Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_DOB050_9015.0_M09 
Czas nagrania: 2 godz 33 m 15 s 
            Ankieter: Agnieszka Feliks 

M: Słyszałam o pani organizacji w Dobczycach, bo tam rozmawiałam na przykład z paniami z Ispiny. Rozmawiałam też z Izbą Gospodarczą i obie te organizacje wymieniły Gościniec jako organizację, z którą współpracują. Dlatego też u pani tutaj jestem teraz. I na początek chciałabym, żeby pani powiedziała właśnie o historii założenia organizacji. Jak to się stało? Dlaczego powstała? Jakie były cele, które przyświecały powstaniu organizacji?  
R: Historia to jest taka, że od wielu, wielu lat spotykałyśmy się w takim gronie koleżanek. Najczęściej to było organizowane jakieś przedstawienie teatralne albo dożynki gminne. I z tej okazji zbierałyśmy się. Jakiś tam plan układałyśmy. I przedstawienia. Co ileś tam lat było jakieś przedstawienie, ale była taka stała grupka ludzi. I po ostatnich dożynkach w 2007 roku postanowiłyśmy, że musimy to jakoś sformalizować tą naszą działalność, bo tak jako zbiór takich kobiet się tam raz na czas spotykają, no po prostu nie mamy żadnych dotacji. Nie istniejemy. No i postanowiłyśmy, że założymy stowarzyszenie, bo będzie nam łatwiej czy jakieś środki uzyskać, czy z kimś współpracować, bo już będziemy mieli jakąś formę, taką osobowość prawną, prawda? I zaczęłyśmy się tak przymierzać. Trzeba było najpierw tych członków założycieli znaleźć. Jakieś takie wszystkie formalności trwały do marca 2008 roku. Kiedy już miałyśmy wszystko gotowe, to znaczy i statut i wszystko. To odbyło się takie zebranie założycielskie. Wybraliśmy władze. No i zaczęliśmy się rejestrować. Trwało to do siódmego lipca. I 7-go lipca już w KRSie zostaliśmy za...  
M: Dwa tysiące...  
R: Ósmego roku. I to już jest taka data, gdzie zaczynamy formalnie istnieć, prawda? Jako Gościniec. Nazwę wybrałyśmy wcześniej. Nazwa związana jest tutaj z tym terenem dlatego, że siedzibę mamy w Strażnicy. A dawniej na... po drugiej stronie obecnej Strażnicy  była stara strażnica i to miejsce się nazywało Pod Gościńcem, Pod Drogą po prostu. [śmiech] No i stąd to jest właśnie ten Gościniec. Chciałyśmy po prostu, żeby to było takie coś związane tutaj ze wsią.  
M: A mi się kojarzyła ta nazwa, bo z tego co słyszałam to często jak przyjeżdżają jacyś zza granicy...  
R: Że się ich wita?  
M: Tak, że panie tutaj na przykład bazę noclegową są jakoś wstanie zapewnić. Myślałam, że to właśnie stąd ten Gościniec.  
R: Nie. To głównie to właśnie było to, że to się nazywało Pod Gościńcem. Były różne, bo tutaj i Soślina, i tam gdzieś Pod Bukiem, i coś. Ale nie chciałyśmy nawiązywać to Ispiny, żeby to już nie było takie, że one są Ispina, a my jakaś tam Soślina czy coś, więc wybrałyśmy, właściwie kilka osób... Miałyśmy za zadanie zastanowić się nad nazwą. I przychodzimy po jakimś tam, kilku dniach i trzy z nas mówi, a co by było jakby to był Gościniec, albo Podgościniec? No i został Gościniec.  
M: I mówiła pani, że osoby już wcześniej działały przed sformalizowaniem jakby istnienia organizacji. Czy jakieś nowe osoby dołączyły po tym jak została organizacja zarejestrowana? Czy to cały czas ta sama grupa ludzi?  
R: To znaczy taki trzon to są osoby, które działały już dawniej. Natomiast jest dość dużo osób, które są... To są młode osoby. Nie mają jeszcze statusu jako członek założyciel ponieważ nie mieli 18-ście lat, ale to są dzieci i młodzież. Jest ich dość sporo. I jak organizujemy jakieś przedstawienie to jest ich na prawdę tak dużo, że czasem trzeba role dzielić na pół, żeby mogły występować, bo chcą występować. Także nie ma problemu. I przychodzi kilka osób takich, które ostatnio wzięły się za przedstawienie i bardzo nas to cieszy, że osoby, które przez 20 lat na przykład nie udzielały się, nie występowały w przedstawieniach w tej chwili na naszą prośbę odpowiedziały tak i przychodzą na próby. Także jest tak jakby powrót tych ludzi.   
M: Po tym jak zarejestrowało się stowarzyszenie?  
R: Ja nie wiem czy to akurat po tym. Ja nie wiem czy akurat rejestracja. Myślę, że ostatnio odbyło się kilka przedstawień. Tak w dość szybkim tempie. No i nie wiem. Może to już jest tak, że tymi założycielami w tej chwili są osoby takie, które mają już jakieś tam życie rodzinne, takie troszkę ułożone. To znaczy są wybudowane domy, dzieci są już starsze, więc jest czas na zajmowanie się taką działalnością. I myślę, że to jest głównie to.  
M: Aha. A w takim razie kto był inicjatorem powstania takiego stowarzyszenia?  R: Poza mną mój mąż, moja siostra Anka Halota, Beata Karcz, Renata Banowska. To są osoby, które są w zarządzie, we władzach. Po prostu spotykaliśmy się, postanowiliśmy, że założymy to stowarzyszenie to stowarzyszenie i wszyscy przytaknęli, że tak. Jest kilka osób, które zapytaliśmy czy na przykład jak będzie chodziło o pomoc. Na przykład żeby ktoś nam tekst napisał, ktoś, żeby na przykład coś pomógł przy haftach czy coś. Tak jestem na tak, nie mam czasu, bo na przykład pracuje zawodowo od rana do wieczora i nie mam czasu, ale jak tylko będę mogła to pomogę. To jest na tej zasadzie. Także raczej przychylnie jest to odbierane.  
M: A jakie cele przyświecały przy zakładaniu stowarzyszenia? Mówiła pani, że między innymi o to, żeby mieć tą osobowość prawną, wtedy łatwiej jest o pewne...  
R: Tak, ale to było właściwie takie... taki cel do osiągnięcia tego, co zamierzałyśmy, bo chciałyśmy przede wszystkim kultywować takie tradycje ludowe. Chciałyśmy, mamy na stanie w tej chwili stroje, które przed trzydziestu laty były zakupione przez... to chyba było Samopomoc Chłopską, Gminną Spółdzielnię. Jakiś tam konkurs, był taki Klub Rolnika tutaj we wsi i przy tym Klubie właśnie działał taki teatr amatorski. Oni często wyjeżdżali na jakieś przeglądy takich właśnie kółek rolniczych. I tam dostali nagrody jakieś pieniężne, które... potem im tam prezes dołożył jakieś pieniądze i zakupione zostały stroje ludowe. Te stroje mają już lat 30, więc są już mocno zniszczone. Miały różne koleje, bo były i w domach prywatnych i w szkole, i czasem ci opiekunowie niezbyt fajnie dbali o to. Więc to trochę się zniszczyło. Poza tym to jest tak. Jak coś jest nie moje, a pożyczam to nie dbam o to, prawda? Więc te stroje są już trochę zniszczone i chciałyśmy przede wszystkim te stroje trochę jakby podratować, trochę dokupić, trochę doszyć. I taki był nasz cel. Przede wszystkim, żeby wciągnąć... Taki podstawowy cel to jest wciągnąć młodzież w to, żeby zaczęła działać z nami, żeby polubiła strój krakowski, żeby się go nie wstydziła. Żeby te przyśpiewki i takie różne rzeczy były jednak w tej ich świadomości. I tak pomału nam się to udaje, bo nie ma tam problemu, że jak są dożynki, trzeba ubrać strój krakowski to ja nie ubiorę, ja nie pójdę. Nie. Nawet są takie głosy, że chcą się uczyć tańca ludowego. Chcą go poznać. Także myślę, że to jest najważniejszy cel. Żeby jednak ta tradycja taka ludowa została.  
M: I uważa pani, że ten cel jest realizowany, rozumiem.  
R: No my działamy tak na prawdę formalnie pół roku, więc staramy się to realizować. W tej chwili mamy taki program finansowany z gminy, gdzie tytuł tego programu to jest "Cudze chwalmy, podziwiajmy, swoje chrońmy i kochajmy". I właśnie chodzi o to, żeby to swoje chronić, kochać, żeby dbać o te stroje, żeby te stroje miały poszanowanie. Juz udało nam się znaleźć, które mają po kilkadziesiąt lat.  
M: Nowych, tak?  
R: Nie. To są stare stroje. To znaczy one są... W tej chwili mamy gorsety i jedną sukmanę. Najstarszy gorset ma 80 lat. I na podstawie wzorów tych gorsetów... Ja nie wiem czy on jest akurat idealny do naszego tutaj terenu, ale po prostu był na tym terenie. I chcemy sobie szyć stroje własne. Same. Mamy kilka osób, które haftują, więc zajmujemy się tym.  
M: I wzorować się właśnie na tych starych strojach?  
R: Na tych starych strojach. Tak. W tej chwili przygotowujemy też takie przedstawienie. To jest taka komedia z początku XX wieku. Rzecz się dzieje na wsi. I tam wdowiec ma dwie córki. Wdowa bardzo bogata ma dwóch synów. Ci młodzi mają się ku sobie, ale ojciec ponieważ zdaje sobie sprawę, że jest bardzo biedny to na pewno matka tych chłopców nie wyrazi zgody. Obiecuje tam rękę jakiemuś staremu wdowcowi jednej z tych córek. No i tam całe perypetie. Wszystko się kończy fajnie i są trzy wesela we wsi. Bardzo dużo stroją jest właśnie tam potrzebnych. I mamy już obsadę. Zaczęłyśmy próby. Także na październik chcemy premierę mieć. [śmiech]  
M: W takim razie w jakim wieku są osoby, które angażują się w działania stowarzyszenia? 
R: To zależy od tego co robimy. Bo na przykład robiliśmy teraz przedstawienie w okresie Świąt Bożego Narodzenia. To była taka współczesna sztuka o tym, jak w pogoni za oprawą świąt gubimy to co najważniejsze czyli Chrystusa. I to rzeczywiście tak się odbywa, że tam jakaś agencja reklamowa wykrada ze żłóbka Jezusa. I szukanie, angażują się dzieci ponieważ dorośli stracili głowę. Nie wiedzą jak to robić, więc w tym przedstawieniu brały udział dzieci od przedszkola poprzez szkołę podstawową, gimnazjum, liceum i kilka osób starszych. To było w tym przedstawieniu. Rok temu zrobiliśmy taką biesiadę z kolędą. I też była taka sama rozpiętość. Też były przedszkolaki, była szkoła podstawowa, średnia. Było bardzo dużo osób dorosłych. A teraz robimy przedstawienie, gdzie właściwie są dzieci takie, no można powiedzieć koniec podstawówki, gimnazjum, liceum, bo to jest młodzież taka wiejska. No i jest dużo osób właśnie starszych.  
M: Starszych to znaczy starszych już na emeryturze czy starszych od tych dzieci?  
R: [śmiech] To znaczy starszych w sensie w granicach 40, 30 parę do 50 parę. To są te osoby starsze.  
M: I właśnie o to pani chodziło jako członkowi organizacji, żeby zaangażować tak dużo ludzi?  
R: Tak, tak. To znaczy w ogóle fajne jest to, że na przykład rodzinnie jesteśmy zaangażowani. Że przychodzą rodzice z dziećmi, że przychodzą na przykład dziadkowie z wnukami, bo na przykład tak się zdarza, że ktoś ma tam wnuka małego to przyprowadzi. Albo gra ojciec z dwoma synami na przykład. Poza tym historia tego teatru, który jest to nie jest tylko związana z naszym stowarzyszeniem, bo ten teatr już istnieje no właściwie od po wojny. I to też były takie etapy, gdzie zbierali się ludzie i robili przedstawienia. Potem tam było parę lat przerwy i znowu była reaktywacja. Ale tak na prawdę to cały czas te przedstawienia są.  
M: A czy w organizację tego typu przedsięwzięć angażują się ludzie z poza stowarzyszenia? Czy żeby wziąć udział to trzeba być członkiem? 
R: Nie. Nie. Absolutnie nie. Jeżeli ktoś ma ochotę, przychodzi, mówi: chciałbym z wami. To nie ma problemu. Poza tym bardzo często zwracamy się z prośbą, żeby nam ktoś pomógł. Bardzo współpracujemy ze strażą.  Z tego tytułu, że część członków straży jest naszymi członkami, a znowu my jesteśmy członkami straży. I to się tak zazębia po prostu. [śmiech] No ale prawda jest taka: bez panów strażaków nie było by sceny, nie było by różnych dekoracji, bo większość to są kobiety, więc tutaj na pewno jest pomoc. Coś przywieźć, coś odwieźć. Ale na przykład jak się tak gdzieś zgłosimy, żeby nam ktoś pomógł wydrukować jakieś plakaty, coś nam zrobić, bardzo chętnie. Nigdy nie było jakiejś odmowy czy... Także... Myślę, że to jest tak. Poza tym mamy taką ideę, że co jakiś czas chcemy ogłosić, że przyjmujemy członków, że jak ktoś chce działać to, żeby przyszedł do nas. Żeby to nie było tak, że jesteśmy taką zamkniętą organizacją. Nie ma nas i koniec. Jeżeli dzieci chcą, bo tam dwie koleżanki występują, więc ja bym też chciała to one mówią, bo jest tam jeszcze jakaś Kasia, która by chciała przyjść. To niech przyjdzie i przyjmujemy ją. I myślę, że dzieci się dobrze czują w tym gronie, bo już jesteśmy taką fajną paczką. Rozumiemy się i fajnie jest. Także nie ma problemu. 
M: A jakby miała pani wskazać jakiś największy dotychczasowy sukces stowarzyszenia, to co by to było?  
R: No to tak na prawdę ten sukces to jest pół roku działalności. No w lipcu będzie rok. Ale myślę, że takim dużym sukcesem to na pewno była taka biesiada z kolędą zrobiona, która jeszcze była nieformalnie już pod nazwą Gościńca, ale jeszcze nie byłyśmy zarejestrowane. Ale już wtedy miałyśmy tą nazwę i już wiedziałyśmy, że chcemy mieć stowarzyszenie. I to była taka biesiada bardzo fajną oprawę miała i ludzie, którzy byli na tej imprezie no do dzisiaj ją wspominają. To było w 2007 roku. Nie. 1. stycznia 2008 roku. I to na prawdę była fajna rzecz. Bo zaangażowane były od przedszkolaków do starszych. Była grupa kolędnicza, która tutaj chodzi strażaków. Była tak grupa z bubą, która chodzi. Mamy taką grupę, gdzie chodzi Żyd, żołnierze, takie coś jak turoń tylko u nas się to nazywa buba. I ta grupa występowała. Występowały dzieci z takimi krótkimi jasełkami. Dzieci z jakiejś tam klasy szkoły podstawowej tańczyły rock&rolla dla Jezusa na przykład przebrane za Mikołaja. Fajne to było. Poza tym oprawa była fajna, bo rzecz się działa w strażnicy. Cała strażnica była zasłana słomą i sianem. Były stoły rozłożone. na tych stołach były orzechy, pierniki. Rozdawaliśmy grzaniec taki z goździkami. Mieliśmy upieczone kołacze. I na prawdę to była taka fajna atmosfera. Takie święta. Ten zapach sianka, tych goździków. Ale myślę, że też dużym sukcesem było to ostatnie przedstawienie, bo na tej pierwszej biesiadzie było dość sporo ludzi. Natomiast na drugim przedstawieniu po prostu byliśmy zszokowani, bo nie pomieścili się ludzie w strażnicy. Więc myślę, że jeżeli dawniej były organizowane takie imprezy, to tych ludzi ze wsi było niewiele. Natomiast teraz było bardzo dużo osób.  
M: To ile ludzi się mieści w strażnicy, żeby obejrzeć przedstawienie?  
R: No liczymy, że teraz było na pewno ponad 300 osób.  
M: To na prawdę dużo.  
R: Dużo. Dużo.  Bo było bardzo dużo osób zaproszonych, ale było też bardzo dużo rodzin. No my mamy trochę taką [śmiech] swoją taktykę, że im więcej osób gra w przedstawieniu. Im więcej dzieci jest to wiadomo, że za tymi dziećmi przyjdą rodzice. Przyjdzie rodzina, żeby zobaczyć dzieci i tym sposobem... Poza tym jak się zobaczy jedno fajne przedstawienie czy drugie, to potem już się chce przyjść, prawda?  
M: Czyli sukces jest dlatego, że ludzie zostali przyciągnięci? 
R: Myślę, że tak. Że to też jest naszym sukcesem, że jednak ludzie przychodzą. Że nie tylko chcą z nami współpracować w sensie, że chcą przedstawiać, tylko jest jeszcze komu przekazać. Naszym celem jest w ogóle, żeby zrobić przedstawienie i żeby gdzieś z nim ruszyć w świat. Znaczy, żeby go na przykład pokazać na jakimś przeglądzie. Czy gdzieś tam, na przykład w Dobczycach, czy gdzieś, bo tak na prawdę w tej chwili robiliśmy przedstawienia, która były pokazane raz i na tym koniec. I tak na prawdę trud kilku miesięcy pracy nie wiele osób widziało. Troszeczkę to było związane z tym, że w Dobczycach nie ma takiej sali dużej, żeby można było przedstawić przestawienie, bo po prostu nie ma takiej sceny dużej jaką my mamy na przykład w tej chwili.  
M: Czyli tam w Domu Kultury na przykład w Dobczycach...  
R: To jest dużo mniejsza sala niż u nas jest w strażnicy. Poza tym w tej chwili właśnie strażacy wykonali scenę z materiałów, na które przeznaczył pieniądze burmistrz. Mamy taką składaną czteroelementową scenę bardzo dużą i właściwie cała scena zajęła by połowę sali w MGOKu. Także tu jest problem, że nie ma po prostu gdzie z tym iść. W tej chwili już przygotowujemy przedstawienie w ten sposób, żeby te dekoracje były łatwe do demontażu, łatwe do przeniesienia. Tak żeby można było gdzieś z tym jechać.  
M: Czyli tak podsumowując działalność stowarzyszenia jest bardzo rozwojowa.  
R: To znaczy tak. Plany mamy duże. Nie wiadomo co z tego wyjdzie, ale jak się spotykamy to rzeczywiście plany mamy duże. Chcemy zorganizować jeszcze takie właściwie teraz na wiosnę, bo jest problem u nas z lokalem. Ponieważ mamy strażnicę i nie ma nigdy problemu, żeby się tam spotkać. Natomiast zimą jest problem, bo po prostu jest tam zimno. Ona jest ogrzewana tylko w taki minimalny sposób. No bo wiadomo, że to są duże koszty, prawda? Ogrzać dużą strażnicę.  
M: No tak.  
R: I zimą po prostu się nie spotykamy, bo jest nam zimno. Czasem najczęściej spotykamy się u nas w domach. Są jakieś próby, zebrania jakieś czy coś no to spotykamy się tutaj. A na wiosnę chcemy już ruszyć, jak już jest ciepło na sali to... Chcemy ruszyć w tej chwili z kursem szydełkowania i haftowania.  
M: Czyli by wyszkolić sobie tych co potem stroje będą...  
R: Być może tak, ale żeby w ogóle pokazać dzieciom. Ponieważ nie ma w szkole czegoś takiego jak zajęcia praktyczne, które dawniej było i tak na prawdę te dzieci nie umieją ani szydełkować, ani wyhaftować coś. Ja nie mówię, że to muszą być od razu artyści ludowi, ale żeby po prostu sobie czy serwetkę zrobić, czy coś.  
M: To pani robiła pewnie, tak?  
R: Tak.  
M: Moja mama też robi.  
R: No. I żeby te dzieci umiały to robić. Czy jakiś haft krzyżykowy, czy coś. Jak wspominałyśmy o tym to było nawet dużo chętnych takich osób dorosłych, więc myślę, że to też będzie...  
M: Jakby to miało wyglądać? Czy to byłby taki odpłatny kurs?  
R: Nie. Po prostu rozwiesiłybyśmy zaproszenia w szkole, na przystankach. Wśród dzieci byśmy rozpowiedziały, że jest coś takiego. Kto ma ochotę niech przyjdzie i po prostu będziemy się spotykać i uczyć się. To jest na tej zasadzie. Bez odpłatności, bez niczego. Poza tym my jesteśmy nauczone, że wszystko robimy społecznie.  Jak się spotykamy i mówimy: coś trzeba zrobić. To nikt się nie pyta ile za to zarobię. Tylko jak trzeba zrobić, no to dobra, to się zastanówmy jak to trzeba zrobić i robimy.  
M: Czyli nie ma takiej postawy: a co z tego będę miał?  
R: Nie. Właśnie to jest fajne, że ostatnie przedstawienie zrobiłyśmy za 800 złotych. Tyle miałyśmy pieniędzy na to, żeby zrobić przedstawienie.  
M: Pewnie większość na dekoracje poszła?  
R: Tak. Na zakup materiałów na stroje. Wszystkie stroje były uszyte przez nas same. Dekoracje, wszystko było zrobione. Po prostu ludzie się spotykali na zasadzie a ja mam taką szafkę to przyniosę, ja mam taką firankę to przyniosę, ja mam dywan. I po prostu spotykaliśmy się. No na prawdę jest to taka grupa... Może nie ogromna, bo tych ludzi, takich działających tak na prawdę intensywnie, to jest może 6, 8 osób. Ale jest to grupa takich ludzi, gdzie na prawdę jest nam fajnie ze sobą spotykać się, bo rozumiemy się, bo można się pośmiać, pożartować. To jest takie fajne spędzenie czasu.  
M: Tak towarzysko bardziej.  
R: No tak. Bo spotykamy się. Zawsze coś tam ustalimy, coś powspominamy, co było dawniej. No i jest fajnie. [śmiech] Poza tym dość sporo osób w tym stowarzyszeniu to są osoby z poza Kornatki. Bo tak na prawdę ja z moją siostrą wychowywałyśmy się w Krakowie. Jedna z naszych koleżanek wychowywała się w sąsiedniej wsi. Ale po prostu chcemy coś robić, bo nauczone jesteśmy, żeby coś się działo. A ponieważ mamy troszeczkę zdolności jakichś tam plastycznych, muzycznych, więc chcemy to wykorzystać i myślę, że to jest fajne. Że jednak coś się dzieje, że nie śpi się na tej wsi.   
M: No tak. A przedtem coś się działo? Zanim to stowarzyszenie zaczęło funkcjonować?  
R: Tak. To znaczy był ten teatr. Był ten Klub Rolnika i jakaś ta forma działalności była. Było to bardziej zorganizowane, bo to było właśnie pod egidą tych Klubów Rolnika. Zawsze brali udział w... to była chyba Parada Przebierańców w Myślenicach się coś takiego odbywało w lutym. Były grupy takie zgłaszane, gdzie byli przebierańcy. I wtedy właśnie Kornatka bardzo często zdobywała pierwsze miejsca, ponieważ mieli bardzo ciekawe pomysły na to jak się przebrać. Były też przedstawienia organizowane. Był okres kiedy był tutaj taki zespół ludowy jakby. Oni się spotykali, młodzi po prostu w Klubie Rolnika. Przyjeżdżał do nich choreograf i uczył ich tańczyć jakiegoś tam krakowiaka, kujawiaka. Także to były te tradycje. Tylko, że to tak troszeczkę upadło. Dawniej to jakby szło tak z rozdzielnika. Jest Klub Rolnika, to jest pani w Klubie, taka świetlicowa i ona się ma zajmować. A teraz niestety wszystko poupadało. No i jak się coś chce robić to trzeba tych pieniędzy poszukać. No bo nie ma ich po prostu. Był też jakiś czas tutaj w MGOK-u była oddelegowana osoba chyba na jedną czwartą etatu, więc też póki była stara strażnica to tam się spotykały te osoby. Przychodziły dzieci. No dawniej było może łatwiej, bo ten telewizor nie każdy miał w domu. Dzisiaj już nawet nie bardzo komputerami się przyciągnie dzieci do strażnicy, bo każdy ma komputer w domu. Może są wioski gdzie może są biedniejsze, ale tak na prawdę nie ma chyba u nas takiego domu, gdzie by nie było komputera. Więc komputerem się nie przyciągnie. I trzeba coś wymyślić dla tych dzieci, żeby właśnie było coś innego.  
M: I paniom się to udało?  
R: No ja nie wiem czy do końca, ale po prostu ci młodzi przychodzą. Nigdy nie ma takiej nie chce mi się, nie przyjdę, bo do tych, do których się zgłosimy to jest. No przychodzą czasem dzieci, które może nie mają zdolności teatralnych, bo to też trzeba mieć takie zdolności, prawda? Ale nigdy nie mówimy: słuchajcie, z ciebie nic nie będzie, ty źle grasz. To dajemy mu mniejszą rolę, coś tam, ale żeby jednak nie zniechęcać tych dzieci. No bo to myślę, że to jest fajne. Te dzieci są obeznane już z.... w szkole występują. Jest taka klasa, która już w przedszkolu robiła przedstawienie. Dochód był przeznaczony na zakup placu zabaw do szkoły. I ta klasa rzeczywiście może przez to, że często mieli te przedstawienia, to ta klasa bardzo fajnie gra. Nie ma z nimi problemu.  
M: A jak to dochód z przedstawienia? W jaki sposób?  
R: To było na zasadzie takiej, że przyszli rodzice, dzieci i dzieci miały wystawiony kapelusz. I kto miał ochotę no to wrzucał tam coś, prawda?  
M: I uzbierało się na plac zabaw?  
R: I uzbierało się na plac zabaw. No. Także to był fajny cel, bo na prawdę przedstawienie było bardzo fajne, bo też występowali właśnie rodzice z dziećmi. Bardzo ładne stroje, też właśnie szyte wszystko przez rodziców. No i fajne to było. Także to tak idzie.  
M: Chciałam jeszcze się zapytać o takie bardzo formalne kwestie związane z organizacją. Czy były jakieś problemy przy zarejestrowaniu jej?  
R: Nie. To znaczy raz nam wrócili tylko papiery z KRS-u, ale po prostu nie dopełniłyśmy formalności typu: nie przedstawiłyśmy listy członków na zebraniu założycielskim. To było tylko tyle.   
M: I jak panie to uzupełniły...  
R: To w ciągu kilku tygodni nastąpiła rejestracja. Także żadnych takich jakiś rzeczy nie. Byłyśmy dość dobrze przygotowane. Bo czytałyśmy sobie wcześniej w Internecie co trzeba zrobić i tak dalej. Dopytałyśmy się. Poza tym nie ma problemu, bo w gminie jeżeli byśmy się zgłosili z jakimś tam problemem to one nawet pomogły by nam zarejestrować.  
M: W gminie w Dobczycach?  
R: Tak. Nie ma problemu. Bardzo są otwarte takie młode dziewczyny, które pomagają. Ale nam się akurat udało, że nie musiałyśmy korzystać, bo powypełniałyśmy sobie wszystkie dokumenty i nie było problemów.  
M: A jaką ma strukturę stowarzyszenie? Ilu ma członków? Jakie są...  No jest zarząd na pewno. To już pani mówiła i inne takie...  
R: Tak. Zarząd jest, komisja rewizyjna. I to jest tyle. Nie mamy sądu koleżeńskiego. A członków założycieli jest 18-stu. I członków takich którzy są nie jako założyciele. To są no mówię osoby, które nie mają 18-stu lat, więc one są formalnie członkami naszymi, ale nie mają jeszcze tej władzy, takich zdolności do wyboru władzy i tak dalej. Nie mogą kandydować. Ale ja myślę, że to jest taka grupa około 30-stu osób w sumie.  
M: Razem z tymi członkami założycielami.  
R: Tak, tak.  
M: I  jak wyglądają na przykład spotkania? Jakieś czasy są organizowane?  
R: To jest różnie, bo czasem spotykamy się raz na miesiąc, a czasem spotykamy się co tydzień. A czasem spotykamy się nawet dwa razy w tygodniu. To jak potrzeba. Najczęściej spotykamy się w grupie tych osób, które są w zarządzie. To ja mówię, to jest taka 6, 8 osób, które prawie zawsze się spotykają. No i jeżeli się spotykamy w takiej większej grupie, gdzie są już prawie wszyscy członkowie to zawsze ja jako prezes mówię, co się wydarzyło przez ten ostatni czas. Czyli na przykład dostałam gdzieś tam zaproszenie, gdzieś byłam. Coś tam się wydarzyło, żeby oni na bieżąco byli informowani. Poza tym to nie jest tak, że my coś ustalimy i tak musi być. Tylko to jest na zasadzie takiej: mamy taki pomysł co wy na to? I wtedy każdy może swoją opinię wyrazić. Czy mu się to podoba czy nie. Czy coś by zmienił. Staramy się, żeby co młodzi ludzie też byli troszeczkę włączani w takie decydowanie i tak dalej. Jak na przykład robimy zaproszenia to możecie zrobić swoje zaproszenia, przynieść i zobaczymy, które będzie, które wybierzemy, z czego skorzystamy i tak dalej. Także...  
M: I jak wygląda to podejmowanie decyzji? Czy rzeczywiście członkowie mają często jakieś swoje, co nie z zarządu, czy często mają swoje jakieś propozycje czy jakieś krytyczne uwagi?  
R: To znaczy mają czasami. Chociaż to jest zazwyczaj tak. Jak są bardziej ośmieleni to powiedzą, że coś im nie pasuje, a najczęściej zgadzają się z tym co jest. Pytamy się czy może być tak. Może być. I między nami też jest taka wymiana, bo na przykład ktoś to widzi to tak, my to widzimy inaczej. No na przykład teraz jest taka sprawa, że robimy przedstawienie, które już 23 lata temu było grane i część osób, które grało 23 lata temu, gra w tej chwili też. I jest na zasadzie takiej…   
M: Te same role też? [śmiech]  
R: Dwie czy trzy osoby grają te same postacie, resztę są pozmieniane. No z racji tego, że człowiek, który ma 50 lat już nie zagra chłopaka, który ma 18 lat [śmiech] i się zaleca do młodej panny.  
M: No tak.  
R: Ale na przykład jest problem taki, że a bo myśmy to śpiewali na taką melodię, a myśmy to robili. I w pewnym momencie taka osoba, która no jest jakby reżyserem tego, mówi słuchajcie z całym szacunkiem dla tego co było 23 lata temu. My możemy skorzystać z jakichś tam waszych pomocy, ale to nie będzie tak, że my robimy identyczne przedstawienie. Bo ja na przykład chcę zmienić muzykę, bo ja coś tam chcę zmienić i tak dalej. I wtedy wszyscy przystali na to, że no jest racja, prawda? Że niech sobie to zrobi po swojemu.  
M: Nie było żadnych konfliktów takich wielkich, że ktoś na przykład zrezygnował wtedy z udziału?  
R: Nie, nie. Nie ma raczej problemu. Jest jeden problem, że osoby, które już mają koło 50-ciu lat to już tego tekstu chcą mieć jak najmniej, bo już jest ciężko się nauczyć [śmiech]. Młodzi kilka razy się przeczyta sztukę i oni już prawie znają tekst, prawda? A starszemu człowiekowi ma też inne obowiązki, bo praca, dom i tak dalej. I tego czasu nie ma tak dużo. Poza tym jak się ma dwadzieścia lat to jest inny rodzaj tremy, niż jak się ma 50 lat. Jakąś się ma tą pozycję i człowiek wychodząc na scenę boi się, żeby się nie skompromitować na przykład. Bo to też jest tak.  
M: A zdarzyła się już kiedyś taka sytuacja?  
R: Żeby się ktoś skompromitował? Nie. To znaczy przy ostatnim przedstawieniu próba generalne wyszła koszmarnie. Byliśmy załamani, bo to była sobota wieczór  a w niedzielę po południu miało być przedstawienie. I po prostu pomyśleliśmy sobie: jak to ma tak wyglądać to chyba lepiej w ogóle zamknąć strażnicę, ale wszyscy, którzy zawalili tą próbę, a dokładnie wiedzieli kto zawalił, to tak się przejęli tym, że po prostu zagrali najlepiej. W niedzielę po prostu byli gwiazdami. No ale to jest, no ja mówię, no jak człowiek już ma trochę lat to już to tak nie wchodzi do głowy jak młodym. Poza tym dzieci są takie bezpośrednie na scenie. One właściwie się zachowują bardzo luźno Nie mają tremy. One tak jakby sobie rozmawiały, prawda? No, ale nie, nie ma żadnych jakiś tam konfliktów. Może to, że dobieramy też osoby takie, które są takie mało konfliktowe, bo to też tak wziąć sobie kogoś, kto będzie stale coś tam burzył to nie ma sensu, nie.  
M: To w takim razie jak wygląda podejmowanie decyzji, kiedy na przykład są dwa różne pomysły i trzeba zadecydować, który zostanie wykorzystany?  
R: No to zazwyczaj się odbywa w ten sposób, że ktoś kto poddaje ten pomysł, który chce, żeby przeszedł, no musi jakoś udowodnić, że jego pomysł jest lepszy od tego drugiego. No i jak jest jakaś tam dyskusja to mówimy: wiecie co, ale chyba rzeczywiście lepiej jest to. No i wtedy ta druga osoba ustępuje, ewentualnie mówi, no wiecie co, dobra zgadzam się, ale coś tam zróbcie. I zawsze na jakiś tam kompromis idziemy.  
M: Czyli nie ma jakiegoś głosowania tajnego, jawnego tylko raczej wszyscy dogadują się.  
R: Nie, nie. To jest tak mała grupa osób. I właściwie mamy już podzielone prace. To już jest któreś tam przedsięwzięcie, więc wiadomo, że są osoby, które zawsze nie zawiodą, że one jak coś mają zrobić to zrobią. Nawet jak to nie należy do ich obowiązków. Są osoby, które na przykład nie włączają się w pracę reżysera czy w próby, bo na przykład zajmują się szyciem strojów. I one przychodzą na próby, na przykład pomagają okiełznać 30-sto osobową grupę dzieci, bo to też jest problem. Ale na przykład nie włączają się w to, ewentualnie jak są próby to na przykład jest reżyser na scenie i odbywa się próba, a my patrząc z boku mówimy: słuchajcie, ale na przykład ktoś tam za cicho mówi, albo to jest źle. Pasowało by to bliżej. No i wtedy po prostu oni słuchają tych rad. To jest takie ważne, ale nie ma jakiś tam...  
M: Czyli to jest takie bardzo naturalne podejmowanie decyzji? 
R: Tak, tak.  
M: A czy stowarzyszenie ma status organizacji pożytku publicznego?  
R: Nie.  
M: A czy zamierzacie się starać o taki status?  
R: Nie. Nie prowadzimy żadnej działalności gospodarczej. To się już wiąże z tym, że takie stowarzyszenie to już musi mieć osobę, która jest jakby na etacie. Już musi się całkowicie pochłonąć pracą stowarzyszenia. To już jest rozliczanie tych pieniędzy. To już jest taka duża księgowość. To już jest... Nie, my nie chcemy aż tak działać. My chcemy po prostu działać społecznie dalej. Na zasadzie gdzieś dostaniemy pieniądze z gminy, wystartujemy w jakimś konkursie, ale właśnie to, że na przykład mamy to stowarzyszenie może spowodować to, że na przykład możemy się połączyć z jakimś innym stowarzyszeniem w jakimś zadaniu, gdzie są pieniądze. Bo na przykład nawiązałyśmy współpracę z Teatrem Regionalnym w Krakowie, gdzie tam właśnie szukają pieniędzy i pani co jakiś czas dzwoni i mówi: słuchajcie, jest na przykład konkurs ogłoszony przez Urząd Marszałkowski, przez Urząd Pracy Wojewódzki, przez coś tam. Jakbyście chciały to można spróbować, prawda? I myślę, że tutaj jest taka duża korzyść, że jesteśmy stowarzyszeniem, bo jako grupa osób takich spotykających się nie mogłybyśmy w czymś takim brać udziału. A tak to nie, myślę, że...  
M: Czyli rozumiem, że...  
R: Pożytek publ...  
M: nie zatrudniacie żadnych pracowników na etacie?  
R: Nie, nie.  
M: A wolontariuszy jakichś?  
R: To znaczy. Cała ta nasza praca to jest właśnie na zasadzie wolontariatu. Tylko, że to nie jest na zasadzie takiej, że spisujemy umowę, że ty wykonasz tam coś za coś, prawda? Nie. To jest wszystko na zasadzie takiej, że my to robimy. W tej chwili mamy taki projekt, gdzie naszej pracy wycenione jest na 3 i pół tysiąca. Bo wykonanie sceny, bo uszycie materiałów. Dotacja z gminy to jest dwa tysiące, a my swojego wkładu jakby dajemy 3 i pół tysiąca. Więc jest wyceniona praca osób, które będą haftowały stroje do przedstawienia, szyły te stroje. Wyceniona jest praca panów, którzy będą robili dekoracje. Bo trzeba namalować to wszystko, trzeba to pozbijać i tak dalej. Więc to jest ten wolontariat, ale nie jest to na zasadzie umowy, że słuchaj ty za to dostaniesz tyle i tyle. Nie. To jest po prostu...  
M: A czy to jest tak, że skoro zlecacie zrobienie tych strojów czy dekoracji płacicie za to tylko w takiej części, żeby zwrócić na przykład koszt materiałów czy płacicie za robociznę, wszystko?  
R: Nie. My zakupujemy materiały z pieniędzy, które mamy na przykład z konkursu. Bo teraz startowałyśmy na przykład. To są pieniądze przeznaczone konkretnie już na zakup dekoracji, jakichś tam koronek, materiałów papierniczych. I my za te pieniądze kupujemy rzeczy. Natomiast osoby, które to robią, robią to po prostu społecznie. To jest tylko na tej zasadzie.  
M: No i właśnie. Czy na przykład są jakieś składki członkowskie czy pozyskujecie...?  
R: Tak. Ale to jest taka składka 5 złotych na rok i to od osób, które pracują, bo trudno od uczniów jeszcze wyciągać pieniądze. Także to są takie bardzo... Jak jest jakieś przedstawienie to czasem gdzieś ktoś nam jakieś pieniądze da, prawda. Więc jest to jako datek od mieszkańców.  
M: To jest ten kapelusz?  
R: Tak.  
M: Tak?  
R: Tak. To jest na tej zasadzie, że po prostu jak ktoś ma ochotę to nas wesprze. Jest konto stowarzyszenia. No jakoś nikt jeszcze nie wpłacił na żadnych pieniędzy [śmiech]. Myślę, że po prostu to było na zasadzie, że przedstawienie to coś tam do kapelusza damy. I jest to jako taka darowizna od mieszkańców.  
M: I na przedstawieniach nie ma czegoś takiego jak bilety wstępu?   
R: Nie, nie.  
M: Wszystko jest wolne?  
R: Wszystko jest wolne. Tak.  
M: Czyli tutaj już mamy taką strukturę. Bardzo dobrze mi pani wszystko opowiedziała. Czy zdarzyło się, że stowarzyszenie dostało jakąś pomoc od innej organizacji?  
R: No to teraz właśnie ten konkurs, w którym braliśmy udział to jest z gminy. Poza tym chcemy jeszcze wystartować w takim konkursie, taki grand dostać z Urzędu Gminy, z komórki antyalkoholowej. To jest na zasadzie, że chcemy zorganizować konkurs taki na temat szkodliwości alkoholu, narkotyków, palenia tytoniu. O takiej rywalizacji wśród młodzieży, która jest bardzo niedobra. O takim izolowaniu co niektórych osób. Chcemy albo to zrobić w formie konkursu, albo jakieś tam pogadanki.  
M: To dla młodzieży?  
R: Dla młodzieży. Tak. I chcemy im pokazać, że alternatywą dla narkotyków, dla różnych jakichś tam organizacji, które się zajmują różnymi nie fajnymi rzeczami, może być na przykład spotkanie u nas. Może być na przykład jakieś ognisko, może być nie wiem... jakaś forma wyżycia się, ale w inny sposób. Taki bardziej artystyczny. Coś namaluję, coś zrobię i tak dalej.  
M: Ale to są jakby dotacje, konkursy z samorządu. A czy od innych organizacji pozarządowych?  
R: Nie, nie. To znaczy miałyśmy kilka propozycji, ale po prostu nie jesteśmy w stanie zrobić w ciągu jednego roku, bo to musiało by być kilka przedsięwzięć prowadzonych równolegle, prawda? Bo i przedstawienie i coś tam, i coś tam. Po prostu nie jesteśmy w stanie tego czasowo zrobić. Bo nie ma u nas takiego pracownika na etacie, żeby się tym zajmował. Tylko po prostu społecznie, więc jak już wzięłyśmy się za to przedstawienie i mamy tam jeszcze cykl takich jakichś spotkań. Chcemy zrobić młodym ognisko. Obiecaliśmy im po ostatnim przedstawieniu, że jak się cieplej zrobi, to im zrobimy dyskotekę. I trzymają nas za słowo. Cały czas się pytają, kiedy będzie ta dyskoteka? Więc tutaj to jest taka forma. Natomiast na pewno chcielibyśmy współpracować z tym Teatrem Regionalnym, bo tam są ciekawe pomysły. Myślę, że nawiążemy jakieś współpracę wcześniej czy później. Nasza gmina ma taką współpracę ze Słowacją podpisaną i wiem, że na przykład w tej chwili jest taka współpraca, jakiś tam projekt pisany o środki z Unii Europejskiej, ale to chodzi bardziej o taką wymianę dzieci, młodzieży między Polską a Słowacją. I zapleczem takim turystycznym typu jakieś tam ścieżki rowerowe, rowery, że jak przyjeżdżają te dzieci miały bazę. Natomiast myślę, że po jakimś czasie też się pojawi jakaś współpraca ponieważ właśnie ta miejscowość, którą my współpracę podpisaną, ma też tam jakieś teatry amatorskie. Jest tam osoba, która tak się bardzo żywo tym interesuje, więc... Poza tym już była taka wymiana, że do nas przyjeżdżali Słowacy ze swoim przedstawieniem, a my jechaliśmy na Słowację, właśnie jeszcze wtedy jako ten teatr amatorski, też jechaliśmy na Słowację z przedstawieniem i jak przyjeżdżamy tam w tej chwili to ci starsi ludzie pamiętają to, że było coś takiego, że byli i tak dalej. No, to myślę, że kiedyś to tam nastąpi. Ale to mówię, to jest krótki okres tego działania, więc nie da się wszystkiego na raz zrobić. No.  
M: A czy pani stowarzyszenie udzieliło jakiejś innej organizacji pozarządowej pomocy w jakiś sposób?  
R: Znaczy zawsze jesteśmy otwarci w sensie jeżeli trzeba coś zrobić. Na przykład czy w szkole, czy gdzieś tam. To jesteśmy gotowi. Czy w straży. Ale to nie jest na zasadzie, że współpracujemy z kimś, że coś im tam... finansowo czy coś pomagamy to raczej nie.  
M: A w takim razie w jaki sposób?  
R: No na przykład w straży coś tam trzeba zrobić, prawda. Przyjdźcie coś nam pomóżcie posprzątać, coś zrobić, coś tam ułożyć. To wtedy tak.  
M: Tutaj w straży w Kornatce?  
R: Tak, tak. Dokładnie. To jest takie lokalne. No na przykład w szkole też. Jeżeli coś trzeba no to wiadomo, że jak jest przedstawienie organizowane w szkole to też ktoś coś tam pomoże uszyć, ale nie jest to na zasadzie takiej, że my tak bardzo silnie ze sobą współpracujemy. To nie. My jesteśmy raczej... Gościniec jest osobno. Szkoła jest raczej osobno. Dawniej było to pod egidą taką, że wspólnie występowali, ale nie wiem. No tutaj może takie jakieś troszeczkę zawiści może są, że takie... No nie wiem. Po prostu jakoś nie mamy aż takiej współpracy rozwiniętej, żeby można było powiedzieć, że to jest takie zazębiające się. Szkoła raczej prowadzi swoje. Z resztą też startowała w takim programie z Unii Europejskiej "Super Szkoła" i oni też mieli konkretne zadania wyznaczone, prawda. Więc no... robili to według planu, który mieli. A my też mamy plan. Na pewno to jest na zasadzie takiej, że szkoła daje nam uczniów, prawda. Bo ci uczniowie przychodzą do nas, ale to na pewno nie jest jako współpraca, że my tam ściśle współpracujemy ze sobą, spotykamy się i tak dalej, nie.  
M: A jeszcze chodzi mi o samą taką sytuację pomocy, taka jedno stronna. Nic takiego nie było w takim razie? Znaczy tutaj ze strażą pani mówi, że jest...  
R: Bo to jest współdziałanie. My jesteśmy członkami straży, oni są naszymi członkami. I to się tak zazębia, rodziny i tak dalej. No to jest jedynie tak. No jakieś są tam organizowane rzeczy typu, na przykład wysyłamy jakieś pieniądze na Madagaskar, gdzie mamy zaprzyjaźnionych misjonarzy. No to to jest coś takiego, ale nie jest to jakieś cykliczne. Jest to taki odruch. Przyjechał misjonarz, opowiedział coś. Jak pracuje. Myśmy się trochę tym przejęli i posłaliśmy pieniądze, bo...  
M: Jako stowarzyszenie...  
R: Nie. Po prostu tak.  
M: Aha.  
R: No. [śmiech] Jako stowarzyszenie nie. Nie. Po prostu ja myślę, że to jest za krótko, żeby zaistnieć. W ogóle na początku my sobie przyjęliśmy taki cel, że ten pierwszy rok, czy pierwszy okres kiedy będziemy działać to będzie na zasadzie takiej, żeby w ogóle ludzie wiedzieli, co to jest Gościniec, gdzie on się znajduje i czym on się zajmuje. Myślę, że to tak powoli realizujemy. Ponieważ jak pani mówi. Już wiedzą o nas w Izbie Gospodarczej i w ISPINIE. Wiąże się to z tym, że uczestniczyłyśmy kiedyś w takim szkoleniu z funduszy Unii Europejskiej. Miałyśmy tam, kilka weekendów spędziłyśmy razem. I po prostu opowiadałyśmy my robimy, inni opowiadali, co robimy. I jest to na pewno na zasadzie takiej, że się poznajemy, prawda. No i myślę, że to jest tak. Wiedzą o nas w gminie. Bo na początku jak rejestrowałyśmy się, to wiadomo było, że są takie kobiety, ale nie wiedzieli, że taka nazwa i tak dalej. No a teraz już wiadomo. Istniejemy. To znaczy śmieję się, że już jak są święta czy jakieś imprezy, to dostajemy zaproszenia, więc jesteśmy już w tym grafiku, prawda. Tych jednostek...  
M: Zaproszenia od?  
R: Od gminy, od innych stowarzyszeń. Teraz miała ISPINA 5-lecie działalności, więc zaprosiła nas. Więc to się tak powoli rozwija. My już jesteśmy, istniejemy. Jesteśmy rozpoznawane, prawda. Więc ja myślę, że to się rozwinie dalej. I na pewno będzie kiedyś współpraca, bo jesteśmy zaproszeni też do komitetu organizacji 700-lecia obecności gdzieś tam w jakiś księgach nazwy Dobczyce. I myślę, że też tam będziemy działać razem. Bo jest ISPINA i Dorzecze, i różne organizacje. Z Góry Jałowcowej jest tam ktoś i z tej Terapii Zajęciowej dla osób niepełnosprawnych. Więc ja myślę, że my powolutku się będziemy poznawać. Oni się już na pewno znają, bo działają dłużej. ISPINA 5 lat, więc za 5 lat już na pewno dużo zrobili i... No może tam też jest inna sytuacja. One już mają pożytek publiczny. Poza tym są panie, które mają więcej czasu, bo to są emerytki na przykład, prawda.  
M: Są.  
R: Więc one mają czas. A jak człowiek ma dom, pracę i jeszcze dzieci małe, to nie ma tego czasu tak dużo, żeby tak codziennie poświęcać go na pracę społeczną.   
M: A mówiła pani, że ta współpraca dopiero się rozwinie. Czyli rozumiem, że w takim razie jej nie ma. A w takim razie co pani rozumie przez współpracę między organizacjami?  
R: No ja myślę, że to jest tak. Jeżeli będzie jakieś przedsięwzięcie i trzeba będzie na przykład pomóc czy, nie wiem, jakimś lokalem, czy sceną, czy czymś, to będziemy pożyczać. Jeżeli będziemy coś wspólnie robić, no to będziemy się angażować, prawda. A na dzień dzisiejszy Gościniec robi jakby to, co sobie założył. To znaczy przedstawienie, jakiś tam kurs, jakieś spotkanie i tak dalej, prawda. Według naszego harmonogramu. Natomiast poza granicami jakoś się nie udzielamy. No robimy to dla siebie, prawda. Ale cały czas z myślą o tym, że zaprosimy ludzi z Dobczyc, że chcemy im to pokazać, więc to jest na tej zasadzie.  
M: Czyli współpraca między organizacjami, bo dalej chciałabym, żeby pani jakby nazwała, co pani przez to rozumie, to by było jakieś wspólne organizowanie czegoś? Angażowanie się wspólnie do jakiegoś projektu?  
R: Tak. Tak. No w tej dziedzinie, w której my, bo my akurat ta kultura, ta sztuka ludowa, prawda. Teatr. W takiej formie to widzę współpracę.  
M: A czy na przykład wymianę informacji między organizacjami nazwałaby pani współpracą?  
R: Myślę, że tak. Bo to... [śmiech] Myślę, że nie mamy jakichś tajemnic, prawda, przed sobą. Na pewno jest jakaś tam rywalizacja między tymi stowarzyszeniami, no bo to jest na zasadzie - chcemy, żeby o nas mówiono, prawda. Myślę, że to tak chyba jest. No ISPINA jest taką prężniej działającą instytucją. Ja wiem... Cały czas chciałyśmy, żebyśmy się nie kojarzyły z osobami... Nie chciałyśmy zakładać Koła Gospodyń, bo nikt z nas nie jest gospodynią. To są osoby, które pracują zawodowo i tak dalej. I to nie jest tylko na zasadzie takiej, że my się będziemy spotykać, coś tam będziemy gotować, tak jak się nie raz czyta o tych Kołach Gospodyń i śpiewać jakieś tam przyśpiewki, nie. My chcemy po prostu tak przyciągnąć tą młodzież, bo jakimiś tam przyśpiewkami, skubaniem pierza ich nie przyciągniemy. Możemy im pokazać, że coś takiego było, ale też iść trochę do przodu, prawda. Jeżeli organizować przedstawienie to może być to stare przedstawienie, ale może być też zupełnie jakaś nowoczesna forma, gdzie młodzież bardziej się pokaże, prawda, czy coś pojawi. A współpraca no myślę, że nie ma żadnego problemu, bo ja myślę, że tu istnieje taka troszeczkę współpraca, trochę rywalizacja. Na przykład są te gminne dożynki i tak na prawdę to większość działań się bierze z tego właśnie, że są te dożynki i wtedy ta społeczność taka, która działa na rzecz wsi na przykład danej, ona się spotyka i chce jednak pokazać, że o my coś pokażemy, czymś tam ich zachwycimy i tak dalej.  
M: Czyli na tym polega rywalizacja. Pokazać, że my potrafimy coś zrobić dobrze.  
R: Tak. I wie pani co. Myślę, że to jest tak, że tych stowarzyszeń na terenie gminy nie ma aż tak dużo, bo jest w Kędzierzynce jakieś stowarzyszenie, ale to jest bardziej taka świetlica dla dzieci. Jest ISPINA, jest ta Izba Gospodarcza, ale ona się trochę jakby innymi rzeczami zajmuje. Natomiast tak na prawdę to jest ten Gościniec i ISPINA. I jest dużo takich organizacji typu... najczęściej to są grupy osób działające przy strażach. Bo tak na prawdę my też się wzięłyśmy właśnie z tego, że dawniej na dożynki jechałyśmy jako grupa przy OSP Kornatka. To było na tej zasadzie. No w tej chwili już jesteśmy tym Gościńcem, ale my cały czas jesteśmy przyrośnięte do tej straży. Chociażby przez to, że same jesteśmy w straży, że mamy rodziny w straży. No i że tak na prawdę wszystko się to toczy, no to jest takie wszystko. Gościniec i OSP to jest razem. Więc ja myślę, że tutaj na przykład też działamy dużo z Sierakowem. Tam nie ma stowarzyszenia, ale też jest właśnie taka grupa osób, gdzie wyjeżdżają na dożynki, gdzie coś się dzieje przy strażnicy. No i to myślę, że to jest na tej zasadzie. Ale takiej współpracy jako takiej nie ma. Może się to rozwinie jakoś.  
M: Czyli mówi pani, że to jest takie współdziałanie.  
R: Współdziałanie. Na pewno. Jeżeli coś trzeba zrobić no to się po prostu robi. Na tej zasadzie, nie.  
M: Ale były takie przypadki, że pani stowarzyszenie robiło coś razem z jakąś inną organizacją?  
R: Znaczy w tej chwili nie. Od momentu zarejestrowania nie.  
M: Ale mówimy też wcześniej, bo ten moment zarejestrowania to jest taki punkt, że zaczęło istnieć formalnie, ale rozmawiamy też o tym co było wcześniej, bo ci sami ludzie byli, ten sam cel działalności no to.  
R: Ja wiem.. No tak formalnie to... Jeżeli było na przykład jakieś przedstawienie organizowane czy jakieś tam, nie wiem, festyn w Dobczycach. Potrzeba było pomocy w sensie coś tam zróbcie czy coś, to zawsze odpowiadałyśmy: tak, zrobimy, pomożemy czy coś. Ale nigdy nie było takiego czegoś, że jesteśmy współorganizatorem czegoś, nie. Były raz dożynki, których organizatorem była Kornatka. No to wtedy działałyśmy wspólnie. Działaliśmy z MGOK-iem. Bo MGOK organizował, gmina. No to wiadomo - tutaj była ta współpraca. A tak to chyba nie.   
M: Mam tutaj taką tabelkę gdzie chciałabym wypisać właśnie organizacje, z którymi pani stowarzyszenie współdziałało. [przerwa 10 sekund] I czy mogła by pani wymienić mi te, tylko chodzi cały czas o organizacje pozarządowe, z którymi kiedyś tam udało się właśnie współdziałać. Chociaż poprosiły o coś, zwróciły się z prośbą. [przerwa 7 sekund]  
R: I to chodzi konkretnie o Gościniec, tak?  
M: Tak. [śmiech] [przerwa 5 sekund]  
R: No raczej... Nie wiem, no... Z ISPINĄ nic nie robiłyśmy, bo one robią i te pchle targi, różne spotkania i tak dalej. Robią to zawsze same, ewentualnie z gminą.  
M: A słyszałam jeszcze jak byłam, rozmawiałam z panem ze Stowarzyszenia Przyjaciół Partnerstwa Miast i też wymienił pani stowarzyszenie, że w jakiś sposób współpracują państwo.  
R: Czy ja wiem czy współpracują. To jest na zasadzie takiej, że... Mój mąż jest samorządowcem w związku z czym jakby w tych wszystkich poczynaniach, które są, inicjatorami jest gmina często bierze udział. Ja jestem po prostu jakby w temacie, prawda. Więc jeżeli no jest partnerstwo na zasadzie takiej, że to jest partnerstwo, to akurat o tym stowarzyszeniu tego Partnerstwa Miast, to jest i Versmold i Niemcy, i Słowacja. Więc rzeczywiście na Słowację wyjeżdżamy. Nie wyjeżdżaliśmy jako Gościniec, bo jeszcze wtedy nie istniał, ale wyjeżdżamy jako właśnie ta grupa taka działająca, ta teatralna czy działająca. Wyjeżdżamy na Słowację. Jest taka wymiana nas.  
M: I to było w jakimś... nie wiem czy... to Stowarzyszenie Partnerstwa Miast miało jakiś udział w tych wyjazdach? Czy was zaprosiło?  
R: Tak. To znaczy. No my wyjechaliśmy, to jest organizowana na przykład taka grupa osób, które wyjeżdża. I tam właśnie osoby z Kornatki też były. I w zeszłym roku na przykład to tam nazywa się taka uroczystość Spacjerka. To są takie jakby dni tej miejscowości, z którą mamy partnerstwo podpisane. I tam są różne taki imprezy towarzyszące. Swego czasu startowali strażacy w zawodach strażackich tam u nich. W zeszłym roku startowaliśmy na przykład w konkursie gotowania. Oni gotują gulasz. Myśmy ugotowali bigos. O na tej zasadzie. I częstowaliśmy Słowaków właśnie tym naszym bigosem. Jakimiś tam krokiecikami z barszczem czerwonym, bo u nich jest to znane.  
M: Słyszałam już o tym. [śmiech]  
R: Więc to. Na przykład gotowałyśmy ten bigos, prawda. Bo właśnie wtedy szef stowarzyszenia zwrócił się do nas czy byśmy nie pomogły. Pomożemy, ugotujemy bigos.  
M: I to nie było przy tym ISPINY też?  
R: Była, była.  
M: No właśnie tak mi się wydawało, że tam panie opowiadały o tych krokiecikach.  
R: To znaczy, no... No może to na tej zasadzie. Ale to mówię, to nigdy nie jest tak, że po prostu my tam za coś odpowiadamy, tylko jak się ktoś do nas zgłosi: słuchajcie, zróbcie coś, pomóżcie nam. No to po prostu pomagamy. To jest na tej zasadzie.  
M: A ten wyjazd był... bo to cały czas jest ta sama impreza, prawda? Te krokieciki i...  
R: Tak. To był ostatni wyjazd w zeszłym roku w sierpniu.  
M: I jak...? Czy to panie się o tym dowiedziały i chciały się zaangażować czy panie zostały właśnie zaproszone?  
R: Nie. Zostałyśmy poproszone. To znaczy, ja na przykład byłam zgłoszona na wyjazd. Po prostu to było na zasadzie takiej: część osób jedzie właśnie, część tam jedzie emerytów, część jedzie, parę osób z ISPINY jechało i na przykład dla Kornatki tam było ileś miejsc, prawda? Więc wytypowane były osoby: to jedziesz ty, kto ma czas, to jedzie. I ja już byłam zgłoszona do wyjazdu, mój mąż był zgłoszony. Tam kilka osób właśnie z Gościńca też, a w między czasie wyszła sprawa, że nie ma kto ugotować bigosu. No i właśnie szef tego stowarzyszenia przyszedł i mówi: słuchajcie, mam problem. Nie ma kto ugotować bigosu. Więc my mówimy: nie ma problemu. Po prostu przywieziesz rzeczy i my to ugotujemy. To było na tej zasadzie.  
M: Yhm.  
R: Że on po prostu przyszedł do nas i po prosił nas, żebyśmy  
M: Do pań jako po prostu...  
R: No nawet nie do Gościńca. Po prostu przyszedł do nas, bo nas zna i ja mówię, no to nie ma problemu. No nie kombinuj tylko jest kuchnia w strażnicy, ugotujemy. Nawet potem ugotowałyśmy to u mojej szwagierki.  
M: To był ten pan z Partnerstwa Miast?  
R: Tak. No i to było na takiej zasadzie. Więc takich rzeczy jest dużo, bo jak trzeba to trzeba pomóc, prawda. To czasem jest telefon z gminy, słuchajcie, bo tam coś trzeba zrobić, więc się przychodzi i robi, prawda. Ale to nie ma aż takiej formy, że macie tutaj pismo urzędowe. Zacznijmy współpracę i tak dalej. To jest na takiej zasadzie. Że myślę, że jakby panie z ISPINY też poprosiły: słuchajcie coś nam tam potrzeba, to też jakbyśmy dali radę, to byśmy to zrobili.  
M: I zdarzyło się już odpowiedzieć na taką prośbę ISPINY?  
R: To znaczy nie miałyśmy takiej prośby.  
M: Nie było takiej prośby.  
R: Nie było. To znaczy jak dostałyśmy zaproszenie na przykład na ich pięciolecie, to poczułyśmy się, że ponieważ już istniejemy, jakby jesteśmy takim raczkującym stowarzyszeniem, to też poszłyśmy. Jakiś okolicznościowy wierszyk im ułożyłyśmy. I to było na tej zasadzie. Jak jest znowu przedstawienie u nas to też dostają zaproszenie i część z nich przychodzi na to przedstawienie. To jest na tej zasadzie, nie. No mówię, teraz takie duże przedsięwzięcie to jest właśnie ten komitet tego jubileuszu 700-lecia. I tam jesteśmy wszyscy i PTTK, i MGOK, i te zajęcia te, te...  
M: I to też gmina się zgłosiła do...  
R: To gmina organizuje. Tak. I myśmy dostali zaproszenia, żeby po prostu wyrazić chęć. Czyli kto ma ochotę, żeby wyraził chęć uczestnictwa w tym komitecie.  
M: A mówiła pani jeszcze o jakimś stowarzyszeniu z Krakowa.  
R: To jest Teatr Regionalny.  
M: To jest dokładnie taka nazwa, tak? Chodzi o to, że pani mówi, że jest taka współpraca dopiero mogłaby się rozpocząć.  
R: To znaczy jest to na takiej zasadzie, że ten Teatr Regionalny to był taki Teatr Regionalny pana Płatka i ten Teatr ma już ponad 40 lat. I ta współpraca się już odbywa jakiś czas, to znaczy oni organizowali takie parady z palmami w Niedzielę Palmową na rynku w Krakowie i przed Bożym Narodzeniem jest organizowana taka parada, nie przebierańców, tylko takich grup kolędniczych. I właśnie bardzo często ta grupa z Kornatki jechała na te właśnie te przeglądy tych grup.  
M: Na zaproszenie Teatru?  
R: Tak, teatru. I tak odbywała ta współpraca. Ten pan był takim wielkim orędownikiem teatrów amatorskich i tak dalej. Potem to jakby troszeczkę upadło i w tej chwili zaczęłyśmy się tak troszeczkę my szukać kontaktu właśnie z tym teatrem. Głównie nam chodziło o jakieś stroje, o sztuki jakieś tam. Oni też mieli troszeczkę problemy finansowe. Lokale zmieniali i tak dalej więc... No to się wszystko tak jakby rozwija, prawda. To też trzeba mieć czas, żeby jechać na cały dzień do Krakowa, żeby coś tam. Wiąże się to na przykład z tym, że trzeba im wpłacić jakieś wpisowe. No jak zaczynałyśmy...  
M: Jak to wpisowe?  
R: No bo tam na przykład jakieś materiały nam przesłali, jakieś tam sztuki teatralne czy coś, ale trzeba 50 złotych im na przykład wpłacić, prawda.  
M: Aha. Czyli zapłacić tak jakby za to?  
R: Tak. No więc z początku kiedy nie miałyśmy pieniędzy no to było by to na takiej zasadzie, że no pewnie musimy wyciągnąć ze swoich i im dać, prawda. A w tej chwili no to mówię, zajęłyśmy się głównie w tej chwili tym konkursem, gdzie startowałyśmy z gminy, bo jest to przygotowanie przedstawienia i tych różnych rzeczy takich pobocznych i przy okazji coś tam robimy, prawda. No. Więc... Teraz dzwoniła pani do nas, że zorganizowały ten korowód z palmami. Stwierdziłyśmy, że nie mamy takiej palmy, żeby akurat iść na korowód. Nawet nie myślałyśmy o tym, ale na przyszły rok, na przykład powiedziałyśmy, że możemy.  
M: Że zostanie uplecione.  
R: Dokładnie. [śmiech] Poza tym na przykład można powiedzieć, że współpracujemy z MGOKiem. Dlatego, że jakiekolwiek informacje typu jakiś przegląd czy coś to zawsze nam... Na przykład dostaliśmy takie zaproszenie na Przepatrzowiny Teatrów Regionalnych do Czarnego Dunajca. Tu jest na przykład zaproszenie na młodzieżowe spotkania teatralne, które miały się odbyć w Gdowie. Nie wiem czy się odbędą, bo bardzo mało grup się zgłosiło. Więc to jest wszystko na takiej zasadzie, że dostajemy wiadomości, że coś takiego jest. One mają konkretne jakieś tam ustalenia, że to ma być na przykład, mają być uczestnicy od 13-stu do 25-ciu lat, na przykład. Że ma przedstawienie trwać nie dłużej niż pół godziny, że to ma być na przykład jedno aktówka, albo coś. Więc my wiemy, że coś takiego jest i na pewno na przyszły rok postaramy się cos przygotować, prawda. Bo trudno jest na przykład przygotować sztukę w ciągu miesiąca.  
M: I dobrze przygotować.  
R: No dokładnie. A pokazać się z czymś z czego sami nie będziemy zadowoleni, to nie ma sensu.  
M: No tak.  
R: Więc ja myślę, że to jest na pewno taki nasz cel na przyszłe lata. Natomiast w tym roku to jak mówię, zajęłyśmy się tym czym się po prostu umiemy zajmować i to co robimy... Nie ma więcej raczej takich rzeczy.  
M: A mogłaby mi pani powiedzieć z kim się pani kontaktuje z tego Teatru Regionalnego, z jaką osobą?  R: Pani Bodzak się chyba nazywa. Krystyna Bodzak chyba ona się nazywa. Mam gdzieś do niej numer, ale...  
M: Bardzo by było fajnie gdyby mogłaby mi pani na przykład podać. Najprawdopodobniej bym wylądowała dalej tam w tej organizacji. [przerwa 12 sekund]  
R: Na pewno go będzie miała moja siostra, ale jej w tej chwili nie ma w Polsce. [przerwa 8 sekund] Gdzieś mam numer tylko nie wiem gdzie. [przerwa 5 sekund] Nawet nie wiem gdzie oni mają w tej chwili siedzibę, bo wiem, że gdzieś zmieniali siedzibę, bo mieli jakieś...  
M: Ale w Krakowie, tak?  
R: Tak, tak. W Krakowie. [przerwa 10 sekund]  
M: I byłaby pani w stanie określić od którego roku na przykład kontaktujecie się z tym Teatrem Regionalnym?  
R: Na pewno gdzieś od lat 80-tych.  
M: Od lat 80-tych.  
R: Bo to jest... Nawet jest tutaj gdzieś ta karteczka. Książkę oni wydali. W tej chwili też właśnie zwrócili się do nas z prośbą o napisanie takiej historii Teatru ponieważ chcą wydawać książkę, właśnie o współpracy z różnymi teatrami. Gdzież to będzie? Na pewno gdzieś jest numer do niej, bo jesteśmy w kontakcie tylko, że gdzieś to jest położone. Na pewno ma to siostra ponieważ częściej ona się kontaktuje.  
M: A czy na przykład ten Teatr Regionalny ma swoją stronę internetową gdzie byłaby informacja na ten temat?  
R: Myślę, że chyba tak.  
M: Bo to też jest zarejestrowana organizacja, tak?  
R: Tak. Tak. Na pewno, bo ostatnio właśnie ta pani dzwoniła do mnie... Ja mogę na przykład wziąć numer od pani i mogę przekazać wiadomość jak to znajdę, ale...  
M: To nie trzeba. Jak jest strona internetowa to ja będę grzebać w takim razie i szukać.  
R: Na pewno są, bo ona mówi, że właśnie ostatnio jakieś tam projekty przygotowywała. [przerwa 20 sekund]  
M: To proszę nie szukać. [przerwa 9 sekund]   
R: Ja mogę wziąć od pani jakiś numer, kontakt i mogę przesłać numer, bo na pewno w przyszłym tygodniu już moja siostra będzie  . 
M: No to umówimy się tak, że ja zobaczę na stronie internetowej. Spróbuję znaleźć jakiś kontakt i jak mi się nie uda to ewentualnie bym dzwoniła do pani.  
R: Dobrze, dobrze.  
M: I się dowiadywała.  
R: Na pewno się ta pani chyba Bodzak nazywa.  
M: Przez dz?  
R: Bodzak, tak. Chyba tak.  
M: A jakby miała pani określić dlaczego współpracujecie z tym Teatrem Regionalnym? Jakie są główne przyczyny, powody?  
R: No przede wszystkim to, że oni się też zajmują teatrem amatorskim. Mają mnóstwo... To znaczy my widzimy z tego korzyści. Oni na pewno też, bo jeżeli organizują jakiś tam czy paradę, czy jakiś przegląd to też im zależy, żeby mieć dużo chętnych, prawda. Bo tutaj na przykład w Gdowie pani miała bardzo ambitny cel. Chciała też żeby właśnie te grupy teatralne, które działają tu na terenie takim naszym bliskim, które w ogóle nie wiedzą o istnieniu, że na przykład tam kilka wiosek dalej istnieje też taki teatr przypuśćmy. To ona to chciała, żebyśmy się zaczęli spotykać, żebyśmy też wymieniali jakieś tam swoje doświadczenia i tak dalej. No ale niestety zgłosiły się tylko 4 grupy. Więc dla czterech grup podejrzewam nie zrobi tego.  
M: Takiego przeglądu.  
R: No.  
M: A to która pani? 
R: To jest właśnie z Centrum Kultury w Gdowie i pani się nazywa... to jest pani dyrektor Edyta Trojańska-Urbanik. Jest to fajna rzecz i na pewno na przyszły rok byśmy się przygotowały. Tak z resztą rozmawiałyśmy z tą panią i mówiłyśmy, bo... O tu jest właśnie jeszcze to Małopolskie Centrum Kultury "Sokół", ale to nie jest na zasadzie współpracy, bo dostaliśmy tylko wiadomość, że po prostu jest ten przegląd. To już jest tam 30-sty któryś, więc to już jest jakaś tradycja, prawda. Oni tam mają podział na jakieś tam sztuki. Kategoria dramatyczna, obrzędowe i inspirowane folklorem. No i tu jest góra 25 osób, nie mniej niż 15 minut ma spektakl trwać. Także tutaj są już takie, mają konkretne zasady uczestnictwa.   
M: A to z Gdowa to też była informacja, zaproszenie czy?  
R: Tak. I potem pani do nas dzwoniła, bo mówiła, że jest mało, że może byśmy jednak już rzeczywiście przygotowali coś, ale stwierdziliśmy, że jest to na pewno za mało czasu na to, żeby przygotować coś. Bo to  w ciągu 30 minut nie jest się w stanie przygotować sztuki, bo to musi być jednoaktówka. Jest troszeczkę problem ze znalezieniem takich sztuk krótkich. A w ogóle sztuk takich, które by można było zagrać. My tutaj szukaliśmy takiego przedstawienia, które kiedyś było u nas grane. Gdzieś się zawieruszyło. Potem znaleźliśmy u osoby, które występowała właśnie scenariusz, ale na przykład na Internecie chcą kilkaset złotych za przesłanie takiej sztuki. [śmiech] Więc to też robią interes, co niektórzy na tym, prawda.  
M: A nie macie jakiejś osoby, która na przykład napisałaby scenariusz?  
R: Znaczy mamy taką osobę, która pisze sztuki takie współczesne. Nigdy się nie zastanawialiśmy nad tym. Było parę tych sztuk, które były grane. Są to fajne rzeczy i próbowaliśmy to tak robić. Są ambitne sztuki, które też nam się podobają. Przymierzaliśmy się do nich, ale na przykład jest problem, bo potrzeba na przykład około 30-stu osób. I to osób, które ładnie śpiewają, bo jest bardzo dużo kwestii śpiewanych. No więc na przykład chłopcy powiedzieli absolutnie nie. Gdzieś trzeba dużo chłopców. No też jest z nimi problem, bo to...  
M: Z chłopcami jest zawsze problem. [śmiech]  
R: Poza tym jest też problem z takimi ludźmi, którzy jeszcze są w liceum to jest fajnie. Ale potem zaczyna się okres kiedy idą na studia i najczęściej to jest tak. Do południa pracują, wieczorami jest nauka. Nie ma bardzo kiedy ani się spotkać, ani przeprowadzić prób. Potem jest okres kiedy są młode małżeństwa, więc tu najczęściej są tak: małe dzieci, praca, budowa domu i też nie ma czasu. No. Więc tu jedynie rzeczywiście albo praca z dziećmi czy z młodzieżą taką gimnazjum, liceum, albo potem już starsi ludzie, którzy... no tacy w wieku 40-stu, 40-stu paru lat, prawda.  
M: Czyli to są dopiero zaproszenia. Planujecie na przyszły rok, ale teraz nic z tego nie wyjdzie.  
R: Tak. Tak. Tak.  No bo nie jesteśmy w stanie. To znaczy tu już jedne są 15-go maja. Ten przegląd jest w Gdowie. Nie jesteśmy w stanie tego przygotować. Jest to krótko. Poza tym... no nawet gdyby się coś udało, ale nie miałyśmy takiego jakiegoś konkretnego scenariusza. Są w Internecie takie różne, ale to trzeba by było na prawdę siąść, poszukać i...  
M: Rozumiem.  
R: A jak się zrobiło jedno przedstawienie i potem się robi drugie to jest takie zamieszanie trochę. Tym bardziej, że nam do tego przedstawienia potrzeba bardzo dużo strojów, więc już jest jeżdżenie za materiałami. Bo to po hurtowniach, bo tu nam nie chcą sprowadzić paru metrów. To już trzeba jechać do hurtowni. To znowu gdzieś tam dalej. I to wszystko zostaje na tych kilku osobach, które się tym zajmuje, nie. Także na pewno będzie współpraca, bo chcemy, żeby ten teatr istniał i tak na prawdę to głównym tym naszym działaniem to jest ten teatr. Jest to jakaś taka alternatywa do Internetu i do takich różnych rzeczy.  
M: Jeszcze chciałam się zapytać o ten MGOK, o którym pani wspominała. Co z tym MGOK-iem było? Też jakaś propozycja czy jakoś współdziałanie?  
R: To znaczy tak. Jesteśmy zaprzyjaźnieni z panem dyrektorem. Zresztą też byliśmy na taki wspólnym szkoleniu, gdzie była ISPINA, które organizowało Dorzecze Raby. Izba Gospodarcza. I tak na prawdę on nas bardzo często informuje o takich rzeczach, które dostaje. Tam jakieś wiadomości, że jest organizowana jakaś impreza, że jest jakieś szkolenie, że coś tam. To on nam często mówi: słuchajcie, jest coś tam. Słuchajcie, jest coś tam.  
M: A jak się pan nazywa?  
R: Pan Andrzej Topa.  
M: O, też już słyszałam.  
R: I on nam też bardzo często pomaga na przykład jeżeli chodzi o nagłośnienie przy przedstawieniach, to MGOK nam tutaj właśnie... My się zwracamy wtedy o pomoc i on nam pomaga wtedy. Kilkakrotnie była taka chęć współpracy z nami w sensie - przyjedźcie z tym przedstawieniem. Bardzo chętnie, ale na przykład nie mieli sali, albo nie byliśmy w stanie przewieźć naszej dekoracji. Na przykład u nas jest jeszcze inny problem, bo zespół muzyczny, który gra z nami, i którzy są w naszym stowarzyszeniu, albo mają gdzieś wesele, albo nie pasuje, bo ktoś ma studniówkę, ktoś ma maturę w tym czasie, albo coś. No to jest, zgrać 30 osób, żeby wszystkim pasowało to jest na prawdę problem. My mamy przedstawienia w strażnicy. Problem jest, żeby tak: tym pasuje, nam pasuje ten termin, ten i ten, ale co z tego jak na przykład możemy mieć tydzień wcześniej lub 3 tygodnie później, bo są wesela w strażnicy. No i już jest problem. Także no.  
M: Czyli było też zaproszenie, żeby przyjechać z występem od tego pana?  
R: Tak. Tak.  No i tutaj często. Bo tutaj jednak te imprezy, większość imprez, które się odbywają w Dobczycach są organizowane przez MGOK i to...  
M: A jakby pani miała teraz określić współpraca ewentualna, z którą z tych organizacji byłaby najistotniejsza dla stowarzyszenia Gościniec? Mamy tutaj Partnerstwo Miast, ISPINA, Teatr Regionalny, MGOK, no i to Centrum Kultury, które zaprosiło?  
R: To znaczy ja myślę, że  no ten Teatr Regionalny jest nam taki bliski. Na prawdę bliski. Dlatego, że raz, że mają te różne przedstawienia, te scenariusze, mają bardzo dużą dokumentację strojów ludowych. I właśnie ta pani w momencie kiedy myśmy się interesowały jak wyglądał ten strój taki tutaj typowo z naszego regionu. Pani powiedziała, że mają dokumentację. Mają wszystko, ale są w trakcie przenoszenia, więc to wszystko jest w pudłach. I mówi, jak się już przeniesiemy, jak się już rozpakujemy, zapraszamy, pomożemy, pokażemy i tak dalej. Bardzo miła pani. Jak rozmawiamy przez telefon - na prawdę długo rozmawiamy. I chce pomóc. Mówi, słuchajcie, jest tam jakiś konkurs ogłoszony przez marszałka, właśnie o stroje ludowe, o coś tam. Może wystartujecie, może coś. Więc myślę, że jednak ten Teatr Regionalny.   
M: Bo najistotniejszy z punktu widzenia Gościńca.  
R: To znaczy jeżeli chodzi o to nasze zainteresowanie teatrem, że oni by nam najwięcej mogli pomóc, bo czy stroje, czy w ogóle taka wymiana, jak to te teatry inne działają, prawda. Natomiast myślę, że takie działanie też na terenie gminy, no czy MGOK czy... Bo to też jest ważne, żeby nie działać gdzieś tam tylko poza, albo tylko dla siebie tylko jednak, żeby ta gmina była.  
M: Czyli ten MGOK byłby na drugim miejscu jeżeli chodzi o współpracę?  
R: Myślę, że tak.  
M: A na przykład ISPINA? Czy Partnerstwo Miast? Czy są w ogóle istotne organizacje z punktu widzenia współpracy?  
R: Ja myślę, że troszeczkę inny profil działania, bo panie bardziej zajmują się takimi organizowaniem wystaw, spotkań. Natomiast my... No my chcemy tak bardziej działać w sensie przedstawień, czegoś, żeby coś się działo. Jakąś wieczornicę planujemy na przykład na listopad zrobić z okazji święta niepodległości. W tej chwili planujemy zrobić spotkanie z misjonarzem z Madagaskaru. Ponieważ jest na urlopie i bardzo chętnie chce przyjechać tutaj do nas. Więc wydaje mi się, że to też jest na przykład sposób, żeby pokazać młodzieży, która czasem jest tam z czasem z czegoś tam niezadowolona, czegoś uważa, że ma mało. Żeby zobaczyć jak ludzie tam żyją, że dla nich jest ważne to, czy ja będę miał co dzisiaj zjeść, prawda? No i to, że na przykład dzięki temu, że tam dzieci w szkole sobie odmówią jednej paczki chipsów to jakieś dziecko może się na przykład wykształcić i zdać maturę, która tam u nich jest czymś niesamowitym osiągnięciem. Myślę, że to też jest takie. Jakieś tam spotkania, czy wycieczka z dziećmi. Bardziej to tak chcemy tutaj na naszym terenie działać, prawda.  Żeby, żeby zagospodarować w te nasze dzieci, tak powiem ma po prostu. Żeby one miały zajęcie, żeby mogły. Że mogę przyjść do strażnicy na przykład we wtorek i piątek i wiem, że będzie się coś działo W ogóle mamy taki pomysł tylko, że to tak na prawdę pomysł. Od razu wiąże się z tym, że są pewne przeszkody, na przykład przeszkody prawne, że chcemy jakąś świetlicę uruchomić, ale jest już problem, bo ktoś kto będzie prowadził tą świetlicę musi mieć wykształcenie pedagogiczne. Więc już nie może być to ktoś z nas, typu ja przychodzę we wtorki, ty przychodzisz w czwartki, a ty przychodzisz w piątki i pilnujemy tej młodzieży. I coś z nimi fajnego robimy. Mimo, że mamy fajne pomysły, bo musimy na przykład kogoś z zewnątrz zatrudnić, kto ma wykształcenie. Bo zorganizowanie wycieczki typu: wynajmiemy autokar i dzieciom za to, że przychodziły na próby, że nas słuchały na tych próbach, i że fajnie wyszło przedstawienie zrobimy im wycieczkę. Też jest problem.  
M: Też musi być opiekun?  
R: Bo musimy mieć opiekuna, który ma uprawnienia kierownika wycieczek. Musimy mieć ileś tam osób dorosłych, które by się tymi dziećmi opiekowały i tak dalej. I to są rzeczy... Nam się wydaje tak: To zróbmy im wycieczkę. Ale potem jak się zaczynamy za to brać, to się okazuje, że tu jest problem, tu jest problem [śmiech], tu jest problem i czasem po prostu jest to nierealne.  
M: Nie udaje się jakby tych problemów przezwyciężyć? Nie ma jakichś kursów?  
R: Nie, nie. Udaje nam się. To znaczy mamy na przykład jedną z mam, która - dziewczynka przychodzi do nas - i jej mama jest nauczycielką i ma  właśnie kierownika wycieczki. Więc możemy ją poprosić. Więc tu już jest problem rozwiązany. No ale na przykład ta świetlica. No jest trochę problem, no.  
M: No bo ktoś musi być na stałe.  
R: Jest osoba, która na prawdę zajęła by się tym. Jest świetna, ma pomysły, ma kontakt z młodzieżą, ale nie ma studiów. No i teraz jest problem. Albo zaczyna studia i siedzi, ale to wiadomo, że pieniędzy z tego nie będzie.   
M: No tak.  
R: Bo nawet gdyby miała jakiś tam etat z MGO-u czy coś, to będzie to połówka etatu, ewentualnie coś więcej. To będzie kilkaset złotych. No nie wiem, no. Cały czas myślimy o tym, bo marzy nam się coś takiego, żeby właśnie w strażnicy zrobić takie miejsce, gdzie na przykład młodzież sobie może przyjść. Nie siedzieć na przystanku i nie wywracać koszy tylko na przykład sobie przyjdą tam, że może się im zrobić herbatę czy wezmą sobie szklankę wody mineralnej i posiedzą. Że ktoś z nimi porozmawia, że na przykład, nie wiem, ja mam w domu stół do tenisa, ktoś tam ma bilard. Możemy to podarować, prawda. I żeby oni sobie na przykład siedzieli, grali w tego tenisa stołowego, jakiegoś piłkarzyki tam kupić. I oni się spotykają razem. To jest na zasadzie spotykają się, rozmawiają ze sobą. Są w tym kontakcie takim nie jak na Internecie, że gadu-gadu.  
M: Taki anonimowy coraz bardziej.  
R: I głupie, co ty nie powiesz, żartujesz, coś tam. Bo jak ja nie raz słucham, patrzę jak ludzie ze sobą rozmawiają to ja się nie dziwię, że oni nie mają o czym...  
M: Tyle się nagadają, a treści w tym nie ma.  
R: Dokładnie. A jednak jak się spotkają, rozmawiają, to jakieś fajne pomysły mają. Na prawdę różne rzeczy można wykrzesać z tych ludzi.  
M: Czyli cały czas jest to skupienie na młodzieży.  
R: Na młodzieży. Chcemy   ich po prostu przyciągnąć. I wszystkie te jakieś takie te formy, no to jest właśnie pod to, żeby... A myślę, że im to odpowiada. Dlatego, że...  
M: Nie angażowali by się gdyby...  
R: Dokładnie. Poza tym Internet i to wszystko już im się trochę opatrzyło, a to jest coś, co nie wszyscy robią, prawda.  
M: A poza tym jednak młodzi ludzie czerpią satysfakcję z samego kontaktu z rówieśnikami.  
R: Tak.  
M: Bezpośrednio.  
R: I to jest na przykład na zasadzie takiej. Jest próba i my mówimy: Słuchajcie. Błagam was, teraz jest koncentracja, ten akt przećwiczymy i co chcecie, to robicie, tylko teraz się skupcie. Ale na prawdę, na prawdę. I jest pełna mobilizacja. Gramy ten akt, czy ten fragment sztuki. To co, teraz możemy? Ja mówię tak, możecie. [śmiech] I to jest na zasadzie: czwórka nas pilnuje, a oni gonią, jakieś zabawy sobie wymyślają. Niesamowicie się integrują razem, bo to są młodsze dzieci, starsze. I tam, i widać, że oni po prostu lubią ze sobą być. I potem znowu mówimy, to już teraz odpocznijcie. Idziemy znowu. I to jest, no... Myślę, że to jest fajne dla tych dzieci.  
M: Jakby zakończyć jeszcze tą całą współpracę, bo jednak bardzo ciekawe rzeczy mi pani opowiada, ale scenariusz trzeba wypełnić.  
R: Wiem. [śmiech]  
M: Czyli ja tutaj oznaczyłam, że na pierwszym miejscu, jeżeli chodzi o współpracę będzie ten Teatr Regionalny i MGOK. Czy pozostałe organizacje tutaj to Centrum Kultury w Gdowie, ISPINA, Partnerstwo Miast nie są takie istotne jeżeli chodzi o współpracę? Czy jest pani w jakiś sposób uszeregować czy nie?  
R: Nie. Myślę, że to już jest razem wszystko. No myślę, że to Centrum Kultury jeżeli by rzeczywiście robiło jakieś spotkania, ewentualnie jakieś szkolenia typu: jak pracować na przykład, no to można by było.  
M: To dopiero w planach, ale nie ma bliższych jeszcze kontaktów.  
R: Dokładnie. Jest to... Był sygnał, że jest coś takiego, że chcemy coś takiego zrobić. Pani nas bardzo prosiła, żebyśmy się zgłosiły, ale ponieważ nie znalazłyśmy nic konkretnego, no to odpuściłyśmy jakby na ten czas. Mamy kontakt i myślę, że jeżeli by coś organizowała w przyszłym roku, jeżeli się nie załamała, że nie było odzewu, no to być może, że będzie nawiązana jakaś tam znajomość, prawda.  
M: Jeszcze ostatnie dwa pytania do tego. Jak często współpracujecie państwo z Teatrem Regionalnym? Czy to jest regularna współpraca?  
R: Nie, nie.  
M: Aaa...  R: Myślę, że to wszystko jakoś nabierze takich już konkretnych działań, myślę, że teraz zacznie to nabierać takiego jakiegoś wyglądu konkretnego, bo mamy już więcej czasu. Mamy już sprecyzowane, co mamy robić. I na pewno będziemy się spotykać z tą panią. Więc ja myślę, że to jest takie no. Na razie to jest głównie telefonicznie. Raz byłyśmy u tych pań, ale jak mówię. Były pakowane, gdzieś tam się przenosiły. No i myślę, że można jeszcze... Mamy różne plany, bo na przykład myślałyśmy też o Muzeum Etnograficznym, bo też mają bogaty zbiór, jeżeli chodzi o stroje ludowe. Więc też by można było nawiązać taki kontakt, ale to się też wiąże z tym, że to trzeba jechać do Krakowa. Poświęcić ileś tam czasu. Na razie na początku jest inna taka hierarchia, bo jak jest przedstawienie to po prostu się myśli tylko o przedstawieniu. No bo mówię, jest nas kilka osób, więc te kilka osób musi zrobić dekoracje i stroje...  
M: Dużo na głowie mają.  
R: ... i zaproszenia, i porozwozić te zaproszenia, więc tak na prawdę to całymi dniami się zajmuje człowiek działalnością, nie. Potem przychodzi taki moment, że trzeba odpocząć i nadrobić inne zaległości. [śmiech]  
M: Czasem trzeba.  
R: No. Więc... Ale myślę, że tutaj, no... przygotujemy się, przygotowujemy się do dożynek gminnych i przedstawienie. I to się wszystko wiąże, bo właśnie wykonanie tych strojów, które w tej chwili robimy, jesteśmy w trakcie szukania materiałów i tak dalej. Mamy już opracowane wzory.  
M: A jakie państwo potrzebujecie te materiały?  Ja się pytam, bo moi rodzice mają zakład krawiecki. Bardzo często im zostają takie właśnie pół wałka materiału. I nie ma co z tym zrobić.  
R: To znaczy. Potrzebna nam jest na pewno białe sukno. Potrzebne nam jest na pewno aksamit.  
M: O to tego to...  
R: No. I ostatnio wypatrzyłyśmy wiskozę. Ponieważ chcemy uszyć sobie takie kaftany dla starszych kobiet. Z rękawami, nie gorsety tylko z długimi rękawami. I do tego chcemy w tym samym kolorze jakiś lejący materiał, taki... widziałyśmy grubą wiskozę na spódnicę. I jakieś takie różne koronki, jakieś takie etaminki na bluzki. Takie rzeczy nam są potrzebne. Bo to są głównie stroje ludowe. Materiały...  
M: Zapytam się rodziców. Wiem, że jakieś takie sukno, może taki len, jest dosyć gruby, coś takiego miała. To jakby coś to dam paniom znać.  
R: Dobrze. Bo to jest na przykład przyszłyśmy, nie, nie, sukna to nie. A chcemy sobie uszyć przynajmniej 2, 3 takie sukmany krakowskie. Mamy taką sukmanę, która ma, nie wiem, 60 lat czy ileś. Jest już bardzo zniszczona, wygryziona, bo gdzieś tam ktoś ją znalazł na strychu. I chcemy sobie uszyć, bo jest nam często potrzebna. Bo jak na dożynki czy coś to trudno sobie wyobrazić tęższego, starszego pana, który idzie w kaftanie takim jak chłopcy chodzili, prawda? Albo kobietę, która jest mężatką, żeby sobie ubrała wianek i gorsecik, bo... No.   
M: Więc ja tak mówię ewentualnie jakby panie chciały. Ja nie wiem. Mama na prawdę ma tam, tych wałków jest. Całe osobne pomieszczenie jest na takie wałki, które zostały. Zawsze można zajrzeć, zapytać. Moja mama jest chętna.  
R: Bardzo chętnie. [śmiech]  
M: To w Gdowie koło SKR-u. Koło Kółka Rolniczego. Oni tam siedzą. Jakby była pani zainteresowana to.  
R: Bardzo chętnie. Skorzystamy na pewno. Bo to... No ja mówię. Po prostu chodzimy, no i to wiadomo, że to też jest tak, żeby człowiek no jak najtaniej, żeby tych pieniędzy. No bo jak ich nie ma to jakoś trzeba, prawda. Ale już na przykład mamy z kilku przedstawień i tak dalej dużo strojów, które uszyłyśmy. I te stroje zbieramy. I nawet czy wypożyczyć kiedyś można komuś, czy... Zresztą te stroje, które mamy krakowskie. Mamy jest w strażnicy. Są pospisywane, poukładane. I często się zdarza tak, że przychodzą do nas i pożyczają. Nieodpłatnie. My się tym zajmujemy, pierzemy i tak dalej.  
M: To po co pożyczają, po co to ludziom potrzebne?  
R: No na przykład do kościoła, na jakieś tam procesje, do szkoły na przedstawienia. 
M: Aha.  
R: Bardzo często teraz jest modne, żeby na przykład drużbowie, albo tam ktoś na weselu był w stroju krakowskim. Teraz ostatnio pożyczaliśmy, bo młodzi gdzieś na jakąś taką ostatkową zabawę poszli, gdzie było przebierane towarzystwo. Więc dwie pary były po krakowsku. Także jest tego.  
M: No to ja ewentualnie zapraszam tam.  
R: Dobrze. Bardzo, bardzo.  
M: Następny temat, o którym chciałam porozmawiać to współpraca z samorządem. Jak wygląda? Czy jest w ogóle współpraca z samorządem? I jak ona wygląda? Na jakich polach? Czy pani stowarzyszenie współpracuje?  
R: No jak mówię, to jest wszystko początek, więc tej współpracy takiej oficjalnej nie ma bardzo dużo. Ale jest. My jesteśmy cały czas... Znaczy... Ręką i nogą podpisywał się pod naszą działalnością burmistrz. I bardzo był zadowolony, jak jakiekolwiek przedstawienie zawsze przychodził. Jak jeszcze nie było stowarzyszenia, to zawsze się pytał: czy coś przygotowujecie? Bardzo mu zależało na tym, żeby jednak ten teatr dalej istniał, bo nie ma tych teatrów dużo. Może one się teraz zaczynają odradzać. Na takiej tej fali, że idą pieniądze z Unii, że można na stowarzyszenia dostać, prawda, takie różne rzeczy. Ale do niedawna tych teatrów nie było. Na przykład w naszej gminie jest tylko ten jeden teatr. Więc tylko my się zajmujemy taką działalnością i na prawdę wszyscy nas dopingowali, żeby jednak jak powzięłyśmy decyzję rejestrujemy się, to wszyscy kibicowali, że jednak fajnie, że coś się dzieje.  
M: Burmistrz też?  
R: Tak. Tak.  
M: Bo słyszałam właśnie tutaj, że burmistrz jest niesamowicie pozytywnie nastawiony do organizacji pozarządowych.  
R: On w ogóle jest bardzo otwarty na wszelkiego rodzaju działania. Jeżeli chodzi o straże, jeżeli chodzi o szkoły, no o cokolwiek. To jest... W szkołach są dwa języki już od dawna, to jest jedna lekcja w-fu dodatkowo i uczą się dzieci tańca ludowego w młodszych klasach, w starszych towarzyskiego. W tym roku na przykład wyjeżdżały dzieci na narty w ramach w-fu. Także na prawdę bardzo przychylnie nastawiony do wszystkiego. On tylko przychodzi i pyta się o co chodzi. I na prawdę jak ktoś ma sensowny, konkretny plan to zawsze tak zrobi, że nawet pieniądze potrafi znaleźć na to, żeby pomóc.  
M: I panie dostały już pieniądze?  
R: No w tym konkursie startowałyśmy w gminie i dostałyśmy.  
M: Czy była jakaś konkurencja w tym konkursie?  
R: Była. Dużo tam się osób zgłaszało, ale niestety było tylko 8 tysięcy do podziału, więc chyba 4 organizacje dostały po 2 tysiące.  
M: A o co to był konkurs?  
R: No na takie... To był konkurs... na jakieś tam działania. Przedstawiało się plan konkretny, co się chce robić. Związany właśnie z działalnością statutową. Na przykład stowarzyszenia czy coś. I my właśnie mamy ten plan taki, żeby zrobić przedstawienie, te spotkania, te kursy hafciarstwa dla dziewczyn. Nie wiem, bo ISPINA też startowała. One się chyba przymierzają do wydania albumu takiego o Dobczycach.  
M: Tak.  
R: Z tego co wiem. I nie wiem co tam jeszcze. Ale one mają dużo też pomysłów.  
M: Na to 700-lecie właśnie. Słyszałam takie informacje.  
R: Tak. Tak. No to wiem, że do tego się przymierzały, więc nie wiem czy akurat te pieniądze na to przeznaczą czy jeszcze na coś innego, ale no to jest...  
M: Czyli to był konkurs, nie wiem, skierowany tylko do organizacji, które się kulturą zajmują czy?  
R: Tak. Tak.  
M: Właśnie tak mi się wydawało, że ze środków Unii na promocję zdaje się. To było to.  
R: Tak. Z Unii. Tak. Nie wiem gdzieś to nawet przeglądałam, ale nie wiem, gdzie to jest. Także jeżeli chodzi o współpracę to na prawdę odbywa się bardzo dobrze. Jeżeli...  
M: Jest taka regularna? Jeżeli chociażby chodzi o wymianę informacji.  
R: To znaczy tak. Odkąd jesteśmy zarejestrowane już oficjalnie, jesteśmy zgłoszone w gminie, że istniejemy to zawsze dostajemy informacje. Zresztą można sobie wejść na stronę internetową gminy i tam wszystko jest zawsze podane. Gdzie jakie są czy konkurs, czy cokolwiek. Zawsze można podejść do burmistrza czy do wice burmistrza, czy do kogokolwiek i zawsze się porozmawia. Zawsze się coś tam, jakąś pomoc uzyska. To na pewno.  
M: A czy miała panie jakieś doświadczenia negatywne z samorządem? Panie, przepraszam, tak mówię, a przecież panowie też są.  
R: Są ale...  
M: Czy państwo macie?  
R: To się nazywa baby tak popularnie. [śmiech] Nie, ja myślę, że nie mamy. Bo jak nie było stowarzyszenia, a  chciałyśmy zrobić na przykład przedstawienie, czy chcieliśmy zrobić kurtynę, czy nawet starałyśmy się o tą scenę. To zawsze przychodziłyśmy... Z tym, że burmistrz lubi jak ktoś przychodzi z takim konkretnym planem. To znaczy, co chce, jak to widzi, że co ma zrobić i czego na przykład oczekuje się konkretnie od gminy. I wtedy jest informacja czy jesteśmy to zrobić, czy nie. Jak to pomóc i tak dalej. Także ja myślę, że takich jakichś złych nie ma współpracy.  
M: A czy na przykład zdarzyła się taka sytuacja, że jakaś inna organizacja utrudniała waszemu stowarzyszeniu kontakt z samorządem?  
R: Nie. Raczej nie.  
M: Nie było jakiejś takiej konkurencji?  
R: Nie ma jakiejś takiej zawiści między nami, na pewno nie. Myślę, że to jest tak. W każdym tym stowarzyszeniu jest grupa takich liderów, którzy działają społecznie, bo to musi się z tym wiązać, prawda. I zazwyczaj to jest tak, że... No my się znamy i po prostu razem chcemy działać. Czasem zażartujemy, że tam na przykład, jak dostałyśmy te pieniądze z tego konkursu to na przykład dyrektorem GOKu, który akurat w tym konkursie nie dostał pieniędzy mówi tak: Wzięłyście mi wszystkie pieniądze. Ale to było na zasadzie żartu, a nie jakichś tam złośliwości, że nie odzywam się do was, bo... Bo on wie, że może z innych rzeczy dostać pieniądze, prawda. Więc to jest na tej zasadzie, no. My jakby zostałyśmy wyróżnione, że zrobiłyśmy te dwa przedstawienia. I że zaczynamy działać. No to nam są potrzebne te pieniądze, prawda. Więc dostałyśmy i teraz musimy się wykazać, bo [śmiech], bo dostałyśmy podejrzewam, że no... Raz, że musimy rozliczyć się z tego, a dwa no to... To jest nam po prostu fajnie, że ktoś powie miłe słowo o tym co my robimy, prawda.  
M: Czyli, tutaj pani powiedziała, że w takim razie współpraca między organizacjami jest na takim bardzo nieformalnym poziomie. Mówi pani między ludźmi jest to współpraca. My się znamy.  
R: Tak. No dokładnie. Bo to jest na tej zasadzie. Jeżeli MGOK się sam finansuje to on tak na prawdę jeżeli coś robi, to albo ktoś robi to społecznie, albo musiały byśmy już jakąś działalność gospodarczą prowadzić, żeby na przykład im odsprzedać swoje usługi, prawda. Poza tym dzisiaj to jest tak, że dzisiaj trzeba mieć papierek, żeby pewne rzeczy robić. I prawda jest taka, że na przykład no nie mogłybyśmy im wystawić rachunku, że coś tam robimy, bo nie mamy osoby, która jest uprawniona do tego. Więc to jest na tej zasadzie, że raczej takiej współpracy no nie będzie, bo u nas nie ma takich osób wyszkolonych, posiadających jakieś tam certyfikaty i tak dalej, które czasem są potrzebne. No i to jest to.  
M: Czyli to wszystko nieformalnie jest organizowane?  
R: Ja wiem czy nieformalnie? To jest na zasadzie takiej...  
M: Nie ma takiego, że na przykład składacie tam wniosek, że chcecie to i to od MGOKu, a on wam odpisuje, że...  
R: Nie, nie ma takiego. To znaczy jest to luźna rozmowa. Na przykład przychodzimy i mówimy: chciałybyśmy to albo to. On też nam czasem podpowiada: słuchajcie, bo jest taki konkurs. Jest tam coś. My jesteśmy tak na prawdę nowicjuszkami w tym wszystkim i my dopiero się uczymy i pisać wnioski i tak dalej. Bo to też jest ważne, żeby umieć napisać, żeby się załapać na taki konkurs czy gdziekolwiek, więc... No on czasem nam mówi. No możecie mieć tu problemy, a jak będziecie się rozliczać to sobie pomyślcie o tym, o tym, prawda. To jest na tej zasadzie takiej, że chcą nam pomóc. I myślę, że my się na prawdę uczymy. On już zna, pewno działają długo i są już trochę bardziej obyci w tym wszystkim. Bo czy ISPINA...  
M: Ten MGOK, bo cały czas pani o tym mówi?  
R: Tak. Czy ISPINA czy cokolwiek. Ja myślę, że o to stowarzyszenie Miast Partnerskich to też jest na takiej zasadzie, że oni też nie mają funduszy żadnych. No bo taka jest prawda. Coś tam może dostaną z gminy, coś tam, ale nie prowadzą żadnej działalności, nic. Większość rzeczy to się wiąże na przykład z wysłaniem delegacji do Niemiec. To są duże koszty.  
M: No są. Tak.  
R: Więc jedzie tam kilkadziesiąt osób. Na przykład w zeszłym roku była tam cała orkiestra. To było 50 osób, które tam pojechało.  Potem trzeba gościć znowu tutaj naszych. U nas w Kornatce są dwa pokoje gościnne. W szkole zamienia się kilka sal, są łóżka takie i jak przyjeżdżają na przykład Słowacy, to zawsze śpią w szkole. Więc to tak wygląda ta współpraca, prawda. Że jak przyjeżdżają Słowacy to wiadomo, będą spać na Kornatce. Było oddanie boiska, to też byli Słowacy, też się zajmowaliśmy wszyscy. I nie było podziału, że Gościniec czy coś tam. Tylko po prostu jak trzeba coś zrobić dla wsi, na przykład no to działają wszyscy, którzy chcą. I czy oni są  z Gościńca czy z LKSu, czy ze straży. No to działają wszyscy, żeby jednak ta wieś się jakoś tam pokazała, prawda, no. To wtedy już nie ma takiego. Ale generalnie nie ma jakichś takich wielkich współprac. To znaczy jest na przykład LKS i oni sobie idą swoim torem. Oni mają rozgrywki. Boisko. Szykują zaplecze. My sobie idziemy swoim torem. Zapraszamy się w sensie jak oni mają jakieś zebranie czy jakąś uroczystość, dostajemy zaproszenie, a my im...  
M: LKS czyli...  
R: Ludowy Klub Sportowy. To jest Rokita. Tak się nazywa.  
M: O właśnie. Też już słyszałam. [śmiech] Też dopiszę w takim razie.  
R: No. To jest na zasadzie takiej, że właściwie jak się działa społecznie, to się jest we wszystkim. Bo na przykład mój mąż jest w straży, jest radnym, jest w komisji jakiejś tam rewizyjnej w LKSie. Ja jestem w straży, byłam w komitecie rodzicielskim w szkole, więc automatycznie ze szkołą też jakaś tam współpraca była. Teraz jestem w Gościńcu, no i to się tak wszystko miesza. To tak... tych osób, które działają społecznie tak na prawdę jest niewiele. Bo taka jest prawda.  
M: A jeszcze jak wyglądają kontakty w takim razie z samorządem, z ludźmi z samorządu? One też są takie nieformalne czy tam już trzeba pisać wnioski? Jak się już do tego burmistrza idzie z prośbą to trzeba ją mieć na piśmie?  
R: Nie, nie. To po prostu się przychodzi i burmistrz jest takim człowiekiem, że jeżeli nie ma tam jak kogoś, jakiegoś gościa u siebie w pokoju, to jak się przychodzi, to ewentualnie można czy się umówić, ale jak się nie umówi też przychodzimy. Zawsze rozmawiamy i on ile razy przyjedzie do nas. Nie raz sobie tam przejedzie przez wieś. Widzi, że coś jest w strażnicy to przyjdzie. I rozmawiamy. Wspólnie myślimy i o tym, co zrobić i tak dalej. On cały czas był za tym, żeby zorganizować taką świetlicę u nas. I za przykład nam pokazywał Kędzierzynkę, ale w tej Kędzierzynce jest taka specyficzna sytuacja. Bo tam jest dość dużo takich dzieci, z takich patologicznych rodzin, dla których na przykład komputer, dla których osoba, która pomoże zrobić zadanie to jest tak... Natomiast u nas tak się zastanawiałyśmy nawet z paniami z ośrodka pomocy społecznej. Bo też właśnie przy tej organizacji tego Gościńca i tak dalej, też właśnie zastanawialiśmy się właśnie czy jakieś pieniądze, czy coś na taką świetlicę nie wykombinować jakoś. Ale stwierdziłyśmy, że u nas nie ma na przykład we wsi takiej rodziny, która by była patologiczna, w takim okropnym sensie. Nie ma takiej rodziny, gdzie by nie było komputera na przykład, więc dla dzieci przyjście na komputer do świetlicy to...  
M: Podejrzewam, że pustki by wtedy tam były.  
R: Tak. To znaczy ich trzeba czym innym przyciągnąć, a nie komputerem. Na pewno. I myślę, że właśnie, że tutaj jest takie inne pole. My to tak widzimy, że my bardziej możemy zaproponować inne zadanie. I rzeczywiście w rozmowie z burmistrzem, bo kilka razy rozmawialiśmy. Rzeczywiście było powiedziane, że: tak, u was jest inna sytuacja. Z początku burmistrz nie bardzo wierzył w to, że my przyciągniemy tych młodych do teatru. Teraz jednak no rzeczywiście są efekty.  
M: Przekonał się.  
R: [śmiech] że są. No ale nie, nigdy nie było tak, że burmistrz na przykład tam jakieś problemy robił czy coś. Absolutnie.  
M: A czy jest jakaś inna osoba w samorządzie, która wspiera tak intensywniej jak burmistrz działania organizacji pozarządowych?  
R: Ja myślę, że w ogóle cała rada jest tak chyba przychylnie nastawiona. Vice burmistrz też. Mi jest tak ciężko mówić dlatego, że jestem trochę... [śmiech] to znaczy ja mam męża, który jest radnym, więc jakby jestem na bieżąco...  
M: Gdzie nie pójdę do jakiejś organizacji to się dowiaduję, że albo ja jestem radym...  
R: Dokładnie. Albo byłem radnym. [śmiech] Dokładnie. No tak to jest właśnie, że... W ISPINIE jest pani Korczowa, która jest radną, w Partnerstwie Miast jest pan Jaworski, który był vice burmistrzem nawet. Więc jest blisko tematu i tak właśnie jest, że...  
M: A jak wygląda współpraca samorządu z innymi organizacjami pozarządowymi? Jak one są traktowane przez samorząd?  
R: Znaczy ja myślę, że chyba są przychylnie traktowane, bo jak nie raz mąż opowiada to zawsze są wysłuchani. Próbują zawsze ich propozycje do swoich dostosować. Jakieś tam oczekiwań. I myślę, że nie, że raczej są otwarci na to, żeby współpracować.  
M: A czy jest jakaś organizacja, która jest jakby, nie wiem jak to nazwać, zaniedbywana, jakoś odsunięta przez samorząd?  
R: W gminie?  
M: Tak.  
R: Ja nie wiem co kto oczekuje, ale wydaje mi się raczej, że nie.  
M: Czyli nikt nie jest dyskryminowany? Z takiego punktu widzenia...  
R: Myślę, że nie. Znaczy no. Zależy jak... jak ktoś jest przeciwnikiem to zawsze znajdzie coś, co mu będzie nie pasowało, ale wydaje mi się że tak. Dba o straże, dba o szkoły, o przedszkola. Wszelkiego rodzaju jakieś tam artystyczne, jakieś konkursy zawsze są pod jego patronatem. Funduje nagrody i tak dalej. Dba... Teraz jest ta sekcja łucznicza, która odnosi wielkie sukcesy. Jest ten zespół Dobczyce jakichś tam tańców polskich, który też odnosi sukcesy. Także myślę, że i do wszystkiego jest przychylnie nastawiony. I mażoretki i orkiestra przy OSP działająca. Także na wszystko są pieniądze. No wiadomo, że tych pieniędzy nie ma tyle ile by człowiek chciał, prawda. Ale nie, myślę, że nie.  
M: Że nie ma takiej organizacji odsuniętej z jakiegoś powodu, nielubianej, może w ten sposób?  
R: Nie. Przynajmniej ja o takiej nie wiem. [śmiech] Na pewno nie. Nie myślę, że jeżeli to ma służyć jakiemuś tam ogólnie dobru to na pewno jest przychylność. To na pewno.  
M: A jakby miała sobie pani wyobrazić i opowiedzieć mi jak powinna wyglądać idealna współpraca z samorządem a organizacją pozarządową, to co by było najistotniejsze w takiej współpracy?  
R: No na pewno to, że moglibyśmy się spotykać i rozmawiać. Że nie musiałabym się zapisywać w kolejce, jakieś tam terminy. Że musiało być to wszystko tak formalnie, bo myślę, że taki sposób kiedy ja na przykład mogę podejść i porozmawiać zupełnie luźno na korytarzu i zapytać... Jest to fajne, to napiszcie coś tam, albo złóżcie i wtedy wiem, że jest jakaś taka akceptacja. Myślę, że to... Nie. Myślę, że taka forma jaka jest w tej chwili, myślę, że jest dobra.  
M: Tak?  
R: Myślę, że tak.  
M: Czyli nic by pani nie zmieniła. Czy jest coś co można by poprawić?  
R: Nie, no ja nie wiem. Ile razy szliśmy do gminy to zawsze byliśmy tak przyjęci jakby nam się wydawało, że tak jest dobrze. Także nie, nie ma problemu. Na prawdę. Nawet to, że dostajemy życzenia świąteczne i tak dalej. To też jest miłe, bo myślę, że w niewielu gminach się to odbywa, prawda. Więc nie. To... Myślę, że jest lista osób i do wszystkiego są zapraszane. Chociażby ten komitet czy nie wiem. W tej chwili dostaliśmy na przykład pismo, że jest tam przyznawana nagroda burmistrza i też proszą na przykład o przysłanie swoich typów. Więc jak jesteśmy zarejestrowane i istniejemy w tych ich tam gdzieś jakichś tam notatkach, że jesteśmy, to jesteśmy równo traktowane tak jak wszyscy. Podejrzewam, że wszystkie stowarzyszenia i wszystkie jakieś takie organizacje, które działają też dostały takie zawiadomienia. Także myślę, że nie. Jesteśmy dobrze informowani. Jest ta lokalna gazeta, gdzie w tej lokalnej gazecie też dużo rzeczy...  
M: Ta "Tapeta"?  
R: Tak. …dowiadujemy właśnie. Jak, jak... Co się dzieje, co się wydarzyło, co się wydarzy. Każdy tam jeżeli tylko chce zaistnieć w gazecie to albo napisze jakiś artykuł, albo przyjdzie do kogoś z redakcji i mówi: Słuchajcie, bo u nas przedstawienie, albo będzie u nas przedstawienie. Ukazuje się to. Ja myślę, że nie, że jeżeli chodzi o kulturę i tak dalej to. Zresztą też no... LKSy, budują się te boiska sportowe, zaplecza sportowe się budują. No chyba nikt nie może narzekać, bo kto chce to chyba... To na prawdę no... Nie wiem. Wydaje mi się, że nie. Ja bym nic nie miała do...  
M: A jeszcze się tak zapytam, bo właściwie to powinnam się na samym początku o to zapytać. Czy stowarzyszenie os samego początku swojej działalności współpracuje w jakiś sposób z samorządem czy ta współpraca dopiero w pewnym momencie się zaczęła?  
R: Nie. No to... Myślę, że to tak zawsze było, że potrzebowałyśmy tam na przykład jakieś pieniądze, albo jakąś pomoc w sensie porady czy coś, to zawsze szłyśmy do burmistrza czy do kogoś z promocji miasta, czy coś. I zawsze tą pomoc dostawałyśmy.  
M: Czyli to od samego początku...  
R: Myślę, że tak. Że jeżeli ktoś ma jakikolwiek pomysł na cokolwiek, to jakąś tam pomoc dostanie. Także to nie jest tylko związane z tym, że jesteśmy zarejestrowane i już wtedy. Po prostu na pewno to ułatwia kontakt, bo wiadomo kto jest prezesem, wiadomo do kogo zadzwonić, prawda. A tak to, to tam nawet jak wiedzieli, że coś jest takiego to nie wiedzieli do kogo...  
M: Z kim tu rozmawiać.  
R: Dokładnie. A teraz jest wiadomo, że jest konkretna osoba. Jest prezes. I przez tego prezesa czy przez kogoś tam się kontaktujemy. Ale... Myślę, że...  
M: Jeszcze tutaj pani mówiła, że właściwie w każdej organizacji jest ktoś kto jest radnym, bądź był radnym. Czy ma to jakiś wpływ na siłę oddziaływania właśnie w samorządzie danej organizacji? Czy to ułatwia załatwienie jakiś spraw?  
R: Nie. Myślę, że nie. Dlatego, że decyzje w radzie są podejmowane przez głosowanie, więc jeżeli mielibyśmy tak silnego radnego, który by umiał przekonać do jakiegoś absurdalnego pomysłu wszystkich kolegów radnych, albo przynajmniej tą większość no to miałoby to jakieś znaczenie, ale myślę, że... Myślę, że nie. Że, że... No to że jest radnym może być pomocne w tym sensie, że na przykład jakiś tam pomysł zostanie w wolnych wnioskach przedstawiony, prawda. No to tyle, że po prostu łatwiej może dotrzeć z tym problemem czy z jakimś pomysłem do... Ale myślę, że też jakbym poszła, złożyła na dziennik podawczy, że mam taki pomysł, to też by się znalazł w obradach.  
M: Jako po prostu obywatel by pani zgłosiła, tak?  
R: Myślę... Znaczy jakiś tam, te, te uchwały jakieś to musi być poparte jednak radnymi, prawda. Ileś tam, trzech czy iluś musi zgłosić wniosek tak jakiś. Ale... Nie, myślę, że to jakoś nam nie pomaga.  
M: A czy...  
R: Znaczy nie pomaga i nie przeszkadza. O. Po prostu jest to takie obojętne, bo w każdej wsi jest radny, więc każdy ma jakby równe szanse, prawda. W każdej wsi.  
M: I nie ma na przykład takiej sytuacji, że stowarzyszenia starają się za wszelką cenę mieć swojego przedstawiciela w radzie, samorządzie.  
R: Nie, nie, nie. Jest to związane chyba tylko z tym, że osoby, które są radnymi. To są generalnie społecznikami. I po prostu...  
M: Udzielają się.  
R: Udzielają się. Dokładnie. Albo przez to, że działały w stowarzyszeniach, dały się poznać, że są osobami, które działają społecznie i warto by je mieć jako radnego, albo na odwrót, że jest radym, a ponieważ ma na przykład tam... nie wiem. No mój mąż jest w tej chwili radnym, ale przez 20 parę lat był w teatrze, występował w nim i tak dalej, więc jest w stowarzyszeniu. To jest na tej zasadzie. Ale nie dlatego go wzięliśmy, że on jest radnym i będziemy mieć korzyść przez to. Absolutnie nie.  
M: Nie słyszała pani tutaj o żadnych takich sytuacjach, że próbowało być coś przepchnięte? No chodzi mi o takie... no nie wiem. Bo to nie chodzi nawet jeszcze o korupcję tylko właśnie o takie lobby silne na rzecz jakiejś organizacji.  
R: Nie, bo myślę, że to nie jest w stanie jeden radny coś przepchnąć sobie. Musiałby mieć, musiałby przynajmniej kilku kolegów przekonać do tego, prawda. A myślę, że to... no nie wiem, nie, nie, nie, nie. Myślę, że nie.  
M: Nie.  
R: Nie.[śmiech] Absolutnie. No bo co. No przychodzi radny i mówi: słuchajcie. Tak musicie zrobić, że na przykład moja wieś, tam moje stowarzyszenie musi dostać pieniądze i co. A ktoś powie takiego, bo u nas też jest stowarzyszenie. No i w jaki sposób? Nie, nie. To jest głosowane. Myślę, że na komisjach czy gdzieś tam się spotykają, rozstrzygają co jest dobre, co by było z korzyścią. Nie, myślę, że nie jest w stanie.  
M: A jakby miała pani ocenić pozycję swojego stowarzyszenia tutaj w okolicy, w gminie załóżmy, jakby ją pani oceniła?  
R: Znaczy, myślę, że na terenie gminy to część osób wie o nas, bo czytało na przykład w "Tapecie", że organizujemy przedstawienia i nas kojarzy. Ale tak na prawdę nie mamy jakiejś silnej pozycji. Na przykład takiej jak ISPINA, której jest na prawdę wszędzie dużo. To nie. Myślę, że jesteśmy bardziej lokalnym takim stowarzyszeniem, które działa na rzecz wsi. A tak nie. To takiej jakiejś dużej nie mamy.  
M: Czyli to jesteście, jesteście znani w gminie?  
R: Tak.  
M: A w powiecie?  
R: Myślę, że nie.  
M: Czyli na powiat...  
R: To znaczy nie. Jeszcze, jeszcze nie. Myślę, że to jest tak na prawdę pół roku, prawda. Więc nie jesteśmy aż tak prężnie działającym stowarzyszeniem w sensie, że wszędzie jest nas pełno. Może gdybyśmy przygotowali przedstawienie. Gdzieś z tym przedstawieniem ruszyli, prawda. Ale też ta nasza działalność jest taka bardziej. To jest taka ukierunkowana czy na teatr, czy na tą pracę z młodzieżą. No i to ciężko. Bo na przykład tak jak ISPINA. Ona robi spotkania z jakimiś ciekawymi ludźmi, prawda. Robi, robi wystawy malarstwa, rzeźby i tak dalej. Ma wśród, w swoim gronie bardzo dużo właśnie plastyków, więc to na pewno jest innego rodzaju działanie. Mają tam jakieś te kawiarenki, spotykają się tam. To jest bardziej takie nastawione działalno... One są takie... My je nazywamy artystki. No bo to już jest taka grupa ludzi zajmujących się właśnie plastyką, sztuką. I to jest bardziej dla takiej dużej, dużego odbiorcy, prawda. Czy te pchle targi organizowane czy coś. To już jest takie z myślą o takiej szerszej grupie. One gdzieś tam jeżdżą na dożynki czy gdzieś. Mają jakieś tam stoisko z tymi swoimi rzeczami. Natomiast...  
M: A państwo nie czujecie się jako artyści?  
R: Może się czujemy, ale inni artyści. To jest na zasadzie teatr i przychodzą do nas ludzie, którym ten teatr jest bliski. I na przykład część pań z ISPINA na pewno byłaby zainteresowana tym co my robimy. W sensie, że podobały się im ten teatr, a dla części może by to było jakieś takie śmieszne, bo... No myślę, że....  
M: Aha, za mały teatr...  
R: No dokładnie. To myślę, że to też od ludzi zależy, prawda. Że my bardziej jesteśmy na przykład ukierunkowani na tych ludzi, którzy by chcieli przyjść do nas. Na przykład wiemy, że burmistrz jest ręką i nogą na nami. Vice burmistrz też. Spotykamy się z niektórymi ludźmi i to do dzisiaj wspominają te biesiady, które zrobiliśmy. A są ludzie, którzy są zupełnie obojętni, żadnego och, ach, ani nawet eeee, coś tam nie mówią. Jest to im obojętne. Także ja myślę, że oni, to jest zupełnie inna działalność. To jest.. tak samo jak to stowarzyszenie tego Partnerstwa. To też są na co innego ustaw...  
M: Zupełnie coś innego robią.  
R: I myślę, że też to jest taka bardziej lokalna działalność, bo współpraca między tymi miastami jest może istotna dla gminy, prawda. Bo dawniej to się nawet gmina zajmowała. Nim powstało stowarzyszenie. I potem stopniowo stowarzyszenie przejęło te wszystkie kontakty i tak dalej z miastem. I też może nawet są ludzie podejrzewam we wsi, którzy ani o naszym stowarzyszeniu nie słyszeli, bo nie interesuje ich zupełnie jakieś takie sprawy ogólno wiejskie. I myślę, że też są ludzie, że nawet nie wiedzą, że istnieje stowarzyszenie Miast Partnerskich czy coś takiego. Myślę, że to zależy od ludzi. Jak są zainteresowani tym co się dzieje, to różne rzeczy wiedzą, a są ludzie, których to po prostu nie interesuje. Nawet nie są w stanie przeczytać nawet jakiegoś ogłoszenia, bo po co. Oni idą, swoje rzeczy mają. [śmiech]  
M: Jakby pani miała ocenić przygotowanie merytoryczne, w ogóle przygotowanie ludzi, którzy są w stowarzyszeniu, do działalności?  
R: W naszym stowarzyszeniu?  
M: Podejrzewam, że ci starsi członkowie... Jak mówi pani mąż działał w teatrze te 20 ileś lat, więc jest przygotowany idealnie.  
R: To znaczy. Może nie przygotowany. Na pewno to są ludzie tak, którzy mają zdolności. To jest... Jest część osób takich, którzy na prawdę są takimi urodzonymi aktorami. I to są ludzie, którzy wychodząc na scenę, na prawdę widać, że po prostu umieją tak zagrać, że albo do płaczu kogoś tam pobudzą, albo po prostu można na sam ich widok zrywać boki ze śmiechu. I to myślę, że to są te zdolności. Że jednak są tacy ludzie. I jeżeli chodzi o to, że ktoś tam haftuje, ktoś coś robi to też. Są pewni ludzie przygotowani, chociaż nie mamy żadnego twórcy ludowego ani posiadającego tam papierek, że jest artystą. Poza tym część z nas była na takim szkoleniu o... właśnie organizowanym przez Izbę Gospodarczą, i tam troszkę nauczyłyśmy się jak współpracować z ludźmi. Jak prowadzić grupę, jak zapobiegać konfliktom, które wcześniej czy później w każdej społeczności się pojawią. Zawsze. To jest nieuniknione.  
M: Zawsze. Jeżeli jest więcej niż jeden człowiek może się pojawić konflikt.  
R: Dokładnie. Więc tutaj trochę nas nauczyli jak łagodzić. Jak rozpoznać, że w ogóle coś się dzieje, i żeby jednak szybko interweniować. Troszeczkę też uczyłyśmy się o pozyskiwaniu środków z Unii Europejskiej. O pisaniu projektów i tak dalej. Mamy w swoim gronie na przykład osobę, która się zajmuje księgowością, więc mamy problem jakby troszeczkę z głowy, bo umie nam to fachowo wszystko poprowadzić. A to też jest chyba istotne. No i to jest chyba wszystko co...  
M: Czyli nie ma żadnej takiej gałęzi działalności, której nie mogłybyście sobie same tutaj panie zapewnić?  
R: Myślę, że  w takiej działalności w jakiej jesteśmy to jesteśmy wystarczalne. To znaczy jak chodzi o finanse to ktoś się tym zajmie. Jak chodzi o to, że mamy krawcową wśród nas, to jest wykwalifikowana krawcowa. No myślę, że tak. Że robimy właśnie to na co... to znaczy te nasze działania są skierowane na to co możemy same zrobić, a nie szukamy kogoś, prawda. Chociaż wcale nie wykluczam, że na przykład jak kiedyś wystartujemy w jakimś programie i trzeba będzie na przykład jakiegoś instruktora teatralnego czy jakiegoś choreografa, który ma kursy i tak dalej. To, że skorzystamy z tego, bo to jest na pewno dobre.  
M: No to się dopiero wszystko okaże.  
R: Dokładnie. Takie plany były. Na przykład jesteśmy otwarte na to, żeby się szkolić. Żeby na przykład brać uczestnictwo w jakichś kursach typu animator jakiś tam kulturalny. Czy reżyser teatralny, bo są takie rzeczy. Oczywiście odpłatne i tak dalej, ale myślę, że czasem warto skorzystać z czegoś takiego. Bo człowiek coś tam nowego się nauczy zawsze.  
M: No zawsze. Tak.  
R: Czy nawet jakieś tam formy teatralne. Jak pewne rzeczy przygotować i tak dalej. To to jest ważne. Żeby nie stać w miejscu tylko trochę iść do przodu, bo trudno się powoływać cały czas... Myśmy 30 lat temu tak grali, prawda.  
M: No tak. [śmiech] No przez jakiś czas można, ale to długo się tak nie da.  
R: Dokładnie. To się szybko znudzi. No. [śmiech]  
M: Tak. Jak by pani miała opisać tą organizację paroma zdaniami, może paroma słowami osobie, która kompletnie jeszcze o niej nie słyszała. Jakby to pani zrobiła?  
R: Powiedziałabym, że jest to grupa fajnie czujących się ze sobą ludzi. Rozumiejących się, która chce działać razem. I to jest na zasadzie takiej, że spotykamy się i mówimy coś trzeba zrobić. I wymyślamy co. I robimy to. A naszym celem to jest właśnie współpraca z młodzieżą i takie rozwijanie zainteresowań, które idą w kierunku teatru i jakichś takich. Rozwijanie zainteresowań poprzez jakiś tam śpiew, muzykę, taniec. W tym kierunku.  
M: Teraz nie wiem czemu w tym momencie muszę to pytanie zadać. Wracamy do samorządu i do tego jak duży wpływ mają organizacje samorządowe w podejmowaniu decyzji w samorządzie? Czy mają jakiś wpływ? Czy biorą udział w konsultacjach? Czy mają jakiś głos do zabrania? W jakim stopniu organizacje pozarządowe tutaj w gminie, w Dobczycach wpływają na decyzję samorządu?  
R: Czy ja wiem czy one wpływają. Na pewno mają jakiś wpływ, ale czy one wpływają na podejmowanie decyzji? No gmina ma jakąś strategię, prawda. Jakiś tam plan, jakieś budżety. Jeżeli rzeczywiście jest jakiś program jakiegoś stowarzyszenia czy jakieś organizacji, no to myślę, że wtedy samorząd zastanawia się czy by jakieś pieniądze znaleźć. Czy warto się tym zająć.  
M: Czy nie ma możliwości organizacja w takim momencie przyjść, powiedzieć: To nam dajecie te pieniądze. My jesteśmy tego warci. Czy to, że organizacja tak powie, czy to w jakiś sposób wpłynie na tą decyzję? Czy te decyzje są całkowicie niezależne.  
R: Znaczy jeżeli chodzi o samorząd. No to tak. Na jakiś sesjach nie mamy w ogóle prawa głosu. Nawet gdybyśmy przyszli to nie mamy prawa głosu. Możemy przyjść na jakąś Komisję. Jeżeli nam ktoś udzieli głosu no to wtedy możemy przedstawić swoje jakieś tam racje. Ale też nie wiem do końca czy przedstawienie takie spowoduje to, że na przykład zagłosują za. No na pewno mają komisję. Spotykają się i muszą się zastanowić czy mają na to pieniądze. Na pewno takie rzeczy są istotne, bo jeżeli ktoś ma jakiś sensowny plan działania, no to myślę, że ten samorząd chciałby pomóc go zrealizować. Natomiast no to też musi być jakieś realne i musi być na przykład pokrycie finansowe. Bo podejrzewam, że jeżeli ktoś przychodzi o pomoc, no to przychodzi generalnie do gminy po pieniądze, prawda. No. [śmiech] Bo to nie tej zasadzie, że przychodzimy, żeby nam pan burmistrz dał błogosławieństwo, bo my chcemy coś tam robić, prawda. Tylko przychodzimy i chcemy, żeby pan burmistrz przychylnie spojrzał na nas i dał nam na przykład konkretne pieniądze, prawda. Więc... No nie wiem. Wydaje mi się, że...  
M: Czy pani stowarzyszenie ma jakiś wpływ na decyzje jakie są podejmowane w samorządzie?  
R: Nie. Moje stowarzyszenie nie. Przynajmniej nigdy nie robiliśmy tego. No my możemy korzystać z tego, co na przykład w budżecie tam radni na przykład przeznaczą na kulturę. Przypuśćmy przeznaczyli tam ileś pieniędzy, jakąś tam kwotę na kulturę i z tego są dzielone pieniądze. I teraz czy ogłoszony jest konkurs, czy jakaś tam inna forma. I na pewno samorząd wtedy ma prawo zadecydować komu chce to przyznać, prawda. Czy tak jak tutaj była zupełnie jakaś komisja powołana niezależna od... I oceniała merytorycznie projekty. Więc to nie jest tak, że o... Mój mąż ponieważ jest członkiem stowarzyszenia, a to powie: Słuchajcie. Dajcie tam Gościńcowi 2 tysiące, bo ja tak chce. Nie. To była komisja powołana zupełnie niezależna i oni oceniali pod względem merytorycznym wnioski, że jednak ten wniosek jest dobry, a tak chyba nie.  
M: A czy pani stowarzyszenie bierze udział w konsultacjach społecznych w gminie?  
R: Do tej pory nie braliśmy udziału. Nie wiem czy inne biorą. Nie wiem. Nie, nie...  
M: Bo na przykład w ISPINIE słyszałam, że biorą udział w takich konsultacjach i to jest na przykład poprzez jakieś głosowanie czy wypełnienie ankiety, czy wyrażenie swojego zdania na jakiś tam temat.  
R: Więc na pewno. No chociażby takie na przykład zgłoszenie tych kandydatów do tej nagrody, gdzie ja mogę swoją kandydaturę podać, uwzględnić dlaczego akurat to chcę. To myślę, że tak, prawda. Chociaż mówię, że jest to pierwszy raz, no bo  działamy na prawdę niedługo.  
M: A do takich konsultacji po prostu przyszło jakieś zaproszenie: odbywają  się konsultacje społeczne, prosimy, żeby przysłać przedstawiciela. Czegoś takiego jeszcze nie było?  
R: Nie.  
M: Nie było.  
R: Nie, nie. 
M: Wszystko jeszcze przed...  
R: Wszystko... Być może, że tak. [śmiech] Być może, że to też inny rodzaj działalności, bo na przykład... No mówię. Każde stowarzyszenie, które tutaj jest, to ono ma jednak taki trochę inny profil działania. To nie są takie same działania, że ISPINA robi swoje w Dobczycach, a my swoje tutaj. Bo to jest na zasadzie, że jesteśmy stowarzyszeniami, ale ta nasza działalność się trochę różni. Tym bardziej, że oni już mają teraz pożytek publiczny, to one już zupełnie inaczej, ale... One bardziej są na takiego dużego widza nastawione. My może... a może to jest jeszcze to, że one działają już 5 lat i jakby są takie pewniejsze siebie. My jeszcze jesteśmy na zasadzie takie szare myszki, wszystko jest dla nas nowe, prawda. Bo gdziekolwiek się pojawiamy to nawet tych ludzi, którzy już działają, to znamy na przykład z widzenia, wiemy jak się nazywa, ale jak na przykład się spotykamy wspólnie, to dopiero się zaczynamy poznawać, prawda. I to jest na tej zasadzie. Jest też "Podkowa Turystyczna". Też stowarzyszenie.  
M: Robiłam wywiad z Podkową.  
R: No właśnie. Też się poznaliśmy. Ja słyszałam o "Podkowie", ale jakoś nie interesowało mnie to wcześniej. Jak poszłyśmy na to spotkanie, na to szkolenie. To tam się spotkaliśmy właśnie z "Podkową". No i wtedy poznaliśmy, co oni mniej więcej robią, bo tak na prawdę to jakoś nie wiedzieliśmy wcześniej. I poznaliśmy, i ja myślę, że też tak o ISPINIE. To ta ISPINA tak czasami zwykłemu człowiekowi kojarzyła się tak trochę nie bardzo fajnie. Bo te panie... No one miały takie swoje grono. Takie właśnie artystki. Trochę oderwane od rzeczywistości. I dopiero jak myśmy je poznały. I zaczęłyśmy się tak głębiej interesować to dopiero zobaczyłyśmy, że to jest trochę inne działanie, prawda. Więc ja myślę, że to jest tak, że czasami kogoś się tak zupełnie... no nie wiem, po czymś tam ocenia, prawda, nie bardzo znając tą osobę. Ale...  
M: Teraz się państwo wdrażacie...  
R: Tak.  
M: Poznajecie i zaczynacie...  
R: Tak. Chociaż nie wiem czy akurat będą takie płaszczyzny, żebyśmy się tam. No jakąś wystawę możemy zorganizować. Czy tam coś. Na przykład naszych nie wiem... haftujemy, mamy tam jakieś obrazy haftowane i tak dalej, więc możemy zrobić wystawę, na przykład pan z MGOKu bardzo chętnie by ją nam chciał zrobić, ale on będzie organizatorem. A my pomyślałyśmy sobie, a dlaczego on nam ma organizować, jak możemy my sobie same zrobić, prawda. Najpierw na terenie tutaj wsi, a potem ją na przykład przenieść do Dobczyc. No więc to jest na tej zasadzie. Ale myślę, że to jest tak. Nigdy MGOK nie będzie się bawił w teatr. ISPINA chyba też nie. Bo one się czym innym zajmują i myślę, że to jest tak. No jak się ktoś do nas zwróci o pomoc, żeby coś tam zrobić, chociaż też nie jesteśmy jakimiś specjalistami o teatru, że jesteśmy aktorami, bo na przykład w ISPINIE jest pani, która jest aktorką i myślę, że to tak na prawdę my byśmy mogli z jej jakichś tam doświadczeń skorzystać, prawda. To jest na tej zasadzie.  
M: Nigdy nie zastanawialiście się państwo nad tym, żeby spróbować właśnie z ISPINĄ, ale właśnie z tą aktorką nawiązać kontakt, współpracę? Jeszcze nie było takiego pomysłu?  
R: Nie, nie, nie. Znaczy tu głównie to jest tak. No spotykamy się, robimy przedstawienie. Zastanawiamy się jaka sztuka. Potem się zastanawiamy kto będzie grał, czy będzie miał czas, czy sobie poradzi, czy się nauczy tekstu i tak dalej. Bo człowiek już zna tych ludzi, prawda. Wiemy kogo na co stać. No i potem się odbywają próby, w między czasie szyjemy, stroje robimy i zajmujemy się właśnie tym. No nigdy nie...  
M: Czyli na razie jeszcze jest takie skoncentrowanie tutaj, na sobie...  
R: Tak. Na takiej lokalnej działalności.  
M: Ale czy zamierzacie państwo wyjść na zewnątrz?  
R: To znaczy absolutnie nie mówimy, że nie. My tylko siedzimy w Kornatce. Chcielibyśmy, żeby na przykład nasze przedstawienia gdzieś tam były, bo jak mówię, no szkoda poświęcić kilka miesięcy pracy na to, żeby to było jedno przedstawienie i koniec. A tak było na przykład w grudniu. Ono jest nagrane no i tyle. I tyle zostało z tego przedstawienia. I widziało go te 300 czy 350 osób, które były na tym przedstawieniu i to jest wszystko, prawda. A myślę, że to by było fajnie gdzieś to pokazać, żeby na przykład ktoś... no jest tam jakiś "Gościniec", gdzieś tam słyszeliśmy. Ale jak by było w Dobczycach jedno przedstawienie, czy drugie. To by poszli. Ktoś by powiedział, e takie nudy. Ale ktoś by powiedział no fajna to jest rzecz, prawda. Ludzie zupełnie oderwani od swoich zajęć, przychodzą i bawią się w teatr. Dla kogoś to może być fajne. Dla kogoś to będzie nudne.  M: Ale to zawsze nie da się wszystkich zadowolić.  
R: Dokładnie. Jeden lubi folklor, drugi lubi jazz i trudno ich namawiać, ale zawsze jakaś tam grupka się zbiera przy jednych i przy drugich.  
M: Dobra. Jeszcze mam na koniec taką trochę... Takie gdybanie. Jakby miała sobie pani wyobrazić kogoś, osobę bądź organizację, która była by rzecznikiem wszystkich organizacji pozarządowych z regionu, kto to mógłby być? Jakie musiałby mieć cechy? I w jaki sposób to rzecznictwo mogło by wyglądać? [przerwa 17 sekund]  
R:  Na pewno musiałby być ktoś otwarty, który chciałby współpracować. Taki... No nie wiem czy jakaś jedna, jedno stowarzyszenie mogło by się zajmować koordynacją innych. Zawsze jest jednak takie troszeczkę najpierw lubię siebie, a potem ciebie, prawda. Więc myślę, że tutaj mogłaby być tutaj taka prywata jakby to było, no nie wiem, taka osoba konkretnie z jedną organizacją. No nie wiem.  
M: Czyli organizacja raczej nie mogła by być, reprezentować?  
R: No myślę, że raczej nie. Bo każda by... Jednak byłaby ta taka chęć pod siebie trochę, prawda. No tak mi się wydaje. Nie oceniam, bo to też zależy od ludzi, bo być może, że byłby ktoś taki, że i pogodziłby pracę w swoim stowarzyszeniu, i żeby tam dla innych, prawda. Ale myślę, że jakby to chodziło na przykład o jakieś pieniądze czy o coś, to zawsze jednak by się no prędzej gdzieś tam dla siebie. Nie wiem. No. Myślę, że na pewno musiałaby to być grupa takich ludzi, dobrze się znających już. No takich wiedzących co można od danej osoby oczekiwać, prawda. Bo w tej chwili jak my się tak na prawdę nie bardzo znamy. Bo kilka z nas na przykład zna się z członkami z ISPINY. Ja na przykład znam tam pana Kazia Jaworskiego ze stowarzyszenia Miast Partnerskich, znam tam kogoś z "Podkowy". No to tak jakoś nawet łatwiej mi jest nawiązać kontakty, bo już znam te osoby, prawda. One wiedzą co ja jestem, ja wiem kto oni są. Chociażby to, że mówimy sobie dzień dobry. Natomiast część moich członków przechodzi na ulicy i nawet nie wie, że to jest ta osoba, prawda, że on jest... Więc ja myślę, że tutaj na pewno musiała by być jakaś taka, takie więzi zaciśnięte pomiędzy tymi organizacjami.  
M: A czy na dzień dzisiejszy organizacje pozarządowe tutaj z okolic Dobczyc były by w stanie wyłonić takiego rzecznika? Jak by to mogło wyglądać takie wyłonienie?  
R: Ale żeby on, żeby ten rzecznik nas...  
M: Reprezentował.  
R: Na terenie gminy czy w ogóle poza?  
M: Na terenie gminy no i poza też. Chyba, że uważa pani, że niemożliwe to jest.  
R: To znaczy. Wydaje mi się, że na przykład dużo łatwiej jest zrobić to na przykład w organizacjach, które mają ten sam profil działania. Tak jak na przykład straże. W każdej wsi jest straż. Oni mają jakieś władze. Z tych władz jest wybierana taka władza gminna. I przedstawiciel każdej jednostki jest w tych władzach gminnych i to tak idzie jednym torem, ale oni mają te same jakby zadania, prawda. Te same cele.  
M: My mówimy jednak o różnych.  
R: A tu mówimy zupełnie o różnych stowarzyszeniach i... no nie wiem. Mógłby być jakiś taki koordynator jakiś działań, ale nie wiem czy na przykład kogoś ze stowarzyszenia Miast Partnerskich interesowało by, ja na przykład nie mam tam jakichś rzeczy do przedstawienia, albo, że on ma problemy, bo nie może tam czegoś załatwić na wyjazd czy coś. Myślę, że... Jest jakiś takie działanie, bo jak na przykład trzeba gdzieś tam wyjechać czy coś, czy coś załatwić, czy coś zrobić, to my się kontaktujemy ze sobą, bo znamy się, prawda. Więc tak jak mówię. Jak trzeba było bigos ugotować, wyjechać na Słowację to myśmy pomogli, ale to nie było na tej zasadzie, że my, Gościniec tak kochamy na przykład stowarzyszenie czy ISPINĘ, że my im chcemy pomóc. To było bardziej na zasadzie jest człowiek w potrzebie, chcę mu pomóc, prawda. Chociaż tam podejrzewam ktoś się odwrócił, a co mnie to obchodzi, albo coś, nie. Natomiast my pomogliśmy, bo podejrzewam... mamy taką naturę, że chcę pomóc.  
M: A czy jest tutaj taka osoba załóżmy w gminie, która do kogo by się nie zwróciła o tą pomoc to miałaby szansę tą pomoc uzyskać? Taki lider społeczny.  
R: Myślę, że takim liderem jest, takim trzymającym nas w kupie to jest właśnie burmistrz.  Bo on jednak wie o tych wszystkich stowarzyszeniach. To wszystko jest jakby tak, no z jego przyzwoleniem. Trochę nawet tak na potrzeby podejrzewam gminy. Bo czy to Miasta Partnerskie czy coś. No nie wiem czy jest jakaś taka konkretna osoba z imienia i nazwiska, która... Nie wiem. Myślę, że aż tak na tyle nie znam tych wszystkich organizacji, żeby... Nie, nie wiem. Na pewno te organizacje działają dłużej. Poza tym część z nich to są mieszkańcy Dobczyc, więc oni jakby są związani jeszcze tym, że są w Dobczycach, prawda. Znają się. My jesteśmy trochę tak z boku, prawda. Bo nawet jak chodzi o, teraz o ten komitet organizacji tych obchodów tego 700-lecia, to też jest tak, że tych ludzi z poza Dobczyc jest niewiele. Ja tak na prawdę trochę się tak... Chcę działać, bo dostałam zaproszenie i czuję się jakby wyróżniona, prawda, że jednak ktoś chce czy skorzystać z mojej pomocy, czy... Ale nie czuję się na tyle kompetentna jak niektórzy ludzie, którzy historię Dobczyc mają w jednym palcu. Którzy tak jak na przykład pani Kałczowa zna tych starych Dobczycan. Zbiera te materiały i tak dalej. To jest zupełnie inna działalność.   
M: No tak.  
R: Bo czy PTTK, czy... no nie wiem, no to... To jest ogólnie tak. Jak jest jakaś impreza w Dobczycach to wiadomo, że będzie grała orkiestra, więc ona się angażuje. Że są potrzebni strażacy, nie wiem, do porządków, do wszystkiego. No na przykład MGOK wiadomo, bo oni będą prowadzić to wszystko, więc jakieś nagłośnienie i tak dalej. No i na zasadzie ktoś tam jest potrzebny, no to się go woła, prawda. I on albo przyjmuje zaproszenie, albo nie. No myślę, że jest jakaś taka współpraca. Tylko, że myślę, że nie to nie jest aż tak formalnie, że jedna organizacja zgłasza się do drugiej, tylko po prostu ktoś to koordynuje, ktoś kto ma to zadanie wykonać i mówi: Słuchajcie. Trzeba to zrobić. No i ktoś tam robi.  
M: A załóżmy taki koordynator, gdyby miał zostać wyłoniony, to jakie on powinien mieć cechy? Czy to powinna być osoba, nie wiem, która właśnie działała w organizacji i wie jak to się robi? Czy to powinna być osoba, która na przykład studiowała administrację, czy zarządzanie? Jakie ona powinna mieć cechy?  
R: Znaczy przede wszystkim to powinna być osoba, taka jakaś społecznie zaangażowana. Myślę, że na pewno bardzo pomocne byłoby to, że jest wykształcona w tym kierunku właśnie, bo to by na pewno pomagało, ale myślę, że też powinna mieć jakąś praktykę w działalności, w stowarzyszeniu, żeby poznać jak się to odbywa i tak dalej. No ja nie wiem, bo to... Każda grupa ludzi inaczej się zachowuje, bo na przykład z tego co opowiadają panie z ISPINY to czasem to są kłótnie, awantury i coś tam, bo każda chce swoje zdanie przedstawić. U nas na przykład jest na tej zasadzie, że my się spotykamy, może nie jesteśmy krzykliwe, ale ktoś tam mówi: Słuchajcie. Ja mam taki pomysł. Ja mam coś takiego. Większość przystaje na to. Nie ma jakichś takich tam kłótni, awantur i tak dalej. Raczej ludzie się mniej odzywają niż więcej. 
M: Raz tym pokierować, czy to o to chodzi?  
R: Tak, tak. to znaczy jest jakiś konkretny lider i ci ludzie jakby mu zaufali. Natomiast tam jest, ja mam takie wrażenie oceniając je, tak po tym co je znam, to tam każdy z tych członków to jest lider. I tam każdy ma swój pomysł, każdy chce przeforsować swój pomysł. Więc ja myślę, że chyba to by musiała być taka osoba, która by umiała pokierować ludźmi. Wysłuchać ich, ale też mieć takie swoje zdanie, że jak wiem, że to jest dobre to stanę przy tym i nawet pięścią uderzę, powiem: Nie. Tak będzie zrobione, prawda. No na pewno jak by miał doświadczenie takie w działaniu z ludźmi, bo to człowiek się całe życie uczy jak ma postępować i wydaje mu się, że dobrze robi, a potem się okaże, że jednak gdzieś jakiś błąd popełnił. Ale myślę, że no mógłby być taki koordynator, żeby rzeczywiście... No może jakby tych stowarzyszeń trochę więcej było. Bo tak na prawdę nie ma tego tak dużo.  
M: No ale szczerze mówiąc jak ja tutaj zostałam wysłana do Dobczyc, wydawało mi się, że nawet tyle co ja odwiedziłam tutaj nie ma. A tu się okazuje, że co chwilę jeszcze o jakichś nowych słyszę.  
R: Że jest. Tak. No jest teraz taki bum trochę, bo to jednak no to tak jak ja mówię. Jak działamy tak jak działamy. Spotykamy się to po prostu nikt o nas nawet nie wie, nie. No dawniej to tak wszystkich pod to Koło Gospodyń Wiejskich podłączyć. No często to było tak, że jakieś dożynki czy coś, ale to Koło to takie... Jeżeli nie jest zarejestrowane to to też ono nie ma żadnej osobowości, nie ma nic. No to można się zgłosić: Tak. Słuchajcie, pomóżcie mi. No pomożemy. Nie. Na zasadzie. Ale tu już jest no tak bardziej to formalnie zorganizowane.  
M: A czy to Koło Gospodyń co jest w Kędzierzynce ono jest zarejestrowane? Czy tak właśnie nieformalnie działa?  
R: Nie mam pojęcia. Wiem, że jest ta świetlica, ale czy to jest na zasadzie jakiegoś stowarzyszenia, nie wiem. Wiem, że ono tak dość prężnie działa. Ta świetlica i to Koło w Kędzierzynce i...  
M: Ja też słyszałam i tak zastanawiałam się. Czy to jest formalna organizacja czy nie.  
R: Można by było podejść do gminy i tam by pani na pewno powiedzieli i pomogli.  
M: Właśnie się tak zastanawiam czy nie przejść się do gminy, bo tutaj...  
R: Na pewno warto, bo są bardzo otwarci na... Zresztą są dziewczyny, które się zajmują tylko właśnie promocją miasta, współpraca.  
M: Teraz byłam z panem Kazimierzem Jaworskim właśnie rozmawiałam z nim w gminie, bo niestety nie było innego miejsca. Tam właśnie miałam okazję zaobserwować jak dobre są te relacje między urzędnikami, a...  
R: Nie. Na prawdę to jest na zasadzie takiej, że spotyka się na korytarzu: Bo wie pani ja mam tam jakiś... A niechże pani przyjdzie to ja powiem. I to na prawdę na zasadzie telefon: zrobi pani coś tam, to my damy, my pomożemy. Nie, no na prawdę współpraca odbywa się bardzo dobrze.  
M: Pani sobie też chwali?  
R: Bardzo sobie chwalę. [śmiech] Na prawdę. Na prawdę, bo to jest na prawdę, widać, że przychodzi się i to nie jest zbycie tylko jak mam czas, a jak nie to proszę poczekać, albo umówimy się w późniejszym terminie. Ale każdy pomoże. Jak nawet się rejestrowałyśmy to nie raz było pytanie: Poradzicie sobie czy wam pomóc, czy coś? Jak będziemy mieć problem to przyjedziemy. Ale na prawdę, nie. Zawsze jest pomoc, zawsze jest. No i to, że może tak się zna tych ludzi, prawda. Że czy gdzieś wyjeżdżamy razem czy coś, to nie przychodzi się tak do urzędu, że stoję i nie wiem gdzie się ruszyć. Nawet samo to, że jest coś takiego zrobione w urzędzie, że jak jest ktoś kto nie bardzo się orientuje w urzędzie. Czy ma problemy w wejściem na górę to jest na dole ta informacja. Tam przyjdzie urzędnik, tam go zaproszą. Tam się wszystko załatwi. Przychodzi się do pani i mówi. Mam taki problem, taki. To proszę se tu wypełnić to pisemko, zanieść go do pokoju i ja wszystko wiem. Gdzie się mam obrócić, a nie przychodzę do urzędu i... bo co ja mam zrobić, prawda? Czasem te gmachy przerażają człowieka, bo co z tego, że ja widzę: Tu mam iść, tam iść, ale ja nie wiem do kogo się mam zgłosić, prawda. A przychodzę, mówię mam taką sprawę, to proszę tam iść, na przykład do promocji, czy proszę iść do kogoś tam. I już wiadomo. I ta osoba już się mną zajmie, już mi coś tam powie. Także nie. Jak chodzi o współpracę z gminą to na prawdę. Także też polecam, bo to jest przecież ta promocja miasta. One się właśnie wszystkim zajmują. I tymi stowarzyszeniami i... No i pomagają na prawdę bardzo często. Zresztą niejednokrotnie one są w tym.  M: Same się angażują.  R: Tak. Tak.  
M: Ale to jest ich obowiązek chyba, nie. Ze względu na to jaką mają funkcję.  
R: Tak, ale na przykład jeżeli chodzi o tam Partnerstwo czy coś, to są osoby, które znają bardzo dobrze język. albo są już ileś lat tam, prawda, więc już takie nawet, no może nie przyjaźnie, ale dobre znajomości są już zawarte na przykład z Niemcami czy ze Słowakami. To to jest na tej zasadzie, nie. No to jest na przykład w niewielu miejscach się zdarza, że na przykład przyjeżdżają Słowacy, bierze się ich do domu, czy Niemcy. Oni śpią w domach. Gości się ich i tak dalej. U nas często... Ja na przykład nie biorę Niemców, bo jest bariera językowa, prawda. Że trudno wziąć Niemca jak się nie zna języka. Natomiast Słowacy bardzo często u nas goszczą. Bo jak trzeba wziąć no to dobra. To się weźmie tam dwóch, trzech czy ileś. I to jest na tej zasadzie. Potem się jedzie. No to też albo się już śpi u tych zaprzyjaźnionych rodzin. No, to jest takie... fajne to jest, no.  
M: No z korzyścią dla obu stron.  
R: No dokładnie.  
M: Z mojej strony, to jest ze strony scenariusza, to jest wszystko, bo z mojej strony jeszcze nie. Czy pani chciałaby coś dodać do naszej rozmowy? Czy pominęłyśmy coś istotnego o czym chciałaby pani jeszcze wspomnieć?  R: Chyba nie, bo już tyle nagadałam, że... [śmiech]  
M: No tak. Bardzo dużo. Mam jeszcze tutaj do wypełnienia taką bardzo krótką ankietkę. Nazwa stowarzyszenia pełna jest Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne Gościniec w Kornatce, tak?  
R: Tak.  
M: I siedziba jest tutaj?  
R: Nie. To jest Kornatka 312.  
M: 312, właśnie. I 32-410 Kornatka?  
R: Dobczyce.  
M: Dobczyce.  
R: 312 to jest strażnica.  
M: I proszę wymienić źródła dofinansowania organizacji. To jedno wiem, że składki.  
R: Składki członkowskie. Chociaż to są...  
M: Takie symboliczne.  
R: Dokładnie. [przerwa 8 sekund] No te właśnie jakieś tam dotacje ze środków publicznych. [przerwa 5 sekund] Zaraz, bo tutaj żeby było zgodnie wszystko ze statutem, bo jak podam, że mu nie wiadomo, co tam robimy to... [śmiech] No i na pewno jeszcze jakieś takie darowizny od osób prywatnych czy jakichś tam instytucji, prawda. Bo to... I chyba więcej nie ma. Nie prowadzimy działalności gospodarczej więc...  
M: Czy stowarzyszenie należy do koalicji bądź federacji zrzeszającej?   
R: Nie. [przerwa 5 sekund]   
M: Pozyskujecie państwo środki na działalność z samorządu lokalnego  
R: Tak. [przerwa 5 sekund]  
M: A mówiła pani tutaj o konkursach na... w Urzędzie Gminy. Z tym że mam tutaj tak sformułowane: Czy uczestniczyliście w konkursach na realizację konkretnych zadań zleconych przez samorząd lokalny?  
R: Znaczy, no to był konkurs, powierzenie wykonania zadania przez gminę i miasto Dobczyce. Wraz z wnioskiem o przyznanie dotacji ze środków publicznych.  
M: Jakie to były zadania w takim razie?  
R: No to to jest właśnie zadanie publiczne. Myśmy to nazwały "Cudze chwalmy, podziwiajmy, swoje chrońmy i kochajmy".  
M: Ja to napiszę, bo strasznie mi się podoba. [przerwa 24 sekundy] I to jest projekt, który dotyczy tego pola kulturalnego i...  
R: Tak. Tu jest napisane, że to jest rodzaj zadania. To jest składana na podstawie przepisów rozdziału drugiego ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. [przerwa 12 sekund]  
M: I ostatnie dwa pytania. To jest rok urodzenia pani.  
R: 1963.  
M: I o pani wykształcenie.  
R: Średnie. Nie wiem jakie tam jest napisane.  
M: Średnie ogólnokształcące, licencjat, niepełne wyższe, wyższe.  
R: To znaczy ja mam średnie, to jest chyba zawodowe, bo to jest technik. To jest chyba zawodowe teraz, nie?  
M: Teraz po technikum ma się średnie...  
R: Ale nie ogólnokształcące, zawodowe. Bo mam zawód i średnie. Bo jest wcześniej zawodowe, prawda? Czyli średnie zawodowe. Bo dawniej było średnie techniczne, a teraz pozmieniali.  
M: Jeszcze proszę tutaj o podpis pani.