne tworzenie wirtualnej rzeczywistości. Czyli mówienie, że jest super, że mamy fajny program, że współpracujemy z organizacjami, że jest dużo aktywnych organizacji, które robią dużo fajnych rzeczy. Natomiast tak na prawdę w tej gminie niema ani jednej organizacji pozarządowej poza nami, która jest w stanie aplikować poza gminą faktycznie. A gmina ich w tym kierunku się nie wspiera. 
R2.: Współpraca z organizacjami w gminie ogranicza się de facto do kilku zaufanych organizacji... 
R1.: Czyli do klientyzmu. Bo to jest klientyzm. To znaczy, że gmina rozumie w ten sposób, że jeżeli ma komukolwiek dać grant, to musi być zaufana organizacja, bo ona się promuje, bo ona coś robi. W związku z tym no buduje się taką strukturę nie na zasadzie partnerskich, tylko na zasadzie tak zwanej szicy. Mocne słowo, no nie? A ja to mówię publicznie, więc. 
A.: Dobra, właśnie teraz, podsumowując, jeżeli chodzi o definicję współpracy, to... 
R1.: No teraz organizacje pozarządowe jednak są prężne... tylko takie lokalne, to znaczy rozwiązujące swoje sąsiedzkie problemy. To jest... nawet nie jest zły etap na zasadzie tworzenia się wielu nowych organizacji. I oni zarządzają na razie małymi projekcikami gdzieś tam wokół siebie. Pojawiają się takie fajne pomysły, natomiast odnoszę wrażenie, że jakby ta.. kompetencja w pewnym sensie tych ludzi jest większa niż władz gminy. To znaczy oni chyba lepiej widzą co robić niż władzy gminy, które są bardziej tak skoncentrowane na PR-e. 
A.: Rozumiem. No teraz właśnie porozmawiamy o współpracy z innymi organizacjami. I proszę powiedzieć, z jakimi organizacjami pozarządowymi w gminie Państwo współpracujecie? No o których Pan jeszcze nie opowiadał. 
R1.: No współpracujemy z klubami sportowymi... no ale to też z tego powodu, że ja byłem szefem największego klubu sportowego... bo to tak... no więc trochę z nimi współpracowaliśmy... ale to ma być o konkretnych organizacjach? 
A.: No tak. Jeżeli są konkretne przykłady. 
R1.: No to Stowarzyszenie Kulturalne „Więzi" z Filipowic, z którymi współpracujemy również udzielając im takiego wsparcia finansowego i na bieżąco konsultacje różnych działań. To jest takie fajne stowarzyszenie, działające właśnie w taki sposób w miarę nowoczesny bez jakichś takich no ciągłości. Dalej współpracujemy z grupami nieformalnymi młodzieży, z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci. Ale to też właśnie w taki sposób fajny współpracujemy... z kim jeszcze? 
R2.: Przy tworzeniu forum. 
R1.: Przy tworzeniu forum no to było kilkanaście organizacji, ale niestety ta idea się tak no nie do końca się udało stworzyć. Nie chcieliśmy tego spalić do końca i wzięć no jakby... to znaczy, to gminne forum powstało, kiedy my wzięliśmy na swoje baki no całość działań. Natomiast, nie chciałem tego robić , no bo uważałem, że ono musi być rzeczywistym partnerstwem. Niestety, nie udało się takie prowadzenie spraw. 
A.: A proszę podać przykłady jakichś wspólnych działań z tymi organizacjami? 
R1.: To tak, po kolei. Jeżeli chodzi o „Więzi", no to udzielaliśmy im wsparcia na przykład, na obóz... to znaczy, nie na obóz tylko na zimowisko. To oni robili, byliśmy ich wsparli finansowo. 
R2.: Ponadto, była jeszcze pomóc w zakresie konsultacji, pomóc merytoryczna, wsparcie merytoryczne, kiedy stowarzyszenie składało wniosek bodaj że do Fundacji Wspomagania Wsi na jakiś projekt związany z ochroną lokalnej tożsamości kulturowej. To była pomóc merytoryczna w zakresie przygotowania wniosków. 
R1.: Coś jeszcze... 
R2.: Pomóc w organizacji festyn. 
R1.: No tak, pomóc dla dzieci, festyny. To znaczy, wie ani co, to jest dosyć popularna jakby metoda działania organizacji czyli organizowanie imprez typu piknikowo-festynowych. I tutaj z TPD współpracujemy w tej dziedzinie, i z klubem sportowym... współpracujemy w tej dziedzinie. No w ten sposób. 
A.: Dobra. W takim razie, jeżeli podsumować, to najczęściej to fundacja współpracuje z klubami sportowymi, ze Stowarzyszeniem... 
R1.: Więzi. 
A.: Więzi, przepraszam. 
R1.: Przepraszam, tylko tu mieliśmy mówić o stowarzyszeniach? O instytucjach publicznych to ma Pani osobno gdzieś czy?.. 
A.: No tak, ja jeszcze mam pytania o współpracy z organizacjami rządowymi. 
R1.: No to lecimy dalej. Podsumowanie jest dobre, niech Pani pyta dalej. 
A.: Dobra. W takim razie, o współpracy stałe/przypadkowej teraz porozmawiamy, i czy Państwo współpracujecie w sposób stały czy przypadkowy z tymi organizacjami? 
R1.: Pozarządowymi? 
A.: Tak. 
R1.: Z tymi, co wymieniliśmy, to właściwie w sposób stały. Aha... jeszcze Związek Hodowców.. jak on się nazywa... Klub  Hodowców Owczarka Niemieckiego. Jestе takie stowarzyszenie związane z psami, ale ono jest takie, które też przy organizacji imprez, wystaw i innych działań. Nie tylko kwestia tego psa, tylko imprezy masowe dla społeczeństwa. 
R2.: To znaczy, wystawy psów itd. Jakieś zawody... 
R1.: A, ze Strażą Pożarną jeszcze współpracowaliśmy. Ale to było tak, doraźnie. A na stałe to jest właśnie z y Stowarzyszeniem „Więzi", i z tymi miłośnikami psów, i z TPD. 
A.: A co zadecydowało właśnie o takiej regularnej współpracy? 
R1.: Jeżeli chodzi o poziom lokalny, to raczej to jest to, że jeżeli nam się uda jakiś czasem drobny projekcik wspólnych działań, choćby wspólna wymiana informacji, jest odwrotnie, okazuje się my komuś o coś mówiliśmy. Później nam ktoś coś mówi. Jakoś wspieramy wzajemnie, no to buduje dobre relacji. Czyli tak naprawdę na tym poziomie stała współpraca nie jest to jakaś formalna decyzja, ile praktyka „step-by-step". Czyli jak mówię, budowanie dobrych relacji powoduje, że chce się ich dalej prowadzić po prostu. 
A.: Rozumiem. No w sumie w tych przykładach, o których Pan mówił, to są takie pozytywne przykłady stałej współpracy, natomiast, czy może Pan sobie przypomnieć jakieś negatywne przykłady stałej współpracy? Kiedy coś się nie udało, na przykład, albo... 
R1.: No to znaczy, z organizacjami pozarządowymi nie do końca, dlatego że nawet jeżeli coś się stało, to nie jest do końca negatywne, no bo to jest wszystko jakby taka działalność doraźna, i... no nie jesteśmy zadowoleni z tego, że nie powstało to gminne forum, prawda? Jakby inne organizacje się nie zaangażowały na tyle, żeby to miało sens, a jeszcze raz podkreślam, no byliśmy się nie czuli na siłach, nie tyle organizacyjnie, ile nie chcieliśmy tego formować jako „my". Z organizacjami pozarządowymi to nie ma jakichś takich negatywnych. No negatywnym przykładem jest współpraca z gminą Krzeszowice. 
A.: Dobra, a może Pan widzi jakieś potencjalne pola współpracy? 
R1.: To znaczy, tutaj widzę mnóstwo pól współpracy, natomiast tu jest bariera głównie czasowo-finansowa. Nawet nie finansowa, nie organizacyjna, tylko czasowo-finansowa, a mianowicie chodzi mi o to, że zarówno my jak i inne organizacje przede wszystkim nie są to organizacje, nastawione na bardzo dużą profesjonalizację swoich działań. I to jest to samo co przy tym gminnym forum: w zasadzie, wszyscy chcieli, ale nikt się nie był w stanie zaangażować tu bardzo mocno, bo to jest jakby kolejne angażowanie się osób. Bo wiadomo, że no wszyscy coś tam robią w swojej organizacji. Natomiast robi to jako wolontariusz, a ma oprócz tego dom, pracę, prawda? Młodzież jeszcze się dokształca. I teraz jeżeli by budowało się coś nowego, nowe formuły współpracy, no to jest jakby kolejne zaangażowanie i dla niewielu osób to jest w ogóle już możliwe, i realne. I nie ukrywam, że dla nas no jeżeli też mamy taki wybór, budowanie pewnych relacji, a realizacja projektów międzynarodowych, no to też niema co na siłę, bo mamy tych parę organizacji, z którymi działamy, no i będziemy chcieli nie tyle rozwijać współpracę z organizacjami, ile rozwijać pewną niszę, za tą niszę uważamy wspieranie działań młodzieży. 
R2.: Szczególnie właśnie tych grup nieformalnych. 
R1.: Grup nieformalnych różnych. Którzy chcą coś robić, a potrzebują czegoś w rodzaju takiego przewodnika, tutora. 
A.: Rozumiem. To jeżeli podsumować, to współpraca jest najczęściej stała i najczęściej przykłady tej współpracy są pozytywne, natomiast jeżeli chodzi o potencjalne pola współpracy, to taką niszą jest wspieranie działań młodzieży w gminie. 
R1.: Tak jest. 
A.: Dobra. Teraz o zmianie relacji między NGO's i proszę powiedzieć, co się zmieniło dzięki tej współpracy między organizacjami i Państwa Fundacją? 
R1.: Co się zmieniło? 
R2.: W miarę realizowanych wspólnie przedwsięzięć, tak już kręcimy się wokół jednego wątku, buduje się jakieś zaufanie społeczne wokół siebie, które pozwala rozwijać się... 
R1.: Pozwala mówić, że ktoś tam jest naszym partnerem nieformalnym... to znaczy, nie ma formalnego partnerstwa, ale nie wiem... jest kilka organizacji, organizacji rozumianych jako ich szefów. No bo to też nie jest jakaś formalna wymiana listw, że my ich informujemy, ale jest kilka takich organizacji w naszej gminie i nie tylko, bo to również poza gminą, z którymi mamy partnerstwo rozumiane jako takie zobowiązanie pewne wewnętrzne do konsultacji dalszych działań. To znaczy, ja wiem, ze jest parę takich osób i parę takich organizacji i w gminie, i poza gminą, że jeżeli coś fajnego robią one, i coś fajnego robimy my, to później się powiadomimy o tym. I jeżeli nawet robimy jakieś spotkanie, na przykład, mamy organizację, tak się nazywa, „Polska Sahara", która zajmuję się różnymi działaniami, związanymi z Pustynią Błędowską. Na przykładzie tej organizacji o tym powiem. Byliśmy no właśnie zaczęli z nimi współpracować. No z ludźmi z tej organizacji, ja już zacząłem przy jakimś wyjeździe 10 lat temu... i później, to znaczy w Inter Regum byliśmy z nimi współpracowali, to znaczy, ich przykład pokazywaliśmy w Anglii i Hiszpanii, to w tej chwili ta współpraca polega na tym, że jeżeli oni coś fajnego robią, to wysyłają informacji nam, żebyś my o tym wiedzieli. Jeżeli robią jakieś warte spotkanie, to wysyłają nam zaproszenia. Jeżeli szukają jakiegoś partnera d mini-grantów, którym na przykład był grant od Urzędu marszałkowskiego, dotyczący... przyroda i potencjał przyrodniczy jako szansa rozwoju regionu. No to jeden z elementów rozwoju tego grantu zrobiliśmy, i byliśmy część tego grantu gdzieś tam prowadzili, no to...na tym rozumie to partnestwo - nie jest pisane, nie jest na papierze, natomiast jest to takie rzeczywiste. Podobno jest z tym Stowarzyszeniem „Więzi" i no może jeszcze z 2-3 innymi. Że jeżeli coś fajnego się dzieje, no to się informujemy na wzajem, i jeżeli widzimy taką możliwość, no to się zapraszamy również do realizacji jakiegoś fajnego działania. 
A.: To znaczy, rozumiem, ze ta współpraca jest raczej oparta na takich relacjach osobistych, niż na formalnych? 
R1.: Tak jest. 
A.: Rozumiem. Teraz trochę porozmawiamy o konkurencji między NGO's i czy może Państwo konkurujecie z jakąś organizacją? 
R2.: To znaczy kwestia konkurencji. Organizacja miała siedzibę przez spory okres czasu w Krakowie, nasza działalność była skoncentrowana, powiedzmy na tym Rynku Krakowskim. No wiadomo, jeżeli chodzi o Kraków, potencjał organizacji pozarządowych, liczba jest duża. Tam jest rzeczywiści wyścig. Tam już idziesz w góre, podwyżka co raz wyżej. Wczoraj nawet czytałem, ze jakieś spotkanie tam organizacja przygotowywała dla organizacji pozarządowych, to była informacja. Pierwsze dość duże przedsięwzięcie w tym roku. Jeżeli chodzi o środowisko krakowskie, w ogóle wielkomiejskie aglomeracyjne, to konkurencja występuje jak najbardziej. Natomiast na poziomie gminy, jeżeli my działamy w 30-tys. gminie, jeżeli nawet rozszerzając do kwestii powiatu, no to ciężko tutaj mówić o konkurencji. Raczej koncentrujemy się na współdziałaniu. I jeżeli nasz region nie jest jakoś mocno potencjalny... 
R1.: Na dziś my możemy powiedzieć tak, już pomysł na inne działania tu, inne organizacje, spowodowało, że przyjęła, rozpoczęła itd. Raczej te bariery czy konkurencja niestety raczej w kontekście innych instytucji. 
A.: Teraz porozmawiamy o współpracy z władzami lokalnymi, i proszę powiedzieć jakie wspólne działania podejmowaliście Państwo z samorządem lokalnym? 
R1.: Taką podstawową rzeczą, którą zaproponowaliśmy samorządowi, to... znaczy tak, w zasadzie, większość, dwie dość istotne zmiany zaproponowaliśmy w dokumencie, który się nazywał „Prawna współpraca z organizacjami pozarządowymi". I te zmiany zostały przyjęte i są jakby w wyniku naszej propozycji realizowania. To znaczy, jedno to jest realizowanie grantów na rzecz organizacji pozarządowych. Polega to na tym, że gmina do konkursu daje parę tys. zł,  albo na szkolenie, albo inny pomysł wsparcia, i akurat w tym roku my to będziemy realizować takie szkolenie dla osób aktywnych na terenie gminy. Także zgłaszaliśmy szereg wniosków do zmian, i te wnioski zwykle były uwzględniany jak niesensowne, natomiast, najważniejszą rzeczą którą proponowaliśmy, to stworzenie lokalnej grupy działania. Czyli takiego szerokiego porozumienia organizacji pozarządowych, władz publicznych oraz biznesu w zakresie rozwoju lokalnego. I tutaj mamy niestety złe doświadczenie. 
R2.: Tutaj istnieje pewna konkurencja... nieufność wobec tego... 
R1.: Brak zaufania, no nie chcę jakichś bardziej dosadnych słów używać... 
R2.: To znaczy wpisanie tego w kontekst polityczny. 
R1.: To znaczy polityczny w sensie takiego lokalnego. 
A.: A proszę powiedzieć, może samorząd podejmuje wspólną działalność z innymi organizacjami pozarządowymi? Jak to wygląda w ogóle? 
R1.: To znaczy, ustawa mówi o konkursach, i w związku z tym te konkursy są realizowane. W naszym przekonaniu, stosunkowa nieduża część budżetu gminy jest przeznaczona na działania organizacji pozarządowych... 
R2.: Coś ok.200 tys. 
R.1.: Tak. My uważamy, że nasz samorząd jest mało kreatywny w stosunku do działania. Aczkolwiek raczej się koncentruje na takim PR-e swoich działań. Natomiast jakby nie dotyka się rzeczywistych problemów i nie ma innowacyjnych pomysłów. 
A.: Rozumiem. Właśnie teraz porozmawiamy o takim ogólnym modelu współpracy NGO's z samorządem. I jak Pan rozumie tą współpracę, jak to ma wyglądać? 
R2.: No przede wszystkim, jak to powinno wyglądać, no to słowo partnerstwo, które się rzuca pierwsze na myśl, i tak mówię. My mamy doświadczeń sporo międzynarodowych, widzimy, jak funkcjonuje współpraca NGO's z instytucjami publicznymi w innych krajach europejskich. Tutaj przykładem wzorcowym może być, na przykład, Skandynawia. Tam niema czegoś takiego, jak nieufność wobec organizacji, że oni nam wchodzą na jakieś pole działania, bo oni chcą zbić tam jakiś interes czy to polityczny, czy to finansowy. Nie, właśnie tam jest to partnerstwo takie w czystej formie, można powiedzieć. Tutaj właśnie kwestia przełamania tych barier mentalnych i takiego nastawienia, że każdy, kto ma pomysł, a nie jest od nas to jest od razu wrogi. 
A.: To jeżeli podsumować jednym zdaniem, kluczem do współpracy jest partnerstwo? 
R1.: Tak. Koncentrowanie się na rozwiązywaniu problemów. 
A.: To znaczy, teraz niema takiej stałej współpracy z samorządem? 
R2.: To znaczy współpraca wynika z 2 takich konkursów grantowych, które Fundacja realizuje. 
R1.: Ale jest to formalna sprawa, natomiast niema takiego czegoś, co mówiłem w przypadku tych organizacji, że nie no mamy coś ważnego i się wzajemnie informujemy, nie ma. 
A.: A może Pan widzi jakieś potencjalne pola współpracy, żey polepszyć tą współpracę jakoś? 
R1.: To znaczy, my współpracujemy z innymi instytucjami po prostu. Współpracujemy z urzędami pracy, władzami też na poziomie powiatu... natomiast to są instytucje, które są tak bardziej... 
R2.: Pod kątem poszczególnych zadań. Na przykład... 
R1.: Oni są dalej od obywatela i współpraca dzięki temu jest tak bardziej merytoryczna. To znaczy, nie ma tam jakichś podtekstów.. no tu jest jakiś konflikt lokalności. Myślenie władz samorządowych, nie możemy sobie pozwolić, żeby ktoś miał pomysł lepszy od nas, że tutaj my jesteśmy najważniejsze. Natomiast jeżeli współpracujemy już z kimś, to... tak to w Polsce jest - jeżeli organizacje pozarządowe zaczynają współpracować z władzami mocnymi, pewnymi swojej pozycji, ale funkcjonującymi bardziej merytorycznie, no to raczej to się dobrze układa. 
R2.: Konkretnym przykładem może być partnerstwo zadaniowe z Urzędem pracy w Wieliczce pod kątem realizacji jednego z projektów. 
R1.: W programie międzynarodowym, gdzie może faktycznie nie wyszło nam zbyt wiele, ale to jest jakby niezależne od nas. Natomiast, mamy takie fajne plany, bardzo otwarte... 
R2.: Teraz wiemy dalej, że będzie jakaś potrzeba, będziemy widzieć aktywność, możemy śmiało rozmawiać z nimi i wiemy, że to jest nasz potencjalny partner na przyszłość. 
A.: Rozumiem. To znaczy, z urzędami powiatowymi jest więcej współpracy? 
R1.: To znaczy, trudno mówić, że więcej, bo to się siłą rzeczy gmina ma... 
A.: Ale przynajmniej jest bardziej otwarty? 
R1.: Otwarty, tak. 
A.: Dobra. Teraz już na koniec porozmawiamy o sile i pozycji organizacji. Jakie jest Państwa zdaniem przygotowanie organizacji do współpracy z samorządem? Zasoby merytoryczne, finansowe, kadrowe, ludzkie. 
R1.: My jesteśmy przygotowani. 
A.: A na przykład inne organizacje? Ogólnie. 
R1.: To znaczy, ogólnie problem polega na tym, że organizacje w zbyt małym stopniu również z uwagi na swoją słabość mogą być partnerem, a są klientem. 
R2.: I to się przekłada później na brak kreatywności, typowo że owszem różne są możliwości, gdzie my możemy zdobyć jakieś środki. Ale wyjść z jakąś inicjatywą, jakąś propozycją jest trudniej. Jest już pewna świadomość, że są braki organizacyjne, braki ludzkie.. bo to też trzeba mówić o brakach ludzkich przede wszystkim. Brak takiej świadomości społecznej, zaangażowania swoich członków. No i ze słabym takim przygotowaniem organizacyjno-merytorycznym. Problemem tych fundacji, zwłaszcza małych jest to, że one nie prowadzą takich planów, strategii wieloletnich, co my chcemy na danym obszarze robić.. to jest taka zasadnicza przeszkoda, która nie pozwala strategicznie myśleć. 
A.: Rozumiem. A jaka jest według Państwa pozycja fundacji w gminie? 
R1.: Specyficzna bardzo. Znaczy tak, my nie prowadzimy stałej działalności bardzo ściśle związanej z... tu lokalnej. To jest organizacja różnych projektów, to są działania międzynarodowe owszem gdzieś tam. Ale one nie funkcjonują lokalnie. Więc ta pozycja jest taka... 
R2.: Czyli tak, z jednej strony jeżeli chodzi o to, że to właśnie samorząd gminy kreuje pozycje niektórych organizacji, z punktu widzenia samorządu gminnego, jest pewna marginalizacja, możemy to tak nazwać. Natomiast my jesteśmy świadomi tego, że mało kto w naszej gminie może się wykazać taką ilością międzynarodowych partnerów. To jest jakiś wymierny element, który pozwala nam myśleć o tym, że my mamy szansę konkurować nie tylko na poziomie gminnym, nie tylko nawet na poziomie powiatu czy województwa. Mamy szansę wyjść z propozycją do instytucji międzynarodowych. Tutaj jakby czujemy się silni pod tym względem. 
A.: A co właśnie decyduje o tej pozycji? Teraz wymienię kilka rzeczy, i proszę powiedzieć, czy to jest właśnie decydującym czynnikiem, czy nie. Liczba realizowanych projektów? 
R1.: Formalnie na pewno tak. 
A.: Skala/zasięg projektów? 
R1.: To znaczy tak, ona decyduje, tylko że czasem to jest tak, że jeżeli ta współpraca, skala i zasięg... zasięg jest ponad gminny to może nie być tego odbioru w gminie. 
R2.: Jest później świadomość społeczna, że ktoś coś robi... 
R1.: Ale niewiadomo co. Więc ma to znaczenie, ale tak jak mówię. 
A.: Wielkość pozyskanych środków finansowych? 
R1.: No tak, aczkolwiek to się nie przekłada tak bezpośrednie, dlatego, że tu jest kwestia PR-u. Bez środków to mogą być duże pozyskane na przykład dla (_) pracy. I, na przykład, powiedzieć, że ta pozycja rośnie, natomiast pozycja organizacji może w dużym stopniu zależeć od pewnej gry, i pewnego wpajania znaczenia tej organizacji. To, co powiedział R2. Że pewnego kreowania, prawda... budowanie pewnego wizerunku. No mamy taką organizację, która działa od wielu lat i ona kiedyś była mocną, a w tej chwili w sadzie robi 2 czy 3 rzeczy w roku, które tak na prawdę robią urzędnicy. Ale mówi się, że podtrzymuje się tą organizację, na przykład. 
A.: A jeżeli chodzi o autorytet  w środowisku organizacji pozarządowych? 
R1.: To też, to na pewno jest bardzo ważne. 
A.: Liczba zadań zleconych przez samorząd myślę, że nie za bardzo... udział w konsultacjach społecznych? 
R1.: To można powiedzieć, że tak. 
A.: A co z tego jest Pana zdaniem najważniejsze? To co decyduje o pozycji. 
R1.: No o pozycji tak na prawdę powinna decydować skala działalności w sensie, no jak w przypadku biznesu no to wielkość obrotu+zyski. W przypadku organizacji pozarządowej to powinna być skala działania, w tym liczba partnerów i liczba beneficjentów działań organizacji. Do ilu osób są adresowane ich działania... no co to znaczy adresowane? Można wydać gazetkę, która ma 50 tys. i jej tyle przeczyta. Można zrobić festyn na 10 tys. osób ale raz w roku, prawda? A można prowadzić działalność, która jest adresowana do 330 osób, ale w sposób permanentny. Więc gdzieś to jest taką inicjatywą... 
R2.: Kwestia tego, że to jest bardzo niewymierne, ponieważ chodzi o taką ocenę pozycji w organizacji pozarządowej, ona może z bardzo wielu powodów analizowana... może być kwestia identyfikacji problemów konkretnych. 
R1.: Czyli uważamy, że w przypadku organizacji pozarządowych to jest skala działalności, to jest pewien zasięg i autorytet, aczkolwiek bardzo łatwo tą pozycje w przypadku dobrych relacji wykreować. 
R2.: I ponadto jest ta umiejętność identyfikacji, przygotowania do rozwiązania konkretnych problemów. 
A.: Dobra. Teraz porozmawiamy o procesie podejmowania decyzji. I jaki udział mają organizacje pozarządowe w podejmowaniu decyzji przez samorząd? 
R2.: Formalnie można powiedzieć, że samorząd podejmuje ustawy... to co musi to robi. Natomiast, pozostaje to fikcyjną sprawą. Tak jak już mówiłem, współpraca, pole współpracy gminy z organizacjami pozarządowymi zamknięte do kilku „zaufanych" organizacji, które... wiadomo, oni są nasi, oni nie będą podnosić głosu, także to nie wpływa na kreowanie jakiejś takiej decyzji. 
R1.: Tak naprawdę tutaj się jedynie konsultuje program współpracy z organizacjami pozarządowymi. Wręcz w naszej gminie no są zarządy, które się nie współpracują z organizacjami przy tworzeniu ważnych programów gminnych. Raczej jeżeli już, no to w stronę takiej formalnej... 
R2.: Sytuacja taka miała miejsce, na przykład, przy rewitalizacji, gdzie grupa mieszkańców, która z grupy nieformalnej przerodziła się w stowarzyszenie, również jej głos nie był brany pod uwagę, i ta grupa skierowała protest, który został przez samorząd województwa zaaprobowany i bardzo poważnie potraktowany, i z tego powodu wynikają napięcia przy całym projekcie. I tutaj jest właśnie takie zamknięcie gminy. Na ten głos oddolny, na tą współpracę. 
A.: teraz proszę sobie wyobrazić, że mają Państwo wyłonić reprezentanta organizacji pozarządowych, który by dobrze reprezentował interesy i stanowiska państwa organizacji. I czy była by to osoba, grupa osób czy może cała organizacja? 
R1.: To znaczy, powiedzmy że są pojedyncze osoby w środowisku Rady, które czują pewną idee i których działania w naszym wypadku można powiedzieć, że są wspólne z tym, co myślimy na rzecz wizji funkcjonowania organizacji pozarządowych w gminie. Są takie pojedyncze osoby w radzie, na przykład, a mówimy o Radzie. 
A.: To znaczy Pan widzi na obecną chwilę kilka takich osób? 
R1.: Tak, ale naprawdę pojedyncze, no bo jak mówię pojedyncze, to uważam, że to są takie, z którymi się usiądzie i rozumieją pewne argumenty. 
R2.: Ja powiem, że rzecznikiem może być i społeczność, jakaś społeczność beneficjentów, na przykład, gdzieś tam kiedyś przy okazji różnych działań z pomocy skorzystają. To również w takim wymiarze społecznym bardziej. 
A.: No i na zakończenie, może Państwo jeszcze mają coś na co należy zwrócić uwagę i jeszcze może coś, co jeszcze nie było powiedziane. 
R1.: No przyznaję, że jestem po dniu pracy, więc... 
R2.: No myślę, że zbiorczo to wszystko, co potrzebne było powiedzieć. 
A.: W takim razie, dziękuje za udzielenie wywiadu i do widzenia.