MODERATOR: To na początek bardzo bym panią prosiła o króciutką historię stowarzyszenia, kiedy powstało, jakie były główne cele, jak to się  w ogóle stało że stowarzyszenie zostało zawiązane? 

RESPONDENT: W 1991 roku ja pracowałam tutaj w szkole podstawowej 149, osiedle było bardzo młode. Sama szkoła przyjęła 2,5 tys uczniów na 3 zmiany, bardzo dużo było osób niepełnosprawnych, wprowadzali się do okolicznych bloków. I to taka buła inicjatywa spontaniczna, może to był tak przypadek. Ja jako nauczyciel tej szkoły dostałam takie zlecenie od poprzedniego dyrektora: jest coś takiego, pani Danusiu, jak PCK, może pani by się tym zajęła? No i PCK, to jest malowanie plakatów, cóż dzieci z tego wyniosą? I tak jakoś mi się zachciało wejść w to jakoś głębiej. Porozmawiałam z naszą pedagożką, tutaj w zasadzie było państwo w państwie, bo samo nauczanie początkowe, liczebnością klas było większe niż obecne gimnazjum, samej kadry było ponad 140 osób, także było z czego wybierać. I jeszcze budowała się parafia, bo to 84 rok był, i kardynał tutaj przysyłał takich księży z polotem, więc oni założyli te takie grupy niepełnosprawnych z dorosłymi. I tak jakoś się wywiązała jakaś współpraca, że oni cos tam organizują, przyprowadźcie do szkoły te dzieci, niech one zobaczą jak ta szkoła wygląda. A z kolei tutaj na terenie szkoły pracowała taka psycholożka, która tez taka nawiedzona była, do tej pory jej to zostało, w tej chwili jest to osoba dość znana w Krakowie. No i tak żeśmy się jakoś dogadały i w takiej mniej więcej częstotliwości raz na miesiąc było organizowane spotkanie dla niepełnosprawnych. Wtedy samych wózków było około 12-14, sam Kurdwanów, miał z przychodni tutaj, 36, jeśli dobrze pamiętam. Dzienniki roiły się wręcz od dopisywanych dzieci niepełnosprawnych, z normą intelektualną, gdzie było nauczanie indywidualne. No i to był 91 rok, została nam tylko kronika. Zdjęcia robiły przypadkowe osoby, gorsza nikt nie miał, ludzi dobrej woli było mnóstwo, to było wtedy Zielone Światło dla niepełnosprawnych, w związku z tym mieliśmy tam mnóstwo sponsorów, ktoś tam dawał kartki, ktoś tam kredki i jakieś tam słodycze, no firm nie będę wymieniać, bo nie powinnam. No ale tak to trwało i to trwało przez 8 lat, i w  1998 roku w czerwcu doszliśmy do wniosku, że fakty przeniosły wyobraźnię, bo takie imprezy organizowane raz na miesiąc, albo okolicznościowe z okazji jakiś świąt, podam taki temat: była zorganizowana taka akcja z okazji Mikołaja zdaje się, było przygotowane na 300 osób, sponsor dał czekolad, ktoś  tam dał prezenty jakieś, nauczycieli też było dużo, i nas to w ogóle przerosło, bo myśmy rozdali wszystkie prezenty i jeszcze nie wszystkie dzieci zostały nagrodzone, było ok 700 osób. To było tak wcześniej. Natomiast później doszliśmy do wniosku że jest potrzeba stworzenia placówki, bo co się działo? Na te 2,5 tysiąca dzieci było bardzo dużo dzieci z różnymi potrzebami społecznymi. Wtedy się zrobiło modne hasło "nieprzystosowani społecznie", tak jak podaje psychologia z 1999 roku, to była niepełnosprawność. W związku z tym zebrała się grupa 15 osób, chyba z połowę to byli rodzicie dzieci niepełnosprawnych, kilkoro nauczycieli, dwie osoby nawiedzone czyli ja i koleżanka z rodzinami, i tak żeśmy się wciągnęli w to wszystko i dokładnie w listopadzie 98r zostało zarejestrowane stowarzyszenie w sądzie. No i wtedy się zaczęła walka o sponsora, który by pozwolił jakoś wzmocnić tą działalność. Bo wydawało się tak: jeżeli przyjdą dzieci niepełnosprawne to przyjdą jakieś grzeczne dzieciątka wzorowe, które będą chciały się z nimi pobawić, porysować itd, i rzeczywiście tak było, z tym że nie do końca, ponieważ przychodzili ci tacy, że tak powiem spod kreski. No i dla nich tak żeśmy sobie zamarzyli zrobić świetlicę. No więc tak, najpierw stowarzyszenie było, potem do prezydenta miasta składaliśmy wnioski o zarejestrowanie świetlicy. I świetlica została zarejestrowana dokładnie w rok później w 1999 r w czerwcu. A w rok później prezydent zarejestrował świetlicę terapeutyczną. "IKAR" się wziął stad, żeśmy wcześniej jak żeśmy się tak bawili przez te 8 lat to żeśmy nazwali to Integracyjny Klub Radości, i po pierwszych literach. No a potem świetlica była od czerwca, pieniędzy nie było, wiec było pukanie do różnych bram, gdzie tylko się dało, no szczególnie wydział spraw finansowych urzędu miasta Krakowa, wydział spraw społecznych był jak najbardziej, kuratorium było za, wydział kuratorium dotyczący oświaty specjalnej, wszyscy byli za, tylko ani gorsza nie było. I wreszcie osoba która była w urzędzie miasta, dwie w zasadzie, bardzo się przyczyniły i dostaliśmy pierwszego granta. Ja zostałam prezesem tego stowarzyszenia, już od samego początku, czyli od czerwca 1998, no i tak mi ostało na 11 lat, z tym że tak jak mówię, walczyliśmy o świetlicę. No i Bozia trochę dopomogła, dlatego że zaczął nadchodzić niż, w związku z tym te pomieszczenia tutaj zrobiły się wolne i dyrektor, po tych wszystkich sukcesach, które tutaj przez te kilka lat się za nie ciągnęły, a tylko był chwalony, bo myśmy  z koleżanką dosłownie szły w zaparte, robimy imprezę i nie miałyśmy żadnych obiekcji przed zaproszeniem kuratora, jakiś vipów z wydziału spraw społecznych, łączni z kardynałem. Szkoła była hołubiona, dyrektor jeździł gdzieś tam jakieś odczyty robił i tak dalej. I potem już jak dostaliśmy pierwszego granta, to było  w 2000 roku, to wtedy w tych pomieszczeniach tutaj było 157 osób się przewinęło pewnego dnia. Z tym że był rok 2000, stowarzyszenie prowadziło świetlicę już i wtedy powstał ten program „Bezpieczny Kraków”. Jednym z takich tematów w tym programie była organizacja zajęć pozalekcyjnych i wakacyjnych dla młodzieży i dzieci i między innymi skierowano to do stowarzyszeń. W każdym razie każde organizacja pozarządowa mogła przystąpić do przetargu. Natomiast zostało wybrane  w Krakowie 6 szkół którym urząd miasta przygotował bazę do prowadzenia takich zajęć. Szkoły dostały jakieś pieniądze, miały przygotować bazę, organizacje pozarządowe przystąpiły do przetargu i w tej szkole myśmy np wygrali.  W 2001 były prowadzone zajęcia lipiec, sierpień. Wtedy stowarzyszenie prowadziło dwie niezależne akcje, całodobową świetlicę i akcję Młody Las. Stowarzyszenie pisało programy, robiło zestawienia, finansówki itd tylko zatwierdzał urząd miasta. Szkoły podeszły do tego super. A pieniądze otrzymywane zgodnie z wolą własną przygotowywały bazę. W każdym bądź razie stawaliśmy na głowie i akcja szła. Prawdą jest że była udostępniona sala z komputerami, boiska sportowe, sale gimnastyczne, sala plastyczna. Ja osobiście, no bo pracodawca jest stowarzyszenie, zatrudniałam w tamtym okresie ok 25 nauczycieli i oni prowadzili różne zajęcia. I niezależnie od tego szła świetlica. Bardzo miasto pilnowało żeby równocześnie się nie finansowały te dwie sprawy, bo tu były inne pieniądze a tu inne. I po tym sukcesie, w następnym roku, stowarzyszenie dostało propozycję, Młody Las prowadzimy dalej, i  wtedy to już była akcja na pół roku, także od lipca do grudnia prowadziliśmy dokładnie takie same zajęcia. Z tym że to były zajęcia zorientowane na rekreację, ale z drugiej strony szkoła, dzieci, mają inne potrzeby, powinny się uczyć, więc to było stawanie na głowie i pisanie programów które pasowałyby do rekreacji i powiązanej  z nauką. Wtedy wchodziły egzaminy gimnazjalne, w związku z tym trzeba było dzieci przygotowywać. I ja napisałam taki program "Między nauką a relaksem", został zatwierdzony przez urząd miasta, super, dzieci miały kursy przygotowawcze, z różnych przedmiotów do egzaminów, a potem jak już się pouczyły to biegły na sport albo na komputery i to nam bardzo fajnie wyszło. To była duża kwota, taka mi się teraz marzy, mimo tego że to był 2002 rok, na pół roku dostaliśmy ekstra 100 tysięcy. No bo tu przede wszystkim chodzi o dzieciaki. Później w 3 roku, po takich sukcesach tych organizacji pozarządowych, gdzie zostały szkoły już sprawdzone, szkoły zostały. Tylko na terenie tej szkoły to było tak, dyrekcja się wtedy zmieniła, i to by było tak: owszem my wszystko zrobimy tylko my nie umiemy tego robić, także współpraca wtedy kwitła, zresztą kwitnie do tej pory. Bo bez współpracy z innymi organizacjami to by się nie udało. No i to jest taka dość istotna działalność stowarzyszenia a tamtego okresu, ale ona zaprocentowała na później. Dlatego że w 2004 roku, jak tu się okazało że tu jest dużo dzieci, świetlica była środowiskowa, zarejestrowana świetlica terapeutyczna IKAR i taka nazwa została. Tośmy sobie wystąpili z taką prośba o uznanie placówki specjalistycznej. I od 2004 roku jesteśmy placówką specjalistyczną. I to wygląda tak, że tu przepisy są jednoznaczne i mówią kogo zatrudnić, z jakim wykształceniem, bo rzeczywiście takich ludzi te placówki potrzebują. To jest jedna strona medalu. Druga strona medalu, dokąd ci fachowcy mają być Judymami w Polsce? No za grosze, które dostajemy...10 lat temu byłam na sesje rady miasta Karków, i tam żeśmy w zasadzie wymogli zapis, że urząd miasta Krakowa będzie wpierał działalność Stowarzyszenia Na Rzecz Integracji, no i to był taki nasz bardzo duży sukces. No a teraz ta placówka specjalistyczna działa na takiej zasadzie, że przychodzą dzieci z różnymi potrzebami, jest napisana oferta. No i placówka ma dyrektora, dyrektor powinien mieć wykształcenie odpowiednie. Myśmy przerabiali już różnych dyrektorów, bo za takie grosze.. Nie zatrudniamy na umowę o pracę, natomiast wszyscy pracownicy zatrudnieni są na umowę-zlecenie, ewentualnie na umowę o dzieło. Najtańsi są studenci, ale takich zatrudniać nie możemy bo nie mają kwalifikacji. Więc rotacja pracowników była dość duża. No i trzeba ludzi takich naprawdę Judymów. 

MODERATOR: A ilu pracowników jest teraz zatrudnionych? 

RESPONDENT: Stowarzyszenie zatrudnia księgową, dyrektora tej placówki, zaopatrzeniowca i panią sprzątającą. Pani dyrektor sobie dobiera kadrę, ale tą kadrę zatrudnia również stowarzyszenie, także pni ma 7 pracowników na liście. Czyli razem jest 9 osób zatrudnionych. Natomiast to co powiedziałam, te 20 kilka, to jest przy okazji takich akcji. 

MODERATOR: a czy z jakiejś pomocy wolontariuszy korzystacie? 

RESPONDENT: oczywiście, jest umowa o wolontariat zgodnie z przepisami, zresztą przez tyle lat tośmy sobie już wypracowali taki sztampowy dokument, który obejmuje wszystko. Miast, gmina daje pieniążki tylko na tę placówkę specjalistyczną w związku z tym wynajmowanie pomieszczeń należy do stowarzyszenia. Dobrze że jest taka ścisła współpraca i jest taka podbudowa o jakiej powiedziałam wcześniej, taka zażyłość tutaj, bo inaczej za taki lokal, to nie zapłacilibyśmy tych grosików. Może powiem tylko tak: szkoły sobie radzą jak mogą, w  związku z tym wynajmują sale gimnastyczne popołudniami, i tak jak się kiedyś dogadałam z dyrektorem to koszt naszego miesięcznego pobytu jest prawie porównywalny z dwiema godzinami wynajętej sali gimnastycznej w ciągu dnia. 

MODERATOR: Chciałam jeszcze zapytać czy jesteście stowarzyszeniem od samego początku? 

RESPONDENT: tak. Jako stowarzyszenie byliśmy zarejestrowani. Mamy statut zatwierdzony przez sąd, na czele stowarzyszenia stoi zarząd, to jest 5 osób: prezes, wice prezes, sekretarz, dwóch członków. Tu już jest trzeci skład zarządu, bo  w momencie jak się okazało, że nie jesteśmy w stanie tutaj za wiele dać niepełnosprawnym, część rodziców się wyłączyła, i bardzo dobrze, poszukali sobie dla swoich dzieci innych miejsc. Zostało nam w tej chwili z tamtego okresu, troje niepełnosprawnych, my ich tutaj zatrudniamy na zasadzie umowy o wolontariat, bardzo się nam rozwinęli, oni są na utrzymaniu stowarzyszenia, bo są to osoby które już wyszły poza to co może dać świetlica. 

MODERATOR: I nie jesteście państwo organizacją pożytku publicznego? 

RESPONDENT: nie jesteśmy, to znaczy przymierzaliśmy się do tego, nawet się znalazł sponsor, który nam ofiarowywał te kilka stówek na sam początek, tylko nie zdecydowaliśmy się  dlatego że tak naprawdę jest za mało osób. Taka organizacja pociąga przede wszystkim bardzo dużo roboty papierkowej. Nie ma kto tego robić. Osoby które są w stowarzyszeniu to są wszystko osoby pracujące. Pracownicy świetlicy musza mieć stałe prace, bo inaczej by nie zostali tu zatrudnieni. Moglibyśmy zatrudniać na umowę o pracę, tylko że z kolei cała kwota, którą dostajemy od miasta poszłaby na jedną osobę, praktycznie. Na to się nie jesteśmy w stanie poważyć. 

MODERATOR: A jak wygląda współpraca z innymi organizacjami pozarządowymi? 

RESPONDENT: no to tak: Polski Czerwony Krzyż wspiera nas od samego początku, i to jeszcze od jakiegoś tam wcześniejszego okresu, wtedy kiedy jeszcze nie byliśmy stowarzyszeniem, tylko taką działalnością społeczną. I PCK nas wspierał i organizowaniem wspólnych wyjazdów dla dzieci i podsyłał nam wolontariuszy, i organizacja różnych kursów typu pierwsza pomoc. Zwykle przychodzi instruktor i szkoli nam grupę, która potem startuje w biegach czerwonokrzyskich, organizowanych przez PCK, i co mogą to dają. Mają za dużo maskotek, to dają. W każdym razie PCK nam dało kilka paczek takich gadżecików, których nie możemy rozdać, a rozdajemy już  8 czy 9 lat, co tylko jakaś okazja. No to jest pierwsza taka potężna organizacja. Jeden z naszych pierwszych wolontariuszy jest w tym momencie pracownikiem zarządu PCK. Bo nie wyobrażał sobie innej pracy jak pracy na rzecz ludzi. Drugą taką bardzo istotną i bardzo nam pomagającą organizacja jest stowarzyszenie Bank Żywności. Tam jesteśmy chyba od 2002 roku i w tym momencie to wygląda tak, że była tak akcja że było przekazywanie rodzinom makaronów, serów, i takich różnych więc myśmy się zajęli tym jeden raz przez jeden rok. To był makaron, ser, mleko  w proszku takie sprawy. Później żeśmy się z tego wycofali bo przede wszystkim nie mamy magazynu, nie mamy gdzie tego gromadzić. Natomiast współpracujemy na takiej zasadzie, że już się taka wypracowała taka stała współpraca, my organizujemy wśród młodzieży, bo młodzież mamy fantastyczną, grupy które kwestują z okazji akcji, które stowarzyszenie Bank Żywności organizuje, kwestują w sklepach. I potem części tej żywności zbieranej w sklepach wraca i mamy już pod opieką 16 rodzin, które dostają. Niektórzy to są nasi nawet byli wychowankowie, rodziny gdzie jest dziesięcioro dzieci, dziewięcioro. I tak samo samotni. Wiele razy słyszę tak, że ten kilogram kaszy czy ryżu to jest tak ważny dla tej biednej emerytki, także w ten sposób współpracujemy. To mamy dwie organizacje pozarządowe takie duże. Organizacją pozarządowa nie jest parafia, ale sobie bardzo ich cenimy. Bardzo nam pomagają, chociażby w sprawach reklamy. Przez lata było tak, że takie akcje letnie ksiądz ogłaszał z ambony, bo tutaj jest świecka placówka, ale ludzie chcą mieć jakieś zaplecze, przynajmniej psychiczne. No i oczywiście szkoła, jako nawet nazywamy główny sponsor. MOPS tez przede wszystkim to jest taki drugi główny sponsor, bo to co gmina daje jakieś pieniądze to oni nam wszystko rozliczają. To Stowarzyszenie Dyliniarnia, jest takie na Prokocimiu, tutaj mamy panią Małgosię, która jest tam wolontariuszką a u nas jest psychologiem. Oni wycieczki organizują, tam dzieci sobie nawzajem przekazujemy. Dom Harcerza przy Parku Jordana, razem z nimi była taka akcja urzędu miasta, gdzie organizacje pozarządowe między innymi organizowały Dzień Dziecka w Parku Jordana. Wiec myśmy organizowali zajęcia integracyjne. Więc współpracujemy z nimi. No ze szpitalem w Prokocimiu, bo my tu tez w świetlicy współpracujemy z fachowcami i taką tez istotną częścią  naszej pracy profilaktycznej tutaj to jest wychowywanie poprzez niesienie pomocy. W tej chwili mamy o nazwane wychowywanie miłosierdziem. Stworzyliśmy taka grupę gdzie dzieci są zapisywane do programu wolontariusze są wśród nas, to już są gimnazjaliści, którzy są przygotowywani do dalszej działalności wolontariackiej. O jeszcze Polska Akcja Humanitarna, od nich dostaliśmy ze dwa czy trzy razy wsparcie w postaci człowieka, który przyszedł i robił nam dla naszych nimi wolontariuszy takie warsztaty. 

MODERATOR:  a czy były kiedyś takie sytuacje, że państwo chcieliście współpracować z jakąś organizacją, ale do tej współpracy nie doszło? 

RESPONDENT: tak, ale chyba nie użyję nazwy tego stowarzyszenia. Otóż dostaliśmy zaproszenie na wyjazdowe spotkania na konferencję, w jakąś tam sobotę, do jakiejś miejscowości poza Kraków, w każdym razie ja pojechałam z mężem własnym samochodem, była jeszcze taka informacja że o tej i o tej godzinie odchodzi autokar i tam jest cały dzień spotkanie, konferencja, dla prezesów, przedstawicieli stowarzyszeń, różnych organizacji pozarządowych. Jedno ze stowarzyszeń to organizowało, no myślę że to było z jakieś 4 lata temu. I tak żeśmy pojechali. Bo tam jeszcze było w programie nawiązywanie współpracy, poszukiwanie wspólne sponsorów itd, i było wszystko świetnie, myśmy sobie narobili folderów, chcieliśmy się tez zaprezentować, powiedzieć o swoich problemach, bardzo wszyscy byli przejęci. I była sytuacja taka, że po tych 2 czy 3 sesjach, gdzie się wójt gminy prezentował, była jakaś przerwa, był jakiś bigosik, po czym po dwóch godzinach mieliśmy wrócić do tych wszystkich spraw. My poszliśmy sobie z mężem na spacer, wracamy, a tam prawie nikogo nie ma. I informacja taka: no trudno proszę państwa, autokar pojechał, także państwo wracacie sami. My sami przywieźliśmy sami do Krakowa na tyle osób ile się upchnęło. Było to takie niesmaczne. Tam nawiązaliśmy współpracę, ja dostaje telefon, od organizacji tutaj z Krakowa, pozarządowej, gdzie bardzo żeśmy im zaimponowali, że my mamy niepełnosprawnych, że oni chcą współpracować, to był jeden z członków zarządu tego stowarzyszenia. No i rzeczywiście umówiliśmy się, fajnie jest, do momenty kiedyś my się nie dowiedzieli że oni chcą dla naszych niepełnosprawnych organizować kursy szkoleniowe, bo wtedy mówiło się o Unii, jeszcze w Unii nie byliśmy, no i propozycja była wprost: wy nam szukacie niepełnosprawnych, my robimy im kursy, pieniądze idą skąd idą. No ale co ci niepełnosprawni będą z tego mieli? No będą przeszkoleni. A po co im to? No po co ja wyślę np jakiegoś z zespołem Downa na szkolenie takie, i co on z tego będzie miał? Wiec tuśmy się rozczarowali, no ale to tak jak przy każdej pracy wszędzie są plusy i minusy. 

MODERATOR: A czy ta efektywna współpraca, to są stałe kontakty czy od czasu do czasu? 

RESPONDENT: stałe, tak jak powiedziałam, np Bank Żywności, to są takie cykle, że już nawet nie czekam na sygnał, tylko organizuje wolontariuszy, potem przychodzi jedzenie, to jedzenie rozwozimy, już nawet ludzie wiedzą kiedy dostaną. A z kolei PCK jest na każde zawołanie. I np w tej chwili mi się udało pozyskać pracownicę, taką proponowaną przez PCK, do nas. Poza tym jeżeli potrzebowaliśmy tutaj pomocy przy nauce, oni podsyłali wolontariuszy. Oni mają tzw. SIM, oni z kolei zbierają wolontariuszy licealistów, młodzieżową grupę wolontariatu. 

MODERATOR: A czy istnieje jakaś konkurencja pomiędzy organizacjami pozarządowymi? Jakoś odczuwacie to państwo? 

RESPONDENT: pewnie tak, ale nas to nie dotyczy. Otóż dam pani taki przykład sprzed dwóch lat: miałam telefon, zadzwoniono z gazety wyborczej, że wskazano na waszą organizację do przeprowadzenia wywiadu, czy pani będzie dziś na rynku? A przepraszam co tam jest na tym rynku? Okazało się, ja się wtedy dziś dowiedziałam, że raz do roku organizuje się jakieś spotkania stowarzyszeń na rynku w Krakowie, jest takie święto. Wiec prawdopodobnie jakaś jest, ale nas to nie dotyczy. No wie pani my zgodnie z zasadą róbmy swoje. Tam gdzie jesteśmy tam. My się tym nie zajmujemy. Dla nas jest istotne to że jak tutaj weszłam i przyniosła szynkę, to przybiegła Kamilka się przytulić, taka dziewuszeczka, która troszkę ma problemy ze sobą, bo jest trochę taka tłuściutka, dzieci się z niej śmiały. Ja ją gdzieś tam dowartościowałam, pochwaliłam, ona przybiegła się przytulić. To jest dla nas ważne. Pewnie że stosy zaproszeń na różne  konferencje mamy, ale po prostu nie dążymy do tego, poza tym szkoda czasu. Jak ja mam iść się tam gdzieś chwalić, ile mi tutaj dzieci przychodzi, to ja w tym czasie wolę co innego. Poza tym stowarzyszenia nie stać na to żeby trwonić forsę. 

MODERATOR: A jak to jest ze sponsorami? 

RESPONDENT: udało nam się pozyskać Hutnicze Przedsiębiorstwo Remontowe do współpracy, i od czasu do czasu dają zastrzyk. To jest takie przedsiębiorstwo przy Hucie Sędzimira. Teraz mają przejściowy kryzys, ale ten zastrzyk pomogą od nich. Bo jeszcze nie powiedzieliśmy że prowadzimy praktyki dla studentów z różnych uczelni, z tym że to jest cześć oferty wpisana tutaj w świetlicę, i np nasza była wolontariuszka napisała tutaj prace magisterską o stowarzyszeniach, wyjechała do Norwegii, wyszła za mąż, i tam dwa czy trzy razy jakiś niewielki zastrzyk w funtach przyszedł. A tak to jest bardzo trudno pozyskać sponsorów. Każdy powie: powiedzcie konkretnie co chcecie to wam dam. Nawet w Andrychowie taką poznałam panią, co bardzo sobie ją cenię, która jest dzieckiem uratowanym z Oświęcimia, i ona miała takie przedsiębiorstwo w Andrychowie produkująca felgi do auta, i mówi: kobieto, ja ci tych felg dam ile tylko chcesz, no ile chcesz, ale nie jestem w stanie ci dać pieniędzy. Także jest trudno. 

MODERATOR: A jak wyglądają kontakty z samorządem? Czy ta współpraca jakoś się układa? 

RESPONDENT: dzielnica XI wspiera  nas rękami i nogami. Jeden z radnych był członkiem stowarzyszenia, był zawsze działaczem tu, tu chodziły jego dzieci. Bardzo był za. Te mebelki które pani widzi, one zostały z funduszy dzielnicy, telewizor, no trudno mi  w tej chwili po tych 10 latach wszystko wskazać. Także dzielnica jak najbardziej finansowo przy różnych okazjach. Spółdzielnia mieszkaniowa Kurdwanów organizuje takie akcje kurdwanowska jesień, więc były takie historie, że przez dwa czy trzy razy było gdzieś tam że prowadząca Młynarska krzyczała: proszę państwa kupujcie grochówkę, bo każda złotówka idzie na świetlice IKAR. Także oni jak najbardziej nas kilka razy wsparli. 

MODERATOR: A samo miasto? Urząd miasta? 

RESPONDENT: urząd miasta jest to przede wszystkim główny sponsor, bo jak my wygrywamy ofertę, a nie mamy z tym problemów, pierwsza była do 2004, potem 2004 do 2006, teraz mamy do 2013 w tym roku. I cały czas jesteśmy już tak tą organizacją zasiedzieli że ludzie sobie nie wyobrażają. To co ja tutaj pani mówię, to ludzie którzy tu przyprowadzają teraz dzieci, nie mają pojęcia że tak się działo, niektórzy wchodzą i mówią: gdzież to takie dziadostwo, moje dziecko tu będzie?  Ale są tacy którzy przyprowadzają już swoje wnuki. Szkoła była tak duża że zatrudniała dużo też takiej kadry administracyjnej i te panie, które stąd powychodziły, bo się szkoła skurczyła przyprowadzają teraz swoje wnuki. Także te co się przytulają to są dzieci moich byłych uczniów np. I jest to taka oczywistość w tym środowisku że to istnieje e gdyby to przestało być, to się stanie cos niedobrego chyba. Nawet jak były takie przejściowe sytuacje, bo przepisy swoje, wykształcenia dyrektor nie miał odpowiedniego, bo to człowiek przede wszystkim napalony na różne pomagania, a chemik z wykształcenia. Wiec zgodnie z zaleceniem wydziały spraw społecznych uzupełnił wykształcenie o zarządzanie w opiece społecznej. I to na jakiś czas wystarczyło. Potem się okazało, że przepisy jednoznacznie mówią, że to ma być psycholog. 

MODERATOR: A czy jakieś projekty razem państwo realizowaliście z samorządem? Niekoniecznie tylko pomoc finansowa. 

RESPONDENT: muszę sobie to przypomnieć.. Tak. Dzielnica, tutaj żeśmy prowadzili takie zajęcia koło fotograficzne, dotowane przez dzielnicę, nauczyciel który tutaj pracował,  miał tutaj ciemnię fotograficzną. Przecież zapomniałam o Krakowiaku! Ten międzyszkolny zespól pieśni i tańca Krakowiak, który ma tutaj siedzibę w szkole, organizuje nam zajęcia dla dzieci, w ramach terapia muzyką. No i współpraca tak jak mówię, pieniądze głównie. 

MODERATOR: A były jakieś takie sytuacje  takiej nieefektywnej współpracy, że państwo może zwracaliście się do samorządu z jakimiś prośbami, ale nie było współpracy? 

RESPONDENT: raczej nie. Jak mają pieniądze to dają. Teraz sobie przypomniałam, dwa czy trzy lata temu było tak, że pieniążki były na działalność niepełnosprawnych, myśmy wystosowali pismo i szkoła i efektem jest ten podjazd w szkole, z myślą o niepełnosprawnych, piękna łazienka na dole dla niepełnosprawnych, bo to jest taka współpraca szkoła-stowarzyszenie. Ja nie wchodzę tak bardzo w te struktury, ale mnie się wydaje że to może być tak, że współpraca tych trzech instytucji daje więcej, bo coś innego może szkoła dostać a cos innego organizacja pozarządowa. 

MODERATOR: a czy widziałaby pani jakieś takie pola potencjalnej współpracy? Gdzie jej nie ma, ale dobrze żeby tutaj się rozwinęła? 

RESPONDENT: wie pani co, z tego co się orientuję to jest współpraca na różnych szczeblach. Jakaś sportowa taka organizacja jest która bardzo ściśle współpracuje tutaj z naszymi władzami lokalnymi, wiem że korty robił razem. Na pewno tak. Z tym, że czy to my musimy wejść na tamto pole czy może inna organizacja, bo tutaj w samym środowisku jest dużo takich różnego rodzaju organizacji. Wiem np że władze lokalne z parafią dużo współpracują. Organizowana była parafiada, taka akcja tutaj jakiś zajęć organizowanych dla mieszkańców. 

MODERATOR: A czy organizacja pozarządowa, tak bardziej teoretycznie, sądzi pani że może istnieć w ogóle przetrwać bez pomocy ze strony samorządu lokalnego? 

RESPONDENT: nie, nie może. Trudno mi powiedzieć, ja cały czas tutaj sprowadzam się do tego, i jeżeli lokal w którym siedzimy jest własnością gminy, no bo szkoła jest własnością gminy, no to jak najbardziej popierani jesteśmy my, bo wiadomo że stowarzyszenie wynajmuje za grosiki tutaj ten lokal, a szkoła powinna się samofinansować, w związku  z tym można by było wynająć za ciężkie pieniądze te pomieszczenia, więc ja w ten sposób widzę współpracę, gmina popiera jak najbardziej, i to czy na szczeblu lokalnym czy na szczeblu miasta. 

MODERATOR: I bez tej pomocy raczej nie dałoby się funkcjonować? 

RESPONDENT: zdecydowanie nie. Bo jeżeli tutaj tracimy ten lokal to stowarzyszenie nie ma racji bytu. No bo co możemy zrobić? W tym momencie tracimy pieniądze, te które daje miasto, na świetlicę. A z tego, że świetlica tutaj istnieje, to jest pomoc nie tylko tym dzieciom, które tutaj przychodzą, obejmujemy całe rodziny. Przez to że świetlica tutaj jest, to my mamy młodzież - materiał, który możemy gdzieś posłać, za nimi idzie coś. Stąd organizujemy wycieczki, wspomagamy szpital w Prokocimiu w zabawki, gdzie jest akcja zbierania zabawek. W tych wszystkich szczegółach tak się to zazębia, że korzyści są obopólne. Nie możemy tylko mówić że nasza działalność ma być stricte policzalna. To nie może być tak, że tyle nam dała gmina, a myśmy z tego zrobili z tego tyle. Bardziej nam tutaj cały czas chodzi o wzmacnianie ludzi i o uwrażliwianie na niepełnosprawnych, o wzmacnianie, o dowartościowywanie, o stwarzanie takiego poczucia, że ludzie nie są sami. Np teraz tutaj rośnie ta fundacja "Nie lękajcie się" w związku  z tym dla papieża Jana Pawła II wymyślano różne rzeczy i między innymi projekt taki popierany przez kurię, miasto itd. Więc my od trzech lat realizujemy ten program "Mieć wyobraźnię miłosierdzia". Jest częścią programu świetlicy, realizowany jest  na terenie szkoły, ze szkoły wychodzi i idzie do ludzi. I tak: objęta opieka babcia, która była samotna, w ramach tego idą dzieci kwestować, idzie jedzenie. Więc ja tak to widzę. Ale i tak bym nie umiała tego zrobić w tabelce jakbym miała wyliczyć kto komu i ile czego dał. To się nie da. 

MODERATOR: A proszę powiedzieć jakby pani oceniała pozycję waszego stowarzyszenia, taką siłę oddziaływania, tutaj na tle innych organizacji? 

RESPONDENT: na tle innych nie umiem powiedzieć. Wiem że jesteśmy bardzo cenieni w środowisku.   Powiem tak, dzięki naszej działalności tutaj zmniejszył się problem Romów, Romowie byli tak akceptowani przez środowisko, a jest ich bardzo dużo na Kurdwanowie, ja teraz usłyszałam na koniec roku od dziewczynki, naszej wychowanki, „bardzo dziękuję  że pani nas tak akceptuje”.  Był taki okres że mieliśmy tu u nas rodzinę romską i tych dzieci z jednym telefonie, z jednym adresem to było razem chyba z 18, a za nimi przychodzili rodzice. Często chodzili na sport na sale. Wracając do tego poparcia władz lokalnych, szkoła nam nieodpłatnie wynajmuje sale gimnastyczną na lato. Czy nie mógłby się ktoś zdenerwować i powiedzieć: czemu dyrektorze sobie tutaj marnujesz jak mógłbyś zarobić? No wiec myślę szkole nie zaszkodzę w ten sposób. No wiec problem romski, gdzie jak przechodzimy przez osiedle, panie które tu wcześniej przechodziły, czy ja, czy poprzedni dyrektor i Cyganie wołają za nami: czy można iść do Ikaru? Bo oni nie umieją po polsku dokładnie. No wiec samo to że oni wiedzą że stowarzyszenie ich popiera. No wiec myślę że tak. 
  
MODERATOR: Dobrze, to by było wszystko o co chciałam zapytać, czy może pani jeszcze by chciała dodać? 
  
RESPONDENT: No tylko tyle, że miło mi było panią spotkać. 
  
MODERATOR: Ja również dziękuję bardzo.